Γιατί προσευχόμαστε προς την Ανατολή;

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός 
Α. Ἐπειδὴ ἔχουμε διπλὴ φύση, προσφέρουμε διπλὴ προσκύνηση
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (1) μᾶς διδάσκει, ὅτι δὲν προσκυνοῦμε πρὸς ἀνατολὰς ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ φύσις μας εἶναι σύνθετος, δηλαδὴ ὁρατὴ καὶ ἀόρατος, νοητὴ καὶ αἰσθητή, προσφέρουμε στὸν Δημιουργὸ διπλὴ καὶ τὴν προσκύνησι: ἡ ψυχὴ εἶναι στραμμένη νοερὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα τὸ σῶμα προσκυνεῖ πρὸς ἀνατολάς.
Αὐτὸς ὁ διπλὸς τρόπος, νοητὸς καὶ αἰσθητός, τῆς ἀναφορᾶς μας πρὸς τὸν Κύριο φαίνεται καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις: ψάλλουμε μὲ τὸν νοῦ μας, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ τὰ σωματικὰ χείλη μας• βαπτιζόμεθα καὶ στὸ ὕδωρ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ ἐνούμεθα μὲ τὸν Κύριό μας μὲ δύο τρόπους: .....Μετέχοντες στὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ στὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Β. Ὁ Χριστὸς μας ὀνομάζεται «Ἀνατολὴ»
Ὁ Κύριός μας καὶ Θεὸς μας εἶναι τὸ νοητὸ Φῶς: «ὁ Θεὸς φῶς ἐστιν» (2)• ἐπίσης εἶναι ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» (3)• εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου» (4), τὸ «μέγα φῶς» (5) καὶ ἡ «Ἀνατολὴ» (6), ἡ ὁποία «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους» (6) καὶ μὲ τὴν Χάρι καὶ τὴν Ἀλήθειά Του ἐφώτισε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἦσαν καθήμενοι «ἐν σκότει» ἀγνωσίας, «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου» (5) τῆς ἁμαρτίας.
Ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν πρέπει νὰ ἀφιερώνουμε στὸν Χριστό μας τὴν ἀνατολὴ γιὰ τὴν προσκύνησι, διότι τὸ κάθε τί ὡραῖο πρέπει νὰ τὸ ἀποδίδουμε στὸν Θεό, ἀπὸ τὸν Ὁποῖο προέρχεται κάθε ἀγαθό.
Καὶ ὁ θεῖος Δαβὶδ λέγει: «Αἱ Βασιλεῖαι τῆς γῆς, ἄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ Κυρίῳ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ κατὰ ἀνατολάς» (7), διότι ὁ Κύριος ἄρχισε τὰ ἔργα Του ἀπὸ δυσμῶν ἡλίου καὶ τελειώνει αὐτὰ «κατὰ ἀνατολάς», στὴν πηγὴν τοῦ φωτός• ἐπίσης ἡ Ἁγία Γραφὴ λέγει: «ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολάς, ἔνθα τὸν ἄνθρωπον, ὅν ἐπλασεν, ἔθετο» (8) καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος παρέβη τὴν ἐντολή, ἐξωρίσθη «ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς» (9), δηλαδὴ στὰ δυτικά.

Γ. Ἀναζητοῦμε τὴν ἀρχαία Πατρίδα μας πρὸς ἀνατολάς
Προσκυνοῦμε λοιπὸν τὸν Θεό, ἀναζητώντας τὴν ἀρχαία Πατρίδα μας καὶ ἀτενίζοντας πρὸς Αὐτήν• αὐτὸ μᾶς ὑπενθυμίζει καὶ ἡ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ποὺ εἶχε στραμμένο τὸ «Καταπέτασμα» (10) καὶ τὸ «Ἰλαστήριον» (11) πρὸς τὴν ἀνατολή. Καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα, ἐπειδὴ ἦταν τιμιωτέρα, ἦταν παρατεταγμένη «κατὰ ἀνατολάς» (12). Καὶ στὸν περιώνυμο Ναὸ τοῦ Σολομῶντος ἡ πύλη τοῦ Κυρίου εὑρίσκετο κατὰ ἀνατολάς (13).
Ἀλλ’ ὅμως καὶ ὁ Κύριός μας, ὅταν ἦταν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἔβλεπε πρὸς τὰ δυτικά, καὶ ἔτσι ἐμεῖς ὅταν προσκυνοῦμε Αὐτόν, ἀτενίζουμε πρὸς Αὐτόν, δηλαδὴ στραμμένοι πρὸς τὰ ἀνατολικά. Καὶ ὅταν κατὰ τὴν Ἀνάληψί Του ἐφέρετο ἐπάνω πρὸς ἀνατολάς, καὶ ἔτσι προσεκύνησαν Αὐτὸν οἱ Ἀποστολοι (14)• καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ ἔλθη, ὅπως εἶδαν Αὐτὸν νὰ κατευθύνεται στὸν Οὐρανὸ (15), ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος: «ὥσπερ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως ἔσται καὶ ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (16).
Προσμένοντες λοιπὸν κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τὸν Σωτήρα μας, «ἐπὶ ἀνατολὰς προσκυνοῦμεν».

Δ. Ἄγραφος Παράδοσις
Αὐτὴ ἡ Παράδοσις εἶναι ἄγραφος καὶ προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, διότι «πολλὰ ἀγράφως ἡμῖν παρέδωκαν».
Βάσει ἄλλωστε αὐτῆς τῆς ἀγράφου Παραδόσεως, οἱ Ναοὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἔχουν τὸ Ἱερὸ Βῆμα πρὸς ἀνατολὰς οὕτως, ὥστε τόσον ὁ Ἱερεὺς ὅσο καὶ οἱ πιστοὶ προσευχόμενοι νὰ εἶναι στραμμένοι ἀνατολικά, εἰκονίζοντες τὸν νέο Λαὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐξερχόμενος ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο τῶν παθῶν καὶ τὸ κοσμικὸ σκότος, πορεύεται πρὸς τὴν κατὰ ἀνατολὰς Γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν ἐπουράνια Πατρίδα, ἐνῶ προπορεύεται, ὡς ὁδηγός, ὁ νέος Μωυσῆς, ὁ Ἱερεὺς-Ποιμὴν δεόμενος ἐνώπιόν τοῦ Θυσιαστηρίου, τοῦ νοητοῦ αὐτοῦ Θρόνου τῆς Θείας Μεγαλωσύνης.
Γιὰ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς λόγο ἐπικρατεῖ ἡ καλὴ καὶ ὡραία καὶ συμβολικὴ συνήθεια νὰ τοποθετοῦμε τοὺς νεκροὺς καὶ κατὰ τὶς ἐπικήδειες Ἀκολουθίες στὸν Ἱερὸ Ναό, ἀλλὰ καὶ στὰ μνήματα οὕτως, ὥστε νὰ εἶναι στραμμένοι πρὸς ἀνατολάς.
Ἀλλὰ καὶ οἱ εὐλαβεῖς Ὀρθόδοξοι, τουλάχιστον ἔτσι ἔκαμαν οἱ παλαιότεροι, φροντίζουν, ὅταν κατακλίνωνται γιὰ νὰ κοιμηθοῦν, νὰ βλέπουν πρὸς ἀνατολάς: ἀναπολοῦντες τὸν «Παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολάς» (8) καὶ προσευχόμενοι, παραδίδονται μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν Θεία Πρόνοια καὶ τὴν ἀνάπαυσι τοῦ ὕπνου.

1. Ἰ. Δαμασκηνοῦ, PG τ. 94, σέλ. 1133Β-1136Β/Ε.Α.Ο.Π., L. IV, Κεφάλ. ΙΒ΄.

2. Α΄ Ἰωάν. α΄ 5.

3. Μαλαχ. δ΄ 2.

4. Ἰωάν. η΄ 12.

5. Ἠσ. θ΄ 2• Ματθ. δ΄ 16.

6. Ἱερεμ. κγ΄ 5• Ζαχαρ. γ΄ 8• Λουκ. α΄ 78.

7. Ψαλμ. ξζ΄ 33-34.

8. Πρβλ. Γένεσ. β΄ 8.

9. Γένεσ. γ΄ 24.

10. Ἔξοδ. λζ΄ 5.

11. Λευϊτ. ιστ΄ 14.

12. Ἀριθμ. β΄ 3.

13. Ἰεζεκ. μδ΄ 1 ἑ.

14. Λουκ. κδ΄ 52.

15. Πράξ. α΄ 11.

16. Ματθ. κδ΄ 27.

πηγή

Οι ευρέσεις της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου

Όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο και κρύφθηκε στην κατοικία του Ηρώδη.

Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου, αγγέλλοντας σε αυτούς που βρίσκεται η τιμία κεφαλή του. Κι εκείνοι, αφού την βρήκαν, την είχαν με τιμές.

Από αυτούς την παρέλαβε κάποιος κεραμεύς και την μετέφερε στην πόλη των Εμεσηνών.

Όταν όμως πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του. Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, για να καταλήξει στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος και εφύλαξε την τιμία κάρα σε σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος (364 – 378 μ.Χ.), στο Παντείχιον της Βιθυνίας μέχρι που ο Θεοδόσιος ο Μέγας (379 – 395 μ.Χ.) ανεκόμισε αυτή στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου ανέγειρε μέγα και περικαλλέστατο ναό.

Βεβαίως, περί της ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου υπάρχουν και άλλες αντιφατικές παραδόσεις. Κατ’ άλλη εκδοχή η τιμία κάρα βρέθηκε στην Έμεσα το 458 μ.Χ., επί βασιλείας Λέοντος Α΄ (457 – 474 μ.Χ.), ενώ άλλοι δέχονται ότι αυτή βρέθηκε το 760 μ.Χ. και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Έμεσα. Από εκεί μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Μιχαήλ Γ΄ (842 – 867 μ.Χ.) και πατριαρχίας Ιγνατίου.

Περί των ιερών λειψάνων του Τιμίου Προδρόμου βρίσκουμε ειδήσεις και σε διαφόρους χρονογράφους. Ο Ζωναράς αναφέρει ότι το 968 μ.Χ. ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας «βόστρυχον τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου αἵματι περφυμένον», που μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Πέντε δε χρόνια νωρίτερα κόμισε στην Κωνσταντινούπολη από τη Βέροια της Συρίας, περί τον Απρίλιο του 963 μ.Χ., μέρος του ιματίου του Τιμίου Προδρόμου. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Κρήτη «τὸ ἔνδυμα τοῦ Προφήτου ἐκ τριχῶν καμήλου τυγχάνον καὶ περὶ τὸν τράχηλον ἠμαγμένον».

Η Σύναξη της ευρέσεως της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ετελείτο στο Προφητείο του, που βρισκόταν στην τοποθεσία την ονομαζομένη Φωρακίου.

Η Γ Εύρεση όπου την εορτάζουμe στις 25 Μαϊου θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρεῖται ὡς δεύτερη εὕρεση, ἀφοῦ πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ἄλλη, παρὰ μόνο ἡ πρώτη (24 Φεβρουαρίου). Ἡ εὕρεση αὐτὴ ἔγινε ἀπὸ κάποιον ἄγνωστο ἱερέα στὰ Κόμανα τῆς Καππαδοκίας,περίπου το 850,μετά την λήξη της εικονομαχίας, μέσα σὲ ἀργυρὴ θήκη, σὲ ἱερὸ τόπο καὶ μεταφέρθηκε μὲ μεγάλη ἐπισημότητα καὶ πομπὴ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου κατατέθηκε στὴ Μονὴ τοῦ Στουδίου.

Πηγές εδώ και εδώ 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ -Που βρίσκεται σήμερα το κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου;

Ομιλία στην Κυριακή του Παραλύτου

Ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ

Πρόσωπο θλίψεως κι αφόρητου πόνου αγαπητοί μου αδελφοί, μπορεί να χα­ρακτηρισθεί ο παράλυτος της Βηθεσδά. Τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια έλιωνε πάνω στο κρεβάτι της εγκατά­λειψης. Εξουθενωμένος από το βάρος της δοκιμασίας, δεν είχε χάσει την ελπίδα του. Περίμενε την επέμβαση τού Θεού. Και να, ήλθε ό Ιησούς! Τον πλησίασε με αγάπη και με τον δεσποτικό Του λόγο νεύρωσε τα παράλυ­τα μέλη του. «Καί ευθέως εγένετο υγιής ό άνθρωπος». Με την εντολή τού Θεού ή πολυχρόνια νόσος υποχώρη­σε και τα νεκρά νευρικά κύτταρα πήραν ζωή. Ό πόνος με την επέμβαση τού Θεού έδωσε τη θέση του στην χαρά. Πολλοί άνθρωποι αγανακτισμένοι από το βάρος δοκι­μασιών και θλίψεων, διερωτώνται γιατί να υπάρχει στον κόσμο τόσος πόνος.

Διαφωτιστική άπάντηση δίνουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι δοκιμασμένοι στο κα­μίνι τού πόνου, συγχρόνως σκεπασμένοι από τη χάρη τού Θεού, μπορούνε να διακρίνουν αντικειμενικά την προέλευση και τη σημασία τού πόνου στη ζωή τού πι­στού. Λένε λοιπόν οι θεοφώτιστοι άγιοι της Εκκλησίας μας, ότι από τη στιγμή πού για πρώτη φορά ό άνθρω­πος γεύθηκε την αμαρτία και την ηδονή πού τη συνο­δεύει, γεύθηκε ταυτόχρονα την πίκρα τού πόνου και της οδύνης. Επέτρεψε ό Θεός τον πόνο για να θεραπευθεί με την οδύνη ή πληγή που άνοιξε στον άνθρωπο η αμαρτία. Δεν ήταν τιμωρία ό πόνος, αλλά φάρμακο θερα­πείας. Αυτό πού σε μας φαίνεται τιμωρία, στην πραγμα­τικότητα είναι θεραπεία, θεϊκή ευεργεσία.

Οι θλίψεις είναι φάρμακα πού γιατρεύουν την αρρώστια της αμαρτίας και ξαναδίνουν στον άνθρωπο την υγεία των αρετών. Οι άγιοι βλέπουν τις θλίψεις σαν «αίτιες αρετής» και τις θεωρούν πολύτιμα δώρα τού Θεού. Γράφει ό Αβάς Ίσα: «τίμιαι εναντίον Κυρίου αί θλί­ψεις... υπέρ πασαν ευχήν καί θυσίαν». Και ό άγιος Νείλος συμβουλεύει: «Υπόμενε τις θλίψεις γιατί μέσα σ' αυτές φυτρώνουν οι αρετές». Μέσα από τούς τριβόλους των δοκιμασιών φυτρώ­νουν τ' άνθη της μετανοίας. Πόσοι άνθρωποι δεν άλλα­ξαν πορεία υστέρα' από μία μεγάλη δοκιμασία; Ο Ιερός Χρυσόστομος, πού τόσο δοκιμάσθηκε στή ζωή του, λέει ότι με τις θλίψεις απαλλασσόμαστε από τις αμαρτίες και προχωρούμε πρός τή Βασιλεία τού Θεού έξαγνισμένοι.

Ή υγεία, ή δόξα, ή ευτυχία μας καθιστά αγέρωχους, σκληρούς, εγωιστές, αδιάφορους, άπονους. Η αρρώστια όμως, η συμφορά, ο πόνος, η θλίψη, η φτώχια, ο παραγ­κωνισμός και γενικά κάθε δοκιμασία ταπεινώνει την«ἐπηρμένη ὀφρύ», μας κάνει καταδεχτικούς, μαλακούς, ευλαβείς, πονόψυχους, ελεήμονες, μ’ ένα λόγο ανθρώ­πους. Τότε σκεφτόμαστε το Θεό. Σηκώνουμε τα μάτια μας σε εκείνον και με δάκρυα τον παρακαλούμε: «Κύριε μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπό τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι∙ ταχύ ἐπάκουσόν μου∙ πρόσχες τῇ ψυχῇ μου καί λύτρωσε αὐτήν» (Ψαλμ. ρα'). Ποιος άλλαξε τη στάση μας; Ποιος μας μίλησε για τη λαθεμένη πορεία μας, ώστε να αλλάξουμε συμπεριφορά; Ποιος άλλος;

Ο μεγάλος παιδαγωγός, ο πόνος. Εκείνος μαλάκωσε την καρδιά μας. Εκείνος με τους όμβρους της μετάνοιας πότισε την ξερή και άγονη ψυχή μας. Είχε δί­κιο ο Άγιος Ιάκωβος να γράφει στους θλιμμένους: «Πᾶ­σαν χαράν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς πε­ριπέσητε ποικίλοις...»(Ἰακ. α’ 2). Μερικοί θεωρούν τη θλίψη σαν έκφραση της οργής του Θεού. Ίσως να έχουν δίκιο. Ο πειρασμός άλλοτε είναι έκφρασηιδιαίτερης εύνοιας, και άλλοτε δίκαιης οργής τού Θεού. Αλλά τί είναι η οργή τού Θεού; Ο άγιος Μάξιμος λέει ότι η οργή τού Θεού εκδηλώνεται με δύο τρόπους. Πρώτον, με την εγκατάλειψη του υπερήφανου στα χέρια των εχθρών του, με σκοπό να συναισθανθεί την αδυναμία του και να αναγνωρίσει τη δύναμη της Θείας Χάριτος.

Δεύτερο, με τη διακοπή των θείων χαρισμάτων η οποία γίνεται σε κάθε άνθρωπο που καυχάται για τα κατορθώ­ματά του και για τις δωρεές που του δόθηκαν από το Θεό. Όταν έρχονται λοιπόν θλίψεις, ας αναρωτηθούμε: μήπως είναι παιδαγωγίες τού Θεού που σκοπό έχουν να μας οδηγήσουν σε συστολή και ταπείνωση; Στην αρχή κάθε θλίψη μας κάνει να υποφέρουμε και να βασανιζόμαστε. Όμως εάν δεχτούμε την αρρώστια με ταπείνωση και την υπομείνουμε με καρτερία, βλέπουμε στο τέλος, ότι έχει κατάληξη ειρηνική. Ό Απόστολος Παύλος επιβεβαιώνει την αλήθεια αυτή με τ' ακόλουθα λόγια: «Πᾶσα παι­δεία, πρός μέν τό παρόν οὐ δοκεῖ χαράς εἶναι, ἀλλά λύπης, ὕστερον δέ καρπόν εἰρηνικόν τοῖς δι’ αὐτῆς γεγυμνασμέ­νοις ἀποδίδωσι δικαιοσύνης» (Έβρ. ιβ' 11).

Οι θλίψεις λέει ο άγιος Μάρκος ό ασκητής, πού έρχονται στους ανθρώπους «τῶν ἰδίων κακῶν εἰσίν ἔγγονα». Εάν όμως με προσ­ευχή υπομείνουμε «εύρίσκομεν πάλιν άγαθών πραγμάτωνέπιφοράν».Ευλογημένοι χριστιανοί. 'Όσο κι' αν οι θλίψεις μάς μαλακώνουν την ψυχή για να δεχτεί της αρετής τη σφραγίδα, όσο κι αν προξενούν στε­φάνους, εντούτοις είναι πικρά φάρμακα τα οποία με πολ­λή δυσκολία δεχόμαστε. Επειδή μάλιστα υπάρχει κίνδυνος λόγω της αδυναμίας και της απιστίας μας να ζημιωθούμε από τον πειρασμό της θλίψεως, ας παρακαλούμε τον Κύ­ριο να μάς λυτρώνει και να μάς σκεπάζει από κάθε θλίψη, οργή, κίνδυνο και ανάγκη. «Πάτερ ἡμῶν... μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ». ΑΜΗΝ.

πηγή

Η εικόνα της Παναγίας της Λιαουτσιάνισσας(Κύμη)

Στο συνοικισμό Λιαουτσιάνισσα Κύμης, σε μια μαγευτική τοποθεσία, υψώνεται μεγαλοπρεπής ο Ναός της Παναγίας, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Η εικόνα της Θεοτόκου έφτασε στο άλλο άκρο του Αιγαίου Πελάγους, στην Κύμη, από την Ανατολή. Στην τοποθεσία της παραλίας “Μαύρα Λιθάρια” λόγω ναυαγίου η θάλασσα παρέσυρε προς την ξηρά αρκετή ξυλεία. Στη θέση αυτή κάθε βράδυ οι κάτοικοι έβλεπαν ένα φώς να επιπλέει, αλλά όταν το πλησίαζαν αυτό έφευγε. Την ημέρα πολλοί έρχονταν στο μέρος αυτό και μάζευαν ξυλεία από το ναυάγιο. Για το σκοπό αυτό ήλθαν και δύο υπηρέτες των οικογενειών Βεναρδή και Νικολέσα με τα ζώα τους. Όταν άρχισαν να διαλέγουν ξύλα, ξαφνικά ο υπηρέτης του Νικολέσα βρήκε ένα τετράγωνο ξύλο πού με την αξίνα του το χτύπησε και ετοιμάστηκε να το ξαναχτυπήσει. Όταν όμως σήκωσε ξανά την αξίνα τα χέρια του παρέμειναν ακίνητα. Ο δεύτερος υπηρέτης βλέποντάς τον με τα χέρια ψηλα έτρεξε να δεί τι συμβαίνει. Με φόβο σηκώνει το παράδοξο ξύλο και βλέπει ότι είναι εικόνα της Θεοτόκου. Αμέσως μετέφεραν την εικόνα στο ναό του Αγίου Αθανασίου της Κύμης. Τη νύχτα, κατά θαυμαστό τρόπο, η εικόνα της Παναγίας έφυγε από το ναό του Αγίου Αθανασίου και ήλθε στο μέρος όπου σήμερα είναι χτισμένος ο ναός της.

πηγή

Διακόσιοι ιερείς τέλεσαν το Μυστήριο του Ευχελαίου για τον γέροντα Ιουστίνο !

Πάνω από 200 ιερείς μαζεύτηκαν χθες το απόγευμα στην Ιερά Μονή Πέτρου Βόντα της περιοχής Νεαμτς Ρουμανίας για να συμπροσευχηθούν και να τελέσουν το Μυστήριο του Ιερού Ευχελάιου υπέρ υγείας του μέγαλου γέροντα και θαραλλέου ομολογητού και αγωνιστού π.Ιουστίνου Πέρβου.
Ο π.Ιουστίνος διανύει το 94ο έτος της ζωής του παρά τα φριχτά βασανιστήρια και τις διώξεις που είχε υποστεί απο το κομμουνιστικό καθεστώς.Πρόσφατα έκανε δύο εγχειρίσεις και η κατάσταση της υγείας του είναι κρίσιμη.Οι πατέρες της Μονής ευχαρίστησαν και τον γέροντα Εφραίμ από την Αριζόνα αλλά και τους άλλους ορθοδόξους ιερείς ανά τον κόσμο οι οποίοι προσευχήθηκαν υπέρ της υγείας του.

πηγή /proskynitis.blogspot.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ π.ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ 

http://www.proskynitis.blogspot.gr/search/label/%

Ιεραποστολή στην μακρινή Μογγολία

Κάπου στο Ουλάν Μπατόρ - πρωτεύουσα της Μογγολίας - υψώνεται ολόλευκος ρωσσικής τεχνοτροπίας ορθόδοξος ναός, αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα.          

Ναι, στη στέππα της μακρυνής Μογγολίας. 

Ιστορικά η πρώτη πληροφορία για χριστιανούς στη Μογγολία έχει σχέση με την εξάπλωση των Νεστοριανών στην Ασία (μετά τον 7ο αιώνα). 

Πάντως μέχρι τον 13ο αιώνα οι μισοί Μογγόλοι ήσαν Νεστοριανοί. Μόλις κατά τον επόμενο αιώνα κατέρρευσε η μογγολική αυτοκρατορία και πολλοί Μογγόλοι ασπάσθηκαν τον μωαμεθανισμό. Κατά τόν 16ο αιώνα πολλοί προσηλυτίσθηκαν στο Βουδδισμό. Σήμερα μετά τήν πτώση του κομμουνισμού οι μισοί κατοικοι είναι Βουδδιστές.

Το 1861 χτίστηκε εκεί το ρωσικό προξενείο και δίπλα ένας ναός αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα.Στις 22Μαρτίου 1864 τελέστηκε η πρώτη ορθόδοξη Θεία Λειτουργία.Μέχρι στις 28 Ιανουαρίου 1921,όταν δολοφονήθηκε ο π.Θεόδωρος μετά από βασανηστήρια,υπήρχε μόνιμα ιερέας στο Ουλά Μπατόρ.Μέχρι το 1927 ερχόνταν περιοδικά κα΄ποιοι ιερείς.Μετά ο ναός χρησιμοποιήθηκε για άλλους σκοπούς

Πότε ξεκίνησε η σύγχρονη ιεραποστολική προσπάθεια; Το 1997 το Πατριαρχείο Μόσχας έστειλε ιερέα στη Μογγολία για τους εκεί Ρώσσους.Τον πατέρα  Anatoly Fesechko ο οποίος ηγήθηκε της ενορίας έως τον Ιούνιο του 2005.

Τότε έφθασε στήν χώρα ο Ρώσσος ιερέας π. Αλέξιος Τρούμπαχ. Θείω ζήλω πυρούμενος αρχίζει να κηρύττει Χριστόν στους κατοίκους. Στόχος του η δημιουργία μογγολικής Εκκλησίας που θα χρησιμοποιεί τη μογγολική γλώσσα και θα λαμβάνει υπ’ όψιν το ντόπιο πολιτισμό. 

Η ενορία εξυπηρετεί τις θρησκευτικές ανάγκες 5000 Ρώσων,των ορθοδόξων Μογγόλων,αλλά και Γεωργιανών,Λευκορώσων,Ουκρανών και Σέρβων.

Το OMCM (Ορθόδοξο ιεραποστολικό κέντρο της Αμερικής) στέλλει σαν συνεργάτη του τον Ελληνοαμερικανό Σπύρο Δεληγιάννη. 

Ο π. Αλέξιος στοχεύει χειροτονία Μογγόλων ιερέων, ίδρυση ιερατικής σχολής και νέων ενοριών στην πελώρια χώρα. 

Το 2012 βρέθηκε στη χώρα σταλμένος από την Αμερική (OMCM) ο μοναχός Ιώβ καθώς κι ο Κουρτ Μπρίνγκερουντ. Μαθαίνουν τη γλώσσα και είναι έτοιμοι να συμπαρασταθούν στον π. Αλέξιο στα φιλόδοξά κατά Θεόν σχέδιά του. 

Αντί των αντιπαραγωγικών εθνοφυλετισμών διαπιστώνουμε με απέραντη χαρά την Ορθόδοξη συνεργασία για την εξάπλωση της Ορθοδοξίας στη Μογγολία και όχι φιλονικίες δικαιοδοσιακού χαρακτήρα που σκανδαλίζουν. 

Εύχεσθε εκτενώς για τους εν Μογγολία ευαγγελιζομένους τα αγαθά. 

Πηγές ΕΔΩ και εδώ.Το είδα ΕΔΩ

Η ΝΤΖΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΚΟΡΕΣ

Διασκευή του κ. Ανδρέα Κυριακού 

Η λειτουργία της Κυριακής είχε τελειώσει και το εκκλησίασμα, με επικεφαλής τον π. Αλέξιο, συμμετείχε σε κοινό γεύμα με ρωσσικά και μογγολικά εδέσματα.

Παρά τη διαφορά πολιτισμών η κοινή πίστη ηταν ο δεσμός των δύο ομάδων. Μια από τις Μογγολές γυναίκες, η Ντζάγια, παρευρέθηκε στο κοινό γεύμα μαζί με τα παιδιά της κι είχε μιά λάμψη και ειρηνική παρουσία. Ο π. Αλέξιος μου είπε την ιστορία της και πώς ο Θεός τη χρησιμοποίησε για να πλησιάσει άλλους παρά τις ταλαιπωρίες που υπέφερε. Ο άντρας της πέθανε πρόσφατα.

Η Ντζάγια δεν φαινόταν σαν κάποια που είχε περάσει τέτοια ταλαιπωρία. Η Ντζάγια είχε προσελκυστεί στήν Ορθοδοξία από τον π. Αλέξιο. Μέσω της επιρροής της ολόκληρη η οικογένειά της οδηγήθηκε στό Χριστό καί βαπτίστηκε. Οδήγησε στήν Ορθοδοξία ακόμη και κάποιους φίλους της. Αλλα ήταν κατά τη διάρκεια της κηδείας του άντρα της που η Ντζάγια έδειξε τη μεγαλύτερή της μαρτυρία για το Χριστό. 

Η μαρτυρία της δεν ήταν κάτι που είπε. Μάλλον προήλθε από την ίδια ειρήνη και δύναμη που είχα εντοπίσει σ αυτήν κατά τη διάρκεια  του κοινού γεύματος. Οι άνθρωποι κατά την κηδεία πρόσεξαν ότι είχε ένα τελείως διαφορετικό τρόπο κι εσωτερική δύναμη για ν αντιμετωπίσει την τραγωδια του θανάτου από τους περισσότερους ανθρώπους στή Μογγολία.

Αυτό τους έκανε να ερευνήσουν και να μάθουν από πού έπαιρνε αυτή τη δύναμη καί ελπίδα. Αργότερα, όταν μίλησα με τη Ντζάγια για το σύζυγό της ο πόνος της ήταν ορατός αλλά εξακολουθούσε να αποπνέει τη βαθειά αίσθηση ειρήνης και πεποιθήσεως που προερχόταν από τον Κύριο.

Αυτός είναι πού την κρατούσε κατά τη δύσκολη αυτή στιγμή. Αυτό ειναι πού πρόσεξαν οι φίλοι της καί η ευρύτερή της οικογένεια κι οδήγησε μερικούς από αυτούς στο να πληροφορηθούν και να εξερευνήσουν την πίστη,με την ενθάρρυνση της Ντζάγιας βεβαίως.

ΠΗΓΗ:

OCMC Magazine volume 28

Οι Κρυπτοχριστιανοί της Aνατολής και οι ψευδοχριστιανοί της Δύσης

Η πρόσφατη επέτειος της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, μας θυμίζει για άλλη μια φορά, πως ότι γίνεται επέτειος, είναι καταδικασμένο ιστορικά να  λησμονείται 364 μέρες, και την μια μέρα του χρόνου που απομένει, να εορτάζεται με τρόπο ελλειμματικό και ακρωτηριασμένο, σε σχέση με το πώς, το γιατί, το που και το πότε  συνέβη, με τη μνήμη θολή και συγκεχυμένη γύρω από πρόσωπα, πράξεις, γεγονότα και παραλείψεις ιδιαζόντως ειδεχθή. 

Οι κρυπτοχριστιανοί της ανατολής υπήρξαν και υπάρχουν, ως αντικειμενική πραγματικότητα, δίχως να έχει σημασία ο γεωγραφικός τους προσδιορισμός ή η πληθυσμιακή τους προσέγγιση, αυτό που έχει διαχρονική ιστορική αξία είναι ότι άντεξαν, αντέχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά από εμάς που «αυτοχειρούμε (αυτοκτονούμε)» καθημερινά σε σχέση με τη πίστη, τη γλώσσα και την παραδοσιακή μας κουλτούρα, που θα μπορούσαν να μας συνδέσουν ως γέφυρες με το χθες και το αύριο, που  θα μας κρατούσαν ζωντανούς  σε καιρούς χαλεπούς και άστοργους σε μέρες άνυδρες και ματωμένες. 

Αντίθετα εμείς ως ψευδοχριστιανοί της «ταμπέλας», εξαντλούμε την σχέση μας με τα παραπάνω, στο έθιμο, τη συνήθεια, τον οβάλ νέο-ελληνισμό μας, δίχως γωνίες που θα «προκαλούσαν»  το εκσυγχρονισμένο περιβάλλον μέσα στο οποίο θέλουμε αταίριαστα και παρείσακτα να υπάρχουμε, δίχως να έχουμε κοινές αφετηρίες,  πνεύματος και πολιτισμού μαζί του,  μπαίνοντας μαζοχιστικά στη μέγγενη – πρέσα    της παγκοσμιοποίησης, η οποία κονσερβοποιεί τυπολογικά τους λαούς, μη σεβόμενη τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαίτερες εκείνες δεξιότητες, που τους ανέδειξαν στη θέση που βρίσκονται ως τώρα, στο «κάδρο» της ιστορίας.  

Οι κρυπτοχριστιανοί επενδύουν στη συλλογική τους μνήμη και την διατηρούν επεκτείνοντάς την στο μέλλον, μέσα από τους απογόνους τους, η συλλογική τους ανάμνηση αποτελεί άμεση συσχέτιση με την υπαρξιακή τους μήτρα που τους φέρνει σε επαφή με την όντως αφετηρία του πνεύματός και των ψυχικών τους καταβολών, καθιστώντας τους οντολογικές υπάρξεις διαχρονικότητας, πέρα από την συμβατικότητα της νεωτερικότητας και της μετανεωτερικότητας, τις οποίες προσπερνούν και «διασκεδάζουν», ακριβώς επειδή  δεν έχουν να τους πουν, ή να τους δώσουν τίποτε, εφ’ όσον αυτοί είναι εμπειρικοί και βιωματικοί «γευσιγνώστες» της όντως ζωής, η οποία στεριώνει «τα πόδια της» πάνω σε βωμούς, ικριώματα και εστίες, πόνου, διωγμών, μαρτυρίου και αιμάτων.

Διαμετρικά απέναντι από αυτή τη «κρυφή», «σιωπηρή» πραγματικότητα, βρίσκεται η εκκωφαντικά φληναφούσα, ψευδαίσθηση του δυτικού ψευδοχριστιανισμού, η οποία στοιχειοθετείται επάνω στο έθιμο, την ημιμάθεια, τον κρατικό – συνταγματικό νόμο και λοιπές παραισθησιογόνες καταστάσεις, που δεν επιτρέπουν να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να διακρίνουμε τις χρόνιες αναπηρίες μας τις εμμονές και τις ενοχές μας, τις οποίες  κουβαλάμε ως βαρίδια και άγκυρες, στο βυθό του ασυνειδήτου μας, από το χθες στο σήμερα προς το αύριο, εξαρτήσεις και πραμάτεια  που μαθηματικά πλέον,  από τούδε και στο εξής δεν θα μας επιτρέψουν να κινηθούμε άλλο, αλλά θα βαλτώνουμε θα βουλιάζουμε θα πνιγόμαστε, μέσα στις ίδιες τις στείρες συλλογικές φαντασιώσεις και εμμονές μας.

Η δουλεία, ο διωγμός, το μαρτύριο και ο πόνος, πάντα αναζωπύρωναν το φρόνημα των δεδιωγμένων αδίκως και ταλαιπωρημένων του κόσμου τούτου, με «αξιακό ιστίο»  δυνατό και «καρίνα βαθειά» στην εσχατιά, του πολιτισμικού μας «είναι» και διαχρονικώς «υπάρχειν». που δεν επιτρέπει την ανατροπή και το βούλιαγμα, στις θάλασσες των τυφώνων, των σειρήνων, των συμπληγάδων, της Σκύλας και της Χάρυβδης, προδιαγράφοντας ένα «ταξίδι» λιτό και ταπεινό, μα ελπιδοφόρο.

Τι απαιτείται λοιπόν το ψευδό-  να συναντήσει το κρυπτό- και να γονιμοποιηθεί σε αληθινό- ; 

Απαιτείται ειλικρίνεια για τη  πραγματικότητά που βιώνουμε, όσο αβάσταχτα ελαφρύ και αν έχει καταντήσει το «είναι» μας, απαιτείται απεμπλοκή από το εικονικό «φαίνεσθαι», απαιτείται  σβήσιμο και επανεκκίνηση, με ελπίδα που εστιάζει  στο αθώο βλέμμα και χαμόγελο των παιδιών μας, από όπου θα αντλήσουμε την αστείρευτη  δύναμη να πέσουμε στη «φωτιά» εμείς, για να έχουν αυτά, ένα καλύτερο πιο φαεσφόρο αύριο, με περισσότερη δικαιοσύνη, ισοτιμία, αξιοπρέπεια  και αδελφοσύνη.

του π.Δημητρίου Θεοφίλου/πηγή

Το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου!

Σαν σήμερα 23 Μαΐου το 1453 Ο Μωάμεθ Β' προτείνει για πρώτη φορά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να εγκαταλείψει την Πόλη και ακολουθεί η τελική στις 25, με ανταλλάγματα, αλλά ο αυτοκράτορας αρνείται...και απαντά:

«Την δε πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστιν ούτε άλλου των κατοικούντων. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως» 

(Με τη θέλησή μας αποθανούμεν εν ταύτη και ου φεισόμεθα της ζωής ημών)

Η Οσία Ευφροσύνη του Πολότσκ(+23 Μαίου)

Ἀρχοντικῆς καταγωγῆς, ἦταν θυγατέρα τοῦ Ἡγεμόνα τοῦ Πολότσκ Γεωργίου καί ἐγγονή τοῦ Μεγάλου Ἡγεμόνα τοῦ Κιέβου Βσέβολοντ. Σέ ἡλικία μόλις 12 ἐτῶν κατέφυγε σέ μονή, γιά νά ἀποφύγει τόν γάμο της μέ κάποιο Πρίγκιπα, τό ὁποῖο ἐπέβαλλαν στούς γονεῖς της οἱ τότε πολιτικές σκοπιμότητες. Ἡ πνευματική πρόοδος τῆς νεαρῆς μοναχῆς ἦταν τέτοια, ὥστε σύντομα ὁ Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας Ἡλίας τῆς ἐπέτρεψε νά ἐγκαταβιώσει σέ ἕνα κελλί τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ἐκεῖ ἡ Εὐφροσύνη πρόσθεσε στούς μοναχικούς της ἀγώνες καί τό ἐρχόχειρο τῆς καλλιγραφίας, τά ἔσοδα μάλιστα ἀπό τά βιβλία πού ἀντέγραφε, τά διέθετε στούς πτωχούς.

Κάποια νύκτα κατά τήν διάρκεια τῆς προσευχῆς της, ὁ Ὁσία δέχθηκε τήν ἐπίσκεψη ἑνός Ἀγγέλου. Ὁ οὐράνιος ἐπισκέπτης τήν ὁδήγησε ἔξω ἀπό τήν πόλη, σέ κάποιο σημεῖο πού ὑπῆρχε ἕνας μικρός ξύλινος ναός πρός τιμήν τῆς Θείας Μεταμορφώσεως. "Ἐδῶ - τῆς εἶπε - εἶναι τό θέλημα τοῦ Κυρίου νά κατοικήσεις, διότι μέσα ἀπό τήν δική σου ἀφιέρωση, ὁ Κύριος θά ὁδηγήση πολλούς στή σωτηρία". Ἕνα παρόμοιο ὅραμα εἶδε καί ὁ Ἐπίσκοπος καί ἔτσι τῆς παραχώρησε τήν γῆ, μέ ἄδεια νά ἱδρύσει μονή.

Μέ ἕδρα τήν Μονή Μεταμ. Σωτῆρος ἡ Ὁσία ἀναδείχθηκε πνευματική μητέρα μοναζουσῶν, ἀλλά καί διδάσκαλος τοῦ λαοῦ, κήρυξε μάλιστα τόν Χριστιανισμό στίς παγανιστικές φυλές τῆς περιοχῆς (σήμερα εἶναι Λευκορωσικό ἔδαφος, στά σύνορα μέ τήν Λιθουανία). 

Ἀργότερα, κατά τήν ἀνέγερση πέτρινου Ναοῦ στή Μονή, μία ὑπερκόσμια φωνή κάλεσε τόν ἀρχιμάστορα νά ἀναλάβει τήν ἐργασία, ἐνῶ ἡ Ὁσία μέ τήν προσευχή της τροφοδοτοῦσε τό ἐργοτάξιο μέ τοῦβλα!
Ὅταν ἡ Ὁσία ὕψωσε Ναό ἀφιερωμένο στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀπευθύνθηκε στό συγγενή της Αὐτοκρατορικό Οἶκο τῆς ΚΠόλεως καί ζήτησε μία Θεομητορική εὐλογία. Τότε, κατά μία ἐκδοχή, ἔφθασε στή Ρωσία ἡ θαυματουργή Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Χερσῶνας (κατά τήν παράδοση ἔργο τοῦ Εὐαγγ. Λουκᾶ).

Στο ναό αυτό Ευφροσύνη το 1161 δώρισε ένα επίχρυσο σταυρό με τμήμα του Τιμίου Σταυρού του Χριστού. Τον XIII αιώνα ο σταυρός αφαιρέθηκε από το Polotsk, αλλά τον επέστρεψε και πάλι στη μονή ο Ιβάν ο Τρομερός το 1563 μετά την επιτυχή πολιορκία της πόλης.Το 1941, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ο Σταυρός της Οσίας  Ευφροσύνης του Πολότσκ εξαφανίστηκε και δεν έχει βρεθεί ακόμα.
Μετά ἀπό μοναχική ζωή 40 ἐτῶν, ἡ Ὁσία ξεκίνησε γιά προσκύνημα στά Ἱεροσόλυμα. Κατά τό ταξείδι της συναντήθηκε στήν ΚΠολη μέ τόν Αὐτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνό καί τόν Πατριάρχη Λουκᾶ, προσκύνησε στούς Ναούς τῆς Βασιλεύουσσας τά Ἅγια Λείψανα καί τίς θαυματουργές Εἰκόνες καί πρόσφερε ἀφιερώματα. Στά Ἱεροσόλυμα ἡ Ὁσία πρόσφερε χρυσό θυμιατήριο στόν Πανάγιο Τάφο καί ζήτησε μέ θερμή προσευχή νά κοιμηθεῖ ἐκεῖ. Ἐνῶ τήν μετέφεραν ἀδιάθετη στή Ρωσική Μονή, ζήτησε νά κηδευθεῖ στή Μονή τοῦ ἁγ. Σάββα, ὅπου στό παρελθόν εἶχαν ἐνταφιασθεῖ δίκαιες γυναίκες (λ.χ. οἱ μητέρες τοῦ ἁγ. Σάββα καί τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων). Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1173.

Τό Λείψανό της ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί μεταφέρθηκε ἀπό Ρώσους προσκυνητές, ἀρχικά στήν Ἄκρα τῆς Παλαιστίνης καί τελικά στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, γιά νά μήν βεβηλωθεῖ ἀπό τόν Ὀθωμανό Σουλτάνο Σαλαδίν. Τό Λείψανο ἐπέστρεψε στό Πολότσκ μετά ἀπό πάροδο ὀκτώ αἰώνων καί πολλές ἐμφανίσεις τῆς Ὁσίας, κατά τήν βασιλεία τοῦ Τσάρου Νικολάου Β'. 

Στην γιορτή της Οσίας Ευφροσύνης του Πολότσκ

Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, οἱ Μπολσεβίκοι τοποθέτησαν τό Λείψανο στό τοπικό Μουσεῖο Ἀθεϊσμοῦ. Κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εὐσεβεῖς κάτοικοι τοῦ Πολότσκ παραβίασαν τό μουσεῖο, πῆραν τό Λείψανο καί τό κατέθεσαν στό Ναό τῆς Ἁγίας Σκέπης. Τελικά τό 1943 τό Λείψανο ἐπιστράφηκε στή Μονή Πολότσκ, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται. (μ. Βαρβάρας, "Ὁ Βίος τῆς ὁσ. Εὐφροσύνης τοῦ Πολότσκ"· Περιοδικό "Orthodox Life", φ. 2/1959)./πηγή

Ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου προσκυνάει το λείψανο της Οσίας Ευφροσύνης του Πολότσκ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ-Διήγησις του βίου και της μεταστάσεως της Αγίας και μακαρίας και Οσίας Ευφροσύνης Ηγουμένης της εν τη πόλει Πολότσκ Μονής του Αγίου Σωτήρος και της Παναχράντου αυτού μητρός  Εδώ

Η ιστοσελίδα της Μονής  http://spas-monastery.by/

Σκόπια: Οι Μουσουλμάνοι δεν θέλουν τον Σταυρό στο χωριό τους

Gostivar.

Θρησκευτική ένταση δημιουργήθηκε μεταξύ των κατοίκων του χωριού Zdunjë που ανήκει στο Δήμο Γκόστιβαρ του νοτιο-σλαβικού κράτους.

Αφορμή ήταν η έναρξη εργασιών κατασκευής ενός  σταυρού στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Οι σχέσεις των κατοίκων επιδεινώθηκαν καθώς οι μουσουλμάνοι Αλβανοί και οι Τούρκοι αντέδρασαν στην κατασκευή αυτή.

«Οι κάτοικοι που ανήκουν στη μουσουλμανική πίστη δήλωσαν ότι ένας σταυρός 12 μέτρων ύψος και πλάτους 5 μέτρων αποτελεί πρόκληση και δεδομένου ότι η ανέγερσή του γίνεται χωρίς την άδεια  των δημοτικών αρχών», γράφει αλβανικό δημοσίευμα της περιοχής.

Οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν σήμερα μετά την προσευχή και επιδιώκουν να ματαιώσουν την ανέγερση του σταυρού στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου.

Ο δήμαρχος του Γκόστιβαρ, Νεβζάτ Μπέιτα, μετά από καταγγελία που έγινε αποφάσισε να σταματήσει την κατασκευή. Δήλωσε, μάλιστα, ότι ο Δήμος δεν έλαβε κανένα αίτημα από την εκκλησία για την κατασκευή του Σταυρού.

Οι θρησκευτικές εντάσεις στο χωριό αυτό έρχονται μετά τις εκθέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι υπάρχει πρόβλημα με τη θρησκευτική ελευθερία στο νοτιοσλαβικό κράτος.

πηγή

Μεταξύ Σταυρού και προδοσίας.Ποιό είναι το δίδαγμα από το μαρτύριο του Αγίου νεομάρτυρος Ευγενίου για εμάς και την εποχή μας;

 Πρωθιερέως Αλεξάνδρου Σαργκούνωβ

Ομιλία εις την μνήμη των Ρώσων αγίων μαρτύρων και ομολογητών

(Κύρηγμα κατά την Θεία Λειτουργία,7 Φεβρουαρίου 1999)

Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης www.proskynitis.blogspot

Σήμερα όπου τιμούμε την μνήμη των ρώσων αγίων μαρτύρων και ομολογητών,προσευχόμαστε όπως ο Θεός να δωρήσει στην εκκλησία Του την χάρη της μετανοίας στο μέτρο που εφανερώθη η δικαιοσύνη των αγίων της.Δεν θυμόμαστε μόνο αυτούς που υπέφεραν κατά τους διωγμούς των κομμουνιστών,αλλά και γι'αυτούς που υπέφεραν για τον Χριστό στις μέρες μας.Γνωρίζουμε τα ονόματα των ιερομονάχων που δολοφονήθηκαν από τους σατανιστές το 1993 στην Όπτινα αλλά και τα ονόματα άλλων μοναχών,ακόμη και παιδιών επειδή ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι.

Σήμερα θέλω να φωτίσω πιο πολύ κάποιες πτυχές από το μαρτύριο ενός νέου μάρτυρα και ομολογητού,του στρατιώτη Ευγένιου Ροντιόνωβ.
(σ.σ.Περισσότερα για τον βίο του ΕΔΩ)
Όταν λοιπόν ο Ευγένιος αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του,οι Τσετσένοι τον βασάνισαν για τρεις μήνες.Τον σκότωσαν κόβοντάς του το κεφάλι.Η μητέρα του πλήρωσε ένα μεγάλο ποσό για να της δείξουν τον τάφο του.Είναι συγκλονιστικό το ότι δεν είχαν το θάρρος να του βγάλουν τον σταυρό,ούτε μετά την δολοφονία του.
Τι σημαίνει ο σταυρός που φέρουμε στον λαιμό;Γιατί ο σατανάς τον μισεί και κάνει οτιδήποτε να μην τον φέρουν οι άνθρωποι ή να τον φέρουν ως ένα απλό κόσμημα;
Πολλοί θα έχετε ακούσει για αυτό που συνέβη στον Λένιν όταν ήταν παιδί.Μετά απο μία κρίση θυμού και ως απάντηση στην επιμονή των δικών του να πάει στην εκκλησία,βγήκε έξω στο χιόνι,έβγαλε το σταυρουδάκι του και άρχισε να το πατάει.Τι συνέβη αργότερα στην Ρωσία συνδέεται με αυτό το συμβάν που αναφέρεται στην βιογραφία του Λένιν.


 Θυμάμαι την δεκαετία του'60 μία νεαρή που μόλις είχε βαπτιστεί και βασανιζόνταν από τον διάβολο.Το βράδυ που κοιμονταν αισθανόνταν ένα τέτοιο βάρος που,αισθανόμενη την παρουσία του διαβόλου,δεν μπορούσε να κινήσει το χέρι της για να κάνει τον σταυρό της.Μία απλή και ταυτόχρονα υπνωτική φωνή την διέταζε«Βγάλε τον σταυρό που φοράς,άλλωστε είναι τόσο μικρός»
Αυτή υπάκουσε και μόλις άπλωσε το χέρι της και άγγιξε τον σταυρό συνήλθε.Είπε το ''Πάτερ Ημών''έκανε τον σταυρό της και άκουσε πως έφυγε ο διάβολος από κοντά της βγάζοντας έναν μακρύ αναστεναγμό.


   Ένας άλλος νεαρός,την ίδια περίπου περίοδο μου διηγήθηκε τι πειρασμούς είχε μετά την βάπτισή του.Ο διάβολος του ψιθύριζε ότι τα εξωτερικά δεν έχουν τόσην σημασία και ότι σημασία έχει να έχεις πίστη στην καρδιά.Δηλαδή σαν να του έλεγε''γιατί να φοράς σταυρό στον λαιμό,για τα μάτια του κόσμου;Όταν αποφάσισε να βγάλει τον σταυρό από τον λαιμό του,είδε στον ύπνο του τον Κύριο ο οποίος του είπε:«Ο σταυρός είναι όπως το κουδουνάκι στον λαιμό του προβάτου,για να μπορεί να ακούσει ο Ποιμένας πιο γρήγορα που υπάρχει πρόβλημα»
Μετά και από αυτό το γεγονός σπάνια πήγαινε στην εκκλησία.Μια φορά κάποιο Πάσχα,γύρισε κουρασμένος από ένα ταξίδι και δεν πήγε στην εκκλησία.Έπεσε να κοιμηθεί.Την νύχτα ξύπνησε επειδή μία φωτιά άρχισε να τον καίει στο στήθος.Έβαλε ενστικτωδώς το χέρι του στο μέρος απ'οπου ξεκινούσε η φωτιά και έπιασε τον σταυρό που είχε στον λαιμό του.Έκαιγε ακόμη.Μια ανεξήγητη χαρά τον είχε καταλάβει.Κοίταξε το ρολόι.Ήταν ακριβώς δώδεκα τα μεσάνυχτα.Στις εκκλησίες είχε αρχίσει η αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.Έτρεξε στην πιο κοντινή εκκλησία.Από τότε η ζωή του άλλαξε.

Ο σταυρός του νεομάρτυρος Ευγενίου

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι πνευματικά βιώματα μπορεί να είχε ο Ευγένιος στη ζωή του σε σχέση με το σταυρό του.Ίσως να μην συνέβη τίποτα,εκτός από την πίστη ότι αυτός ήταν ο σταυρός του Κυρίου.
Τι συνέβη όμως με αυτούς που έβγαλαν τον σταυρό από τον λαιμό τους;Ο διάβολος δεν ησυχάζει εαν δεν καταλάβει τον άνθρωπο ολοκληρωτικά.Τους διέταξαν να πυροβολήσουν τους ίδιους τους συμπατριώτες τους,για να ζήσουν.Έπειτα έβαλαν έναν από αυτούς μπροστά στην κάμερα για να αρνηθεί, μπροστά σε όλους, την μητέρα του:
«Εγώ δεν έχω μάνα,για μένα υπάρχει μόνο ο Αλλάχ»
 Η Λιούμπωβ Βασίλιεβνα,η μητέρα του νεομάρτυρος Ευγενίου έλεγε:«Τι μπορεί να είναι πιο σκληρό για μία μάνα από τον θάνατο του γιού της.Βρήκα παρηγοριά στο γεγονός ότι φέρθηκε σαν ένας πραγματικός χριστιανός.Θα υπέφερα πολύ εαν ήξερα ότι αρνήθηκε τον Χριστό,την ορθόδοξη πίστη,την Ρωσία και την μητέρα του»


Να δοκιμάσουμε να καταλάβουμε τον αγώνα του νεομάρτυρος Ευγενίου.
Πρώτα απ'όλα τα βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν οι κρατούμενοι.Δεν υπήρξαν βασανιστήρια σωματικά ή ψυχικά από τα οποία να μην πέρασαν.Εαν υποχωρούσαν τους ξεφτίλιζαν ακόμη πιο πολύ.Να τι διηγείται ενάς νεαρός ρώσος ο οποίος ήταν αιχμάλωτος στους Τσετσένους:
«Στην αρχή με υποχρέωναν να βασανίζω κάποιον άλλον και αυτός με την σειρά του βασάνιζε εμένα»
Αυτό είναι σίγουρα διαβολικό.Να υποχρεώνεις τους ανθρώπους να σκοτώνονται μεταξύ τους,με σκοπό να διακόψεις οποιαδήποτε επικοινωνία μεταξύ τους.Εμείς καλούμαστε να είμαστε ενωμένοι εν Χριστώ,ενώ εδώ γίνεται λόγος για ενωση εν τω διαβόλω.Για να μην πιστέψει κανείς σε κανέναν,για να μην έχει εμπιστοσύνη κανένας σε κανέναν και ο καθένας να φοβάται τον άλλον.Για να μην αντισταθεί κανείς στον θρίαμβο του κακού-πράγμα που ο διάβολος προσπαθεί να κάνει σήμερα στον κόσμο.Για να αισθάνθεί ο άνθρωπος ότι είναι μόνος-μόνος όπως ο διάβολος-και να αισθάνεται σαν στην κόλαση.Για να μην ξέρουν οι άνθρωποι προς τα πού να τραβήξουν και να καταληφθούν από φόβο.
   Ο μαρτυρικός θάνατος του Ευγένιου και οι περιστάσεις του θανάτου του,μας κάνουν να σκεφτούμε 1) ότι η Εκκλησία δεν θα αποφύγει νέους διωγμούς και 2)ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με αξιοπρέπεια τις νέες δοκιμασίες.
  Ποιοί ήταν αυτοί οι Τσετσένοι δολοφόνοι και οι Ρώσοι προδότες οι οποίοι ξέχασαν την ανθρωπιά τους;Εαν δεν υπήρχε η ''Περεστρόικα''όλοι αυτοί θα ήταν μέλη της Κομσομόλ όπως οι παππούδες τους και οι γονείς τους.

 Αλλά στην σημερινή κοινωνία το κακό έχει αποκτήσει βαθιές ρίζες.Άραγε δεν ξέρετε ότι μέσω της τηλεοράσεως,της πορνογραφίας,των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και της μουσικής ροκ τα οποία είναι σατανικά, οι νέοι μαθαίνουν από μικρή ηλικία να βασανίζουν και να σκοτώνουν τους άλλους;Για τον νέο που έχει μεγάλώσει μέσα σε αυτήν την ''κουλτούρα''του κακού,φαίνεται φυσιολογικό να βασανίζει τον άλλον.
 Μια φορά ήρθε στην εκκλησία μια γυναίκα και είπε στον ιερέα ότι έχει τέσσερα παιδιά και ότι τα δύο τα μικρότερα έχουν εισχωρήσει σε μία σατανική οργάνωση.Με δάκρυα στα μάτια η μητέρα αυτή παρακάλεσε τον ιερέα να προσευχηθεί στον Θεό για τα παιδιά της.Όπως ο ίδιος ο ιερέας διηγήθηκε,όταν ευλόγησε τα παιδιά με τον σταυρό,εκείνα του επιτέθηκαν και τον έβρισαν.Τι πόνος για αυτήν την μητέρα.Πόσο σφιχτά είχε δέσει αυτά τα παιδάκια ο διάβολος!
Την εβδομάδα αυτή του Ασώτου Υιου και την ημέρα αυτή που τιμούμε τους ρώσους νεομάρτυρες και ομολογητές,καλούμαστε να κατανοήσουμε το μαρτύριο και τον αγώνα αυτών των νεομαρτύρων σαν μία πρόσκληση προς την νεολαία,επειδή η νεότητα συνήθως είναι γεμάτη πειρασμούς και η γύρω ατμοσφαιρα και οι συνθήκες είναι καταστροφικές.Εαν ο άνθρωπος δεν θέλει να κάνει εγκράτεια και να αντισταθεί στην αμαρτία και ικανοποιεί όλες του τις επιθυμίες-κάτι που έχει εμφυτευτεί στην συλλογική συνείδηση όλων των λαών-από πού θα πάρει δύναμη για να αντισταθεί στον σατανά όταν θα έρθει η ώρα των δοκιμασιών;
Εμείς είμαστε στρατιώτες του Χριστού,αλλά πιο πολύ μοιάζουμε με τους στρατιώτες εκείνους που λένε μεγάλα λόγια χωρίς να έχουν μπει στην μάχη,χωρίς να έχουν μυρίσει αίμα. Οι πράξεις τους είναι αυτές που θα δείξουν ποιοι είναι στην πραγματικότητα.Την εποχή των διωγμών ξεχώρισε όχι μόνο το θάρρος και η πίστη των νεομαρτύρων,αλλά αποκαλύφθηκε και η ντροπή της αποστασίας,πρωτόγνωρης στην ιστορία της εκκλησίας.Ο άνθρωπος μπορεί να υποστεί οποιονδήποτε διωγμό,ακόμη και τον θάνατο και να σωθεί.Αλλά εαν απαρνηθεί την πίστη του,εαν απαρνηθεί αυτό που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της ψυχής του και πει ότι όλη η ζωή του ήταν ένα ψέμα,ότι δεν πιστεύει στον Θεό και φτύνει την πατρίδα του και την εκκλησία,τότε τι να το κάνει να μείνει στην ζωή μετά από όλα αυτά.


Για να καταλάβουμε τι μαρτύριο υπέστη ο νεομάρτυς Ευγένιος (θυμίζουμε ότι τον βασάνισαν για τρεις μήνες)θα θυμηθούμε τα λόγια κάποιου ο οποίος πέρασε από το γκούλαγκ και ο οποίος υποχώρησε μπροστά στα μαρτύρια(αργότερα μετανόησε):
«Το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι τα βασανιστήρια.Σήμερα θα βασανίσουν εσένα,αύριο κάποιον άλλον και θα έχεις καιρό να ανασάνεις.Αλλά αυτοί, σαν τους δαίμονες,σε παρακολουθούν με προσοχή και πάση θυσία θέλουν να σε κάνουν να πείς ψέμματα και να βλασφημήσεις τον Θεό.Δεν έχουν χρόνο να σε χτυπάνε κάθε μέρα από το πρωί εώς το βράδυ,όμως μπορούν να σε αναγκάσουν να πεις κάτι ενάντια στον φίλο σου ή στον Θεό.Αλλά αφού απαρνηθείς τον Θεό και καταλάβεις ότι τον πρόδωσες,ο πόνος είναι ασταμάτητος.Ο πνευματικός πόνος είναι ασύγκριτα πιο μεγάλος από τον σωματικό πόνο.Τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος μετά από αυτό για να μην τρελαθεί;Χωρίς προσευχή και μετάνοια είναι αδύνατον να επιζήσεις.
Μου διηγούνταν αυτός ο άνθρωπος ότι πολλές φορές άρχισε να γογγύζει εναντίον του Θεού:«Εαν πραγματικά υπάρχεις,γιατί επιτρέπεις να συμβούν όλα αυτά».
Υπήρχαν όμως και στιγμές που τον άγγιζε το έλεος του Θεού και τότε έλεγε:«Θεέ μου συγχώρεσε με,βοήθησέ με».
Του ήταν αρκετό να ξέρει ότι ο Θεός υπάρχει και ότι με την αγάπη Του δεν μας εγκαταλείπει.Μου έλεγε επίσης ότι δεν του ήταν δύσκολο να συγχωρέσει τους βασανιστές του,τον εαυτό του δύσκολα όμως τον συγχώρησε αν και ήξερε ότι ο Θεός δεν θα λάβει υπόψιν Του το ότι Τον απαρνήθηκε σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες.


  Μεταξύ άλλων η μητέρα του Ευγένιου έλεγε ότι δεν μπορούσε να συγχωρήσει τους δολοφόνους και να προσευχηθεί γι'αυτούς μετά τα όσα είδε στην Τσετσενία,ψάχνοντας για τον γιό της.Μόλις όμως διάβασε τους στίχους που έγραψε η αγία πριγκίπισσα της Ρωσίας Όλγα,κάτι άλλαξε μέσα της.

Τώρα που βρισκόμαστε κοντά στην αιωνιότητα,

βάλε Κύριε στο στόμα των δούλων Σου,

δύναμη πέρα από τα ανθρώπινα όρια,

για τους εχθρούς να κάνουμε προσευχή.

Τοτε άρχισε να προσεύχεται στον Θεό για να μπορέσει να διεισδύσει στα λόγια του αγίου μάρτυρα Τσάρου Νικολάου από το γράμμα που έστειλε από το Τομπολσκ στην κόρη του.

«Ο πατέρας σας,σας παρακαλεί να πείτε σε αυτούς στους οποιους ασκώ ακόμη επίδραση ,

να μην με εκδικηθούν,επειδή το κακό που υπάρχει στον κόσμο θα γίνει πιο δυνατό,

μα δεν θα θριαμβεύσει το κακό αλλά η αγάπη»

Η σημασία της μαρτυρικής αθλήσεως του Αγίου Ευγενίου είναι ότι δείχνει μας δείχνει ποιά είναι η χριστιανική αξιοπρέπεια και ποια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο όπου η εκκλησία χλευάζεται μέσα από την μετάδοση ενός βλάσφημου έργου μέχρι την σύλιση των εικόνων στο κέντρο της Μόσχας και τον εξευτελισμό του ανθρώπου μέσα από την διαστροφή της νεολαίας.

 Η άσκησή του μας μιλάει για κάτι πολύ σημαντικό για την εποχή μας:Για το μυστήριο της αδιαίρετης ενότητος μεταξύ καθαρότητας και ανδρείας,χωρίς τα οποία δεν υπάρχει μαρτύριο.Τον χτύπησαν στο στήθος,στην σπονδυλική στήλη,Τον βασάνισαν.Το σώμα είναι το όργανο μέσω του οποίου ο εχθρός θέλει να φτάσει στην ψυχή.Για να είναι εφικτή η είσοδος του κακού στην ψυχή θα πρέπει να διαστραφεί το σώμα.Οι μάρτυρες του Χριστού δεν μπορεί να είναι δούλοι των ηδονών,αλλά μόνο όσοι αγάπησαν την καθαρότητα,από τον Άγιο Βονιφάτιο μέχρι την Αγία πριγκίπισσα Ελισάβετ.

Αυτή η άσκηση δίνει την δυνατότητα σε όσους το επιθυμούν, να δουν ότι υπάρχει ένας πνευματικός κόσμος ο οποίος είναι κατά πολύ ανώτερος από τον υλικό.Επειδή η ψυχή είναι ότι πολυτιμότερο υπάρχει στον κόσμο.

 Με το μαρτύριό του ο Ευγένιος μας αποκαλύπτει την ουσία:Ότι θα έρθουν δοκιμασίες,όταν ο άνθρωπος δεν θα μπορεί να ζήσει μόνο ακολουθώντας την συνείδηση και την κοσμική δικαιοσύνη,δεν θα μπορεί να μείνει έτσι απλά ένας στρατιώτης πιστός στον όρκο του,όταν εαν δεν είναι κάποιος πιστός θα είναι σίγουρα προδότης.

 Ξέρω ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει διάβολος.Ξέρω ότι και εγώ μπορεί να φτάσω να γίνω διάβολος γι αυτό πρέπει να είμαι πάρα πολύ προσεκτικός.Πρέπει να κόψω και την πιο μικρή κλίση προς το κακό.Επειδή εαν κάνεις το κακό και δεν μετανοήσεις μπορεί να απλωθεί χωρίς να το καταλάβεις και να αποκτήσει ρίζες στην ψυχή σου.Ο διάβολος είναι πολύ πονηρός.Γι αυτό ο Χριστός μας λέει,καλύτερα να μας κοπεί το χέρι ή το πόδι ή να μας βγει το μάτι παρά να υποχωρήσουμε μπροστά στον διάβολο.

 Τους χριστιανούς τους περιμένουν δύσκολοι καιροί.Αλλά όσοι ψάχνουν την καθαρότητα και την αλήθεια,θα τους δώσει ο Θεός την δύναμη να αντισταθούν.Ο Θεός θα συντομεύσει αυτήν την περίοδο,ενώ εμείς πρέπει να καταλάβουμε ότι η πνευματική αντίσταση είναι το πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο σήμερα.

 Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό και να ξέρουμε ότι δεν θα εγκαταλείψει τους δικούς Του.Αυτά δεν είναι όμορφα λόγια,αυτή είναι η ζωή την οποία μαρτυρούν οι χιλιάδες των ρώσων νεομαρτύρων και ομολογητών.Αμήν

πηγή/proskynitis

Αναδημοσίευση

Μαρτυρολόγιο του ελληνισμού του Πόντου

http://www.makthes.gr/news/arts/104504/

Ο πυγμάχος ιερέας και οι άλλοι «σούπερ παπάδες»

Στην πόλη Νελίντοβο κοντά στην Τβερ υπάρχει μια ασυνήθιστη ενορία. Στη μοναδική ορθόδοξη εκκλησία της πόλης υπηρετούν ο ένας δίπλα στον άλλο, ένας ιερέας πυγμάχος, ένας οδοντίατρος, ένας μαραθωνοδρόμος, καθώς και ένας διάκος μουσικός της heavy metal.

Η εκκλησία του Νελίντοβο (περίπου 300 χλμ δυτικά της Μόσχας) είναι η μοναδική σε μια πόλη που ο πληθυσμός της φτάνει τις 20.000. Παρόλα αυτά, στην πρωινή λειτουργία της Παρασκευής, στο ναό δεν είναι πάνω από δέκα πιστοί. Οι τοπικοί ιερείς αναφέρουν ότι αυτό συμβαίνει μόνο τις καθημερινές, ενώ τις Κυριακές και τις γιορτές δεν πέφτει καρφίτσα. Η συμπαθητική γυναίκα φύλακας ανοίγει την εκκλησία κατά τις επτά το πρωί, και γύρω στις οκτώ αρχίζουν να προσέρχονται οι ελάχιστοι ενορίτες και οι ιερείς. Στην αρχή της λειτουργίας βέβαια, στην εκκλησία βρίσκονται μόνο δύο ιερείς. Μισή ώρα αργότερα καταφτάνει και ο πατήρ Σέργιος Ακίμοφ.

Ο ιερέας πυγμάχος

Ο Σεργκέι Ακίμοφ. Φωτογραφία:  Michail Mordasov

Ο Σεργκέι Ακίμοφ έχει καστανά μάτια και φαρδιές πλάτες, και με την πρώτη ματιά δεν τον περνάς για παπά, αν και όταν φοράει τα άμφια οι μυς τους δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα. Ο Ακίμοφ έχει σοβαρή όψη και, θα’ λεγε κανείς, λίγο σκυθρωπή. Στην εκκλησία βρέθηκε μάλλον τυχαία. Όταν ήταν παιδί πίστευε «με παιδικό τρόπο», όπως λέει ο ίδιος, αλλά ύστερα έγινε πολύ προληπτικός. Κάποια στιγμή οι δεισιδαιμονίες έγιναν τόσο σημαντικό κομμάτι του εαυτού του, ώστε αποφάσισε πως αν δεν πιστεύει σε τίποτα απολύτως, η ζωή του θα γίνει πολύ πιο απλή. Πέρασε κάποιος καιρός, και μια φορά πίνοντας τσάι σε κάτι φίλους του, έπιασε συζήτηση με έναν ιερέα για το αν υπάρχει Θεός. Η κουβέντα κράτησε μέχρι τις τρεις το πρωί και μετά από λίγο καιρό, πήγε και ο Ακίμοφ στην εκκλησία, αρχικά ως αναγνώστης αγιογραφικών κειμένων και μετά ως διάκονος.

Πριν συνδέσει τη ζωή του με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο πατήρ Σέργιος ασχολούταν ενεργά με την πάλη χωρίς κανόνες. Όταν ήρθε στην εκκλησία, σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει τον αθλητισμό και να αφιερωθεί αποκλειστικά στην πνευματική του βελτιστοποίηση. Ωστόσο, ο επίσκοπος τον έπεισε να μην παρατήσει τον αθλητισμό, αν και δεν τον ευλόγησε να προπονείται. «Είπε ότι μάλλον δεν ωφελεί. Ας προπονείς τα παιδιά, αλλά εσύ ο ίδιος μην παίρνεις μέρος. Καταλήξαμε σε αυτό», θυμάται ο Ακίμοφ.

Στην ερώτηση, πώς ένα επιθετικό σπορ όπως το μποξ μπορεί να συμβαδίζει με τον Χριστιανισμό, ο πατέρας Σέργιος ζωντανεύει και αρχίζει ένα γεμάτο έμπνευση κήρυγμα υπέρ της πυγμαχίας: «Και εσείς, όπως και άλλοι οι οποίοι έχουν άγνοια στο θέμα, δεν κατανοείτε την ουσία της πυγμαχίας, νομίζετε ότι είναι απλά μπουνιές στη μούρη και γι’ αυτό δεν είναι χριστιανικό. Δεν είναι όμως έτσι. Αν αντιμετωπίζεις το μποξ με συναισθηματική φόρτιση, θυμό, επιθετικότητα και πάθος, τότε αρχίζεις και χάνεις».Για μερικά χρόνια ο πατέρας Σέργιος μάθαινε στα παιδιά τα μυστικά της πυγμαχίας, τα συνόδευε στους αγώνες. Οι μαθητές του ιερέα καταλάμβαναν τις πρώτες θέσεις, αλλά ο ίδιος δεν συμμετείχε. Το σημείο καμπής έφτασε το 2007. «Πήγαμε για πυγμαχία στην πόλη της Τβερ (κέντρο της περιφέρειας Τβερ, περίπου 160 χλμ βορειοδυτικά της Μόσχας) και εγώ, χωρίς να πάρω την ευλογία του ηγούμενου, πήρα μέρος σε έναν αγώνα και νίκησα», θυμάται. «Δεν είχα καμία αγωνιστική πρακτική, αλλά προπονούμουν συνεχώς».

Για τον Ακίμοφ, η πυγμαχία δεν είναι σπασμένα δόντια, σπασμένη μύτη και αίματα στο πρόσωπο, δεν είναι τα χρήματα που λαμβάνει για κάθε γύρο, και δεν είναι ματαιοδοξία. Ο ίδιος λέγει: «Βλέπω το μποξ σαν τέχνη, σαν ικανότητα να σκέφτεσαι, να κάνεις ωραίους συνδυασμούς, να αποφεύγεις τα χτυπήματα, να ελίσσεσαι. Είναι ουσιαστικά ένα παιχνίδι ανάμεσα σε δύο μυαλά και δύο δυνάμεις. Αν οι δυο πυγμάχοι είναι το ίδιο δυνατοί, νικά εκείνος που είναι πιο έξυπνος και πονηρός, και όχι εκείνος που είναι πιο επιθετικός».

Μετά τη λειτουργία ο Ακίμοφ ετοιμάζεται για το σπίτι προκειμένου να διαβάσει για τις εξετάσεις (εδώ και λίγο καιρό, όλοι οι ιερείς είναι υποχρεωμένοι να λαμβάνουν ειδική εκπαίδευση), καθώς και για να ετοιμαστεί για τα μαθήματα πυγμαχίας στο σχολείο. Πριν μας αποχαιρετήσει όμως, μέχρι το βράδυ που θα τον ξανασυναντήσουμε, με πλησιάζει και λέει συνωμοτικά: «Γενικά, όλοι οι ιερείς μας εδώ έχουν ενδιαφέρον».

Οι «σούπερ παπάδες»

Ο ιερέας Σεργκέι Μάλισεφ. Φωτογραφία: Michail Mordasov

Ύστερα από μια σύντομη ανάκριση, αποδεικνύεται ότι στην ενορία υπηρετούν και ένας ιερέας οδοντίατρος, ένας μαραθωνοδρόμος, καθώς και ένα διάκος ο οποίος τραγουδά και παίζει χριστιανικό deathcore. «Κάπως έτσι το λένε, ή μήπως hardcore;», αναρωτιέται ο Ακίμοφ. Σημειωτέον, ότι οι «σούπερ ήρωες» τελούν υπό τις εντολές του επισκόπου, ο οποίος είναι απόφοιτος του Κρατικού Πανεπιστήμιου Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας (MGIMO), υποψήφιος διδάκτορας Ιστορικών επιστημών και γράφει διατριβή με θέμα το Γ΄ Ράιχ.

Ο μαραθωνοδρόμος ιερέας Σέργιος Νόβικοφ, ο οποίος είναι γνωστός από τη συμμετοχή του σε αγώνες δρόμου αντοχής, μεταξύ αυτών και σε αγώνες 100 χλμ, έδειξε την … αθλητική φύση του φεύγοντας νωρίτερα από τους άλλους, πριν προλάβω να του μιλήσω, ενώ ο οδοντίατρος και ο τραγουδιστής με κάλεσαν ευγενικά να κουβεντιάσουμε στο οδοντιατρείο και στις πρόβες αντίστοιχα.

«Η δουλειά εδώ είναι καθαρά για βιοποριστικούς λόγους, αν και μάλλον δεν θα μπορούσα να αφήσω ποτέ την οδοντιατρική. Εργάζομαι από το 1989 και όσον κι αν φαίνεται περίεργο, με ευχαριστεί», αναφέρει ο ιερέας. Ερχόμενος στην εκκλησία, ο ιερέας Μάλισεφ σκέφτηκε να παρατήσει την οδοντιατρική, αλλά ο επίσκοπος τον μετέπεισε, όπως και τον πυγμάχο Ακίμοφ.Ο ιερέας Σεργκέι Μάλισεφ είναι ένας αεικίνητος ψηλός κοντοκουρεμένος άντρας που κυκλοφορεί με ένα βαλιτσάκι. Κινείται συνεχώς με πολύ γρήγορο βήμα, δίνοντας συνεχώς την εντύπωση ότι έχει αργήσει να πάει κάπου, χαμογελά διαρκώς, αστειεύεται και μιλά πολύ γρήγορα. Αν δεν ήταν ρασοφόρος, τότε θα μπορούσε να τον περάσει κανείς για καθηγητή Πανεπιστημίου. Το πρωί ο Μάλισεφ βρίσκεται στην εκκλησία και το βράδυ εργάζεται στο οδοντιατρείο.

Παρότι στην κλινική δεν δίνουν σημασία στο αν μεταξύ των οδοντιάτρων υπάρχει και ένας ιερέας, η υπηρεσία στην εκκλησία και η οδοντιατρική κάπου συναντώνται. «Κάποιες φορές που ο κόσμος μου ζητά να μιλήσουμε κατ’ ιδίαν και δεν μπορούν να βρεθούν το πρωί στην εκκλησία επειδή εργάζονται, τους λέω να έρθουν στη δουλειά μου το απόγευμα», αναφέρει ο Μάλισεφ, προσθέτοντας αστειευόμενος: «Εκεί διαθέτω το πιο προσεκτικό σε αυτά που λέω ακροατήριο. Με ακούνε με το στόμα ανοιχτό! Στο κήρυγμα στο ναό, αυτό δεν μπορείς να το πετύχεις!».

Χριστιανική χέβυ μέταλ!

Ο διάκονος Αλέξανδρος Κολοσόφ. Φωτογραφία: Michail Mordasov

Ο διάκονος Αλέξανδρος Κολοσόφ, ο νεότερος στην ενορία, στον ελεύθερο χρόνο του γράφει μουσική, στίχους και τραγουδάει. Η εξωτερική εμφάνιση του Κολοσόφ ταιριάζει σε εκείνη των περισσότερων ιερωμένων, είναι δηλαδή λίγο παχουλός, με τα μαλλιά κοτσίδα και γενειάδα. Και μόνο οι ξυρισμένοι κρόταφοι του προσδίδουν ένα ανυπότακτο πνεύμα. Κιθάρα είχε μάθει να παίζει από μικρός, και στη συνέχεια βρήκε ομοϊδεάτες του με τους οποίους έφτιαξαν συγκρότημα.

Είναι αδύνατο να κατανοήσεις τα λόγια του κληρικού όταν τραγουδά. Κατεβαίνοντας από τη σκηνή της αίθουσας τελετών του σχολείου, όπου κάνει τις πρόβες του το συγκρότημα, ο Κολοσόφ εξηγεί ότι η μουσική τους είναι χριστιανική. «Το νόημα των στίχων ενός από τα άλμπουμ αναφέρεται στην ιστορία ενός ανθρώπου που έφτασε στην απόλυτη κατάπτωση και στη συνέχεια πήρε τη σταθερή απόφαση να αναγεννηθεί σε ένα άσπιλο πλάσμα», αναφέρει ο διάκονος, και ύστερα από λίγη σκέψη προσθέτει: «Με τη βοήθεια του Θεού φυσικά».

Την ώρα που ο βαρύς ήχος από το γκρουπ του διάκου γεμίζει την αίθουσα, στον παρακάτω όροφο συγκεντρώνονται για προπόνηση οι πρωτάρηδες πυγμάχοι του πατέρα Σεργίου Ακίμοφ. Η επίσκεψη των μαθημάτων πυγμαχίας είναι δωρεάν. Ο ιερέας φτάνει όταν όλοι βρίσκονται ήδη εκεί. Αμέσως με το που μπαίνει στο γυμναστήριο, συνωστίζονται γύρω του τα παιδιά ζητώντας την ευλογία του. Μετά, σχηματίζουν όλοι έναν κύκλο, κάνουν το σταυρό τους, μια υπόκλιση, και αρχίζουν την προθέρμανση.

Όλες οι κινήσεις είναι καλά μελετημένες. Ο ιερέας είναι σοβαρός. Από το γεγονός ότι σε όλη τη διάρκεια της προπόνησης δεν μιλά σχεδόν καθόλου, είναι εμφανές ότι συμμετέχει στη διαδικασία περισσότερο για τους άλλους, παρά για τον εαυτό του. Εξάλλου, όπως φαίνεται, οι μαθητές του δεν χρειάζονται τις οδηγίες του. Βλέποντας ποια χτυπήματα εφαρμόζει ο Ακίμοφ με τον παρτενέρ του, επαναλαμβάνουν τα ίδια με απόλυτη ακρίβεια. Πριν σηκωθεί για μια προπόνηση επαφής με τον ιερέα, ο 23χρονος Γιεβγκένι τον παρακαλεί: «Μόνο μη χτυπάτε δυνατά, αύριο πρέπει να πάω σε κάτι γενέθλια».

Μετά από κάποια χρόνια προπόνησης, ο πατήρ Σέργιος Ακίμοφ κατάφερε να εκπληρώσει όλες τις απαιτήσεις που είναι απαραίτητες για να αποκτήσει αρχικά τον τίτλο του «υποψήφιου επαγγελματία αθλητή», και στη συνέχεια του «επαγγελματία αθλητή». Εξακολουθεί να προπονείται, μόνος κυρίως, στη διάρκεια των μαθημάτων με τα παιδιά, αλλά και μετά από αυτά, και ελπίζει ότι σύντομα θα βρεθεί στην απαιτούμενη φόρμα ώστε να πετύχει σίγουρες νίκες. Οι ήττες δεν αποθαρρύνουν τον ιερέα: «Γνωρίζοντας τις αξίες που είναι σημαντικότερες στη ζωή, εκλαμβάνω όλα όσα συμβαίνουν με τον τρόπο που αρμόζει. Αποκτώ ανοσία, και πλέον δεν θέτω στόχους όπως τότε που ήμουν παιδί. Ό,τι έλθει, είναι θέλημα Θεού». 

ΠΗΓΗ