ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Περί αγνωμοσύνης(Αγίου Νεκταρίου)

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης
 Αγνωμοσύνη είναι η λησμοσύνη τής ευεργεσίας που έγινε και η έλλειψη κάθε φιλικού αισθήματος προς τον ευεργέτη. 

Αχαριστία είναι η απροθυμία να ανταποδώσει κανείς τη χάρη που έλαβε.

Ο αγνώμων έχει αναίσθητη ψυχή, γιατί είναι αναίσθητος στην ευεργεσία που δέχτηκε.

Ο αγνώμων έχει ασυμπαθή καρδιά, γιατί καμιά συμπάθεια δεν γεννιέται για τον ευεργέτη, ούτε αναπτύσσεται κανένα συναίσθημα αγάπης προς αυτόν. Η καρδιά του είναι άδεια από αγάπη. 

Ο αγνώμων δεν αγαπάει ούτε τον Θεό που τον γέμισε με αγαθά ικανοποιώντας τις επιθυμίες του. Γιατί αφού τον ευεργέτη του που βλέπει δεν αγαπάει, πώς θα μπορούσε να αγαπάει τον Θεό που δεν βλέπει; 

Ο αγνώμων έχει διεστραμμένο μυαλό, γιατί πείθει τον εαυτό του με παραλογισμούς, ότι δεν οφείλει καμιά χάρη στον ευεργέτη του και καμιά ευγνωμοσύνη. 

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Δεν είναι εύκολο για τους ανθρώπους να αποδεχθούμε στην καρδιά μας ότι έχουμε αμαρτίες

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Δεν είναι εύκολο για τους ανθρώπους να αποδεχθούμε στην καρδιά μας ότι έχουμε αμαρτίες, ότι υπάρχει μολυσμός στην ψυχή και στο σώμα τους. Καθοδηγημένοι, βεβαίως, από την θρησκευτική παιδεία που έχουμε πάρει δεχόμαστε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι αμαρτωλός. Αυτό θεωρούμε ότι μπορεί να ισχύει για μας. Το πρόβλημα όμως έγκειται όταν έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο εαυτός μας είναι αμαρτωλός και ποιες είναι οι συγκεκριμένες αμαρτίες που έχουμε. Εκεί κρυβόμαστε πίσω από τις γενικότητες ή υποβαθμίζουμε την σημασία της αμαρτίας, θεωρώντας ότι υπάρχουν πιο αμαρτωλοί από εμάς (σύγκριση), ότι οι αμαρτίες μας είναι ασήμαντες (υποβάθμιση) ή ότι ο Θεός βλέπει πόσες καλοσύνες κάνουμε (αυτοδικαίωση) και θα διαγράψει τις αμαρτίες μας.

 Υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι λειτουργούν με την αίσθηση της ενοχής. Συνειδητοποιούν ότι η αμαρτωλότητά τους είναι μεγάλη, με αποτέλεσμα να αισθάνονται απέναντι στο Θεό ένοχοι. Έτσι, εν ταπεινώσει ζητούν την ευσπλαχνία και την ελεημοσύνη του Θεού και μεταφέρουν αυτό το ήθος της ταπεινότητας στη σχέση τους με τους άλλους, μη κρίνοντάς τους, προσευχόμενοι γι’ αυτούς και συγχωρώντας τους εάν κάτι τους οφείλεται από εκείνους.
 
Υπάρχουν όμως και άλλοι που ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τους προηγούμενους, δέχονται δηλαδή ότι είναι αμαρτωλοί, όμως, στην προσπάθειά τους να φανούν «βασιλικότεροι του βασιλέως», ζητούν την τιμωρία όχι μόνο των ιδίων από το Θεό, αλλά και όλων των υπόλοιπων ανθρώπων. Γεμίζουν τελικά τις καρδιές τους από ένα πνεύμα ζηλωτισμού. 

Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά (μικρογραφία του 11ου αιώνα)

Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά μικρογραφία του 11ου αιώνα

Ένας άνθρωπος του Θεού, π.Συμεών Κραγιόπουλος

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε το τευχίδιο-αφιέρωμα στον π.Συμεών που προσφέρθηκε στο εκκλησίασμα μετά το εξάμηνο μνημόσυνό του.

Μεταφέρω τον επίλογό του:
"Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν Άνθρωπο. Έναν άνθρωπο του Θεού. Να δω τον Θεό στο πρόσωπό του. Στο πρόσωπό του είδαν τον Θεό αμέτρητοι άνθρωποι. Τώρα ο ίδιος βλέπει τον Θεό "πρόσωπον προς πρόσωπον". 
Τώρα παρακάθηται στο δείπνον της Βασιλείας του Θεού "συμπολίτης των αγίων και οικείος του Θεού" εκλεκτός και κεκλημένος "εις τους γάμους του Αρνίου", φορώντας το λαμπρό ένδυμα του γάμου που ετοίμαζε με τους αγώνες του σ΄όλη την επίγεια ζωή του. 
Κι εκεί κοντά στο θρόνο του Θεού θα συνεχίζει να μεριμνά για όλη την πνευματική του οικογένεια που εξακολουθεί να ζει "εν χώρα και σκιά θανάτου" στην "κοιλάδα του κλαυθμώνος", θα μεσιτεύει για τις ψυχές που η αγάπη του σμίλευε και θα τις βοηθεί με τον τρόπο πλέον που μόνο η ευσπλαχνία του Θεού γνωρίζει!".

... ένα πράγμα έγινε μόνο μια φορά και δεν θα ξαναγίνει πια...

Φώτης Κόντογλου
 Όλα όσα γίνονται στον κόσμο,γίνονται και ξαναγίνονται πολλές φορές τα ίδια·μονάχα ένα πράγμα έγινε μόνο μια φορά και δεν θα ξαναγίνει πια,η Ανάσταση του Χριστού.

Αυτό είναι το μοναδικό θαύμα των θαυμάτων,το «άφραστον θαυμα»,που αναποδογύρισε τον κόσμο,κ’ έδωσε ελπίδα στο απελπισμένο γένος των ανθρώπων.

Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά(Doug Patterson)

Doug Patterson

Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά




Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Η ψαλμωδία του αγίου Columba και οι Δρυίδες

  Ο άγιος άνδρας (ο Columba), όταν έψελνε μέσα στην εκκλησία μαζί με την αδελφότητα, ύψωνε την φωνή του τόσο υπέροχα που μερικές φορές ακουγόταν μίλια μακριά. Όμως εκείνο που ήταν παράξενο ήταν πως σε εκείνους που βρίσκονταν μαζί του μέσα στην εκκλησία, η φωνή δεν ακουγόταν πιο δυνατή από τον υπολοίπων.
 Και όμως την ίδια στιγμή άνθρωποι που βρίσκονταν περισσότερο από ένα μίλι μακριά τον άκουγαν τόσο καθαρά που μπορούσαν να ξεχωρίσουν κάθε συλλαβή από τους στίχους που έψελνε, γιατί η φωνή του ακουγόταν το ίδιο μακριά και κοντά. Αυτή η ιδιαιτερότητα της φωνής του αγίου ήταν χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. 
 Όμως μία άλλη ιστορία που αφορά αυτή την μεγάλη και υπέροχη δύναμη της φωνής του δεν πρέπει να παραληφθεί. Το περιστατικό λέγεται πως συνέβη κοντά στο οχυρό του βασιλιά Brude στο Inverness της Σκωτίας. Όταν ο ίδιος ο άγιος έψελνε τους ύμνους του εσπερινού μαζί με μερικούς αδελφούς, όπως συνήθως, έξω από το οχυρό του βασιλιά, μερικοί Δρυίδες, πλησιάζοντας τους, έκαναν ότι μπορούσαν για να εμποδίσουν την υμνολογία προς το Θεό η οποία γινόταν μέσα σε ένα παγανιστικό έθνος. 
Όταν το είδε αυτό, ο άγιος άρχισε να ψέλνει τον 44ο Ψαλμό και την ίδια στιγμή η φωνή του έγινε τόσο υπέροχα δυνατή που ακούστηκε σαν κεραυνός και ο βασιλιάς και οι άνθρωποι κυριεύτηκαν από φόβο και ενθουσιασμό.

Αγγλικό κείμενο
http://ns2.rsok.com/columcille_and_druids.html
(από τον βίο του αγίου Columba γραμμένο από τον άγιο Adamnan ένατο Ηγούμενο της Iona)

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Δεν είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους Αγίους.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

"Δεν είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους Αγίους.Αρκεί να εξαγνίσεις

 τα ψυχικά σου μάτια, να τα προσηλώσεις πάνω σε έναν Άγιο και να 

προσευχηθείς σ' αυτόν, να του ζητήσεις αυτό που έχεις ανάγκη και να είσαι 

σίγουρος πως θα το λάβεις."

Σπάνια φωτογραφία του Αγίου Παϊσίου

Κρίμα! Δυο ανάσες δίπλα του, δυο ανάσες.

Του Ηλία Λιαμή, δρ Θεολογίας

.... Κρίμα! Κρίμα! Δυο ανάσες δίπλα του, δυο ανάσες. Και να πεις ότι δεν είχατε τη διάθεση, δεν είχατε την πίστη!

Βγαίνω από το σκοτεινό τούνελ των άσκοπων καθημερινών συγκρούσεων. Στέκομαι μπροστά στην «Πορεία προς Εμμαούς». Ο πιο κοινότυπος πίνακας των αστικών σπιτιών της δεκαετίας του ’60. Μα ο πίνακας του δικού μου σπιτιού, εκεί, στο βάθος του σαλονιού, διαφέρει. Δεν έχει μόνο τα χρώματα της reproduction. Επάνω του κρατάει όλες τις παιδικές μου στιγμές, τις άπειρες παιδικές μου στιγμές, που ξόδεψα να τον παρατηρώ. Τα θεόρατα δέντρα, το πέτρινο γεφύρι, η γλυκιά σκιά του μονοπατιού, η Εμμαούς στο βάθος. 

Κι εκεί, στο κέντρο, τρεις φιγούρες. Στη μέση, ένας λευκοφορεμένος διαβάτης και δίπλα του δυο άλλοι. Ακούνε τον συνοδοιπόρο τους, που με σηκωμένο χέρι μιλάει. Είμαι βέβαιος, ο δικός μου πίνακας διαφέρει. Ξέρει να με ρουφάει. Τα φύλλα των δέντρων σαλεύουν, η ησυχία διακόπτεται μόνο από μακρινά κελαηδίσματα. Μ ́ αρέσει εδώ. Τους τρεις διαβάτες δεν τους ξέρω. Για κείνους έμαθα αργότερα και βάλθηκα να συνδυάζω τη μορφή τους με τα γεγονότα. Ο Λουκάς και ο Κλεόπας! Κι ανάμεσά τους ο Χριστός. Ο αναστημένος Χριστός να τους μιλάει. «Μα δε βλέπουν, δε βλέπουν;», αναρωτιόμουν πάντα. Δε βλέπουν. Τόσα χρόνια στον πίνακα αλλά δε βλέπουν. Με θύμωναν κάποτε. Όχι πια. Αντίθετα, με τον καιρό, τους αγαπάω περισσότερο. Γιατί, όσο τα χρόνια περνούσαν, η τύφλωσή τους τούς έκανε οικείους, σημερινούς.

 Δεν φταίνε αυτοί, δεν φταίμε εμείς. Φταίει το δωμάτιο που ζούμε, αυτό το δωμάτιο με τους μονόδρομους καθρέφτες. Απ’ τη δική σου τη μεριά βλέπεις το είδωλό σου. Από πίσω όμως σε παρακολουθούν, κι ας είναι αόρατοι για σένα. Τα βάζουνε συνήθως στα δωμάτια ανακρίσεων, κάποιους όμως σαν κι εσάς και σαν εμάς, μας κρύβουν την αλήθεια.

Φίλε μου Κλεόπα, φίλε μου Λουκά, δε βλέπουμε. Μπορεί τα πράγματα να άλλαξαν! Τα δέντρα γύρω σας γίνανε κάστρα τσιμεντένια. Και τα γεφύρια, κόμβοι μυρίων εποχουμένων. Το δωμάτιο όμως αυτό, το δωμάτιο με τους μονόδρομους καθρέφτες, είναι η πιο διαχρονική αξία και το πιο διαρκές αμάρτημα. Κάθε πρόσωπο, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που περνάει από τη ζωή μας γίνεται είδωλό μας. Νομίζουμε πως βλέπουμε, νομίζουμε πως ανταμώνουμε. Και στην πραγματικότητα καθρεφτίζουμε πάνω της τα δικά μας χαρακτηριστικά. Η δίψα για σχέση, η δίψα μας γι’ αγάπη εκτονώνεται σε μονολόγους με το είδωλό μας.

Αρνιόμαστε την έκπληξη. Νομίζουμε πάντοτε πως ξέρουμε το «πώς» και το «γιατί» για κάθε άνθρωπο που συναντάμε. Όπως κι εσείς νομίζατε πως ξέρατε όλη την ιστορία, που είχε διαδραματιστεί μπροστά στα μάτια σας. Του τά ’πατε του Χριστού το απόγευμα εκείνο χαρτί και καλαμάρι. Του διηγηθήκατε την ίδια τη ζωή Του.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Πιστεύω ότι θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

  Πολλοί άγιοι Μάρτυρες, όταν δεν ήξεραν το δόγμα, έλεγαν:
 Πιστεύω ότι θέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες. Αν κάποιος το έλεγε αυτό, μαρτυρούσε. Δεν ήξερε δηλαδή να φέρη αποδείξεις στους διώκτες για την πίστη του και να τους πείση, αλλά είχε εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες. Σκεφτόταν.Πώς να μην έχω εμπιστοσύνη στους Αγίους Πατέρες; Αυτοί ήταν και πιο έμπειροι και ενάρετοι και άγιοι. Πώς εγώ να δεχθώ μια ανοησία; Πώς να ανεχθώ να βρίζη ένας τους Άγιους Πατέρες;

«Ιάται σε Ιησούς ο Χριστός»(Κυριακή του Παραλύτου)

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Ιάται σε Ιησούς ο Χριστός» (Πράξ.9,34).


 Πόσο αισθανόμαστε τον εαυτό μας ότι είμαστε ασθενείς πνευματικά; Ότι παραλύουμε κάποιες στιγμές από τη δύναμη που έχουμε επιτρέψει να ασκεί επάνω μας το κακό; 
Ότι έχουμε κολλήσει στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, τη ζωή, τις προτεραιότητές μας, ότι ο νους μας είναι φορτωμένος από τις βιοτικές μέριμνες, με αποτέλεσμα να μη μένει ούτε χώρος ούτε χρόνος για τον Θεό; 
Ότι η παράλυσις της καρδιάς μας έχει να κάνει με τη συνειδητή μας επιλογή να ζητούμε από τους άλλους να μας αγαπήσουν και να μας σταθούν και ότι εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε το βήμα να ανοίξουμε τους εαυτούς μας προς εκείνους και ότι αυτή η στάση μάς χαρακτηρίζει και στη σχέση μας με τον Θεό; Δικαιούμαστε, περιμένουμε, θέλουμε από Εκείνον την υγεία, τα αγαθά, την επιτυχία, τη ζωή, αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να Τον αγαπήσουμε, να Τον αφήσουμε να μας αγιάσει, να είναι Εκείνος το νόημα και η χαρά μας;

 Στην πρώτη Εκκλησία, στην περιοχή της Λύδδας, υπήρχε ένας άνθρωπος που λεγόταν Αινέας και αυτός ήταν επί οκτώ έτη παράλυτος. Ο απόστολος Πέτρος, πηγαίνοντας για την Ιόππη, όπου επρόκειτο να αναστήσει μία σπουδαία χριστιανή και αγία, την Ταβιθά, περνά από την Λύδδα και ευλογεί τον Αινέα, λέγοντάς του: «Ιάται σε Ιησούς ο Χριστός» (Πράξ.9,34). 

Εποχή κοσμογονικών αλλαγών!

Εποχή κοσμογονικών αλλαγών! 

Πρωτοφανείς μετακινήσεις λαών, «συνοχή εθνών εν απορία», απρόβλεπτες
χρηματοοικονομικές αλλαγές,άλωση της καθημερινότητας από την επιδρομή της ψηφιακής τεχνολογίας,αλλοίωση της διαχρονικής βιολογικής
τάξης της ανθρώπινης ζωής  και ραγδαία κλιματική αλλαγή, γενικευμένη τεχνολογική κυριαρχία, αιφνιδιαστική εμφάνιση νέων ηθών, ξένης συμπεριφοράς, άλλης λογικής, εντελώς ασυνήθιστης ηθικής. Όλα αυτά σε παγκόσμια κλίμακα.


Ιστορικοί λαοί εξαφανίζονται, πανάρχαιοι πολιτισμοί καταστρέφονται, διαχρονικές αξίες και παραδόσεις απορροφώνται, κάθε μορφή πίστης στο Θεό λυσσαλέα πολεμείται από την ανεξέλεγκτη μανία του καινούργιου και του αυτοδιαφημιζόμενου ως σύγχρονου…..


Από τον πρόλογο του βιβλίου «Τελευταία μας ελπίδα – Η πρώτη μας αγάπη» 
του Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαου….

ΚΥΡΙΑΚΗ του Παραλύτου-Άνθρωπον ουκ έχω”

“Άνθρωπον ουκ έχω”: Η κραυγή αγωνίας της σημερινής εποχής

Αφορμή για τις σκέψεις που ακολουθούν, στάθηκε η απάντηση που έδωσε ο παραλυτικός στον Ιησού στην γνωστή σε όλους περικοπή του Ευαγγελίου.
«Άνθρωπο ουκ έχω», μια αλήθεια ακόμα και στην εποχή μας που οι τρόποι επικοινωνίας έχουν πολλαπλασιαστεί με την (κατα)χρήση της τεχνολογίας. Η διαπίστωση της μοναξιάς, η μοναχικότητα των ανθρώπων, το κλείσιμο στον εαυτό μας, οι επιφανειακές διαπροσωπικές σχέσεις και δυστυχώς οι “συμβατικές συζυγίες ”, παραμένουν μια θλιβερή πραγματικότητα.


α) Γράφει ο Αντώνης Σαμαράκης πως «ποτέ άλλοτε οι στέγες των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη , όσο σήμερα και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο σήμερα» . Είναι γεγονός πως στις μέρες μας επικρατεί πολλή και αβάσταχτη μοναξιά. Είναι γεγονός πως ανάμεσά μας υπάρχουν και κυκλοφορούν « άνθρωποι μονάχοι» .
Η μοναξιά στα κόκκινα.Το κλείσιμο ανάγκη.Η απελπισία συντροφιά.
Η κατάθλιψη κυρίαρχος πολλών ψυχών!

...σαν κλείσει η πόρτα τούτης της ζωής.(Φ.Κόντογλου)

Φώτης Κόντογλου

 Σχεδόν όλοι οι σημερινοί άνθρωποι περνάνε τη ζωή τους ξεπλυμένοι από κάθε ουσία,δίχως κανέναν αληθινόν σκοπό,δίχως αληθινή χαρά και ευχαρίστηση,δίχως καμιά πίστη,και για τούτο,δίχως ελπίδα.

Είναι γαντζωμένοι απάνω σε κάποια πράγματα,που θέλουνε να τα παραστήσουνε για σπουδαία,ενώ δεν είναι τίποτα.

Κι οι χαρές τους κι οι ευτυχίες τους και τα γλέντια τους,κι οι διασκεδάσεις τους,κι οι κουβέντες τους και τα αστεία τους,είναι όλα άνοστα και ψεύτικα.

Γιατί λείπει το αλάτι που τα άρτυζε άλλη φορά.Και το αλάτι είναι η πίστη πως ο άνθρωπος δεν ήρθε στον κόσμο κατά τύχη,αλλά πως έχει να κάνει,σ’ αυτόν τον κόσμο,ένα έργο,μικρό η μεγάλο,και πως δεν ξοφλά με τούτη τη ζωή,αλλά πως υπάρχει κάποια μυστηριώδης τάξη κατά την οποία ανοίγει μία άλλη πόρτα,σαν κλείσει η πόρτα τούτης της ζωής.

Κυριακή του ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ-''Πειρατήριον εστίν ο βίος του ανθρώπου''

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ
''Πειρατήριον εστίν ο βίος του ανθρώπου'' 

Ερμηνεύοντας ο Άγιος Κύριλλος, πατριάρχης Ιεροσολύμων την θεραπεία του παραλυτικού της Βηθεσδά, εκτός των άλλων μας αναφέρει και τα εξής: "Ο Χριστός είδε κάποιον κατάκοιτο και ταλαιπωρημένο από τη βαριά του αρρώστια. Διότι είχε μεγάλο βάρος αμαρτιών και πόνο μακροχρόνιας αρρώστιας. Σε αυτόν απευθύνει το ποθητό ερώτημα: "θέλεις να θεραπευθείς;" (Ιω ε΄,7)".Και δεν είπε τίποτα άλλο, παρά άφησε την ερώτηση στη μέση, διότι η ερώτησή Του ήταν διπλή.
Επειδή ο παραλυτικός δεν ήταν μόνο σωματικά άρρωστος, αλλά και ψυχικά (σύμφωνα με αυτό που του είπε μετά: "Βλέπεις, έχεις γίνει καλά. Από ΄δω και πέρα μην αμαρτάνεις, για να μην πάθεις τίποτε χειρότερο" (Ιω ε΄,14), γι' αυτό τον ρώτησε: "θέλεις να θεραπευθείς;"
Τι μεγάλη που είναι η δύναμη του Γιατρού, που βάζει ως προϋπόθεση της βοήθειάς Του, τη θέληση του αρρώστου!
Διότι, επειδή η σωτηρία προέρχεται από την πίστη, γι΄αυτό ο παραλυτικός άκουσε το "θέλεις", ώστε η θέληση να φέρει τη θεραπεία.

Όταν πατάς της Ελλάδας το χώμα...πατάς κάποια κόκκαλα αγίων ή μαρτύρων

Μητροπολίτης Ιερισσού κ. Θεόκλητος


Εδώ λέγεται Ελλάδα. Και όταν πατάς της Ελλάδας το χώμα, δεν πατάς χώμα, πατάς κάποια κόκκαλα αγίων ή μαρτύρων ή ομολογητών, για να μπορέσεις να στέκεσαι...


Απ' τα κόκαλα βγαλμένη αυτή η πίστης. Κηρύξατε τα Δόγματα της Εκκλησίας, ράψαμε το στόμα μας ορισμένοι.. Και φοβηθήκαμε να κηρύξουμε της αλήθειες της Εκκλησίας, για να είμαστε ''ιν''...


Θέλουμε να είμαστε παράδοση. Θέλουμε να είμαστε Χριστός, Δεν θέλουμε να είμαστε ''ιν''... 


Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Κυριακή ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ-Λόγος περί μοναξιάς…

Του π. Λίβυου
Τις περισσότερες φορές ζώντας μέσα στην μοναξιά και την απόρριψη, στην ερήμωση και στην λησμονιά της ανθρώπινης παρουσίας, στρέφουμε την οργή μας σε εκείνους που μας εγκατέλειψαν.
Στην αδιαφορία της κοινωνίας. Στην αναλγησία και την σκληροκαρδία των ανθρώπων. Αυτή είναι η εύκολη λύση. Να επιλέγουμε την αναζήτηση ευθυνών έξω από εμάς. Στους άλλους. Άλλωστε πάντα φταίνε οι άλλοι. Η κακή κοινωνία. Οι εποχές και οι άνθρωποι που άλλαξαν.

  Άλλοτε φοράμε το κουστούμι του θύματος, και ανεβαίνοντας στο σανίδι της ψυχής, υποδυόμαστε τον ρόλο του μεγάλου αδικημένου. Εκείνου που πάντα αδικείται. Που αγαπάει αλλά δεν αγαπιέται. Που προσφέρει ανιδιοτελώς ενώ πάντες τον εκμεταλλεύονται. Που σταυρώνεται για τους άλλους την στιγμή όπου άπαντες του προσφέρουν χολή και όξος. Και το παιγνίδι του ψυχισμού μας δεν έχει τέλος. Γιατί όλα αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα άρρωστο παιχνιδάκι, ενός μωρού που δεν θήλασε σε στήθη αγάπης, όταν έπρεπε και όσο έπρεπε.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για την Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

«Τι παθόντες υπέγραψαν δόγματα, α δεν είχον εντολήν να παραδεχθώσιν;»

Στο μυθιστόρημα ‘’Η Γυφτοπούλα’’ του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, γίνεται αναφορά στη Σύνοδο Φερράρας –Φλωρεντίας, όπου «Τετρακόσιοι και πλέον ανατολικοί επίσκοποι είχον μεταβή εις την σύνοδον ταύτην και μετ’ αυτών ο Βησσαρίων». Να υπενθυμίσομε ότι αρχικά έγινε παρόμοια προσπάθεια με τη Σύνοδο Φερράρας –Φλωρεντίας, στη Σύνοδο της Λυών το έτος 1274, αλλ’ όμως ο Όσιος Νείλος Καβάσιλας ανέτρεψε τα σχέδιά των. Ακολούθησε η Σύνοδος Φερράρας –Φλωρεντίας (1438-1439), αλλ’ όμως ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ανέτρεψε τα σχέδιά των.

Ως γνωστό στη Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας εις μόνο επίσκοπος αντέστη, ο Άγιος Μάρκος ο Εφέσου ο επικαλούμενος Ευγενικός, ο οποίος είχε αρνηθεί να υπογράψει και έτσι σώθηκε η Εκκλησία. Ο Άγιος Μάρκος ο Εφέσου, ήταν ο μόνος Ορθόδοξος επίσκοπος που δεν δέχθηκε να υπογράψει στη Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας.

 Ο Παπαδιαμάντης περιγράφει με τα εξής χαρακτηριστικά λόγια το γεγονός : «Οι επίσκοποι της Ανατολής υπέγραψαν σύμπαντες τον όρον της παπικής συνόδου.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ: ΑΠΟΥΣΙΑ, ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η’ ΕΠΙΛΟΓΗ;

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Πώς να προκαλέσεις το ενδιαφέρον ενός νέου για τον εκκλησιασμό; Γιατί ένας νέος που πιστεύει να χρειάζεται να πηγαίνει την Κυριακή ή τις μεγάλες γιορτές στο ναό;
  Δύσκολα μπορεί να πείσεις έναν νέο να δοκιμάσει να αισθανθεί την εκκλησία σπίτι του. Να δει τον εαυτό του ως μέλος της κοινότητας που είναι το Σώμα του Χριστού. Συνήθως οι νέοι σήμερα είναι μέλη σε διαδικτυακές κοινότητες, σε ομάδες που παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, σε παρέες συνομηλίκων. Το να τολμήσουν να γνωρίσουν την Εκκλησία ξεπερνά τις παραστάσεις τους για τη ζωή, ιδίως αν η οικογένεια δεν εκκλησιάζεται. Δεν είναι μόνο η δυσκολία κατανόησης των όσων τελούνται στον ναό. Είναι και η αίσθηση ότι οι πιστοί είναι θεατές. Απλώς παρακολουθούνε. Ακούνε μία γλώσσα που δύσκολα μιλά στο μυαλό τους, γιατί έτσι κι αλλιώς η καρδιά τους είναι δοσμένη αλλού. Και στο ναό συχνά δεν υπάρχει ανοιχτή αγκαλιά για νέους.

  Διαμαρτύρονται ότι οι μεγαλύτεροι τους κοιτάνε παράξενα.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Δέν φθάνουμε στό ἄπειρο προσθέτοντας ἀριθμούς!

 
Στό λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πού διαβάζουμε τή νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, ἀκοῦμε: «Μηδείς θρηνήτω πτωχείαν, ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα, συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος».

Ὅπως, λοιπόν, πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση ἡ ζωή ὅλων εἶχε ἕνα ἀνολοκλήρωτο νόημα, ἔτσι τώρα ἡ Ἀνάσταση γεμίζει τούς πάντες καί τά πάντα μέ φῶς καί χαρά, γιατί, ὅταν ἕνα μόνο μέρος τοῦ κόσμου ἀποκτᾶ τό πλῆρες νόημά του, αὐτό τό πλῆρες νόημα ἐκπέμπεται στά πάντα.

 Μέ τήν Ἀνάσταση μιᾶς μονάχα ὕπαρξης -τοῦ ἀνθρώπου Χριστοῦ- ὁ χρόνος, πού ξετυλίγεται μέσα στά σκοτάδια τῆς ἐπανάληψης τῆς σύνθεσης καί τῆς χωρίς νόημα ἀποσύνθεσης, ἔγινε χρόνος, πού ὁδεύει πρός τήν ἀνάσταση καί τήν αἰώνια ζωή• τό φῶς πού ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα ὁ Χριστός δείχνει τό στόχο, πρός τόν ὁποῖο ὁ χρόνος ὁδηγεῖ ὅλα ὅσα ζοῦν μέσα στό χρόνο. 

Στην Ελλάδα η ομορφιά δεν μαθαίνεται ποτέ...

 Στην Ελλάδα η ομορφιά δεν μαθαίνεται ποτέ, είναι αυθόρμητη, αυτόχθονη όπως τ΄ άσπρα κεντίδια των κυμάτων πάνω στην άμμο, όπως η μελετημένη συμμετρία των κυπαρισσιών σε όλο το μήκος των δρόμων, σαν μία πανδαισία χρωμάτων σε πόρτες και παράθυρα, ή σαν το πολύχρωμο έμβλημα των ελληνικών ενδυμάτων και κοσμημάτων. Διότι η ομορφιά είναι μία μάχη, είναι η νίκη του φωτός πάνω στη σκιά.

Jacques Lacarrière
Το ελληνικό καλοκαίρι (L'Été grec)

Μάνα του Πόντου


Στην πρόγιαγιά μου που ήρθε από την Πατρίδα, χήρα με τρία μικρά παιδιά, και σε όλες τις γυναίκες του Πόντου που πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς.
Με αφορμή την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου(19 Μαΐου)



Με την καρδιά κομμάτια,

με στερεμένο το δάκρυ

πήρες το δρόμο του ξεριζωμού,

που άλλοι αποφάσισαν για εσάς…

.

Εσείς παλέψατε, αγωνιστήκατε αντρίκια για τα μέρη σας.

Βγήκατε αντάρτες στα βουνά,ολόκληρες οικογένειες, μάνες με μωρά στην αγκαλιά

και ατρόμητα ελληνόπουλα

πολεμήσατε τον δυνάστη

για να ανασάνετε αέρα λευτεριάς…

Τοιχογραφίες του Θεοφάνη του Έλληνα

Τοιχογραφίες του Θεοφάνη του Έλληνα (1340-1410) στον Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Νόβγκοροντ




Όσιος Σέργιος της Σουχτόμα(19 Μαίου)

Ὁ Ὅσιος Σέργιος, τῆς Σουχτόμα, κατὰ κόσμον Στέφανος, γεννήθηκε στὴν πόλη Καζὰν τῆς Ρωσίας ἀπὸ φιλόθεους καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς. 
Γιὰ τρία ἔτη ταξίδεψε ὡς προσκυνητὴς σὲ ἱερὲς μονὲς τῆς Παλαιστίνης καὶ τῆς Ἑλλάδος καὶ τελικά, μετὰ τὴν ἐπιστροφή του στὸ Νόβγκοροντ, ἀποφάσισε νὰ ἐγκαταβιώσει στὴ μονὴ Σολόφσκι. 
Τὸ 1603 ἐκάρη μοναχὸς ήρθε στην περιοχή Vologda,όποου εκάρη μοναχός από τον ηγούμενο της Μονής Τσερεπόβετς Ἀρχιμανδρίτη Ἡσαΐα, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἁγιογράφησε τὴν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου.
Ἀμέσως μετὰ τὴν μοναχικὴ κουρά του ὁ Ὅσιος ἄρχισε τὸ σκληρὸ πνευματικὸ ἀγώνα καὶ ἐπιδόθηκε στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή. Ἔτσι ὁ Τριαδικὸς Θεὸς τὸν προίκισε μὲ τὸ χάρισμα τῆς προορατικότητας.
Ὁ Ὅσιος Σέργιος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη στις 19 Μαίου 1609.

Γιατί καταδιώκονται, εξορίζονται και φυλακίζονται οι υπηρέτες του Χριστού;

Απαντάει ο Άγιος ιερομάρτυς και ομολογητής Ονούφριος(1889- 1938)

Ο βίος του Αγίου ιερομάρτυρος και Ομολογητή Ονουφρίου ΕΔΩ


Δέκα χρόνια πριν από το μαρτυρικό του τέλος, ό επίσκοπος Ονούφριος, εξόριστος στα Ουράλια, έγραφε:
«“Μηδέν φοβού ά μέλλεις παθείν. ιδού δη μέλλει βαλείν ό διάβολος έξ υμών εις φυλακήν ίνα πειρασθητε, και έξετε θλίψιν ημέρας δέκα, γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τόν στέφανον της ζωής” (Άποκ. 2:10).

»Γιατί καταδιώκονται, εξορίζονται και φυλακίζονται οι υπηρέτες του Χριστού; Όλα αυτά δεν τά παθαίνουν χωρίς τη βούληση του Θεού. Επομένως, τά βάσανά τους είναι δυνατό να τελειώσουν οποιαδήποτε στιγμή, αν το θελήσει ό Θεός. Οι διωγμοί παραχωρούνται για να δοκιμαστεί ή πιστότητά μας σ Εκείνον. Αν παραμείνουμε σταθερά κοντά Του ως το τέλος, θα πάρουμε ως βραβείο την αιώνια ζωή... Έτσι μάς υπόσχεται ό Κύριος, ό όποιος ποτέ δεν ψεύδεται.
 Οι διωγμοί, λοιπόν, των ομολογητών της πίστεως συνεπάγονται την αιώνια χαρά, την ουράνια μακαριότητα... 
Να γιατί δεν πρέπει να θλιβόμαστε εμείς, οι υπηρέτες τού Χριστού, επειδή είμαστε σκορπισμένοι σε φυλακές και απόκεντρους τόπους εξορίας. 
Δεν πρέπει ούτε καν να σκεφτούμε την απαλλαγή από τις ταλαιπωρίες μέ οποιονδήποτε συνειδησιακό συμβιβασμό. 
Ό διωγμός είναι σταυρός πού μάς δόθηκε από τον ίδιο τον Θεό. Πρέπει, λοιπόν, να τον σηκώσουμε πιστοί στο χρέος μας μέχρι θανάτου.
»Μην κοιτάς λυπημένα προς τά πίσω. Τράβα μέ θάρρος μπροστά, παραδομένος στο έλεος τού Θεού. Γιατί ό Σωτήρας λέει: “Ουδείς έπιβαλών την χείρα αυτού επ’ άροτρον και βλέπων εις τά οπίσω εύθετός έστιν εις την βασιλείαν τού Θεού” (Λουκ. 9:62)».

Από το βιβλίο «Άγιοι κατάδικοι.Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ου αιώνα''Ι.Μ.Παρακλήτου

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Τέλειος είναι μόνο ο Θεός! Εμείς είμαστε τελειούμενοι.

π. Ανδρέας Κονάνος


...Πες "Κύριε, δες την αδυναμία μου. Άνθρωπος είμαι" και ξαναπροσπάθησε. "Καλά - λέει κανείς - η εκκλησία δε μας θέλει τέλειους"; Τέλειος είναι μόνο ο Θεός! Εμείς είμαστε τελειούμενοι. Αυτή είναι μια μετοχή ενεστώτα που σημαίνει ότι συνέχεια τελειοποιούμαι. Δεν είμαι κάτι που έγινα και τελείωσε. Εντάξει, μην είσαι και τόσο εγωιστής που θες να 'σαι και τόσο τέλειος!

  Εντάξει! Δε θα σου πω "κάνε και καμιά αμαρτία", αλλά και όταν κάνεις και καμιά αμαρτία μη νιώσεις και ότι είναι κάτι παράξενο στη ζωή σου. Είσαι αμαρτωλός. Το 'χεις καταλάβει; Είσαι αμαρτωλός. Μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου. Ταπεινώσου, αγωνίσου, μην απελπίζεσαι, μην απογοητεύεσαι. Όταν έχεις πειρασμούς και νιώθεις το Θεό μακρυά, είναι πολύ κοντά ο Θεός!

Και αν τώρα περνάς ένα πρόβλημα και ένα αδιέξοδο τραγικό, να σου πω κάτι; Είναι η ώρα που έρχεται ο Θεός! Ετοιμάσου! Δεν ακούς τα βήματα του Θεού, παιδάκι μου; Έρχεται ο Θεός!


Μου έλεγε ένας φίλος μου: "Όταν έχω πειρασμούς, περιμένω το θαύμα του Θεού"... Ο αγώνας στην πνευματική ζωή δεν είναι σημείο ότι αποτύχαμε, ότι είναι τραγική η ζωή μας, αλλά είναι ο τρόπος στη ζωή μας! Αυτή είναι η ζωή μας: αγώνας, κόπος, προσπάθεια πάλι, δοκιμασίες, θλίψεις. Και μέσα σ'όλα αυτά κατεργαζόμαστε το μυστικό αυτό της αγιότητας.


Λοιπόν, συμπέρασμα: Πας πολύ καλά! Γιατί; Γιατί δεν πας καθόλου καλά! Γι'αυτό πας πολύ καλά! Πας πολύ χάλια, αλλά επειδή είσαι κοντά στην εκκλησία, είσαι κοντά στα πόδια του Χριστού, πέφτεις μπροστά στο Χριστό, γι'αυτό πας πολύ καλά.
Μην απογοητεύεσαι λοιπόν! Μη στεναχωριέσαι λοιπόν! Το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα!

Ποιὰ είναι ἡ λέξη που καίει;

Τσιρόπουλος Κώστας
Ὑπάρχει μία λέξη πού ἀγκυλώνει, πού τρυπᾶ τίς συνειδήσεις σήμερα, μία λέξη πού ἐνοχλεῖ, πού προκαλεῖ ἔξαψη, λοιδορία, ἐχθρότητα, μίσος τυφλό, μία λέξη πού καίει, πού ἐξαγριώνει τούς πολλούς τῶν καιρῶν μας, λέξη-καρφί, λέξη-μαχαίρι, λέξη-πυρακτωμένη βουκέντρα πού ἐξεγείρει, πού ἐρεθίζει, πού γεννᾶ μανία σατανική καί λύσσα.
Δέν πρόκειται γιά τίς τρέχουσες ἤ τίς νεόκοπες λέξεις τῆς πολιτικῆς προπαγάνδας καί τῆς δημοσιογραφικῆς ἀοριστολογίας. Ἀντίθετα, εἶναι λέξη παλιά κι ὅμως αἰώνια ἐπίκαιρη, λέξη πού πιάνει πολύ χῶρο στή ζωή μιᾶς κοινωνίας, ὅποιας κοινωνίας, ὅποιου πολιτικοῦ συστήματος γέννημα κι ἄν εἶναι αὐτή, λέξη πού πάνω της στηρίζεται ἡ ζωή κι ὁ θάνατος, δυναμική, ἐκρηκτική, τελεσφόρα, ἐρεθιστική.

Εἶναι ἡ λέξη: Θεός.

Ποτέ ἄλλοτε οἱ ἄνθρωποι δέν τόν εἶχαν μισήσει, δέν τόν εἶχαν ἀρνηθεῖ καί δέν τόν εἶχαν καταδικάσει σέ θάνατο μέ τέτοια λυσσαλέα ἐπιμονή καί τόσο ἀβυσσαλέο μίσος, ὅσο στή δική μας ἐποχή. Καί ποτέ ἄλλοτε οἱ ἄνθρωποι δέν εἶχαν, ὅσο οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας, τήν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ.

Αυτό είναι το πραγματικό lifestyle των "ατελείωτων απολαύσεων"

Το γράμμα προς τον πρώην σύζυγό της...
"Εσύ και ο πατέρας μου με αφήσατε σε ένα νοσοκομείο για να κάνω έκτρωση. Πόσες γυναίκες ανάγκασες να κάνουν έκτρωση John; Μέτρησες; Εγώ σταμάτησα πριν από σχεδόν 16 χρόνια..."

Ολόκληρο τον πλανήτη ανησύχησε η Sinead O'Connor, η οποία αγνοούνταν από το Σάββατο. Η Ιρλανδή καλλιτέχνης, αφού διέρρευσε η είδηση ότι είναι σώα, έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο στον λογαριασμό της στο facebook με αποδέκτη τον πρώην σύζυγό της και πατέρα του γιου της, John Reynolds.

«Με παρατήσατε επειδή έχω αυτοκτονικές τάσεις. Με άφησες να πεθάνω», αναφέρει η O’ Connor στο γράμμα της.
«Πες σε αυτόν τον διαβολικό γιο μας πως ένα άτομο που υποφέρει από δυο παθήσεις, των οποίων τα συμπτώματα περιλαμβάνουν και αυτοκτονικό ιδεασμό, δεν χειραγωγεί.
Όλοι σας πρέπει να προσεύχεστε να πεθάνω. Γιατί θα σας κάνω μήνυση για ό,τι μου κάνατε αν καταφέρω να ζήσω»,
γράφει μεταξύ άλλων η ίδια.


Η τραγουδίστρια μάλιστα σε άλλο σημείο τονίζει:
«Δεν είχα ποτέ καμία οικονομική βοήθεια από κανέναν πατέρα κανενός από τα παιδιά μου. Αν εσύ και ο πατέρας μου είχατε καταφέρει αυτό που θέλατε, ο Jake δεν θα ήταν καν ζωντανός.Μόνο εγώ πολέμησα γιατί ήταν το μωρό μου και τον αγαπούσα. Ένα παιδί σαν εμένα. Εσύ και ο πατέρας μου με αφήσατε σε ένα νοσοκομείο για να κάνω έκτρωση. Πόσες γυναίκες ανάγκασες να κάνουν έκτρωση John; Μέτρησες; Εγώ σταμάτησα πριν από σχεδόν 16 χρόνια».

Αυτό είναι το πραγματικό lifestyle των "ατελείωτων απολαύσεων",που μας περνάνε τα ΜΜΕ...Γιατί, "χωρίς Θεό,όλα επιτρέπονται!" -

( όσο είναι ακόμα στη ζωή, ας κάνουμε από μια θερμή ευχή, να "την αρπάξει Το Έλεος Του Θεού"...την δούλη Του Θεού, Sinead...)

Βάζουν μικρά παιδιά να σταυρώνουν τον Ιησού Χριστό σε παιχνίδι… (Βίντεο)


Η διαφήμιση που θα παρακολουθήσετε στο βίντεο, αφορά ένα χυδαίο «παιχνίδι» το οποίο απευθύνονταν σε μικρά παιδιά! Σκοπός του «παιχνιδιού» αυτού ήταν η σταύρωση της φιγούρας, η οποία αναπαριστούσε τον Ιησού Χριστό!
Χαρακτηριστικό επίσης εξάρτημα του «παιχνιδιού» ήταν το ξίφος με το οποίο προέτρεπαν τα παιδιά, που θα πάρουν στα χέρια τους αυτό το παιχνίδι, να το μπήξουν στην φιγούρα(του Ιησού Χριστού).
Δώστε μεγάλη προσοχή στο σημείο του βίντεο, που βάζουν εκείνο το αθώο παιδί να χαμογελάσει με ευχαρίστηση, αφού πρώτα «πληγώσει» την φιγούρα του Χριστού…

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Να δέχομαι τον καθένα όπως είναι;

 Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

  Μα-μπορεί να πεί κάποιος-άν ο αδελφός μου έχει άδικο,είναι σωστό να με κάνει ό,τι θέλει; 
Βεβαίως. Σωστό και φυσιολογικό είναι, διότι ο άνθρωπος ενεργεί σύμφωνα με τον χαρακτήρα του. Όπως η λάμπα φωτίζει, όπως το δάπεδο στηρίζει, όπως ο τοίχος προστατεύει από τον ήλιο ή τον αέρα, έτσι ακριβώς και ο κάθε άνθρωπος ενεργεί ανάλογα με το τι είναι. 
  Ο νευρικός θα νευριάσει, ο πράος θα σου φερθεί με πραότητα, ο ευγενής θα σου μιλήσει με λεπτότητα, και ο αγενής είναι φυσικό να σου μιλήσει άσχημα. 
Όπως στον ευγενή δεν μπορείς να βρείς αγένεια, έτσι και από τον αγενή δεν μπορείς να περιμένεις ευγένεια.
 Ο καθένας εκφράζει με την συμπεριφορά του το περίσσευμα της καρδιάς του. Δεν μπορεί να σου δώσει κάτι άλλο, δεν γίνεται να σου δώσει αυτό που θέλεις εσύ. 
  Άν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος. Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στο φώς, σταμάτησέ μου τον αέρα, ή στο τραπέζι, βγάλε μου φωνή. 
  Ο άνθρωπος εκφράζεται όπως ο πατέρας του, η μάνα του, ανάλογα με το κληρονομικό του, με την ζωή που έχει ζήσει μέχρι τώρα. Όλα αυτά πέφτουν επάνω μου. 
  Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω, είναι να δέχομαι τον καθένα όπως είναι, και ιδιαίτερα όταν αντιδρά απέναντί μου, όταν έρχεται εναντίον μου, διότι αυτό μπορεί να με κάνει άγιο.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Χριστέ μου εγώ θέλω ν’ αλλάξω αλλά δεν αλλάζω γιατί σε θέλω λίγο".

Του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου, κ. Νεοφύτου

Μου έλεγε κάποιος:"Πιστεύω, αλλά πιστεύω λίγο".
Του λέω:
-Άκουσε, μου έλεγε ένας γέροντας που γνώρισα στην Αθήνα, ο γερό Ευμένιος ο λεπρός,
"Να λες γιε μου στην προσευχή σου, Χριστέ μου εγώ θέλω ν’ αλλάξω αλλά δεν αλλάζω γιατί σε θέλω λίγο".

Τι ωραία που μιλούσε!
"Βοήθα με να σε θέλω πιο πολύ Χριστέ μου" έλεγε ο γέροντας Ευμένιος.
Αυτός είναι ερωτικός διάλογος.Μόνο ένας ερωτευμένος μιλά έτσι.Βοήθα με, σε θέλω λίγο.

Βοήθα με να σε θέλω πιο πολύ και ο Κύριος θ’αρχίσει να σου δίνει.Αν έχεις ανάγκη από πίστη θα σου δίνει πίστη.Αν έχεις ανάγκη από πραότητα θα σου δίνει πραότητα.Στον καθένα από εμάς δίνει ό,τι έχουμε ανάγκη.Έτσι κερδίζεται η ζωή.Η ζωή η αιώνιος.

Ο ΛΕΥΚΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΜΙΛΕΣΕΒΑ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

Γράφει ο Παναγιώτης Καμπάνης, Δρ. Αρχαιολόγος-Ιστορικός, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
aggelos1

ἄγγελος γὰρ Κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ προσελθὼν ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ˙ἦν δὲ ἡ ἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών.

Το μοναστήρι της Μιλέσεβα βρίσκεται στην Κεντρική Σερβία, κοντά στην όχθη του ποταμού Μιλεσέβιτσα. Χτίστηκε το έτος 1219 και αποτελεί δωρεά του Σέρβου βασιλιά Στέφανου Βλάντισλαβ. Κατά τη διάρκεια των οκτακοσίων χρόνων της ιστορίας του έπαθε πολλές καταστροφές, με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί στον πανδαμάτωρα χρόνο. Το έτος 1863 χάρη στις προσπάθειες του Σέρβου βασιλιά Μιχαήλ Ομπρένοβιτς, το μοναστήρι αποκαταστάθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του και ξεκίνησε μια νέα ζωή.
aggelos2
Στέφανος Βλάντισλαβ – Μιχαήλ Ομπρένοβιτς


Πολλά κοινά σημεία με τις σύγχρονες τοιχογραφίες της Αχειροποιήτου ευνοούν την άποψη για την έλευση καλλιτεχνών από τη Θεσσαλονίκη. Είναι μονόκλιτη εκκλησία με τρούλο, ενώ ο εξωνάρθηκας, που χτίστηκε το έτος 1236, έχει πλάγια παρεκκλήσια αφιερωμένα στους αγίους Γεώργιο και Δημήτριο, τοιχογραφημένα από τους καλύτερους μάστορες της Ηπείρου.

Ανέστη Χριστός μετατρέποντας τα πάντα:

Μέσα στην σιγή της νύχτας….
η απελπισία και η θλίψη στο αποκορύφωμα…..
οι μαθητές Του κρυμένοι από τον φόβο….
οι μυροφόρες θαρραλέες έτρεξαν στον Τάφο και τον αντίκρυσαν κενό!

Μπορεί να αντιληφθεί κανείς των ανθρώπων, την χαρά που γεύθηκαν όταν αντίκρυσαν την ίδια την Χαρά, τον Αναστημένο Χριστό;
Αυτή ήταν και η ανταμοιβή τους για το θάρρος που έδειξαν, να εισπράξουν πρώτες την Χαρά της Αναστάσεως!
Η φθαρτή φύση όλη ασφυκτιούσε γιατί δεν χωρούσε μέσα της τον Αρχηγό της Ζωής και περίμενε με αγωνία και αυτή το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως!
Διότι «ουκ ήν δυνατόν κρατείσθαι υπό της φθοράς τον αρχηγόν της ζωής»…..
Το Φώς της Αναστάσεως έλαμψε στον κόσμο διαλύοντας το σκοτάδι της αμαρτίας που είχε κυριεύσει τον άνθρωπο!
Ανέστη Χριστός νικώντας τον θάνατο!

Ανέστη Χριστός μετατρέποντας τα πάντα:
Τον θάνατο σε ζωή!
Την λύπη σε χαρά!
Τον φόβο σε θάρρος!
Την απελπισία σε πίστη!
Το σκοτάδι σε φώς!
Όλα έχουν γεμίσει με Φώς, ο ουρανός και η Γη!
Τα πάντα χαίρονται γιατί έχουν πλημμυρίσει Χριστό!


Ας χαρούμε όλοι, λοιπόν, αδελφοί μου με την χαρά της Αναστάσεως γιατί Ανέστη ο Χριστός μας,
Αυτός που μας αποκάλεσε Φίλους Του!
Αυτός που έπαθε και σταυρώθηκε για τους Φίλους Του!
Αυτός που αγάπησε και αγαπά τους Φίλους Του!

Αυτή η Αγάπη ήρθε για να μείνει κοντά μας, για να αγαπήσουμε όπως μας αγάπησε, ζώντας ήδη τον παράδεισο! Γιαυτό πλημμύρισε τον κόσμο με το Φώς της Αναστάσεως Του, ώστε καμιά σκιά μην σταθεί εμπρός σ’ αυτήν την Αγάπη!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ!

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Πραξαποστόλων η ατέλειωτη συνέχεια…

 Νώντα Σκοπετέα
  Οι στερνοί λόγοι του Κυρίου πριν να αναληφθεί εν δόξη …Η κάθοδος και η έκχηση του Αγίου Πνεύματος . Οι πρώτες ομιλίες τους .
  Τα μάτια τους και οι καρδιές τους , στραμμένα στον Ουρανό , στον Αναστάντα και Αναληφθέντα Ιησού τον Εσταυρωμένο , τον Ναζαρηνό . Η κατάνυξη του ακροατηρίου . Οι χιλιάδες βαπτίσεις. Η ζωή των πρώτων Χριστιανών . Η πρώτη Εκκλησία . Ο αποκαταστημένος Πέτρος , ο μετανοημένος Πέτρος , που πλέον με τη σκιά του θεραπεύει , ανασταίνει …
 Θυμίζει σε όλους τα λόγια του Κυρίου του : ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει…Θαύματα , σημεία και τέρατα εν τω λαώ ! 
Ο Ματθίας στην θέση του τραγικού και παρανόμου μαθητή . Ο νεανίας Στέφανος πρώτος στη χορεία των μαρτύρων ξεπνέει με το δικό του άφες αυτοίς … Τον εισακούει ο Κύριος και δεν λογίζει στον Σαύλο την αμαρτία την ανίερη , της σύμπραξης στου λιθοβολισμού την σκοτεινή την ώρα . Την διαλύει εκείνη η εκθαμβωτική λάμψη στης Δαμασκού το πλησίασμα . Λέπια από τα μάτια του πέφτουν , μόλις ο Ανανίας τον ευλογεί …Και έπειτα ξεκινά τον μακρύ του τον δρόμο , τον αγώνα τον καλό , που θα τον οδηγήσει μέχρι και στον τρίτο ουρανό … Φυλακίσεις και διωγμοί. Περιοδείες και οι πρώτες Αποστολικές Σύνοδοι . Ο Παύλος στον Άρειο Πάγο ! Μιλά για την τριήμερο Ανάσταση του …Αγνώστου Θεού…Πόσο θαυμαστά επαληθεύεται η πρόρρηση του Χριστού μας μόλις συνάντησε τους Έλληνες : ''Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου.'' Οἱ μὲν ἐχλεύαζον, οἱ δὲ εἶπον· ἀκουσόμεθά σου πάλιν περὶ τούτου.

Από την αποκάρωση στην αποκαραδοκία

Ηλιάδης Σάββας 

Δάσκαλος Κιλκίς, 12-5-2016


Λέξεις άγνωστες στους πολλούς, σημαδεύουν όμως και ορίζουν τις δυο στάσεις ζωής του ανθρώπου στο θέμα της σωτηρίας: αυτήν της γενικής απραξίας, που οδηγεί στο βέβαιο πνευματικό θάνατο και αυτήν την ενεργή και αγωνιώδη, που τρέφει την ελπίδα της σωτηρίας.


 Η λέξη αποκάρωσις (και αποκάρωμα) δεν υπάρχει στην Αγία Γραφή. Σύμφωνα όμως με τα αντίστοιχα λήμματα των έγκυρων λεξικών παράγεται από το ρήμα αποκαρώ (-όω), αποκαρώνω, που σημαίνει κάμνω κάποιον να περιπέσει σε λήθαργο, σε νάρκη. (Λεξικά Δημητράκου και Μπαμπινιώτη). Άρααποκάρωσις σημαίνει την κατάσταση του ληθάργου, της νάρκης, της πλήρους αδράνειας και απραξίας. (Μπαμπινιώτης)
Η λέξη αποκαραδοκία προέρχεται από το ρήμα αποκαραδοκέω (-ώ), που σημαίνει περιμένω μετά πόθου, παραμονεύω, καιροφυλακτώ, περιμένω την κατάλληλη ευκαιρία. Άρα  αποκαραδοκία σημαίνει την ένθερμη προσδοκία. (Λεξικό LIDDELL-SKOTT και Δημητράκου)
 Επαναλαμβάνεται δυο φορές στην Καινή Διαθήκη στις επιστολές του αποστόλου Παύλου:
1. «ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται» (Ρωμ. 8,19)
 2. «κατὰ τὴν ἀποκαραδοκίαν καὶ ἐλπίδα μου ὅτι ἐν οὐδενὶ αἰσχυνθήσομαι, ἀλλ' ἐν πάσῃ παρρησίᾳ, ὡς πάντοτε, καὶ νῦν μεγαλυνθήσεται Χριστὸς ἐν τῷ σώματί μου εἴτε διὰ ζωῆς εἴτε διὰ θανάτου». (Φιλ. 1,20)

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

ΤΟ "ΨΩΜΟΤΥΡΙ" ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ

 Ένα επίτευγμα του σατανά είναι η εξαφάνιση της θείας μεταλήψεως, της διά του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας προσλήψεως του Θεού. 

 Αυτό που είναι, θα λέγαμε, το "ψωμοτύρι" του ανθρώπου, το καθημερινό του εφόδιο, το φάρμακο για την αμαρτία, για την αρρώστια, για την ραθυμία, για το πάθος, για το έγκλημα, το κάναμε στις ημέρες μας είδος πολυτελείας.

 Μπορούμε δηλαδή να το παίρνουμε κάθε δεκαπέντε ή κάθε είκοσι ημέρες ή κάθε μήνα, αφού ετοιμαστούμε πάρα πολύ, αφού κάνουμε τριήμερες και σαρανταήμερες νηστείες, και αφού... οπότε τελικά το μυστήριο αυτό αδρανεί, γίνεται μία τελεσιουργική πράξη, στην οποία πηγαίνομε απλώς για να συμμετάσχουμε. 

Αυτή η θεία κοινωνία δεν φέρνει κανέναν απολύτως καρπό, μόνο θυμίζει κάτι που έκαναν οι παλαιοί. Παράλληλα, διασώζει και κάτι από το ασκητικό πνεύμα της Εκκλησίας, με το να επιβάλλει άσκηση πριν από την θεία κοινωνία. Αλλά αυτή η άσκηση είναι κατάργηση μιάς άλλης αλήθειας, της ανάγκης της συνεχούς θείας μεταλήψεως.


Κήρυγμα Κυριακή Μυροφόρων

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,
εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Μάρτιος 2016, αρ.φ. 176)
Μνημόσυνο

Χριστός Ανέστη! Η Δευτέρα Κυριακή μετά την Κυριακή της Αναστάσεως, είναι αφιερωμένη στις Μυροφόρες γυναίκες. Αυτές, όπως μας λέγει η ιερά διήγησις του Ευαγγελίου, τόλμησαν να πάνε στον τάφο του Κυρίου μας, χωρίς να βάλουν στο μυαλό τους λογισμούς «που πάμε μέσα στη νύχτα;». Και μάλιστα ενώ επικρατούσε μεγάλος φόβος στους Αποστόλους, στους Δώδεκα και στους Εβδομήκοντα και στους πέριξ αυτών.
Από τη στιγμή που σταυρώθηκε ο Χριστός, οι Μαθητές του άρχισαν να γίνονται περίγελος σ’ αυτούς που έλεγαν: «Να οι μαθητές Εκείνου, που έλεγε ότι είναι Μεσσίας και ότι είναι Υιός του Θεού, και τώρα πέθανε πάνω στο Σταυρό». Άρχισαν ειρωνείες και έχθρες, αντιπάθειες και κίνδυνοι. Και έμεναν κρυμμένοι οι Απόστολοι μετά τη Σταύρωση του Κυρίου μας, στο σπίτι όπου έγινε ο Μυστικός Δείπνος, το σπίτι της μητέρας του Αποστόλου Μάρκου, Μαθητού του Αποστόλου Παύλου αργότερα.

Εκεί ήταν κρυμμένοι, τρομοκρατημένοι, προσευχόταν αλλά και φοβόταν, δεν τολμούσαν να βγουν. Ενώ λοιπόν δεν τολμούσαν άνδρες να βγουν από το σπίτι, αυτές οι γυναίκες τόλμησαν. Θαρραλέες, από την αγάπη, από τη λατρεία προς τον Κύριό μας, τόλμησαν να σηκωθούν νύχτα, πριν ξημερώσει, πριν ανατείλει ο ήλιος, ακόμα με τα αστέρια επάνω στον ουρανό. Είχαν αγοράσει από την προηγούμενη μέρα τα ακριβότερα αρώματα που θα μπορούσαν να αγοράσουν, για να πάνε να πλύνουν το σώμα του νεκρού Ιησού μέσα στον τάφο.
Και πήγαν. Και ούτε τους βασάνισαν λογισμοί, πως θα αποκυλήσουν το μέγα λίθο. Γιατί ο τάφος είχε κλειστεί με μία τεράστια πέτρα, με ένα βράχο. Κι αυτές οι γυναίκες δεν έβαζαν στο μυαλό τους εμπόδια, «πως θα τον μετακινήσουμε;». Μόνο μας λέγει το Ευαγγέλιο, καθώς πήγαιναν σκέφτηκαν μία φορά, ένα λογισμό βάλαν: «Ο λίθος είναι μεγάλος. Πως θα τον αποκυλήσουμε;»

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

'Ιερομάρτυς Αλέξανδρος (Τραπίτσιν), αρχιεπίσκοπος Σαμάρα και η βεβήλωση των ιερών λειψάνων από τους μπολσεβίκους

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΡΑΠΙΤΣΙΝ ( 1862- 1938):
 "Τιμώντας τα λείψανα των αγίων, οι χριστιανοί τιμούν τούς ίδιους τούς άγιους και τον Θεό πού τούς αγίασε, και παίρνουν τη χάρη Του πού βρίσκεται σ αυτά τα λείψανα"

Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ Αλέξανδρος, γιος του ιερέα Ίωάννου Τραπίτσιν και της Κλαυδίας, γεννήθηκε στις 29 Αύγουστου τού 1862 στο χωριό Βόλμε τής Βιάτκα. Οι ευσεβείς γονείς του απέκτησαν οκτώ παιδιά - όλα αγόρια-, από τά όποια τρεις έγιναν Ιερείς και ένας επίσκοπος.

Ό Αλέξανδρος, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Βιάτκα, σπούδασε μέ υποτροφία στη Θεολογική Ακαδημία του Καζάν, από την όποια αποφοίτησε το 1888. Το ίδιο έτος νυμφεύθηκε, κι ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία είκοσι επτά ετών, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος στον Ναό τών Αγίων Πάντων της Βιάτκα. Παράλληλα μέ τά ιερατικά του καθήκοντα, τά όποια έξαρχής επιτελούσε μέ ιδιαίτερη ευλάβεια, εργαζόταν και ως καθηγητής στην εκκλησιαστική εκπαίδευση. ενώ εκπροσωπούσε και την τοπική Εκκλησία στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βιάτκα.

Το 1891 στη Ρωσία ξέσπασε πείνα, λόγω ελλείψεως σιταριού. Ό π. Αλέξανδρος, όπως και πολλοί άλλοι ποιμένες της Εκκλησίας, κάλεσε σ εκείνη τη δύσκολη περίσταση όλους, όσοι είχαν τη δυνατότητα, να βοηθήσουν τούς στερημένους και δυστυχισμένους συνανθρώπους τους. Στον Καθεδρικό Ναό της Βιάτκα, κατά την εορτή της Υψώσεως τού Τιμίου Σταυρού, είπε μεταξύ άλλων στο κήρυγμά του:

«Τώρα, αγαπητοί μου χριστιανοί, έπεσε στην πατρίδα μας πολύ βαριά συμφορά. Μέ θεϊκή παραχώρηση πολλές περιοχές της χώρας, ανάμεσα τους και ή περιοχή της Βιάτκα, πού ήταν πρώτα σιτοβολώνας, δεν είχαν παραγωγή σιταριού. Οι κάτοικοι της αυτοκρατορίας άρχισαν ήδη να στερούνται τά μέσα της διατροφής τους. Αυτή ή συμφορά είναι σταυρός πού μάς τον έστειλε ό Θεός, προκειμένου να μάς τιμωρήσει για τις αμαρτίες μας και να μάς συνετίσει.

Γιατί ξεφύγαμε πολύ από τον τρόπο της ζωής πού μάς υποδεικνύει ό θειος λόγος. Ή λήθη του Θεού, ή απιστία, το κυνήγι του κέρδους, των υλικών αγαθών και των γήινων απολαύσεων, ή φιλαυτία και ή ιδιοτέλεια έγιναν τά κοινά μας πάθη, πάθη πού μάς κατεβάζουν στο επίπεδο των ειδωλολατρών.

Αυτός, λοιπόν, ό θεόσταλτος σταυρός είναι μια σωτήρια θεραπεία των ψυχικών μας ασθενειών. Αυτός ό σταυρός μάς παρακινεί να εξετάσουμε σε βάθος την ψυχική μας κατάσταση, να αποκαλύψουμε μπροστά στη συνείδησή μας τις πληγές των ψυχών μας, ν’ αγωνιστούμε για τη θεραπεία τους μέ τη θεάρεστη διαγωγή και τά καλά έργα... Το πιο άγιο έργο στις τωρινές περιστάσεις είναι ή συμπαράσταση στούς δυστυχισμένους αδελφούς μας. Βοηθήστε τους! Μην αποστρέφεστε τά χέρια πού απλώνονται σ’ εσάς για βοήθεια!... ’Άς δώσει ό καθένας ότι μπορεί: χρήματα, ρούχα, τρόφιμα...».
'Ύστερ’ από τρία χρόνια γάμου, ό Θεός χάρισε στον π. Αλέξανδρο ένα γιό, αλλά τέσσερις μήνες αργότερα κοιμήθηκε ή πρεσβυτέρα του. Πόνεσε ή ψυχή του για την απρόσμενη αυτή απώλεια, αλλά ύποτάχθηκε αγόγγυστα στο θείο θέλημα. Από τότε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην εκκλησιαστική διακονία.