ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Το δικό της φεγγάρι(Αληθινή ιστορία)

Νώντα Σκοπετέα


 Ένα μικρό κορίτσι πριν από αρκετά χρόνια , έκανε ίσως την μοναδική «αταξία» στη γεμάτη από υπομονή , ταπείνωση και υπακοή ζωή της . Τέλη δεκαετίας του 60.


Στις 20 Ιουλίου του 1969 ο άνθρωπος ψηλαφά το φεγγάρι . Ανήμερα του Αθάνατου Προφήτη , ο άνθρωπος γυρεύει και τα καταφέρνει να πατήσει στα κάποτε απλησίαστα . Το φεγγάρι γίνηκε ο σκοπός του. Η τρανή απόδειξη πως τα κατάφερε επιτέλους να γίνει παντοδύναμος ! Ω της κατάδικης πλάνης, ω της άψυχης αυταπάτης !


Το φεγγάρι όμως για το μικρό κορίτσι έχει άλλο προσανατολισμό και άλλο όνομα Γι αυτήν,σελήνη λαμπρόφωτη ήταν το τσακώνικο ψήλωμα του Αη Λιά , στο ανηφόρι που ξεκινούσε από τη βρύση .



 Η κορυφή των εξακοσίων μόλις μέτρων , που για αυτήν όμως ως τα 13 της τότε χρόνια , φάνταζε ο ίδιος ο Ουρανός . Τι λαχτάρα , να τα καταφέρει κάποτε και εκείνη να ανέβει αυτά τα λίγα έστω ανηφορικά χιλιόμετρα , όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας της, στο εσπέρας της καλοκαιρινής ξακουστής γιορτάδας ! 
-Είσαι μικρή ακόμα για να πας … της είπε κοφτά όταν το πρωτοζήτησε ο Πατέρας της . Δεν το ματαείπε … Αυτοδίδακτη στην πειθαρχία ! 

Μα σήμερα μοιάζει να είναι η ευκαιρία της! Παραμονές του Προφήτη στα 1969! Ούτε που είχε ακούσει για τα κατορθώματα των αστροναυτών και για το τόλμημά τους . Αυτό που τώρα την απασχολούσε ήταν το δικό της γενναίο εγχείρημα ! Ο Πατέρας απρόσμενα την άφησε μονάχη να καματέψει στο περβολάκι τους,τούτο το λιόπυρο απομεσήμερο. Εκείνος έπρεπε να κατέβει για δουλειά που του παν στο γιαλό το δίχως άλλο .

Η εικόνα της Αγίας Παρασκευής από την Σμύρνη...

Η εικονα της Αγ.Παρασκευης,200 ετών της προγιαγιας μου,απο την Σμυρνη,ταξιδεψε το 1922 με ενα μικρο βαρκακι μαζι με την οικογενεια,την κρατουσαν αγκαλια!!Βοηθεια μας!

Οι ''Επτά Απόστολοι της Βουλγαρίας''



Οι ''Επτά Απόστολοι της Βουλγαρίας''.Εορτάζουν στις 27 Ιουλίου

Είναι ένα συλλογικό όνομα που έχει δοθεί σε αγίους που τιμώνται από την Βουλγαρική Εκκλησία που δημιούργησαν και προώθησαν το κυριλλικό και γλαγολιτικό αλφάβητο:

Οι Άγιοι Μεθόδιος και Κύριλλος,ο Άγιος Ναούμ,ο Άγιος Σάββας,ο Άγιος Κλήμης της Οχρίδας,ο Άγιος Γκόραντζ και ο Άγιος Αγγελάριος αρχιεπίσκοπος και φωτιστής Βοημίας

Η τοιχογραφία βρίσκεται στην Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου ή Μονή της Παναγίας Αρδεύουσας ή Αρδενίτσας κοντά στο Φιέρ της Αλβανίας.

Δεξιά διακρίνεται ο Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Τά θαυμάσια τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα



Ο κ. Ιωάννης από την Ελβετία ήρχετο από ηλικία 20 ετών στον Άθω.

Τον αγάπησε τόσο πολύ, ώστε παρέμενε αρκετό καιρό κάθε έτος. Το αγαπημένο του μέρος ήταν πάντοτε στα Καυσοκαλύβια η συνοδεία των Ιωασαφαίων, του γέροντος Ιωάννου και Αντωνίου. Προτεστάντης ων, επιθυμούσε να μάθη την Αλήθεια κοντά στους απλούς ειλικρινείς μοναχούς και ν’ αξιωθή του θείου Βαπτίσματος, (όπως κι έγινε τον χειμώνα του 1977, στην Ι. Μ. Σταυρονικήτα, υπό του τότε ηγουμένου π. Βασιλείου).


 Όπως μας διηγήθη ο ίδιος, το 1974, μετά από πολυήμερη παραμονή του στα Καυσοκαλύβια, ως συνήθως, έπρεπε να επιστρέψη στην πατρίδα του.
Λόγω τρικυμίας, η μόνη οδός ήταν μέσω Κερασιάς, εβίασε τον εαυτό του και μετά από πολύ κόπο έφτασε κουρασμένος στη βρύση παρά την οδόν του κελλιού Αγίου Δημητρίου, του λεγόμενου Χατζηγιώργη.

Επίσκεψη στο γκρεμισμένο Μοναστήρι του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στο Μπίνατς-Κόσοβο

A 2013 file photo showing Bishop Teodosije at Binac, and the garbage dumped at the ruins (eparhija-prizren.com)

Το μοναστήρι Μπίνατς,αφιερωμένο στον Άγιο Αρχάγγελο Γαβριήλ είναι ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια της Σερβίας.Χτίστηκε τον 14ο αιώνα.

Το ισοπέδωσαν Αλβανοί εθνικιστές το 1999 όταν οι δυνάμεις της KFOR αποτραβήχτηκαν από την περιοχή.

Μαζί ισοπεδώθηκαν και οι ναοί της Αγίας Παρασκεύής,του Αγίου Στεφάνου και του Αγίου Νικολάου.Την περιοχή επισκέφτηκε εχθές αντιπροσωπεία της Σερβικής Ιεράς Συνόδου


Δείτε και εδώ,εδώ

Ι.Μονή Παναχράντου Αγίου Παντελεήμονος Άνδρου

Το μοναστήρι αυτό βρίσκεται κυριολεκτικά γαντζωμένο πάνω στο βουνό , περιστοιχισμένο από μεγάλους βραχώδεις όγκους , οπού ο αέρας με το πέρασμα των αιώνων σμίλεψε πάνω τους εκατοντάδες μικρές σπηλιές , οι μεγαλύτερες των οποίον χρησιμοποιήθηκαν και ως ασκηταριά από τους παλαιότερους μοναχούς.
Ή μονή παρουσιάζει , κατά το τύπο των βυζαντινών μοναστηριών , όψη φρουρίου και ή έκταση πού καταλαμβάνει είναι αρκετά μεγάλη , με τα κτίρια της να είναι κτισμένα σε παραλληλόγραμμη διάταξη , έχοντας μήκος κατά πολύ μεγαλύτερο από το πλάτος της. Λόγω του απόκρημνου τοπίου ή μονή πήρε αυτή την στενόμακρη διάταξη και δίνει σήμερα την εντύπωση λαβυρίνθου, αφού εκτός του στενού κεντρικού διαδρόμου της , μόνο στενότατα δρομάκια σε οδηγούν στα υπόλοιπα κελιά.

Όταν καταφέρεις και βγεις στο υψηλότερο σημείο της , ή πανοραμική θέα σε αποζημιώνει , δίνοντας σου πραγματικά την αίσθηση ότι αιωρείσαι στο κενό. Για την Ιστορική απαρχή της μονής , δυστυχώς , δεν έχουμε πολλά στοιχεία , και αυτό μας δίνει μια αβεβαιότητα ως προς τις συνθήκες που επικράτησαν εδώ τότε. Βασιζόμενοι σε δύο χειρόγραφα , πού διασώζονται σήμερα , και στην τοπική παράδοση , δεχόμαστε ότι ή ιστορία ξεκίνησε ως έξης : Πριν το 960 μ.χ. , δύο μοναχοί , πού ασκήτευαν στο απέναντι βουνό έβλεπαν ένα φως κάθε βράδυ σε σημείο κοντινό με αυτό οπού σήμερα είναι κτισμένη ή μονή.
Βλέποντας τέτοιο θαύμα , για πολύ καιρό αποφάσισαν να έρθουν προς εξερεύνηση του φαινομένου.

Αφού έψαξαν αρκετά , αξιώθηκαν από τη χάρη του Θεού να βρουν την σεβάσμια εικόνα της Παναγίας της Πανάχραντου , κάτω από ένα σπήλαιο, κοντά στο σημείο οπού τώρα βρίσκεται ο Ναός του Φωτοδότη (όνομα το όποιο πήρε προφανώς από το φως πού φανερώθηκε εδώ). 

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Η Οσία Αγάθη της Κουσελαούκα(+9 Ιουνίου 1873) Μία Νέα Αγία!


 Η Οσία Αγάθη γεννήθηκε το 1819 στο χωριό Πασατέλ,στην Μολδαβία.Οι γονείς της Ιωάννης και Ευδοκία Μαραντσιούκ ήταν ευλαβείς χριστιανοί,πήγαιναν συχνά για προσκύνημα στους αγιασμένους τόπους της πατρίδας τους και είχαν ξεχωριστή ευλάβεια για τους αγίους της Λαύρας των Σπηλαίων.
Η μικρή Αγάθη παρακαλούσε τους γονείς της με δάκρυα στα μάτια να την παίρνουν μαζί τους στα προσκυνήματα.Οι γονείς ξέροντας τις δυσκολίες της διαδρομής την άφηναν σπίτι με τα συγγενικά τους πρόσωπα.Πρέπει να πούμε πως εκείνη την περίοδο τα προσκυνήματα γίνονταν με τα πόδια και ένα παιδί ήταν ένα επιπλέον βάρος

  Μία φορά οι γονείς της πήγαν στην Λαύρα των Σπηλαίων και άφησαν την μικρή Αγάθη υπό την επίβλεψη των συγγενών.Λίγες μέρες μετά η μικρή Αγάθη ξεκίνησε μόνη της για την Λαύρα των Σπηλαίων σκεπτόμενη πως μπορεί να φτάσει εκεί μόνη της.Ο Κύριος όμως της είχε ετοιμάσει άλλον δρόμο.Προχωρόντας η μικρή μέσα στο σκοτάδι,έπεσε σ'ένα πηγάδι βαθύ και τραυμάτισε τα πόδια της.Αυτό το ατύχημα σημάδεψε την ζωή της αφού απ'όταν την βρήκαν αναγκάστηκε να μείνει για πάντα στο κρεβάτι.Σε αυτό το πηγάδι πέρασε τρία χρόνια και την παρηγορούσαν και την ενίσχυαν οι Άγιοι Άγγελοι του Θεού,οι οποίοι την έτρεφαν με το ουράνιο μάννα.

  Επιστρέφοντας από την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου οι γονείς έκλαψαν πολύ για την απώλεια της κόρης τους την οποίαν θεωρούσαν νεκρή.
Στα μέρη αυτά το έδαφος ήταν γόνιμο και πλούσιο χορτάρι κάλυπτε τα βοσκοτόπια

Τα σκαλιά που οδηγούν στην Μονή της Παναγίας Σουμελά


Πόντος
Τα σκαλιά που οδηγούν στην Μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Από τον βίο της ηγουμένης Μακρίνας:''Όταν δέχθηκα την επίσκεψη της Αγίας Παρασκευής''


Κατά την διάρκεια τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου έπεσε (όπως και τό μεγαλύτερο μέρος τού ελληνικού λαού) στην δίνη της στερήσεως και της φτώχειας. Στερήθηκε και αυτό ακόμη τό ψωμί και έφθασε σε σημείο να παρακαλεί τον Κύριο να την πάρει από την ζωή.
Όμως ή πρόνοια τού Θεού μεριμνούσε για εκείνη μέ θαυμαστά σημεία: έξω από την πόρτα της επί έξι μήνες φύτρωναν χόρτα, μέ τα όποια τρεφόταν εκείνη και έτρεφε ένα φυματικό κορίτσι. Ή έλλειψη δυναμωτικών τροφών την έφερε σε κατάσταση γενικής αδυναμίας και εξαντλήσεως. Ό πνευματικός της όμως την βοήθησε και ζήτησε από τούς ενορίτες την ενίσχυση της ορφανής 19χρονης κόρης.

Όταν κάποτε έφθασε στον θάνατο από την πείνα, την κακουχία και την υγρά πλευρίτιδα, δέχθηκε την επίσκεψη της Αγίας Παρασκευής, ή όποια την σκέπασε μέ τό παπλωματάκι της, την ζέστανε και την θεράπευσε. Εκείνο πού αξίζει να σημειωθεί είναι ότι παρόλες τις κακουχίες εκείνης της εποχής ή Μαρία ουδέποτε παρέλειψε τα πνευματικά της καθήκοντα που άρχιζαν από τις 03.00 π.μ. Είχε τόσο ζήλο για τον εκκλησιασμό και για την ακρίβεια στην υπακοή του Γέροντα της. ώστε ό Θεός την γλύτωνε θαυματουργικά από την σύλληψη, τις σφαίρες των μυδραλιοβόλων και την εκτέλεση.

Από το βιβλίο του ιερομ.Δημ.Καββαδία-ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. 

Περισσότερο αξίζει μία σταγόνα προσευχής από μία θάλασσα απελπισίας



Αγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Από τον βίο της ηγουμένης Μακρίνας-Είδα την Αγία Παρασκευή να κάνει μετάνοιες στο κατώγι

Ή κατά Θεόν προκοπή της Μαρίας οφειλόταν στην συνεχή και μέ κατάνυξη παρακολούθηση της θείας λατρείας, στην αγρυπνία πού έκανε μόνη της, στις μετάνοιες, την νοερά προσευχή, την μελέτη αγιογραφικών και πατερικών κειμένων και την τιμή των Άγιων.
Στα πνευματικά συναγωνιζόταν με αρκετές κοπέλες πού έκαναν υπακοή στον Γέροντα Έφραίμ- μαζί προσεύχονταν, αγρυπνούσαν και διατηρούσαν μεταξύ τους την υγιή πνευματική άμιλλα.
Εκείνα πού κυρίως κρατούσαν σε εγρήγορση την έφηβη Μαρία ήταν διάφορα θαυμαστά περιστατικά, όπως όταν βρήκε ένα δέμα με ζεστό ψωμί και σύκα στον Ναό του Αγίου Νικολάου γι’ αυτήν και τις πνευματικές της αδελφές πού νήστευαν για τον Δεκαπενταύγουστο, ή όπως όταν παραμονές της κηρύξεως τού πολέμου τού 1940 είδε από την δεξιά πλευρά τού Εσταυρωμένου να τρέχει αίμα και νερό, ή όταν είδε την Αγία Παρασκευή να κάνει μετάνοιες στο κατώγι του προσφυγικού σπιτιού πού φιλοξενούνταν...

Από το βιβλίο του ιερομ.Δημ.Καββαδία-ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ. 

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Γιατί κάποιες φορές γίνονται αυτά που προλέγουν οι δαίμονες;

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
α) Επειδή δεν πιστεύετε ακράδαντα στον Κύριο και μόνο, αλλά και στους δαίμονες. Έτσι, για την απιστία σας, ο Θεός παραχωρεί να γίνονται αυτά που εκείνοι προλέγουν.

β) Επειδή, πηγαίνοντας στους δαίμονες και ζητώντας την βοήθειά τους, γίνεστε μόνοι σας δούλοι του διαβόλου, μπαίνετε κάτω από την εξουσία του. Έτσι, μπορεί πια να σάς κάνει ό,τι θέλει. Άρα, ό,τι σάς πει το πραγματοποιεί κιόλας, όπως ένας κακούργος που σκλαβώνει κάποιον άνθρωπο· αν του πει ότι θα ζήσει, θα ζήσει· αν του πει πώς θα πεθάνει, θα πεθάνει. Γιατί είναι στο χέρι του κακούργου να κάνει είτε το ένα είτε το άλλο. Λέει σχετικά ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: “Ας υποθέσουμε, πώς ένα βασιλόπουλο εγκαταλείπει το παλάτι του, πάει σε τόπο έρημο και μπαίνει θεληματικά κάτω από την εξουσία ενός λήσταρχου. Πες μου, μπορεί αυτός ο λήσταρχος να του πει από πριν με βεβαιότητα αν θα ζήσει ή θα πεθάνει; Και βέβαια μπορεί! Όχι όμως επειδή προείδε το μέλλον, αλλ επειδή, έχοντας γίνει κύριος του βασιλόπουλου, έχει τη δυνατότητα να του κάνει ό,τι θέλει – είτε να το θανατώσει είτε να του χαρίσει τη ζωή“.

Γι αυτό, αδελφοί μου Χριστιανοί, μην πιστεύετε στην πρόγνωση των δαιμόνων, γιατί στην πραγματικότητα δεν προγνωρίζουν τίποτα. Στον Κύριο μόνο να έχετε πίστη βαθιά, κι Εκείνος θα σάς φανερώσει εκείνα που πρέπει να γνωρίζετε.

γ) Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να φοβούνται το διάβολο και τους δαίμονες. Γιατί, Χριστιανοί μου, με τα διάφορα μαγικά κάνετε τα χατήρια του διαβόλου; Αυτός δεν έχει εξουσία και δύναμη να προκαλέσει ούτε τον παραμικρό πειρασμό. Αφ ότου ο Χριστός σαρκώθηκε, ο διάβολος έχασε την τυραννική του εξουσία. Ο ενανθρωπήσας Κύριος του συνέτριψε την κεφαλή κι άφησε μόνο την ουρά του να σαλεύει, έτσι, για να γυμνάζονται και να στεφανώνονται οι πιστοί. Τώρα μόνο με απάτες παγιδεύει τους ανθρώπους στην κακία και όχι τυραννικά, όπως πριν. Δηλαδή μόνο κακές σκέψεις μπορεί να μας βάζει, αλλα από τη δική μας θέληση εξαρτάται αν θα τις δεχθούμε ή θα τις διώξουμε. Κανένας πειρασμός, δεν μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο, αν δεν το επιτρέψει ο Θεός. Μάταια, λοιπόν, καλοπιάνετε τους δαίμονες με τις μαγείες, γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς την άδεια του Θεού.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, "Λόγος κατά τών μαγικών ειδών. (Μαγεία, Μαντεία, Γοητεία, Φαρμακεία, Οιωνοσκοπία, Αστρολογία, Φυλαχτά, Κλήδονες)" 

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Μοίρα και ειμαρμένη η εκάστου προαίρεσις γίγνεται...


" Μοίρα και ειμαρμένη η εκάστου προαίρεσις γίγνεται, το δοκούν κατ' εξουσίαν προαιρουμένη"
 Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης

"Στον κάθε άνθρωπο γίνεται μοίρα του και ριζικό του η δική του προαίρεση, όντας λεύτερος να διαλέξει αυτό που θέλει, γιατί έχει τούτη την εξουσία...

Η Παναγία η Γαλακτοτροφούσα (1270) στον υπόσκαφο ναό της Αγίας Λουκίας στη Ματέρα...



Η Παναγία η Γαλακτοτροφούσα (1270) στον υπόσκαφο ναό της Αγίας Λουκίας στη Ματέρα...


ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ;

Είναι εμφανές το κακό στη ζωή μας; Μπορούμε να το εντοπίσουμε, να το αρνηθούμε, να παλέψουμε εναντίον του, να το νικήσουμε τελικά; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Διότι το κακό, αγαπητοί μου αδελφοί, άλλοτε φαίνεται καθαρά, καθώς δίνει σημεία της καταστροφικότητας η οποία το συνοδεύει, άλλοτε όμως βρίσκεται κρυμμένο πίσω από αυτό που ονομάζουμε «δικαίωμα» και καλύπτεται πίσω από την δίψα του ανθρώπου για επιτυχία και ευτυχία με κάθε τρόπο. Ακόμη όμως και να το κατανοήσουμε, η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι δεν είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίσουμε. Το κακό μοιάζει κάποτε ακατανίκητο. Άλλοτε πάλι μας παραπλανά. Μας δίνει την εντύπωση ότι αρκεί η επιθυμία μας, η διάθεσή μας και αυτό θα μπει στο περιθώριο. Είναι ο ανθρώπινος εγωκεντρισμός, ο οποίος δεν αποδέχεται ότι στη ζωή υπάρχει και η οδός της ταπεινοσύνης και της υπομονής έναντι του κακού. Αρκεί να γνωρίζουμε ότι αυτό υπάρχει και ποιο είναι.

 Είναι πολύ διδακτική η συνάντηση του Χριστού με δύο δαιμονισμένους ανθρώπους στο νησί των Γεργεσηνών. 

Ο Χριστός γνωρίζει ότι οι άνθρωποι κατέχονται από το κακό. Είναι εμφανή τα σημάδια. Είναι «χαλεποί λίαν», κατοικούν στα μνήματα και κανείς δεν μπορεί να περάσει από τον δρόμο στον οποίο αυτοί διαφεντεύουν με την παρουσία τους και μόνο (Ματθ. 8,28). 
Στα πρόσωπά τους αποτυπώνονται τα σημεία του κακού: η χαλεπότητα, δηλαδή η αγριότητα της καρδιάς που σε κάνει να φοβάσαι να τους κοιτάξεις κατά πρόσωπον, η διαρκής παραμονή τους στο θάνατο και τις μορφές του (μοναξιά, ακοινωνησία με τους άλλους ανθρώπους, ομφαλοσκόπηση και εσωστρέφεια) και η εξουσία της βίας και του φόβου που έχουν επιβάλει εκεί όπου βρίσκονται. Αξιοσημείωτο ότι οι άνθρωποι τους αποφεύγουν.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Εκκλησία, ασθένεια και θεραπεία.

Πνευματικοί πατέρες: Ζώσα ελπίδα για υπέρβαση της ασθένειας
 Είναι γεγονός ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής μας είναι η παθητικότητα του ανθρώπου, η αδράνεια και η έλλειψη επικοινωνίας. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι απεγνωσμένα αναζητούν έναν άνθρωπο προκειμένου να επικοινωνήσουν επί της ουσίας και όχι επιφανειακά.

  Ακόμη και εκείνοι που δίνουν την εντύπωση ότι έχουν μεγάλο κοινωνικό περίγυρο αισθάνονται το ψυχικό κενό της μοναξιάς, καθώς οι περισσότεροι μένουν ασυγκίνητοι απέναντι στα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους συνανθρώπους τους και δεν ενεργοποιούνται για να αναζητήσουν λύσεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα προβλήματα αυτά να διογκώνονται ακόμα περισσότερο και να διαιωνίζονται κάνοντας ανέφικτη την ύπαρξη ομαλής κοινωνικής ζωής.

  Σύμφωνα με την προτροπή του Χριστού «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», κάθε χριστιανός οφείλει να συμπαραστέκεται τον πλησίον σε κάθε ανάγκη που παρουσιάζεται στη ζωή του. Τούτο ισχύει ιδιαίτερα για τους ποιμένες, οι οποίοι ως γνήσιοι μαθητές του Χριστού δεν αρκεί μόνο να μνημονεύουν τους αδελφούς τους κατά την προσευχή τους αλλά να τους επισκέπτονται και να τους συμπαρίστανται σε ώρες δοκιμασιών και θλίψεων.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Είμαι ελεύθερος γιατί αγαπώ

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη
Γεν. Αρχιερατικού Επιτρόπου
Ι. Μητροπόλεως Πέτρας και Χερσονήσου

«Αγαπώ γιατί είμαι ελεύθερος και είμαι ελεύθερος γιατί αγαπώ»

Τη μεγαλύτερη ελευθερία στον άνθρωπο, τη χαρίζει η αγάπη. Εννοώ την εσωτερική ελευθερία, την ελευθερία της συνειδήσεως, την ελευθερία της ψυχής, την ελευθερία του πνεύματος. Κι αυτό δεν το λέω θεωρητικά αλλά βιωματικά, αφού ο μεγαλύτερος σταυρός της ζωής μου, η πιο σκληρή ρομφαία που πλήγωνε την καρδιά μου, από μικρό παιδί, ήταν η έλλειψη της αγάπης. Της αγάπης του Χριστού, της θυσιαστικής αγάπης. Ένιωθα το αίμα να στάζει στάλα- στάλα στην καρδιά μου, όταν δεν την έβλεπα στην ψυχή μου και στη ζωή των συνανθρώπων μου.

Ο Νους, η αγάπη και η ελευθερία, είναι τα μεγαλύτερα χαρίσματα που έδωσε στον άνθρωπο ο Θεός. Δεν νοείται αγάπη χωρίς την ελευθερία και δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς την αγάπη. Γιατί όμως είμαι ελεύθερος όταν αγαπώ; Από τι με ελευθερώνει η αγάπη; Είναι απαραίτητο να αγαπώ για να είμαι ελεύθερος; Αυτός που δεν αγαπά δεν είναι ελεύθερος;

Άφησα μέσα την ψυχή μου.Ανοίξετε!


Δεν ξεχνώ ! 42 χρόνια από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο !

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Οκνηρία και πολυπραγμοσύνη.Δύο παγίδες του διαβόλου

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
Ὅσο εἶναι ἡμέρα και βλέπουμε και μποροῦμε να ἐργασθοῦμε ἂς μην χάνουμε χρόνο, μᾶς προτρέπει ὁ Κύριος μας. Ἡ νύχτα με το σκοτάδι ἔρχεται σύντομα, ὁπότε και να θέλουμε δεν θα μποροῦμε να ἐργασθοῦμε. Τα νιάτα εἶναι ἡ ἡμέρα που μποροῦμε να ἀποδώσουμε παραγωγικά και να ἀποταμιεύσουμε για την ἐπερχόμενη νύχτα που εἶναι τα γηρατιά, ἂν αὐτα τα ἐπιτρέψει ὁ Κύριός μας, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς και τοῦ θανάτου. Ἡ ζωή μας ὅλη ἀπό ἄλλη ὀπτική γωνία εἶναι μια ἡμέρα, ἐνῶ ὁ θάνατος που ἀναπόφευκτα ἀκολουθεῖ εἶναι ἡ νύχτα.
 «Ἕως ἡμέρα ἐστίν ἐργάζεσθαι· ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι» (Ἰωάν. θ΄ 4) εἶπε ὁ Χριστός μας στους μαθητές Του. Μην ἀμελεῖτε την ἐργασία ὅσο βλέπετε, ὅσο ἔχετε χρόνο και μάλιστα ὄχι ὁποιαδήποτε ἐργασία συμπεριλαμβανομένης τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά μόνο «τα ἔργα τοῦ Θεοῦ».

 Ὁ χρόνος εἶναι θεῖο δῶρο. Δεν μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός μας μόνο τάλαντα, δηλαδή προσόντα, μᾶς ἔδωσε καὶ χρόνο γιὰ νὰ τὰ ἀξιοποιήσουμε. Χωρὶς χρόνο ὁποιοδήποτε τάλαντο ἢ γνώση πᾶνε χαμένα. Σκεφθεῖτε ἕναν πολύ καλά διαβασμένο μαθητή να καθήσει για ἐξετάσεις, ἀλλά ὁ ἐξεταστής να τοῦ πάρει το γραπτό πριν ἐκεῖνος προφθάσει να καταγράψει ὅσα γνωρίζει. Ὅλο τὸ προηγούμενο διάβασμά πάει χαμένο, ἀφοῦ γιὰ την ἀνάπτυξη τῶν γνώσεών του χρειάζεται χρόνος. Και ὁ χρόνος αὐτός εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι το δῶρο που μᾶς κάνει για να τοῦ ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε δικοί Του, ὅτι τον ἀγαποῦμε και ἐργαζόμασθε τα ἔργα Του, δηλαδή, βαδίζουμε σύμφωνα με το θέλημά Του και ὅτι εἴμαστε ἕτοιμοι ἀνά πᾶσα στιγμή να τοῦ το ἀποδείξουμε.

Ο Όσιος Παίσιος για την χήρα που φιλοξένησε τον Προφήτη Ηλία

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ και εἶναι καθῆκον μας να κάνουμε το καλό, γιατί ὁ Θεός εἶναι ὅλος ἀγάπη. Εἶδες ἡ χήρα πού φιλοξένησε τον προφήτη Ἠλία; Εἰδωλολάτρης ἦταν, ἀλλά τί ἀγάπη εἶχε μέσα της! Ὅταν ὁ Προφήτης πῆγε και τῆς ζήτησε ψωμί, τοῦ εἶπε: «Ἔχουμε λίγο λάδι καὶ ἀλεύρι· αὐτό θὰ φάω με τα παιδιά μου καὶ μετά θα πεθάνουμε». Δεν τοῦ εἶπε: «Δεν ἔχουμε να σοῦ δώσουμε». Και ὅταν ὁ Προφήτης, για να δοκιμάσει την προαίρεσή της, τῆς εἶπε να φτιάξη ψωμὶ πρῶτα για ἐκεῖνον και μετά για τα παιδιά της, ἡ καημένη ἀμέσως τοῦ ἒφτιαξε.
Ἂν δεν εἶχε μέσα της ἀγάπη, θα ἔβαζε λογισμούς. «Δεν φτάνει που τοῦ λέω ὅτι ἔχουμε λίγο, θα ἔλεγε, ζητάει να φτιάξω πρῶτα για ἐκεῖνον!».
Φάνηκε ἡ προαίρεσή της, για νὰαἔχουμε ἐμεῖς παραδείγματα. Ἀλλά ἐμεῖς διαβάζουμε...Ἁγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα και τόσα, και τί κάνουμε;

Θυμᾶμαι, και στο Σινά τα Βεδουϊνάκια που δεν ἤξεραν τίποτε ἀπό το Εὐαγγέλιο, ἂν τους ἔδινες κάτι, ἀκόμα και πολύ λίγο να ἦταν, θα το μοιράζονταν μεταξύ τους και θὰ ἔπαιρναν ὅλα ἀπό λίγο. Και ἂν για το τελευταῖο δεν ἔμενε τίποτε, θα τοῦ ἔδιναν τα ἄλλα ἀπό το δικό τους.

Ὅλα αὐτά να τα παίρνετε σαν παράδειγμα και να ἐξετάζετε τον ἑαυτό σας, για να βλέπετε ποῦ βρίσκεσθε. Ἂν ἐργάζεται ἔτσι κανείς, ὠφελεῖται ὄχι μόνον ἀπό τους Ἁγίους καὶ ἀπό τους ἀγωνιστές, ἀλλά ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους. Σκέφτεται: «Αὐτὸ το φιλότιμο το ἔχω ἐγώ; Πῶς θα κριθῶ;» Γιατί ὁ καθένας μας μόνος του θὰ κριθῆ ἀπό τον καλύτερό του.
Ἀξία ἔχει νὰ δίνουμε ἀπὸ το ὑστέρημά μας, εἴτε πρόκειται για κάτι πνευματικό εἴτε για κάτι ὑλικό. Ἔχω, ἂς ὑποθέσουμε, τρία μαξιλάρια. Ἂν δώσω τὸ ἕνα πού μοῦ περισσεύει, δεν ἔχει ἀξία. Ἐνῶ, ἂν δώσω αὐτό που χρησιμοποιῶ γιὰ προσκέφαλο, αὐτό ἔχει ἀξία, γιατί ἔχει θυσία. Γι’ αὐτό καὶ ὁ Χριστός εἶπε γιὰ την χήρα: «Ἡ χήρα ἡ πτωχή αὔτη πλεῖον πάντων ἔβαλεν…»

Ἀπό το βιβλίο: «Πάθη και Ἀρετές», Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Ε΄,
ἔκδοσις Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

... για τον μέγιστο των Προφητών,τον πυρίπνοο Ζηλωτή της πίστης μας...



Αυτές οι παραμονές των γιορτάδων… Η αβασταγιά , η άφραστη καρτερία του ξημερώματός τους …Και εκείνη η λαχτάρα να γίνουν τα πάντα όπως τότε ! Να μην αλλάξει τίποτα απ΄όλα όσα η μάνα μνήμη κουβαλά στο διάβα της , στο βραχύ μας πέρασμα, από τα πρόσκαιρα τούτου του κόσμου . Μέσα στου θέρους το πανηγύρι , η ψυχή ζητά να παύσει λίγο ο χρόνος , να γυρίσει στα περασμένα και στα λυτρωτικά αξέχαστα , τότε που οι άνθρωποι πίστευαν γιατί ζούσαν και ζούσαν γιατί πίστευαν…Να συναντηθούμε με τα ξυπόλυτα τους πόδια στο ξέγυμνο ανίσκιωτο ανηφόρι προς τα ψηλώματα του Αγιολιά .

Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους,σιώπησε,αγάπησε,συγχώρησε,δεν έκρινε.


Ποτέ δεν ξέρεις.Γενικώς,ψυχή μου,μήν κρίνεις εύκολα,βγάζοντας συμπεράσματα...
Για κανέναν και για τίποτα.
Πες τη γνώμη σου αν θες,μα βάλε και πολλά ερωτηματικά,άσε κενά,και να θυμάσαι ότι 
Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους,σιώπησε,αγάπησε,συγχώρησε,δεν έκρινε.


π.Ανδρέας Κονάνος

Οσία Μακρίνα αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου

Mικρόν τι μικρόν μακρύνουσα Mακρίνα, Kόσμου σε αυτήν ήγγισας τω Kυρίω. Φρονοῦσ' ἀδελφὰ τοῖς ἀδελφοὶς Μακρῖνα, Τούτοις ἀδελφὰ συγκατοικεῖς καὶ πόλον. Τῇ δ' ἐνάτῃ δεκάτῃ Μακρῖναν νόες ἔνθεν ἄειραν.

Βιογραφία
Η Αγία Μακρίνα, που ο Θεός την είχε προικίσει με πολλά πνευματικά και σωματικά χαρίσματα, ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου Νύσσης. Ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου, από την ευσεβέστατη μητέρα της Εμμέλεια. 

Όταν μεγάλωσε, αφοσιώθηκε στην αγαθοεργία και στην ανατροφή των αδελφών της, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πνευματική τους πορεία. Η Μακρινά ήταν μνηστευμένη, αλλά ο μνηστήρας της πέθανε. Τότε, μαζί με τη μητέρα της, αποσύρθηκε σε γυναικεία μονή στον Πόντο, κοντά στον ποταμό Ίρη. Εκεί κοντά μόναζε και ο αδελφός της Μέγας Βασίλειος. Στη μονή πέρασε τη ζωή της με τη μελέτη των Γραφών, την προσευχή, και προπάντων με αγαθοεργίες. 
Διότι πάντα είχε στο μυαλό της το λόγο του Θεού, που προτρέπει στους ανθρώπους, «ἀγαθοεργείν, πλουτεὶν ἐν ἔργοις καλοίς, εὐμεταδότους εἶναι, κοινωνικούς, ἀποθησαυρίζοντας ἑαυτοὺς θεμέλιον καλὸν εἰς τὸ μέλλον, ἶνα ἐπιλάβωνται τῆς αἰωνίου ζωῆς». ( Α' προς Τιμόθεον, στ' 18,19). Δηλαδή, να αγαθοεργούν, να γίνονται πλούσιοι σε καλά έργα, να δίνουν πρόθυμα και σε άλλους τα αγαθά τους, να είναι απλοί και καταδεκτικοί, και έτσι να αποταμιεύουν για τον εαυτό τους στέρεο θεμέλιο στο μέλλον, για να αποκτήσουν την αιώνια ζωή. Μ' αυτόν τον τρόπο και η Αγία Μακρινά έζησε και τελείωσε τη ζωή της.

Ἀπολυτίκιον
γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Σοφίας ἔρωτι, τὸν νοῦν πτερώσασα, κόσμου εὐπάθειαν, ἔμφρονως ἔλιπες, καὶ ἐνδιαίτημα τερπνὸν ἔγενου θείας ἀγάπης· σὺ γὰρ δι' ἀσκήσεως, καὶ ἠθῶν τελειότητας, νύμφη ἔχρηματισας, τοῦ Σωτῆρος περίδοξος· ὦ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων χαίροις Μακρίνα θεοφόρε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ᾽ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾷν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὁσία Μακρίνα τὸ πνεῦμά σου.

www.saint.gr

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Η αληθινή ειρήνη δεν βρίσκεται εκτός αλλά εντός της ψυχής μας

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 Ἡ ταραχή τῆς ψυχῆς καί τά πάθη, ἐπηρεάζουν τήν κυκλοφορία τοῦ αἵματος καί ὑποσκάπτουν τήν ὑγεία. Ἡ ἐσωτερική εἰρήνη, ἡ νηστεία καί ἡ ἐγκράτεια βοηθοῦν στήν διατήρησι τῆς ὑγείας. 

Ὁ γερμανός Γκούφελανδ σ’ ἕνα σύγγραμμά του γιά τήν μακροζωία, τονίζει τήν ὠφέλεια τῆς νηστείας. Οἱ ὀπαδοί του πρέπει νά τόν ὑπακούουν. Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε ἄλλους διδασκάλους, περισσότερο ἀξιόλογους. Ἡ προσευχή ἀνεβάζει τήν ψυχή πρός τήν πηγή τῆς ζωῆς. Ἡ ταπείνωσις καί τά δάκρυα τῆς μετανοίας δημιουργοῦν στήν ψυχή καί στό σῶμα κατάστασι γαλήνης καί ἠρεμίας...

Ἐπιθυμεῖτε βέβαια νά μή σᾶς λείπουν τά δάκρυα καί ἡ συντριβή. Καλύτερα νά ἐπιθυμῆτε νά βασιλεύῃ πάντοτε μέσα σας μιά βαθεία ταπείνωσις. Ἀπ’ αὐτή θά πηγάσουν τά δάκρυα καί ἡ συντριβή. 

Ὁ ἴδιος ὁ Θεός ξυπνᾶ μέσα σας τήν ἀνησυχία γιά τήν σωτηρία σας, θέλοντας νά σᾶς ὁδηγήσῃ στήν αὐτογνωσία καί στήν μετάνοια. Ἄν ἀκούσετε τήν φωνή Του, θά βρῆτε ἀνάπαυσι καί εἰρήνη. Ἄν παρακούσετε, θά ζῆτε στήν ταραχή. 

 Μπορεῖ ὅμως νά σᾶς ἐγκαταλείψῃ τελείως ὁ Θεός καί νά παύσῃ νά σᾶς διεγείρῃ πνευματικές ἀνησυχίες. Θά συμβῆ τοῦτο ἄν παραμείνετε ἀδιόρθωτος. Καί τότε θ’ ἀποκτήσετε εἰρήνη, εἰρήνη ὅμως θανάσιμη. Δέν ἀπολαύσατε ἀκόμη τήν ἡσυχία καί τήν εἰρήνη. Ζητῆστε την καί θά σᾶς δοθῇ. Δέν μπορῶ νά σᾶς εὐχηθῶ τίποτε τό καλύτερο. Νά ἔχετε ὅμως ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι ἡ ἀληθινή εἰρήνη δέν βρίσκεται ἐκτός, ἀλλ’ ἐντός τῆς ψυχῆς μας. Δέν πηγάζει ἀπό τίς ἐξωτερικές συνθῆκες, ἀλλ’ ἀπό τήν ἐσωτερική καλή τακτοποίησι. Ὅταν ὑπάρχῃ, τότε ὅλα τά ἐξωτερικά ἐναρμονίζονται μ’ αὐτή. 

Ἡ ἀοργησία εἶναι σπουδαία ἀρετή. Καλλιεργεῖται μέ τήν παράδοσι τοῦ ἑαυτοῦ μας στό θεῖο θέλημα καί τήν συναίσθησι ὅτι ὁ Θεός ἐπιτρέπει τίς δοκιμασίες. Ἔτσι συγκρατοῦμε τόν ἑαυτό μας, γαληνεύουμε, πιστεύοντας ὅτι ὁ Κύριος μᾶς παρακολουθεῖ τήν δύσκολη ὥρα τοῦ πειρασμοῦ.

Ἡ σκέψις σας ὅτι ἐκεῖνος πού σᾶς βλάπτει καί σᾶς ἀδικεῖ, γίνεται ὄργανο τοῦ ἐχθροῦ, εἶναι πολύ σωστή. Γι’ αὐτό πίσω ἀπό κάθε ἐνόχλησι καί δυσάρεστη κατάστασι νά διακρίνετε τόν πραγματικό ἔνοχο καί νά μήν ἐξάπτεσθε ἐναντίον τοῦ θύματός του!...


Εκ του βιβλίου ''ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ'' του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, έκδοση της Ι. Μ. Παρακλήτου Μήλεσι Αττικής. 

Το πανέμορφο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στον Αυλώνα Αττικής

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Όποιος μας διαβεβαιώνει ότι καλούμαστε να ακολουθήσουμε δύσκολους δρόμους, δεν είναι αρεστός.

''ΒΟΥΛΟΜΑΙ ΣΕ ΔΙΑΒΕΒΑΙΟΥΣΘΑΙ''
πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός
  Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από αλήθεια στη ζωή μας ή από αυτό που θα θέλαμε να είναι η αλήθεια. Ζούμε σε καιρούς δύσκολους, χωρίς αληθινή παρηγοριά. Από την άλλη στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί. Θέλουμε οι άλλοι να μας αποδέχονται γι’ αυτό που είμαστε. Συχνά αρκούμαστε στο να προσποιούνται ότι μας αποδέχονται. Και βέβαια αυτό συμβαίνει και από τη δική μας πλευρά. 

  Η κρίση των καιρών μας έχει κάνει καχύποπτους απέναντι σε όσους μας δίνουν διαβεβαιώσεις. Η ανάγκη όμως για αποδοχή μας οδηγεί στο να αποδεχόμαστε λόγους που η στοιχειώδης κριτική και αυτοκριτική θα οδηγούσε στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι δεν είναι αληθινοί. Μας αρέσουν τα παραμύθια και οι μαγικές εικόνες, ίσως διότι δεν είμαστε σε θέση να δούμε τον αληθινό εαυτό μας και κυρίως επειδή δε θέλουμε να αποφασίσουμε να αλλάξουμε. Γιατί η αλήθεια είναι πρόκληση αλλαγής. Και γι’ αυτό όποιος μας διαβεβαιώνει ότι καλούμαστε να ακολουθήσουμε δύσκολους δρόμους, δεν είναι αρεστός. 
 Είναι πλατιά η πύλη της απώλειας και στενή και τεθλιμμένη η οδός για όσους αναζητούν με την ύπαρξή τους, με την ψυχή τους την αλήθεια.

   Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί μία ισχυρή φράση γράφοντας στον μαθητή του Τίτο, επίσκοπο Κρήτης: «βούλομαί σε διαβεβαιούσθαι, ίνα φροντίζωσι καλών έργων προΐστασθαι οι πεπιστευκότες τω Θεώ» (Τίτ. 3, 8). «Θέλω να βεβαιώνεις τους λόγους της πίστης με την προσωπική σου μαρτυρία, ώστε όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα». 

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Ο παράδεισος του μπαρμπα- Φώτη...

ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ ΣΙΔΕΡΗ
 Το έργο του Φώτη Κόντογλου δεν είναι απλό. Έχει απλότητα αλλά απλό δεν είναι. Κρύβει μυστικά, είναι πολυδιάστατο στα μηνύματα, έχει το ήθος και την πίστη του ανθρώπου που αγάπησε τον τόπο του, γύρισε τον κόσμο και ονειρεύτηκε τον ουρανό.
 Παιδί μιας πατρίδας που δεν υπήρχε πια, ο μικρασιάτης Κόντογλου αισθανόταν καθήκον του να κρατήσει όσα μπορούσε από τις θύμησες εκείνου του υπέροχου πολιτισμού που είχε βιαστεί τόσο απόλυτα. 

Καλλιτέχνης του Παρισιού, δεν αρνήθηκε τις προκλήσεις, απέρριψε όμως τη μίμηση που θα του στερούσε την επιστροφή σ’ αυτό το παράξενο και γόνιμο μείγμα που το λένε Ρωμιοσύνη: Ελλάδα, όχι εδαφικά μα κυρίως πνευματικά, και Χριστιανοσύνη, όχι τυπολατρικά, μα πιότερο υπέρλογα. 

 Κάθε μορφή του υμνεί τη Ρωμιοσύνη όπως ο Κόντογλου την αντιλαμβάνεται: απλή αλλά όχι απλοϊκή, να μοιάζει λιτή μα να κρύβει δύναμη και ορμή και να σε κυριεύει αβίαστα, επειδή η κυριαρχία της σε κάνει ευτυχισμένο. Στα έργα του ενώνονται δυνάμεις: ενώνονται εποχές, ενώνονται χρώματα, ενώνονται γη και Ουρανός... κοιτάς Ελλάδα μα βλέπεις Βυζάντιο, κοιτάς πολλά χρώματα μα βλέπεις αποχρώσεις ενός, κοιτάς ανθρώπους μα βλέπεις αγίους, κοιτάς όρθιος, μα βλέπεις γονατιστός και προσευχόμενος. Κοιτάς παραστάσεις μα βλέπεις ζωή...κοιτάς αγιογραφίες μα βλέπεις Παράδεισο.

Εικόνα του Χριστού Παντοκράτορος,Πσκώβ,14ος αιώνας.



Εικόνα του Χριστού Παντοκράτορος,Πσκώβ,14ος αιώνας.
Εμφανίστηκε στο Πσκωβ το 1352 και είναι διάσημη σε όλη την Ρωσία για τα πολλά θαύματά της 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΤΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΣ 


  Μία πιο τις πιο ωραίες εικόνες του Ευαγγελίου, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι και αυτή στην οποία ο Χριστός παρομοιάζει τον χριστιανό άνθρωπο με πόλη που είναι χτισμένη ψηλά στο βουνό και η οποία δεν μπορεί να κρυφτεί.


 Ο Χριστός αφορμάται από την Ιερουσαλήμ, η οποία είναι χτισμένη επάνω σε λόφους και ξεχωρίζει από όποιο σημείο και να την ατενίσει κάποιος. Έτσι και ο χριστιανός, καλείται να είναι «πόλις επάνω όρους κειμένη, ήτις ου δύναται κρυβήναι» (Ματθ. 5, 14). Δεν έχει όμως μόνο σημασία η έννοια της πόλεως. Βάση της, θεμέλιό της είναι το όρος. 

Το όρος συμβολίζει τη σταθερότητα. Το ύψος στο οποίο το όρος ανέρχεται συμβολίζει τον ουρανό. Και οι ανάσες τις οποίες ο άνθρωπος παίρνει όταν είναι ψηλά στο βουνό, δείχνουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να έχει καθαρή καρδιά, καθαρές αισθήσεις. Αυτά τα στοιχεία τα οποία συνδυάζονται με το όρος καθιστούν την πόλη, τον χριστιανό, αληθινό άνθρωπο του Θεού και την ίδια στιγμή δείχνουν πάνω σε ποια στοιχεία στηρίζεται η χριστιανική ταυτότητα.

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Ο πρώτος άγιος αμερικανικής καταγωγής και οι δαίμονες του βατικανού

Με τόση αφόρητη ζέστη είπα να ανακαλέσουμε ένα χειμερινό Άγιο απ΄τα χιόνια και τους βοριάδες της Αλάσκας , για να πάρουμε λίγη δροσιά στην ψυχή και στο σώμα μας.
Ο λόγος περί του Αγίου Πέτρου του Αλεουτίου (13 Δεκεμβρίου)) και των μισο-γαϊδάρων (μισσοναρίων) του Πάπα.
Ο άγιος Πέτρος ο Αλεούτιος, ένας από τους Ορθόδοξους ιθαγενείς των Αλεουτίων ,είναι ο πρώτος άγιος αμερικανικής καταγωγής, του Ορθοδόξου εορτολογίου.
Οι Ισπανοί συνέλαβαν στο Fort- Ross μια εικοσάδα Αλεουτίων ορθοδόξων, τους μετέφεραν στο San- Fransisco και τους χρησιμοποίησαν σε καταναγκαστικά έργα, υποβάλλοντάς τους σε πολλή κακή μεταχείριση.
Εν τέλει 14 από αυτούς φυλακίστηκαν ενώ οι μισσιονάριοι της Παπικής «εκκλησίας» εξανάγκαζαν μερικούς με βασανιστήρια να ασπασθούν το παπικό δόγμα και να εγκαταλείψουν την Ορθόδοξη Πίστη τους. Οι Αλεούτιοι αντιστέκονταν με καρτερία και θάρρος στα βασανιστήρια και έδειχναν το σταυρό που κρεμόταν στο λαιμό τους λέγοντας: Είμαστε Χριστιανοί, έχουμε βαπτισθεί!

Ένα απόβραδο, πήραν έναν από τους φυλακισμένους, τον Πέτρο, και άρχισαν να τον βασανίζουν μπροστά στους άλλους συμπατριώτες του, για να τους εκφοβίσουν να αλλαξοπιστήσουν και αυτοί.

Οι Ιησουίτες τους πίεζαν ν’ ασπαστούν την πίστη των Ρωμαιοκαθολικών, εκείνοι όμως δε δέχονταν με τίποτα. «Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν.
Οι Ιησουίτες αντέτειναν: «Όχι, είστε αιρετικοί και σχισματικοί. Αν δεν υποκύψετε, θα σας βασανίσουμε μέχρι θανάτου».
Τελικά τους έβαλαν στη φυλακή ανά δύο. Το βράδυ ήρθαν στη φυλακή οι «άγιοι»Ιησουίτες με λάμπες και αναμμένα κεριά και άρχισαν πάλι να τους πιέζουν για ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών.
«Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν οι Αλεούτοι, «δεν αλλάζουμε την πίστη μας».

Οι Ιησουίτες άρχισαν να βασανίζουν τον έναν, μπροστά στα μάτια των άλλων. Έσπαζαν μια άρθρωση των ποδιών τους, μετά μια άλλη και στη συνέχεια τις αρθρώσεις των δαχτύλων, τη μια μετά την άλλη.
Οι βασανιστές τότε έκοψαν του Αγίου Πέτρου τα δάκτυλα και στην συνέχεια του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια από τη ρίζα τους. Το αίμα ξεπήδαγε κατά κύματα. Ο μάρτυρας ξεψυχούσε και μαζί με την ψυχή του έβγαιναν ψιθυριστά μέχρι και την τελευταία του πνοή τα ίδια πάντα λόγια: «Δεν αλλάζω την Πίστη μου!»

Τελικά, από τα βασανιστήρια και την απώλεια του αίματος, πέθανε.

Την επομένη ημέρα, οι λατίνοι μισσιονάριοι ετοιμάστηκαν να επαναλάβουν την ίδια διαδικασία και με τους υπολοίπους κρατουμένους. Όμως έφθασε διαταγή να τούς μεταφέρουν στο Μοnterey.

Ο πρώτος Αμερικανός άγιος υπέστη το μαρτύριο, όχι όπως θα περίμενε κάνεις από ειδωλολάτρες σαμάνους αλλά από χέρια δήθεν χριστιανικά(Παπικά). Γράφτηκε με ματωμένα γράμματα στα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ο παγωμένος Βορράς της Δύσης είχε τον Πρεσβευτή του μπροστά στο θρόνο του Θεού.
π.Διονύσιος Ταμπάκης

Ένα σχόλιο για ότι έγινε στην Νίκαια της Γαλλίας

Φωτογραφία από Νίκαια Γαλλίας

Η ορθολογιστική εξήγηση του κόσμου που καθιέρωσε η Δύση σα νέα διαθήκη, δεν τα καταφέρνει καλά. Αυτά που αγνόησε, που περιφρόνησε για την ανθρώπινη φύση, πεινασμένα και διψασμένα, αρρώστησαν, τρελάθηκαν, και εκδικούνται τρομαχτικά. 

Τα ίδια τα παιδιά της Δύσης, αν και καλοφαγωμένα, καλομορφωμένα, "απελευθερωμένα" από ταμπού, όρους και όρια, πρωτοστατούν με ζήλο σ΄αυτήν την εκδίκηση που ξεκίνησε από παραζαλισμένη διεκδίκηση.


Στα παιδιά αυτά δεν αρκούν εντέλει οι οικονομικές 
θεωρίες που "λύνουν" τα πάντα. Χρειάζονται έμπνευση, ενθουσιασμό, ιδεώδη, υπερβατικό στόχο, αξίες, ιερότητα, έμπρακτη ποίηση. Όταν δεν τα βρίσκουν, με την πείνα και τη δίψα τους φλογισμένες σαν ύαινες, θα στραφούν και στις πιο ζοφερές εκδοχές τους για ό,τι χαώδες συνεπάγεται. 

Όπως καταλήγει στον έσω αγώνα του ο Ντοστογιέφσκι: "Αν δεν υπάρχει Θεός, τότε όλα επιτρέπονται". Και δεν υπάρχει Θεός όχι μόνο στην άρνησή του, αλλά και στα κακέκτυπα και τις φριχτές, απαίσιες παραμορφώσεις του. Αθεϊα και Θεός-τέρας μοιάζει σήμερα να τα βρίσκουν μια χαρά!


.