ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Ο γιαπωνέζος ζητιάνος που έγινε Ορθόδοξος μοναχός!


Θα ήθελα να δώσω ένα μικρό παράδειγμα ποιμαντικής δραστηριότητας.Εμείς έχουμε ένα μικρό μετόχι στην Νέα Υόρκη.Βρίσκεται σε μία πολύ φτωχή συνοικία της πόλης όπου ζουν κυρίως ισπανόφωνοι και μαύροι:Παντού ναρκωτικά,αλκοόλ,άστεγοι.Πίστευω πως πάνω από τους μισούς κατοίκους της περιοχής ζουν από τα επιδόματα του κράτους.
Για τους εφήβους της περιοχής το να γεννήσεις ένα παιδί στα 14-15 σου χρόνια είναι λόγος να υπερηφανεύεσαι.Όχι να το φροντίζεις,απλώς να το γεννήσεις.Γι αυτό πολλοί λίγοι ατενίζουν το μέλλον με κάποια προοπτική.Σε κάθε δεύτερη γωνία θα βρεις μία καθολική ή προτεσταντική εκκλησία,μία συναγωγη,αλλά όλες είναι άδειες.

 Μπροστά από το οίκημά μας βρίσκεται ένα βαθούλωμα,το οποίο εμείς ονομάζουμε ''πηγάδι''.Χρησιμεύει για να κατέβεις σ'ένα υπόγειο μέρος.Μία φορά,μέσα Φεβρουαρίου ήταν,έριχνε χιονόνερο και έκανε κρύο.Ξαφνικά ανάμεσα στους κάδους των σκουπιδιών,που επίσης βρίσκονται σε αυτό το βαθούλωμα,άκουσα ένα θόρυβο.Σκέφτηκα πως κάποιος ζητιάνος ψάχνει μέσα στους κάδους άδεια μπουκάλια και όπως συνήθως γίνονταν,θα πέταγε τα σκουπίδια έξω από την πόρτα μας.Αυτό δεν ήθελα να το επιτρέψω.

Ανοίγοντας την πόρτα είδα έναν άνθρωπο με ασιατικά χαρακτηριστικά
-Τι κάνεις;
-Συγχωρέστε με.Ψάχνω κάτι να φάω.
-Γιατί ψάχνεις τα σκουπίδια;Έλα μέσα
-Όχι.Δεν μπορώ,είμαι βρώμικος και μυρίζω
-Έλα,έλα μέσα,του λέω εγώ

Κατά την διάρκεια του σύντομου διαλόγου μας του εξήγησα πως έχουμε ένα δωμάτιο όπου μπορει να κάνει μπάνιο,να αλλάξει τα ρούχα του και να φάει κάτι

Ο άνθρωπος φοβήθηκε:
-Τι θέλεις από μένα;
 Του λέω:
-Δεν θέλω να πετάς τα σκουπίδια στο κατώφλι μου.Αυτό μόνο,τίποτα περισσότερο

Αφού έφαγε,κάθησα κοντά του και αρχίσαμε να συζητάμε.Φαινόνταν ένας άνθρωπος έξυπνος.Τον ρώτησα
-Πού μένεις;
-Πουθενά
-Δηλαδή δεν έχεις που;
-Να,κάθε βράδυ καθάριζα ένα γιαπωνέζικο εστιατόριο και μου επέτρεπαν να κοιμάμαι στο υπόγειο.
-Πώς έφτασες χωρίς στέγη;

Μου διηγήθηκε πως ήταν μηχανικός και πως ήλθε από την Ιαπωνία.Στην αρχή τα πράγματα πήγαν καλά,αλλά έπειτα έμπλεξε με τα ναρκωτικά,κοκαϊνη,ηρωίνη και σύντομα τα έχασε όλα.
 Του πρότεινα να μείνει σε εμάς
-Ω,δεν μπορώ,απάντησε
-Γιατί;
-Επειδή ψάχνω την αλήθεια!απάντησε ο άνθρωπος
Του λέω τότε:
-Δεν πρέπει να πας πουθενά,εδώ βρίσκεται η αλήθεια!
-Όλοι έτσι λέτε,μου απάντησε.Πήγα στους καθολικούς,στους μορμόνους,στους ιεχωβάδες,στους βουδιστές.Όλοι υπόσχονται το ίδιο πράγμα αλλά δεν δίνουν τίποτα.
-Καλά,του λέω εγώ,Μείνε ωστόσο λίγο..!


  Έμεινε λίγες ημέρες σε εμάς.Αρχίσαμε να συζητάμε.Έπειτα βαπτίστηκε και πήρε το όνομα του Αγίου Νικολάου(Κασάτκιν,ο φωτιστής των Ιαπώνων ΕΔΩ).Τώρα επέστρεψε στην Ιαπωνία και έγινε μοναχός σ'ένα ορθόδοξο μοναστήρι.Όλα όμως άρχισαν επειδή του δώσαμε την δυνατότητα να γίνει μέρος της αδελφότητάς μας και του επέτρεψα να μείνει μαζί μας.Είδε το Ευαγγέλιο πριν το ακούσει ή το διαβάσει.


Από το βιβλίο του μεγαλόσχημου μοναχού Ιωακείμ Πάρρ«Συνομιλίες στη ρωσική γη»
Για τον π.Ιωακείμ Πάρρ εδώ


πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης /proskynitis.blogspot.



...μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό...

"Όπου κι αν σας βρίσκει το κακό,αδελφοί,όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη".

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
"ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

Μέρα μνήμης του ποιητή Διονύσιου Σολωμού που έφυγε στις 9 του Φλεβάρη του 1857.
Που μας χάρισε τον εθνικό μας ύμνο.

Τον "Ύμνο προς την Ελευθερία".
Αυτόν που πάντα πρέπει να μας θυμίζει την λεβεντιά της Ελληνικής ψυχής!
Από το facebook της Ε.Μαυρομουστάκη

Η επίκλησις του ονόματος του Κυρίου μας στον δρόμο προς την τελείωση.

Αρχιμανδρίτης Τύχων
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα Αγίου Όρους

 Ο Άγιος Ησύχιος συμφωνώντας με όλους τους πατέρες, μας αναφέρει ότι δεν είναι αρκετό με την δική μας μόνο προσοχή και αντίρρηση να αντιμετωπίζουμε και να αποδιώχνουμε τους πονηρους λογισμούς που επιχειρούν να εισέλθουν στην καρδιά μας, αλλά χρειάζεται αμέσως η καταφυγή στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, του Οποίου η παρουσία είναι πραγματική και η βοήθεια καταλυτική για όλους του λογισμούς, που μας πολεμούν.
Η νίψις βοηθάει το νου να προχωρήσει στην εργασία της προσευχής και η προσευχή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να φυλάει κανείς το νου του καθαρό και να τον οδηγεί στην αληθινή επίγνωση του Θεού.

 Όταν αποφράξουμε όλες τις διεξόδους του νου με την εκτίμηση του Θεού, τότε αυτός «απαιτεί» να του δώσουμε κάποια εργασία που να καλύπτει την ενεργητικότητά του, όπως μας αναφέρει ο Άγιος Διάδοχος. Πρέπει λοιπόν τότε να του προσφέρουμε ως αποκλειστική εργασία την ευχή «Κύριε Ιησού...» για να ολοκληρώσει τον σκοπό του. Γιατί όπως έχει λεχθεί κανείς δεν λέγει «Κύριος Ιησούς» παρά μόνον με την φώτιση της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος. Αλλά πρέπει να προσέχουμε με ιδιαίτερη φροντίδα την εργασία της ευχής, για να μην ξεφύγει και εμπλακεί σε διάφορες φαντασίες.

«Δαρδανσλαβία»

Ένα γράμμα του Κων.Δεσποτόπουλου(+7 Φεβρουαρίου 2016) που απεστάλη στην στήλη ''Γράμματα Αναγνωστών''της ''Καθημερινής'' ξετρύπωσα στο διαδύκτιο.



H ονομασία

Kύριε διευθυντά
Σε πρόσφατο δημοσίευμα ο μεσολαβητής μεταξύ Aθηνών και Σκοπίων φέρεται να δέχεται συμπερίληψη του ονόματος Mακεδονία στην ονομασία τού με πρωτεύουσα τα Σκόπια κράτους. Aς μου επιτραπεί να επιμείνω στην ορθή γνώμη, ότι ουδεμία επιτρέπεται παρείσφρηση της λέξεως Mακεδονία στην ονομασία τού περί τα Σκόπια κράτους. Δεν είναι οι Σκοπιανοί ομοεθνείς, έστω μακρινοί, του Mεγάλου Aλεξάνδρου και του Aριστοτέλους, γόνων της Mακεδονίας, περιοχής ελληνικής.

H ονομασία του κράτους πρέπει να συμφωνεί με την ονομασία του λαού του ή του εδάφους του ή μάλλον και των δύο. Tο περί τα Σκόπια κράτος, λοιπόν, έδαφος έχει την αρχαιόθεν ονομαζόμενη Δαρδανία και λαό από την ομάδα του μεγάλου έθνους των Σλάβων. H ορθή ονομασία του είναι άρα «Δαρδανσλαβία», ευπρεπέστατη και αληθινή. Δεν τιμάει τους Σκοπιανούς η απάρνηση της σλαβικής τους εθνικότητας και ο σφετερισμός του ελληνικού ονόματος Mακεδονία.

K. I. Δεσποτοπουλος - Aκαδημαϊκός πρώην υπουργός Παιδείας

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Ο Άγιος ιεράρχης Σεραφείμ(Σομπόλεβ),αρχιεπίσκοπος Μπογκουτσάρωβ(+13 Φεβρουαρίου 1950)



 Ο Άγιος ιεράρχης Σεραφείμ,αρχιεπίσκοπος Μπογκουτσάρωβ,κατά κόσμον Νικολάε Μπορίσοβιτς Σομπόλεβ,γεννήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 1881 στο Ριαζάν της Ρωσίας στην οικογένεια του δημ.υπαλλήλου Μπόρις Ματφέεβιτς Σομπόλεβ.Η μητέρα του,Μαρία Νικολάεβνα ήταν μία πολύ ευλαβής γυναίκα.

 «'Εκ κοιλίας μητρός μου σύ μου εἶ σκεπαστής»(Ψαλμ.70,7) λέει ο Ψαλμωδός.Αυτά τα λόγια επαληθεύτηκαν στην ζωή του Αγίου Σεραφείμ,από την γέννησή του ακόμη.Οι γιατροί έπρεπε να κάνουν επέμβαση για να σώσουν το παιδί.Εν τω μεταξύ η μητέρα συνήλθε και μαθαίνοντας την απόφαση των γιατρών έβαλε τον σύζυγό της να της υποσχεθεί πως δεν θα σκοτώσουν το παιδί.
 Μετά από μία βασανιστική νύχτα με πόνους φριχτούς,κατά τις 5.00 το πρωί,με το που ακούστηκε η πρώτη καμπάνα,το παιδί γεννήθηκε μόνο του χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια.Η μητέρα του ζήτησε να δει αυτόν ''εξαιτίας του οποίου κόντεψε να πεθάνει''και είπε:''Πω,πω τι σοβαρός που είναι αυτός ο μουχτάρ''.
Αργότερα οι συγγενείς του τον φώναζαν ''μουχτάρ'',πράγμα που δεν του άρεσε καθόλου.Μετά από πολλά χρόνια,ευρισκόμενος στην Βουλγαρία και διαβάζοντας τα απομνημονεύματα του επισκόπου Νέστορος της Μαντζουρίας έμαθε πως στα αραβικά ''μουχτάρ''σημαίνει επίσκοπος.Έτσι απ΄την γέννησή του ακόμη η μητέρα του γνώριζε πως θα γίνει επίσκοπος.
Από μικρός ήταν ευαίσθητος,ήσυχος και προσεχτικός με τους γύρω του,ταπεινός και ασυνήθιστα σοβαρός για την ηλικία του



Τα χρόνια στο Θεολογικό Σεμινάριο

 Ο Νικόλαος Σομπόλεβ φοίτησε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ριαζάν.Αυτήν την χρονική περίοδο βγήκε στην επιφάνεια μία άλλη πτυχή του χαρακτήρα του,η αγάπη για τον πλησίον,γεγονός που προκύπτει και από ένα συμβάν που έλαβε μέρος στην έκτη τάξη.Όλοι οι μαθητές μαζεύτηκαν για να ξεσκεπάσουν τον κλέφτη Μ.τον συμμαθητή τους.Ο πρόεδρος της τάξης ανέβηκε στην έδρα και άρχισε να εκτοξεύει κατηγορίες.Ο Μ. μόλις κατάλαβε περί τίνος πρόκειται σηκώθηκε από την θέση του και κάθισε δίπλα από τον Σομπόλεβ,σκύβοντας το κεφάλι του.Ο Νικόλαος προσπαθούσε να τον καθησυχάσει:''μη φοβάσαι,μη φοβάσαι..''

Η αθέατη της ιερωσύνης όψη


Πρωτ. Κωνσταντίνου Καλλιανού,
Εφημ. Ι. Ν. Αγίου Παντελεήμονος Σκοπέλου, Ι. Μ. Χαλκίδος


  Είναι βέβαιο πως ο κόσμος μας θεω­ρεί εμάς τους κληρικούς ως προνο­μιούχους και σ’ αυτό, πιστεύω, πως δεν έχει άδικο. Διότι το μέγα προνόμιο της Ιερωσύνης είναι η άρση του Σταυρού, η σιωπηλή άρση, κι ας νομίζει ο κόσμος πως η βιοτή και η διακονία ενός συνει­δητού παπά είναι ταυτισμένη με την πο­λυτέλεια, την ευμάρεια, την ηρεμία και την ξεκούραση. Βλέπεις, η άγνοια με την ιεροκατηγορία συμβαδίζουν πάντοτε.

  Ωστόσο, το βασικό έδρανο, πάνω στο οποίο υψώνεται και στηρίζεται η Ιερωσύνη είναι, και θα παραμείνει να είναι έως της συντελείας, ο μαρτυρικός λόφος του Γολγοθά. Εκεί που υψούται κι ο σταυρός του κάθε κληρικού που με εύορκο συνείδηση και θεοπειθή μαρτυ­ρία διακονεί «τον Κύριον των Πάντων».

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Δεν ήλθε η ώρα,δεν το επιτρέπει ακόμα ο Θεός(Γέροντας Γεννάδιος)


Γέροντας Γεννάδιος, Ακούμια Ρεθύμνου (+1983).

Εκατομμύρια χρήματα διατίθενται από τους ξένους, για να απομακρύνουν τους Έλληνες από την Ορθόδοξη πίστη και Iστορία τους. 

Αν, όμως, εγκαταλείψουν την πίστη τους, αυτό θα φέρει την καταστροφή τους...

Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι, ακονίζουν τα μαχαίρια, αλλά δεν ήλθε η ώρα, δεν το επιτρέπει ακόμα ο Θεός. Υπομένει ο Θεός. Περιμένει την μετάνοιά μας...



«Προς υποτύπωσιν των μελλόντων πιστεύειν επ’ αυτώ εις ζωήν αιώνιον»

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ποιός είναι το παράδειγμα;

    Στη ζωή μας λειτουργούμε σχεδόν πάντοτε με την αίσθηση του παρόντος. Του «νυν». Βλέπουμε τις άμεσες ανάγκες μας, ζητούμε την άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών μα, μας είναι δύσκολο να σκεφτούμε σε βάθος χρόνου, παρότι οι άνθρωποι έχουμε και όνειρα και φιλοδοξίες. Κάποτε μπορεί να καταστρώνουμε σχέδια για την μετέπειτα ζωή μας. 
  Σπάνια όμως σκεφτόμαστε ότι εκτός από τα όσα έχουμε και πρόκειται να κληροδοτήσουμε στους επόμενους, υπάρχει και η πνευματική διάσταση της ύπαρξής μας, η σχέση μας με τον Θεό. Κι αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με την οικογένεια και τη ζωή της, αλλά και με τα ίδια τα πρόσωπά μας. 
Η Εκκλησία μας καλεί να γίνουμε υποδείγματα πίστης για όσους πρόκειται να πιστέψουν στον Χριστό και να οδηγηθούν έτσι στην αιώνια ζωή. «Προς υποτύπωσιν των μελλόντων πιστεύειν επ’ αυτώ εις ζωήν αιώνιον» (Α’ Τιμ. 1, 16).

  Πόσο είναι αυτό εφικτό για μας τους χριστιανούς, όταν ζούμε σε μία εκκοσμικευμένη κοινωνία; Όταν οι περισσότεροι δηλώνουν ότι είναι χριστιανοί, στην πράξη όμως δεν έχουν σχέση με τον Χριστό ή η σχέση τους είναι τυπική; Έχουμε τέτοια δύναμη, ώστε να γίνουμε παραδείγματα πίστης για τους άλλους, όταν δεν έχουμε βρει τον δικό μας εαυτό, τον δικό μας δρόμο; 

Μήπως "χριστιανεύουμε" αντίχριστα;

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

Δυσκολευόμαστε να συνυπάρχουμε με τους άλλους. Πνιγόμαστε με τους λογισμούς, «πώς με είδε, πώς με κοίταξε, τί σκέφθηκε, πώς θα του φερθώ, τί να πω, πώς να το πω».
Κατά τα άλλα μπορεί το βράδυ να κάνουμε μετάνοιες και προσευχές, να τρώμε αλάδωτα, να έχουμε πνευματικό και να κοινωνούμε τακτικά.
Όμως ο ναρκισσισμός μας να μην μας αφήνει να ζήσουμε χριστιανικά. Έχουμε εκκλησιαστικοποιήσει τον εγωισμό μας, έχουμε κάνει την «πνευματική ζωή» μία ζωή αποξένωσης από τους άλλους και όχι κοινωνίας με τους άλλους.
Αυτόνομες νομοτελειακές πράξεις ηθικής και «κάθαρσης παθών» έχουν αντικαταστήσει τον Χριστό.
Δεν αναζητούμε τον Χριστό, ούτε τον άλλο.
Η αγαπολογία δίνει και παίρνει στους εκκλησιαστικούς κύκλους· μοιάζει όμως με την κακιά μητριά της πνευματικής ζωής μιας και είναι αποκομμένη από την άσκηση που αναζητά την Χάρη.
Έχουμε καταφέρει το ακατόρθωτο: να αυτοθεωνόμαστε χριστιανικά, να ταπεινωνόμαστε ναρκισσιστικά, να ασκούμαστε αντιχριστιανικά, να αυτοδικαιωνόμαστε εξομολογητικά, να κατακρίνουμε-απορρίπτουμε τους άλλους αγαπητικά, να εκκλησιαζόμαστε ατομικά…να «χριστιανεύουμε» αντίχριστα.

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Οι σταυροφοβικοί διανοούμενοι και ο ιδιότυπος ρατσισμός

Του π. Βαρνάβα Γιάγκου* - από την Ορθόδοξη Αλήθεια
 Ο Χριστός δεν ήλθε για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να τον σώσει. Ο λόγος Του είναι αλήθεια και ζωή. Δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς αλήθεια. Κανείς όμως δεν δέχεται την αλήθεια και τη σωτηρία αναγκαστικά, με τη βία και την πίεση. Μόνο ελεύθερα κανείς αγαπά αληθινά και «αληθεύει» στην αγάπη του και σώζεται. Πηγή της αγάπης και της αλήθειας είναι ο Θεός. Οποιος σχετίζεται ελεύθερα μαζί Του γίνεται μέτοχος των δωρεών Του και «αληθεύει». Ολη η ύπαρξή του ανοίγεται σε κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα στον αναγκεμένο και πονεμένο, δίνοντας αγάπη από αυτή που του δίνει ο Θεός. Ο άνθρωπος του Θεού έχει αρχοντιά, δεν θίγει, δεν προσβάλλει κανέναν, αλλά η ζωή του και ο λόγος του
έχουν θεραπευτική δύναμη γι' αυτόν που θέλει. Δεν συγκρούεται, δεν οργίζεται, δεν κατακρίνει, ακόμη και όταν τίθενται θέματα ιερά και πνευματικά. Ξέρει πότε να σιωπά και πότε να ομιλεί και ό,τι κι αν κάνει, μεταδίδει φως και αλήθεια. Είναι ξεκάθαρος και αποκαλυπτικός.
 Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις δόθηκε από τη στάση του Αρχιεπισκόπου μας σχετικά με το θέμα της καύσης των νεκρών, ο οποίος ξεκαθάρισε την εκκλησιαστική θέση και οριοθέτησε τα πράγματα, προσθέτοντας ότι καθένας πρέπει να αναλάβει την υπαρξιακή ευθύνη του ως ελεύθερο πρόσωπο: τι επιλογή θα κάνει, κατά το ευαγγελικό «όστις βούλεται οπίσω μου ελθείν». 

  Υπάρχει έντονη αντιεκκλησιαστική τάση από αυτοπροσδιοριζόμενους ως

Κλειστοὶ καιροί,τοῦ χτές ὅμως...

Κλειστοὶ καιροί, τοῦ χτές ὅμως...
Στὸν Παναγιώτη τὸ γιατρό, ποὺ ξέρει ἀπ᾿αὐτά...

«Κλειστοὶ καιροί κλειστοί, περίκλειστοι
μακρὰν τῆς θέας τοῦ οὐρανοῦ, παρατημένοι.
Μὲ ἀνέμους, θύελλες, χιόνια καὶ θολοῦρες...»
(Τ.Κ. Παπατσώνης)


  Καὶ πάλι στὸ παλιό μου τὸ χωριό ἡ μνήμη ἀκουμπᾶ. Μὲ μνῆμες αὐτὴ τὴ φορὰ ποὺ ἄκουσα ἀπὸ παλιότερους ἀπὸ μένα, ἄρα καὶ σχωρεμένους σήμερα, γιὰ μέρες κλειστές, μέρες τοῦ χιονιᾶ, ποὺ καπλάντιζαν τὸ χωριὸ μὲ στρώματα ἀπανωτὰ τοῦ χιονιοῦ, τὸ μάκραιναν ἀπό τὸν κόσμο, τὸ ἀπομόνωναν.
  Κι ἦταν οἱ μέρες ἐκεῖνες, γιὰ ἀνθρώπους καὶ ζωντανά, δύσκολες καὶ συνάμα ἀνήσυχες. Φυσικά, ὅπως ἀναφέρθηκε ἀλλοῦ, εἶχαν καὶ τὶς χάρες τους, ἀφοῦ συνάζονταν οἱ γειτόνοι κι οἱ φίλοι τ᾿ ἀπόβραδα καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ξόρκιζαν τὴ μοναξιὰ καὶ τὴν ἀνησυχία τους. Γιατὶ κακὰ τὰ ψέματα... Ὅταν ὁρμοῦσαν κατὰ πάνω στὸ χωριὸ οἱ χιονιάδες, τότε κλέινονταν οἱ δρόμοι καὶ ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὰ ἄλλα τὰ χωριά ἔπαυε γιὰ μέρες. Ἔτσι περνοῦσαν οἱ μέρες αὐτὲς μὲ ὑπομονή, ἀλλὰ καὶ τοῦτες τὶς συνάξεις, ποὺ τὶς φώτιζε ἡ πυρόξανθη φωτιὰ τῆς παραστιᾶς καὶ τὸ φῶς τοῦ λαδοκάντηλου καὶ τῆς λάμπας τοῦ πετρελαίου -ἄν ὑπῆρχε κι αὐτή.

  Ὅμως αὐτὲς οἱ ὧρες εἶχαν καὶ τὴν τραγική τους τὴν ὄψη. Κι αὐτὴ δὲν ἦταν ἄλλη ἀπὸ τὶς σκληρὲς τὶς ἀρρώστιες ποὺ ἐπισκέπτονταν τὰ σπίτια καὶ πλήγωναν τοὺς κουρασμένους χωρικούς. Γιατὶ «τοὺ μουσκίδ’» πάντα ἔφερνε κρυολογήματα καὶ ἔριχνε τοὺς ἀνθρώπους καταγῆς. (Δὲ θέλω ν᾿ ἀναφερθῶ ἐδῶ σὲ ἐπιδημίες ποὺ ταλαιπώρησαν πολὺ τὰ χωριά μας, ὅπως ἦταν ἡ θανατηφόρα ἐπιδημία τῆς εὐλογιᾶς στὰ 1878, ἀπὸ τὴν ὁποία χάθηκαν ἀρκετοί...). Θὰ μιλήσω γι᾿ ἄλλα πράγματα. Γιὰ ἀρρώστιες ποὺ ἦταν τότε συχνὲς, ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνες.

  Φάρμακα δὲν ὑπῆρχαν τότε μήτε καὶ γιατροί. Μονάχα πρακτικὰ μέσα χρησιμοποιοῦσαν οἱ νοικοκυρές, ὅπως σινάπι, τσίπουρο «λαμπίκο» γιὰ ἐντριβές καὶ φυσικὰ ζεστὰ πολλά, ὅπως «μουσκουλούρδου» (χαμομήλι), φασκόμηλο, ἀλλὰ καὶ φρέσκο γάλα. (Πὼς νὰ βράσουν, στ᾿ ἀλήθεια, στὴ φωτιὰ τῆς παραστιᾶς ὅλ΄ αὐτά; Τὸ φαντάζεται κάποιος πόσος ἀγώνας καταβάλονταν καὶ πόσος κόπος; Γι᾿ αὐτὸ τὸ μπρίκι ἦταν πάντα χωμένο μέσα στὴ στάχτη μὲ τὸ ζεστό... Καὶ γύρω-γύρω στὸ δωμάτιο, ἀπλωμένα ροῦχα νὰ στεγνώνουν...

  Ὅμως ἐκεῖ ποὺ ἡ ὀδύνη ἔφτανε στὸ κατακόρυφο ἦταν τότε ποὺ ἀρρώσταιναν τὰ μικρὰ τὰ παιδιά, εἴτε ἀπὸ κρύωμα, εἴτε ἀπὸ κοκίτη, εἴτε ἀπὸ ἄλλες ἀρρώστιες. Φαντάζεται κανένας τὴν κακόμοιρη τὴ μάνα πόσα ξενύχτια ἔκανε, πόσο φαρμάκι εἶχε μέσα της καὶ πόση ἀγωνία; Θυμᾶμαι τὴν ἱστορία ποὺ μοῦ ἔλεγε ἡ μακαρίτισσα ἡ γιαγιά μου γιὰ ἕνα ἀδερφάκι της μικρό, γύρω στὰ 3-4 πρέπει νὰ ἦταν ὅταν ἀρρώστησε ἀπὸ κοκίτη, κι ἔβηχε τόσο πολὺ ποὺ στὸ τέλος, μὴ μπορώντας ν᾿ ἀνασάνει, ἔσκασε... Κι ἦταν τόσο ὅμορφο, ἔλεγε, τὸ ἀγοράκι ἐκεῖνο... Αὐτὰ, κι ἄλλα ἀκόμη, συνέβαιναν στὰ τέλη τοῦ 19ου μὲ ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰ., ἐποχὲς δηλαδή, καὶ χρόνια σκληρὰ κι ἀνήσυχα.

  Πολλὲς φορὲς σκέφτομαι ἀπὸ τὶ σκοτεινὰ περάσματα διάβηκαν οἱ πρόγονοί μας, γιὰ νὰ κατορθώσουν νὰ μᾶς ἀναστήσουν καὶ νὰ φτάσουμε ἴσαμε τὶς μέρες αὐτές, ποὺ ὅσο νἄναι καὶ γιατροὺς ἔχουμε καὶ γιατρικά... Οἱ δρόμοι πιὰ δὲν κλείνουν γιὰ μέρες κι ἡ θνησιμότητα τῶν μικρῶν παιδιῶν δὲν εἶναι τόσο συχνή, ἐνῶ ὑπάρχει ἡ ἰατρικὴ συνδρομὴ καὶ φροντίδα.

Τοὺς σκέφτομαι αὐτὲς τὶς μέρες, λοιπόν, τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους και τοὺς εὐγνωμονῶ, γιατὶ πιστεύω, πὼς αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ χρέος ὅλων μας.


π. Κ.Ν. Καλλιανός

ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακή (Ταλάντων) ΙΣΤ΄ Ματθ

Κυριακή (Ταλάντων) ΙΣΤ΄ Ματθ. (Ματθ. κε΄ 14-30)
 Ὅπως ἕνας ἄνθρωπος πού ἀποδημεῖ ἔτσι καί ὁ Κύριος κάλεσε τούς δούλους του καί τούς ἀνέθεσε αὐτό καί ἐκεῖνο. Λέγετε ὅτι ἀποδημεῖ ὁ Χριστός, πού ἔγινε γιά μᾶς ἄνθρωπος, εἴτε ἐπειδή ἀνέβηκε στούς οὐρανούς, εἴτε ἐπειδή μακροθυμεῖ καί δέν ζητᾶ ἀμέσως ἀπό τούς δούλους του τό ἔργο, ἀλλά περιμένει. 
 Δούλοι του εἶναι ἐκείνοι πού τούς ἐμπιστεύθηκε τήν διακονία τοῦ λόγου, δηλαδή οἱ ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, διάκονοι καί αὐτοί πού ἔλαβαν πνευματικά χαρίσματα, ἄλλοι μεγαλύτερα καί ἄλλοι μικρότερα, καθένας σύμφωνα μέ τήν ἱκανότητά του. Γιατί στό δοχεῖο πού ἐγώ θά δώσω στό Θεό σέ ἐκεῖνο θά μοῦ δώσει τήν δωρεά του, ἄν δώσω μικρό δοχεῖο θά εἶναι λίγη ἡ δωρεά, ἄν δώσω μεγάλο θά εἶναι πολλή.


Μ’ αὐτά τά λόγια περιγράφει ὁ Ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας τήν παραβολή τῶν Ταλάντων πού θά ἀκούσουμε τήν Κυριακή στίς Ἐκκλησίες μας.

Ἄς δοῦμε κι ἐμεῖς τήν παραβολή καί τά διδάγματα πού προκύπτουν ὡς ἐφόδια γιά τήν πνευματική μας ζωή.

 Τό πρόσωπο τοῦ οἰκοδεσπότου ἀλλάζει. Μέχρι τή στιγμή ἐκείνη ἦταν ὁλοφώτεινο καί πλουσιοπάροχα ἔδινε συγχαρητήρια καί βραβεῖα καθώς ἄκουγε τόν εὐλογημένο ἀπολογισμό τῶν δύο δούλων του, πού φιλότιμα ἐργάσθηκαν καί διπλασίασαν ὅσα τούς εἶχε ἐμπιστευθεῖ. Ὅμως τώρα μέ τόν τρίτο ἡ μορφή του γίνεται αὐστηρή. Ἀμείλικτα εἶναι τά λόγια του :

Καταστροφή μνημείων από Έλληνες ειδωλολάτρες

Ειδωλολάτρες οι ηθικοί αυτουργοί πλήθους καταστροφών στην αρχαία Ελλάδα!
 Κατηγορούν τους Χριστιανούς οι Νεοπαγανιστές, ότι δήθεν αυτοί ευθύνονται για τις καταστροφές τών αρχαιοελληνικών μνημείων. Όμως οι Χριστιανοί μόνο ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ξόανα κατέστρεφαν, όταν γνώριζαν την αλήθεια τού Χριστού. Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν διαπιστώσει καταστροφές μη λατρευτικών μνημείων από Χριστιανούς, αντιθέτως μάλιστα, οι Χριστιανοί με αυτά διακόσμησαν την νέα πρωτεύουσα. Αρχαιολογικά στοιχεία γι' αυτό, μπορείτε να δείτε σε άλλη μας ανάλυση. Εδώ θα δούμε τα δικά τους κατορθώματα.

Τι έχουν λοιπόν να πουν οι Νεοειδωλολάτρες, για τις καταστροφές που έκαναν ΟΙ ΙΔΙΟΙ οι αρχαίοι Έλληνες ομόπιστοί τους, σε πλήθος μνημείων τής αρχαίας Ελλάδος (και όχι μόνο); Και όχι μόνο οι Έλληνες, αλλά και οι Ρωμαίοι ειδωλολάτρες έκαναν πολύ περισσότερα, κι ας πίστευαν στα ίδια αυτά ξόανα. Στο αρχείο αυτό, θα δούμε μερικά παραδείγματα για τα κατορθώματα τών αρχαίων Ελλήνων ειδωλολατρών...

Η συνέχεια στο oodegr.co

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Τήρηση Κυριακής αργίας,πρόξενος ευλογίας


Οι χριστιανοί παλαιότερα σέβονταν πολύ την αργία, την τηρούσαν με φόβο Θεού, δεν ήταν μια απλή τυπική πράξη. Η τήρησή της ήταν πρόξενος ευλογίας και η παράβαση επέφερε δοκιμασίες και όλεθρο.
Σ’ ένα προσφυγικό τραγούδι λέγεται ότι έχασαν το  ωραίο τους χωριό, γιατί δεν τηρούσαν Κυριακές και γιορτές:
Αυτό μας έμελλε να πάθουμε,
Διότι δεν τηρούσαμε Κυριακές και γιορτές.
Αδιάβαστοι μείνανε των γονέων οι τάφοι.
Αχ ,Θεέ μας, εσύ λυπήσου μας.

Η αργία άρχιζε από τον Εσπερινό του Σαββάτου ή της παραμονής της εορτής. Μόλις χτυπούσε η καμπάνα οι γυναίκες έκαναν τον σταυρό τους και σταματούσαν το πλέξιμο ή τον αργαλειό. Ούτε και την σειρά δεν τελείωναν. Επίσης οι γεωργοί που ώργωναν, μόλις άκουγαν την καμπάνα του Εσπερινού , ξέζευαν τα βόδια και επέστρεφαν στο χωριό. Εθεωρείτο ντροπή και σκάνδαλο η παράβαση της αργίας και αποδοκιμαζόταν από όλους.
Προτιμούσαν να πάθουν καμιά ζημιά υλική στην σοδειά τους, παρά να καταπατήσουν την αργία και να αμαρτήσουν στον Θεό, παραβαίνοντας την εντολή Του. Η τήρηση της αργίας ήταν από τα πιο βασικά καθήκοντά τους, μαζί με τη νηστεία, την προσευχή, την ελεημοσύνη, τον εκκλησιασμό, φυσικά την εξομολόγηση αλλά και την  Θεία Κοινωνία.

Τα Μετέωρα επί Τουρκοκρατίας είχαν ένα μετόχι. Μία Κυριακή πρωί πήγαν οι εργάτες και έσπειραν σιτάρι. Όταν το έμαθε ο Ηγούμενος , αγανάκτησε και είπε ότι αυτό είναι αφωρισμένο διότι το έσπειραν την Κυριακή , και μάλιστα την ώρα που γινόταν η Θεία Λειτουργία. Όταν ήρθε ο καιρός του θερισμού πήγε ο Ηγούμενος και έβαλε φωτιά στο σιτάρι. Κάηκε όλο το κομμάτι που ήταν σπαρμένο την Κυριακή και το υπόλοιπο δεν το  πείραξε καθόλου η φωτιά, αλλά έσβησε μόνη της.

 Η Γεωργία από το Νεοχώρι Μεσολογγίου σύζυγος του Επαμεινώνδα Μωραϊτου και κατόπιν κάτοικος Μεσολογγίου , διηγήθηκε: «Είχαμε την αγία Αικατερίνη ως προστάτρια του σπιτιού μας και αυτή την ημέρα κάναμε αργία. Μια φορά όμως ξεμείναμε από ψωμί και είπαμε να ζυμώσουμε καθώς εξημέρωνε η ημέρα της αγίας Αικατερίνης. Πράγματι, πιάσαμε το προζύμι, ζυμώσαμε και το αφήσαμε να φουσκώση, εν τω μεταξύ δε ετοιμάσαμε τον φούρνο. Όταν κοίταξα να δω αν σηκώθηκε το ζυμάρι για να το φουρνίσω, τι να δω! Μέσα από το ζυμάρι έβγαιναν μεγάλα σκουλήκια. Τότε κατάλαβα ότι η Αγία έδειξε το θαύμα της για να τηρούμε αργία στην μνήμη της».

 Εκτός από την ακριβή τήρηση των καθιερωμένων αργιών άξιο θαυμασμού είναι και ο μεγάλος σεβασμός που είχαν οι γιαγιάδες μας και οι μητέρες μας στην Τετάρτη και την Παρασκευή. Διότι την Τετάρτη ημέρα επωλήθη και την Παρασκευή εσταυρώθη ο Κύριος. Αυτή την ευαισθησία την διαπιστώνουμε  και στην ζωή πολλών Αγίων. Π.χ. ο άγιος Αυξέντιος κάθε Παρασκευή έκανε αγρυπνία για να τιμήση το πάθος του Κυρίου. Αυτές τις ημέρες δεν τηρούσαν φυσικά αργία διότι δεν προβλέπεται. Πήγαιναν στο χωράφι, αλλά απέφευγαν επιμελώς να πλύνουν, να μπαλώσουν να λουσθούν και να ζυμώσουν. Αν είχε τελειώσει το ψωμί, έπαιρναν δανεικό.
Διηγείται η Βαρβάρα Αχιλλέως Τζίκα ότι στο χωριό Αύρα Καλαμπάκας, στα χρόνια της μητέρας της γύρω στα 1900, μία γυναίκα ζύμωσε ημέρα Παρασκευή και όταν ξεφούρνισε το ψωμί ήταν μέσα κατακόκκινο σαν να είχε αίμα. Γι’ αυτό μέχρι σήμερα τιμούν αυτές τις ημέρες και αυτή η τιμή ανάγεται στο πάθος του Χριστού.


Από το βιβλίο: «ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Α΄
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2011 Ιερόν Ησυχαστήριον Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος
Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής

Η συνάντηση του Ντοστογέφσκι με το στάρετς Αμβρόσιο της Όπτινα

Ο Ντοστογιέφκυ έλεγε: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο αγαθό, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστόν. Και συλλογίζομαι με αγάπη ζηλωτού πως όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά και δεν είναι δυνατόν να υπάρχη. Εάν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός είναι μακρυά από την αλήθεια και η αλήθεια μακρυά από τον Χριστόν, θα προτιμούσα να μείνω με τον Χριστόν παρά με την αλήθεια».

Ο μεγάλος αυτός στοχαστής δεν μπορούσε να μην ελκυσθή από το μεγαλείο της Όπτινα. Είχε πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήση το στάρτσεστβο και να γνωρίση τον φωτισμένο στάρετς. Και πράγματι τον Ιούνιο του 1878 βρέθηκε κοντά του και παρέμεινε επί δύο ημέρες. Δεν γνωρίζουμε βέβαια τι συζήτησαν στην ιδιαίτερη συνομιλία που είχαν. Ο π. Αμβρόσιος έμεινε ευχαριστημένος μαζί του. Είπε δε χαρακτηριστικά για το πρόσωπό του: «Αυτός είναι ο μετανοών».

Η τεραστία απήχησις που είχε η μορφή του στάρετς Αμβροσίου, καθώς επίσης και το έργο του, στην ψυχή του Ντοστογιέφσκι, παρουσιάζεται ολοζώντανη στα πρώτα κεφάλαια του μεγάλου του έργου «Αδελφοί Καραμάζωφ» που τότε ακριβώς άρχισε να συγγράφη. Στο έργο αυτό, που θεωρείται μεγαλειώδης και αριστουργηματική μυθιστορηματική σύνθεσις, προβάλλεται κατά τρόπο ανάγλυφο η ζωή, η δράσις και η διδασκαλία του στάρετς Ζωσιμά. Όλη η εξωτερική περιγραφή του χώρου, του κελλιού, των διαμερισμάτων, της Μονής, μέχρι μικρών λεπτομερειών ομιλούν για την Όπτινα.Μερικοί χαρακτηρισμοί για το πρόσωπο του στάρετς μπορούν να αποδοθούν πλήρως στον π. Αμβρόσιο. 
Οπωσδήποτε προδίδουν τις προσωπικές εντυπώσεις του συγγραφέως. «Ο στάρετς», γράφει, «με την πρώτη ματιά που έρριχνε σ’ έναν άγνωστο, υποψιαζόταν για ποιο λόγο είχε έρθει, τι του χρειαζόταν κι’ ακόμη τι ήταν αυτό που βασάνιζε την συνείδησί του. Ο άνθρωπος που μετανοούσε έμενε κατάπληκτος, πολλές φορές τρόμαζε κιόλας, νιώθοντας έτσι να του ανοίγουν την ψυχή πριν προλάβη να πή λέξι. Πολλοί απ’ αυτούς που έρχονταν για πρώτη φορά να συνομιλήσουν ιδιαιτέρως μαζί του, έμπαιναν στο κελλί του με φόβο και ανησυχία· σχεδόν όλοι έβγαιναν υστέρα αστραποβολώντας.

Ο Στάρετς Αμβρόσιος, σελ. 186, Έκδοσις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

Κατὰ τῶν θεατρίνων ψαλτῶν (AΓ.ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)

Ἐπιλογή, μετάφραση, σχολιασμός· Ἀθανάσιος Γ. Σιαμάκης,ἀρχιμανδρίτης

Αὐτὸ λοιπὸν νὰ ξέρετε· ὅτι πρέπει νὰ ἐρχόμαστε ἐδῶ (στὸ ναὸ) μὲτὴν εὐλάβεια ποὺ ἁρμόζει, γιὰ νὰ μὴν ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτιἔχοντας προσθέσει ἁμαρτήματα ἀντὶ γιὰ ἄφεσι. Ποιό λοιπὸν εἶναι τὸζητούμενο καὶ ποιό τὸ ἀπαιτούμενο ἀπὸ μᾶς; Τὸ ν’ ἀναπέμπουμε τοὺς θείους ὕμνους συνεσταλμένοι μὲ πολὺ φόβο καὶ στολισμένοι μὲ εὐλάβεια· ἔτσι νὰ τοὺς προσφέρουμε.

Πράγματι, ὑπάρχουν κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἐδῶ, ποὺ νομίζω ὅτι οὔτε ἡἀγάπη σας τοὺς ἀγνοεῖ 1, οἱ ὁποῖοι καταφρονῶντας τὸν Θεὸ καὶπαίρνοντας τὰ λόγια τοῦ Πνεύματος ὡς συνηθισμένα, βγάζουνἄτακτες φωνές, καὶ δὲν εἶναι καλύτεροι ἀπὸ τοὺς τρελλούς, καθὼς στριφογυρίζουν καὶ τρεμουλιάζουν 2 ὅλο τὸ σῶμα τους καὶ δείχνουν ξένα ἤθη πρὸς ἐκεῖνα τῆς πνευματικῆς καταστάσεως.

Ἄθλιε καὶ ταλαίπωρε, πρέπει μὲ φόβο καὶ τρόμο νὰ ἐκπέμπῃς τὴνἀγγελικὴ δοξολογία, καὶ μὲ φόβο νὰ κάνῃς τὴν ἐξομολόγησι, καὶ μ’ αὐτὴν νὰ ζητᾷς συγγνώμη τῶν πταισμάτων σου. Ἀντιθέτως ἐσὺεἰσάγεις ἐδῶ αὐτὰ ποὺ κάνουν οἱ ἠθοποιοὶ 3 καὶ οἱ χορευταί, κουνώντας τὰ χέρια σου ἀτάκτως καὶ πηδώντας μὲ τὰ πόδια σου καὶ κάνοντας ἑλιγμοὺς μ’ ὅλο σου τὸ σῶμα.

Καὶ πῶς δὲν φοβᾶσαι καὶ δὲν φρίττεις τολμῶντας ἀδίστακτα νὰ λὲς (ἐδῶ) τέτοια (ἅγια) λόγια; Δὲν καταλαβαίνεις ὅτι εἶναι παρὼνἀοράτως ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης, καὶ βλέπει τὴν κίνησι τοῦ καθενὸς μὲπροσοχὴ καὶ ἐξετάζει τὴ συνείδησι; Δὲν καταλαβαίνεις ὅτι ἄγγελοι παρευρίσκονται σ’ αὐτὸ τὸ φρικτὸ τραπέζι καὶ μὲ φόβο τὸκυκλώνουν;

Ἀλλ’ ἐσὺ δὲν τὰ καταλαβαίνεις αὐτά, ἐπειδὴ τὸ μυαλό σου ἔχει σκοτισθῆ ἀπὸ τ’ ἀκούσματα καὶ θεάματα τῶν θεάτρων 4, καὶ γι’ αὐτὸ αὐτὰ ποὺ γίνονται ἐκεῖ τ’ ἀνακατεύεις μὲ τοὺς τύπους τῆςἐκκλησίας· γι’ αὐτὸ μὲ τὶς ἄσκοπες κραυγὲς ἐξωτερικεύεις τὴν ψυχική σου ἀταξία 5 .
Πῶς λοιπὸν θὰ ζητήσῃς συγγνώμη τῶν ἁμαρτημάτων σου; Πῶς θὰκάνῃς τὸ Δεσπότη νὰ σὲ λυπηθῇ, ὅταν παρουσιάζῃς μὲ τέτοια καταφρόνησι τὴ δέησι; Λές· Ἐλέησόν με ὁ Θεός, καὶ τὸ ἦθος ποὺἐκδηλώνεις εἶναι ξένο πρὸς τὸ ἔλεος 6. Σῶσόν με, φωνάζεις, καὶσχηματίζεις ἄσχετη τὴ μορφὴ τῆς σωτηρίας.

Σὲ τί βοηθοῦν στὴν ἱκεσία τὰ χέρια ποὺ σηκώνονται καὶμετεωρίζονται συνεχῶς καὶ περιστρέφονται ἀτάκτως μὲ δυνατὴκραυγὴ καὶ μὲ ὁρμητικὴ ὤθησι τῆς ἄσκοπης ἐκπνοῆς; Ἀπ’ αὐτὲς τὶς πράξεις δὲν ἀνήκουν ἄλλες στὶς ἑταῖρες 7 ποὺ συχνάζουν στὰστενά, καὶ ἄλλες σ’ αὐτοὺς ποὺ φωνάζουν στὰ θέατρα;
Πῶς λοιπὸν τολμᾷς ν’ ἀνακατεύῃς τὰ παιχνίδια τῶν δαιμόνων μὲτὴν ἀγγελικὴ αὐτὴ δοξολογία; 8 Καὶ πῶς δὲν ντρέπεσαι ποὺ βγάζεις τὴν ἴδια φωνὴ ἐδῶ λέγοντας· Δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν φόβῳ καὶἀγαλλιᾶσθε αὐτῷ ἐν τρόμῳ;

Αὐτὸ εἶναι τὸ νὰ δουλεύῃς μὲ φόβο; τὸ νὰ βρίσκεσαι σὲ διάχυσι καὶὑπερέντασι καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν ἔχῃς ἐπίγνωσι γιὰ ποιά πράγματα μιλᾷς 9 (μὲ τὸ Θεὸ) μὲ τὸ ἄτακτο βγάλσιμο τῆς φωνῆς;

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Επιστροφή στον Θεό στην κόλαση των γκούλαγκς

Από το βιβλίο Ο πατήρ Αρσένιος». (κατάδικος ΖΕΚ-18376)έκδοσης Παρακλήτου
Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται στην πίστη με έργα κι όχι με λόγια. Στήν εξομολόγηση, πολλοί απ'αυτούς λέ­νε:«Είμαι φονιάς. "Ομως ή ποινή πού θα μου επιβληθεί,δέν με φοβίζει.Φοβάμαι την κατάκριση της συνειδήσεως μου πού νιώ­θω...».

Ενας μου είπε: «Πάτερ, θυμάμαι συνεχώς τα λόγια της μά­νας μου: "Γιε μου, να πηγαίνεις στην εκκλησία. Μην άκούς πού σας λένε στο σχολείο ότι δεν υπάρχει ό Θεός. Λένε ψέματα! Κά­ποτε θα καταλάβεις ότι ζει ό Θεός κι ότι πάντα είναι μαζί μας!". Ό ίδιος φυλακισμένος, μου είπε στη συνέχεια: «Πάτερ, εδώ στή φυλακή βρήκα τον Θεό!».'Ολοι τους εκφράζουν την ελπίδα ότι θα τους συγχωρήσει ό Κύριος.

 Στήν εξομολόγηση βλέπουμε να γίνονται θαύματα. Κάποιος απ΄αυτούς εγκαταλείφθηκε από συγ­γενείς και φίλους κι έμεινε ολομόναχος. Μου είπε ότι τον αρνή­θηκαν όλοι κι ότι μόνο τον Θεό αισθάνεται κοντά του. Τον ρώ­τησα, τι τον οδήγησε στον Θεό· μου απάντησε: 
«Πριν μπω στη φυ­λακή, ήμουν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Εκεί γνωρίσθηκα με πιστούς ανθρώπους. 'Ηξερα, βέβαια, ότι ή παράγραφος 59 προέβλεπε την ποινή της φυλακίσεως, για όποιον πίστευε στο Θεό! Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα πιστούς να φυλακίζονται για την πίστη τους. Τους βασάνιζαν γιά ν' αρνηθούν τον Θεό, λέγο­ντας τους ότι αν το κάνουν, θα τους ελευθερώσουν, εξασφαλίζο­ντας τους καλή ζωή. Εκείνοι όμως έμεναν σταθεροί καί αμετα­κίνητοι. Πολλές φορές θυμήθηκα τη μάνα μου πού έβαλε στην καρδιά μου την αγάπη στον Θεό καί στην Εκκλησία Του. Μέ­χρι τώρα, τη μισή ζωή μου την πέρασα στις φυλακές και τα στρα­τόπεδα σαν εγκληματίας. Σ' αυτούς τους χώρους, άρχισα να θυμάμαι έντονα τα λόγια της μάνας μου καί να ψάχνω συνειδη­τά τον Θεό. Τώρα πια, προσεύχομαι αδιάκοπα. Νιώθω, είμαι βέβαιος ότι μ' ακούει ό Θεός. Βλέπω τη βοήθεια Του!».

Θεία Κοινωνία και αιμοδοσία

Ιωάννη Καρδάση, Χημικού-Οικονομολόγου
Άκρως ενδιαφέρουσα η αναφορά του Αρχιμανδρίτη π. Νικόδημου Μπαρούση στο τεύχος της 6.02.04 του αγαπητού «Ο.Τ.» σχετικά με την αιμοδοσία εκείνων που κοινωνούν και όπως αναφέρεται, τούτο δεν επιτρέπεται εκτός της περίπτωσης επείγουσας ανάγκης για τη σωτηρία ασθενούς, ενώ αντιθέτως στο περιοδικό "Εφημέριος" (τ. 11/2003) αναφέρεται, ότι γενικά επιτρέπεται η αιμοδοσία μετά τη Θ. Κοινωνία "χάριν των συνανθρώπων μας".

Επί των ανωτέρω αναφερομένων, αλλά και όσων γενικά γνωρίζουμε από την Πατερική Θεολογία, θα θέλαμε να παρουσιάσουμε τις εξής παρατηρήσεις:

1.- Ο άγιος Ιω. Χρυσόστομος στην Θ΄ ομιλία του περί Μετανοίας αναφέρει (Ε.Π.Ε. 30. 314 - 316): "Μη θαρρείς πως είναι ψωμί και κρασί. Δεν αποβάλλονται, όπως οι άλλες τροφές. Λέγει χαρακτηριστικά: Μακριά από σένα τέτοιος λόγος, μακριά από σένα τέτοια σκέψη. Όπως το κερί, στην επαφή με τη φωτιά, γίνεται όλο ένα μαζί της, έτσι κι εδώ, ενώνονται τα μυστήρια μ’ όλη την ύπαρξή μας. Δεν μεταλαμβάνετε από άνθρωπο, αλλ’ από τη λαβίδα των Σεραφείμ. Τα χείλη μας ρουφάνε το σωτήριο Αίμα από την άχραντη πλευρά Του”.

2.- Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στην Ε΄ Μυσταγωγική Κατήχηση καταγράφει: "Αλλ’ αυτός ο άρτος του Μυστηρίου, ο άγιος, είναι επιούσιος, οπού θέλει να ειπή ότι αποκαθίσταται και διορίζεται εις την ουσίαν της ψυχής. Αυτός ο άρτος δεν πηγαίνει εις την κοιλίαν, μήτε ευγαίνει εις τον αφεδρώνα, αλλά διαμερίζεται εις όλην σου την σύστασιν προς ωφέλειαν ψυχής τε και σώματος" (έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σελ. 209, 211).

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Εσύ εξομολογείσαι, εκκλησιάζεσαι;

- Εσύ εξομολογείσαι, εκκλησιάζεσαι;
- Εγώ, πάτερ, αυτά τα θεωρώ τυπικά πράγματα.
- Α, όχι! Αυτά είναι όπως το κεντρικό τούβλο του τρούλου, το κλειδί! Έτσι και το αφαιρέσεις, όλος ό τρούλος σωριάζεται.


Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Οι Πέντε Οσιομάρτυρες στην νήσο Λειψώ της Δωδεκανήσου

Οι Πέντε Οσιομάρτυρες στη Νήσο Λειψώ
Το νησί με ιστορική ονομασία «η Λειψώ» και νεότερη «οι Λειψοί» βρίσκεται στο βορειότερο σημείο της Δωδεκανήσου στα ανατολικά του Αιγαίου και υπάγεται εκκλησιαστικώς στη νήσο Πάτμο, αφού μαζί με αυτή δωρήθηκε το 1088 μ.Χ. στον όσιο Χριστόδουλο τον Λατρηνό από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αλέξιο τον Κομνηνό.

Μάλιστα από το έγκυρο βιβλίο «Βραβείον» της ιεράς Μονής του οσίου στην Πάτμο πληροφορούμαστε ότι το 1550 μ.Χ. περίπου έφτασαν στη Λειψώ οι πρώτοι ασκητές. Μα το εντυπω­σιακό του ερχομού των μοναχών αυτών, ως προ­μήνυμα της οσιότητάς τους, το διαφυλάσσει η τοπική λαϊκή παράδοση, που μεταδίδει, ότι οι πρώτοι εκείνοι αναχωρητές, ξεκινώντας από την Πάτμο, άπλωσαν τα ράσα τους στη θάλασσα, ανέβηκαν επάνω και εκείνα με την ευλογία του Κυρίου τους έφεραν στη Λειψώ, στον ορμίσκο με τη σημερινή ονομασία Κοίμηση (της Θεοτόκου).

Από τον ορμίσκο αυτόν ξεκινά μια κατάξερη πλαγιά, «η Σκάφη». Αυτή διάλεξαν οι πρώτοι εκείνοι ασκητές, για να χτίσουν το ησυχαστήριό τους, γιατί σ' αυτή τους την επιλογή συνηγορούσε η αυστηρή όψη του τοπίου, που ταίριαζε με το αυστηρό ασκητικό ύφος τους.

Αλλ' όμως μύριες δυσκολίες τους παρουσίασε η αφιλόξενη πλαγιά Σκάφη, εμποδίζον­τάς τους να ριζώσουν στο χώμα της.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Όσο ζεις εκείνο το νυν απολύεις να προσμένεις …

Απόσπασμα από το Ραδιοφωνικό Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως με τίτλο:
Νυν Απολύεις τον δούλο σου ... ( Νώντα Σκοπετέα)
Να το πεις εκείνο το «νυν απολύεις…» όταν σαν του μικρού Χριστού τα νιογέννητα περιστέρια τα λευκά αγνιστεί η καρδιά σου ..
Να το πεις όταν νοιώσεις το πώς μπόρεσε ο Αθώος και έχυσε το αίμα Του σαν τον άμωμον αμνόν τον ενιαύσιον για την παραμικρή σου αμαρτία…
Να το πεις όταν σαν τον Δίκαιο Πρεσβύτη αξιωθείς να δεχτείς όπως εκείνος στην αγκαλιά του ,εσύ στα σωθικά σου , τον ίδιον τον Θεό τον Ελευθερωτή των ψυχών …
Όσο ζεις εκείνο το νυν απολύεις να προσμένεις …
Κι αν μόνο μια φορά τα καταφέρεις , ας είναι αυτά τα τελευταία λόγια που θα
βγουν από τα χείλη σου πριν τον μεγάλο χωρισμό και το ατέλειωτο ταξίδι ….
( ν.σκ. )
Που να πρωτοπάει ο νους μου όταν ξημερώνει ο Φλεβάρης την 2η του μέρα ; Στο Άγιο όρος πάει και στην Αγία Παύλου …στην αγρυπνία της μεγάλης γιορτής . Το Μοναστήρι πανηγυρίζει στις 15 του μηνός με το παλιό ..Αλλά και λίγα λεπτά πιο κάτω στην Καλύβη της Υπαπαντής στη Νέα Σκήτη …. Και στην Καλαμάτα που τόσο νοσταλγώ και έπειτα στην γη των προγόνων μου στην Πατρίδα- Μάνη που την έχει για την μεγαλύτερη Γιορτάδα της .
Και επειδή τους Νώντες παλιά τους είχε σε μεγάλη αφθονία διαλέξανε απο πολύ παλιά τούτη την μέρα την τόσο ξεχωριστή , να τους γιορτάζουνε και αυτούς …Έτσι και εγώ από μικρός γιορτάζω ξεχωριστά την Υπαπαντή του Σωτήρος .
Και πάντα ο νους μου …. θα κουρνιάζει στην αγκαλιά της συγχωρεμένης της γιαγιούλας μου ...Μανιάτισσα ταπεινή ,Θεοφοβούμενη και πτωχή τω πνεύματι , πάντα θα την θυμάμαι καθισμένη στα τελευταία της απέναντι από το παράθυρο της και να σταυροκοπιέται αμέτρητες φορές θωρώντας της Εκκλησιά της Υπαπαντής ...-Παναγιά μου Παπαντή μεγάλη η χάρη σου ....έλεγε και ξανάλεγε ολοένα ...σκορπίζοντας σπόρους Θεού στις εύφορες τότε παιδικές μας ψυχές ...
Μια αληθινή ιστορία με επίκεντρό της αυτήν την μεγάλη ημέρα μας γυρίζει πίσω σε ευλογημένα μανιάτικα χώματα ….

Ανήμερα της Παπαντής κάποτε στην Μάνη....
….Εκείνο το πρωινό τραβήξαμε με την μεγάλη μου κόρη για το μακρινό εκκλησάκι της Αναλήψεως αγκαλιασμένο από βράχους και φραγκοσυκιές ,με την εξαιρετικά χαμηλή του είσοδο να σε αναγκάζει να κάνεις το αυτονόητο ..να υποκλιθείς στο Θεϊκό μεγαλείο μπαίνοντας στον πιο ταπεινό μα τόσο
... αγιασμένο απ τους αιώνες οίκο Του …
Η φλόγα στο καντήλι που τρεμόπαιζε ,τα ξεθωριασμένα από το χρόνο πρόσωπα των αγίων στις σπάνιας ομορφιάς… βυζαντινές αγιογραφίες κάνουν την ψυχή σου ευλαβικά να γονατίζει και συ αναρωτιέσαι μήπως ο Μανουήλ Πανσέληνος πέρασε κάποτε από δω ...
Ξαφνικά την ιερή σιωπή έσπασε η παιδική φωνή της μικρής μου ..η μόνη ταιριαστή σε τέτοια αγγελικά λημέρια …
-Μπαμπά γιατί η Παναγίτσα είναι θλιμμένη ; Τι έχει το ματάκι της ;

Θά πρέπει νά προσέχουμε ὥστε ὅλη μας ἡ ζωή νά εἶναι μία συνεχής Θεία Λειτουργία

Ἡ Λατρεία πρέπει νά εἶναι ἀδιάλειπτη. «Ἐν παντί καιρῷ καί τόπῳ»

Ἡ εὐχαριστία πρός τόν Κύριο δέν σταματᾶ μέ τό τέλος τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας εἶναι ἡ ἀρχή μιᾶς ἄλλης Εὐχαριστίας πρός τόν Θεό πού ἐκπληρώνεται διά τῶν ἔργων μας. Ἡ ἀληθινή εὐχαριστία «διά μέσου τῶν ἔργων ἐκπληρώνεται ἀπό ἐμᾶς» διδάσκει ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

Τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καθημερινά, εὐχαρι­στοῦμε πραγματικά τόν Θεό γιά ὅλα. Τότε εἶναι πού Τόν εὐχαριστοῦμε πραγματικά καί γιά τό ὑπέροχο δῶρο Του τήν Θεία Λειτουργία πού ζήσαμε τήν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς ἤ καί ὁποιαδήποτε ἄλλη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας.

«Ἄς εὐχαριστοῦμε διότι εἴμαστε ἀπό τούς σωζομένους, καί ἐνῶ δέν ἦταν δυνατόν νά σωθοῦμε ἀπό τά ἔργα μας, σωθήκαμε δωρεάν ἀπό τό Θεό ...
(Ἄς εὐχαριστοῦμε τόν Θεόν) διότι ἄν καί ὑβρίσαμε τόν Βασιλέα (Χριστόν) ἀντί νά δικαστοῦμε τιμηθήκαμε· ἔπειτα (παρ’ ὅλο πού τιμηθήκαμε) πάλι ὑβρίσαμε, (ὁπότε) καί πιαστήκαμε ἔτσι σέ ἔσχατη μορφή ἀχαριστίας. (Ἐφ’ ὅσον συνέβησαν ἔτσι τά πράγματα) θά ἔπρεπε δίκαια νά τιμωρηθοῦμε μέ βαρύτερη καταδίκη, πολύ μεγαλύτερη ἀπό τήν προηγούμενη. Διότι δέν μᾶς ἀπέδειξε τόσο ἀχάριστους ἡ πρώτη ὕβρις ὅσο αὐτή πού ἔγινε μετά τήν τιμή καί τήν πολλή περιποίηση (πού δεχθήκαμε ἀπό τόν Δεσπότη, μετά τήν πρώτη ὕβρη πού Τοῦ κάναμε). Ἄς ἀποφύγουμε λοιπόν ἐκεῖνα ἀπό τά ὁποῖα ἀπαλλαχτήκαμε, καί ἄς εὐχαριστοῦμε ὄχι μόνο μέ τό στόμα... Διότι πῶς δέν εἶναι ἄτοπο ὅταν οἱ μέν οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ἐσύ δέ, διά τόν ὁποῖον ἔγιναν οἱ οὐρανοί πού δοξάζουν, κάνεις τέτοια πράγματα ὥστε νά βλασφημεῖται ἐξαιτίας σου ὁ Θεός πού σέ ἔπλασε;».
Θά πρέπει νά προσέχουμε ὥστε ὅλη μας ἡ ζωή νά εἶναι μία συνεχής Θεία Λειτουργία (Λειτουργία μετά τήν Λειτουργία). 

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Εορτή της Υπαπαντής-Το ελάττον υπό του κρείτονος ευλογείται

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός
  Η εορτή της Υπαπαντής μάς υπενθυμίζει μία ακόμη στιγμή της ζωής του Ενανθρωπήσαντος Κυρίου μας κατά την οποία διακριβώνουμε την συγκατάβαση του Θεού, την ταπεινοσύνη που επέδειξε με τη θεϊκή Του κένωση προσλαμβάνοντας το ανθρώπινο, αλλά και την κλήση στην οποία μας καλεί τον καθένα προσωπικά. 

 Δεν είναι μόνο η τήρηση της ιουδαϊκής παράδοσης, των στοιχείων δηλαδή της θρησκείας που ρυθμίζουν την ανθρώπινη καθημερινότητα, όπως αποτυπώθηκε στην εκπλήρωση των διατάξεων του καθαρισμού του νέου ανθρώπου με τον ερχομό του στο ναό του Θεού, η προσφορά των τρυγόνων ή των περιστεριών, το κράτημά του από τον ιερέα του ναού. Είναι και το αποκορύφωμα της σχέσης με τον Θεό που έζησε εκείνος ο απλοϊκός ιερέας, ο υπερήλικας Συμεών, όταν πληροφορείται από το Άγιο Πνεύμα ότι θα εκπληρωθεί ο λόγος για τον οποίο ζει σε τόσο προχωρημένη ηλικία. Θα αξιωθεί να κρατήσει στα χέρια του τον Μεσσία. Όλη η ζωή του γέροντα ήταν η προετοιμασία γι’ αυτή τη στιγμή. Ήταν η χαρά του να δει, να αισθανθεί, να χαμογελάσει έχοντας στα αισθητά του χέρια, πρωτίστως όμως εντός της καρδιάς του τον Θεό που έγινε άνθρωπος. Πόσο να κράτησε αυτή η στιγμή; Λίγο. Ήταν όμως πολύ το λίγο. Ή μάλλον ήταν το παν αυτό το λίγο. Τώρα μπορούσε να φύγει από τη ζωή. Μόνο που ένιωθε πως τίποτε από όσα έκανε και έζησε δεν ανήκαν σ’ αυτόν, αλλά στον Δεσπότη Θεό. Γι’ αυτό και η τελευταία προσευχή του ήταν το «Νυν απολύεις».

"Ουχ οράτε τούτο το παιδίον;"

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ
 Αναφερόμενος ο Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου ο Καππαδόκης, φίλος και συνασκητής του Μεγάλου Βασίλειου και του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, στην εορτή της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού, στέκεται με ιδιαίτερο θαυμασμό στο πρόσωπο της Αγίας Άννης της Προφήτιδος. 
Σ' αυτήν αναφέρεται ο Ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς : «Και ην Άννα προφήτις, θυγάτηρ Φανουήλ, εκ φυλής Ασήρ· αύτη προβεβηκυία εν ημέραις πολλαίς, ζήσασα έτη μετά ανδρός επτά από της παρθενίας αυτής, και αυτή χήρα ως ετών ογδοήκοντα τεσσάρων, η ουκ αφίστατο από του ιερού νηστείαις και δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα και ημέραν»1.
Α. Ερμηνεύοντας τους παραπάνω λόγους, ο θεολόγος Πατέρας της Εκκλησίας χαρακτηρίζει την Άννα την προφήτιδα ως αετό : 

Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή

του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή. Εγώ μιλώ για την αληθινή, θεία αγάπη. Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα. Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο. Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου. Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε.

 Ανάλογα με το είδος της αγάπης που προσφέρει ένας άνθρωπος στους φίλους του, τέτοιους φίλους θα βρει. Ο καθένας έχει το φίλο που του αξίζει. Ανάλογα με την ποιότητα ή το μέγεθος της θυσίας βρίσκονται οι φίλοι. Θα πρέπει να απαρνηθώ οτιδήποτε ευτελές για να μπορέσω να έχω για φίλο εκείνον που το ύψος της ψυχής του μ΄αρέσει. Και πρέπει να αποβάλω τον εγωισμό αγαπώντας έναν μη εγωιστή φίλο. Και πρέπει να αποβάλω τη θηριωδία αγαπώντας έναν ευγενή φίλο…Κάποιον η φιλία τον ανεβάζει στον ουρανό και άλλον τον τραβά στην κόλαση. Φιλίες οι οποίες είναι συνωμοσία ενάντια στο καλό υπάρχουν αρκετές. Τέτοιες φιλίες υπάρχουν πολλές και στο περιβάλλον μας…

Η γλώσσα του Ευαγγελίου και της εκκλησιαστικής υμνογραφίας

Το καλύτερο και γνησιότερο δείγμα της Ελληνικής των χρόνων της Κοινής είναι η γλώσσα του Ευαγγελίου. Είναι η Ελληνική όπως εξελίχθηκε στον προφορικό λόγο ως συνέχεια της Αττικής διαλέκτου που επικράτησε στην Κοινή. Είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της πρώτης πραγματικά Κοινής ελληνικής γλώσσας, αυτής που προέκυψε από την επικράτηση της Αττικής με βαθμιαία υποχώρηση των λοιπών διαλέκτων. Αυτής της κοινής προφορικής γλώσσας εξέλιξη υπήρξε η απλή προφορική γλώσσα, ή δημοτική, που διαρκώς μεταβαλλόμενη χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης έχει χαρακτηρίσει τη δημοτική του Ευαγγελίου, την προφορική κοινή γλώσσα των χρόνων του Χριστού, ως τον «πρώτο δημοτικισμό». Και θα άξιζε να αναλογισθούμε πόσο πιο ομαλή θα ήταν η μετέπειτα διαμόρφωση της Ελληνικής, αν είχε επικρατήσει αυτή η δημοτική του Ευαγγελίου και στον γραπτό λόγο. Ωστόσο, από τον 1ον αιώνα π,Χ. είχε κάνει την εμφάνισή του ο αττικισμός, η γλωσσική μίμηση της Ελληνικής της κλασικής περιόδου, που σιγά-σιγά επικράτησε ως η κυρία μορφή της γραπτής Ελληνικής και -για πολλούς λογίους- και της προφορικής έκφρασης.
 Το ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας υιοθέτησαν την αττικιστική γλώσσα αντί της γλώσσας του Ευαγγελίου ήταν μία καθοριστική αιτία για να εγκαταλειφθεί στον γραπτό λόγο η Κοινή του Ευαγγελίου. Έτσι χάθηκε μία καλή ευκαιρία να αποκτήσουν οι Έλληνες ενιαία μορφή γλώσσας, γραπτή και προφορική, ήδη από τα χρόνια του Χριστού.

Τα δάκρυα της χαράς και η χαρά των δακρύων(Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

 
 Ο άνθρωπος ζη κάθε ημέρα μέσα σε ένα τρελό μεθύσι, σε μάι ευφροσύνη, σε μία ικανοποίηση, σε μία «ευτυχία» και «ανάπαυσι», σε μία ευαρέσκεια και αυτάρκεια. Κάθε ημέρα αναπαύεται σε ένα στρώμα το οποίο προέρχεται από τις ποικίλες αμαρτίες του, στην πραγματικότητα όμως πίνει και τρώει τον ευατό του, ζυμώνει το είναι του με τον εαυτό του.

  Διότι, ποιος θα μπορούσε να επιζήσει και στον μεγαλύτερο πόνο, αν δεν είχε κάποια χαρά; Έχω την χαρά της γυναικός μου, την χαρά της ελπίδος, της αναγνωρίσεώς μου, του χρήματός μου, ποικίλες χαρές. Κάθε φορά βρίσκω και κάτι. Μπορεί να διαβάσω ένα περιοδικό και να με απορροφήση πέντε ώρες. Αυτή η απορρόφησις είναι μία μέθη άνευ οίνου. Γνωρίζομε όμως ότι δεν είναι δυνατόν ο πιστός να έχει αληθινή ευφροσύνη χωρίς δάκρυα και αληθινή χαρά χωρίς λύπη. Δεν είναι δυνατόν επίσης να υπάρχει κατα Θεόν λύπη, δηλαδή μετάνοια αληθινή, άνευ της χαρμονής, άνευ της χαράς του Χριστού, άνευ της παρουσίας Του. Η λύπη είναι κατά Θεόν όταν είναι χαρμολύπη, και η χαρά είναι αληθινή, όταν βγαίνει από τα δάκρυα της μετανοίας.

  Είναι λοιπόν δυνατόν ο άνθρωπος να χαίρεται, να έχει χίλιες δύο ικανοποιήσεις, επιθυμίες ή ενέργειες, να είναι ή να φαίνεται χαρούμενος, αλλά η χαρά του να είναι ψευδής, αν δεν υπάρχει ο οίνος των δακρύων. Μόνον τα δάκρυα δίνουν την αληθινή μέθη. Αλλά και όσα δάκρυα δεν χαρίζουν την μέθη, την χαρά, την ευτυχία, είναι ψευδή, εγωπαθή, μειονεκτικά, αρρωστημένα, δαιμονιώδη, δεν είναι πνευματικά. 
Τα δάκρυα δεν έχουν αυτά καθ’ εαυτά σημασία. Η σημασία τους έγκειται στην μέθη την οποία προκαλούν, η δε μέθη ελέγχεται για το γνήσιό της από το αν προέρχεται από τον αληθινό οίνο.
Γι’ αυτό ο αββάς Ησαΐας λέγει, έως πότε θα έχω χαρές χωρίς δάκρυ μετανοίας; Και έως πότε τα μάτια μου θα βγάζουν δάκρυα, χωρίς να έχω μεθύσι, χωρίς να είμαι χαρούμενος;

 Πόσες φορές εμείς μετανοούμε και δεν έχουμε χαρά! Είναι βέβαιο τότε ότι θα ξαναπέσουμε. Πόσες φορές εξομολογούμεθα και δεν πυρπολείται και δεν μεθάει η καρδιά μας! Προφανώς, είναι ψεύτικος αυτός ο οίνος. Πόσες φορές πιστεύουμε ότι βρήκαμε την αλήθεια ή την χαρά, αλλά δεν έχουμε τον οίνο, το δάκρυ το πνευματικό! Έως πότε λοιπόν θα είναι ψεύτικη η χαρά μου, η λύπη μου, ψεύτικες οι μετάνοιές μου, όλες οι προσφορές μου και οι θυσίες μου για τον Θεό; Εώς πότε θα αμελώ και θα ζω αυτή την ψευδότητα;

Έχω μεθύσι, αλλά δεν έχω οίνο, δεν έχω δάκρυ, διότι η σκληρότητα της καρδιάς μου, που επαχύνθη, που ελιπάνθη, εξήρανε τους οφθαλμούς μου. Από την καρδιά βγαίνουν όλα. Όταν είναι σκληρή η καρδιά, τί να βγάλουν τα μάτια;
Είναι η περιπέτεια της ζωής μας, λόγω των ποικίλων φροντίδων και ενδιαφερόντων μας. Κάθε φορά δηλαδή κάτι μας απασχολεί, κάτι γυαλίζει στα μάτια μας ως επιθυμία. Σήμερα με απασχολεί να πετύχω αυτό, αύριο να διαμορφώσω το μοναστήρι μου κατά τον καλύτερο τρόπο. Κάθε φορά κάτι σαν σαράκι τρώει και σκληραίνει την ρίζα της καρδιάς μου και εν συνεχεία της κεφαλής μου και με αχρηστεύει.

 Ο περισπασμός της διανοίας και της καρδιάς είναι η οριστική αχρήστευσις του ανθρώπου. Η φροντίδα, όπως λέγει και η Αγία Γραφή, οδηγεί σε αδιέξοδα. Επιθυμώ και δεν έχω. Επιθυμώντας και μη έχοντας, ή επιδιώκω περισσότερο την πραγματοποίηση τους, ή αναζητώ άλλους ορίζοντες, για να μπορώ να έχω δικό μου μεθύσι, δική μου χαρά. Έτσι, περιπίπτω σε έναν περισπασμό της καρδιάς, ζω από εδώ και από εκεί, ζω παντού, δεν ζω όμως την δική μου ύπαρξη. Το αποτέλεσμα αυτών των ποικίλων απασχολήσεων και περισπασμών είναι να ξεχνάω τα πάντα. Ξεχνάω ότι δεν έχω οίνο, ξεχνάω την λήθη που γεννιέται μέσα μου.
Τί σημαίνει λήθη; Έχω, λόγου χάριν, λήθη του τάδε προσώπου, σημαίνει ότι το πρόσωπο αυτό είναι ανύπαρκτο για μένα. Επομένως όταν ο αββάς Ησαΐας λέγει «ο περισπασμός της καρδιάς μου εποίησέ μοι λήθην» σημαίνει ότι το αποτέλεσμα της λήθης είναι μέσα μου, εγώ είμαι ο τόπος της απουσίας του Θεού. Οι φροντίδες μου και οι επιθυμίες μου με τα οποία ζω, μου απομακρύνουν τον Θεόν· γίνομαι ως άθεος εν τω κόσμο.

«Έως την ώρα του σκότους». Επειδή έχω μεθύσια, ζω νομίζοντας ότι έχω Θεόν, μέχρι την ώρα που θα γλιστρήσω μέσα στο σκοτάδι. Πλησιάζει η τελευταία στιγμή της ζωής μου, κατά την οποία «ουκ έστιν ο μνημονεύων σου», και ακόμη δεν ανεκάλυψα ότι ζω χωρίς Θεόν.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της χαράς χωρίς δάκρυ και των δακρύων χωρίς χαρά.


Από το βιβλίο: ΛΟΓΟΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ
αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου 
εκδ.:ΙΝΔΙΚΤΟΣ