ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Τα πάθη καί ἡ ἀντιμετώπισή τους

ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥΣ
(ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία)


Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, θά μιλήσουμε γιά τά πάθη καί τόν τρόπο ἀντιμετώπισής τους.
Ὑπάρχει μία ἱστορία, μ’ ἕναν ἅγιο γέροντα, πού ἦταν στήν Αἴγυπτο καί δέχθηκε ἐπισκέψεις ἀπό κάποιους ἄλλους μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἦρθαν ἀπό τήν περιοχή τῶν Ἱεροσολύμων. Στήν ἀρχή, αὐτοί οἱ ἐπισκέπτες εἶδαν τά καλογέρια τοῦ γέροντα, δηλ. τούς ὑποτακτικούς του καί ἔκαναν μία μικρή συζήτηση μαζί τους. Ἄρχισαν λοιπόν νά τά ρωτᾶνε τά καλογέρια: « Ὁ γέροντάς σας εἶναι χαρισματοῦχος; Ξέρει νά μᾶς πεῖ γιά τούς ἀγγέλους, γιά τίς πνευματικές καταστάσεις, γιά τά οὐράνια πράγματα καί φαινόμενα καί πῶς μποροῦμε νά τά ζήσουμε ὅλα αὐτά;»


Τά καλογέρια τοῦ γέροντα τό ἄκουσαν αὐτό καί πῆγαν καί τό εἶπαν στό γέροντά τους: «Γέροντα ἦρθαν κάποιοι μοναχοί καί μᾶς εἶπαν αὐτά τά πράγματα, ἄν ξέρεις νά τούς πεῖς γιά τά οὐράνια». Ἐκεῖνος ἦταν ἄνθρωπος πολύ ταπεινός καί πρακτικός, δηλ., τόν ἐνδιέφερε ἡ πράξη καί ὄχι ἡ θεωρία, ἡ οὐσία θά λέγαμε, ὄχι ἁπλῶς νά κάνουμε συλλογισμούς καί ὡραῖες σκέψεις ἤ νά μιλᾶμε γιά πράγματα πού εἶναι πολύ ὑψηλά καί πολύ ὑψηλότερα ἀπό τήν κατάστασή μας καί τούς λέει: «Παιδιά μου πέστε τους ὅτι ὁ γέροντας δέν ξέρει ἀπ’ αὐτά τά πράγματα, οὔτε γιά ἀγγέλους ξέρει νά τούς πεῖ, οὔτε γιά οὐράνια πράγματα, οὔτε γιά καταστάσεις τέτοιες, γιά τή θέωση καί ὅλα αὐτά. Ἄν θέλουνε νά τούς ποῦμε κάτι χαμηλό, κάτι γιά τίς ἀρρώστιες πού ἔχουμε, τίς ψυχικές, γιά τά πάθη… ε, γιά αὐτά… κάτι ξέρει ὁ γέροντας. Ἅμα τούς ἐνδιαφέρουν αὐτά καί πῶς μποροῦμε νά τά πολεμήσουμε… ε, τέτοια ξέρει νά τούς πεῖ. Ἅμα τούς ἐνδιαφέρει αὐτό, ἄς ἔρθουνε».


Πῆγαν, λοιπόν, τά καλογέρια καί εἴπανε στούς ἐπισκέπτες: «Αὐτό κι αὐτό. Ἔτσι μᾶς εἶπε ὁ γέροντας». Τότε αὐτοί, ἐπειδή ἦταν ἄνθρωποι συνετοί καί καλοί, κατάλαβαν τό λάθος τους καί λένε:

 «Πέστε στό γέροντα νά μᾶς συγχωρήσει καί θέλουμε νά μᾶς πεῖ γι’ αὐτά. Πῶς θά πετύχουμε δηλαδή, νά θεραπευτοῦμε, νά γίνει καλά ἡ ψυχή μας, νά καθαριστεῖ ἀπό τά πάθη». Καί πράγματι, ὁ γέροντας μετά, τούς πῆρε, τούς δέχτηκε καί τούς μίλησε καί ὠφελήθηκαν πάρα πολύ.

Ἔτσι, λοιπόν, κι ἐμεῖς ἐδῶ πού μαζευτήκαμε, μαζευτήκαμε γιά νά ποῦμε, πῶς θά γίνουμε καλά ἀπό τίς ψυχικές μας ἀρρώστιες, πού τίς λέμε πάθη. Στήν Ἐκκλησία, ὅταν λέμε πάθος, ἐννοοῦμε τήν ἀρρώστια τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ὅμως εἶναι καί στό σῶμα, δήλ. ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ὅλο. Δέν μπορεῖς νά πεῖς ὅτι μόνο ἡ ψυχή εἶναι ἄρρωστη, εἶναι καί τό σῶμα ἄρρωστο. Γι’ αὐτό, βλέπετε, σήμερα, στήν ἐποχή μας, πού ἔχουμε ἄγχος. Ὁ κόσμος ἔχει ἄγχος. Αὐτό δέν εἶναι μόνο στήν ψυχή, βγαίνει καί στό σῶμα, παθαίνει καί τό σῶμα καί λένε οἱ γιατροί γιά ψυχοσωματικά νοσήματα, ὅπως εἶναι τό ἕλκος. Παθαίνεις ἕλκος στό στομάχι˙ γιατί παθαίνεις ἕλκος; Γιατί ἔχεις ἄγχος. Κυρίως ἀπό κεῖ βγαίνει, μπορεῖ νά ’ναι καί ἄλλοι λόγοι βέβαια, ἀλλά κυρίως εἶναι ἀπό κεῖ. Δηλ. εἶναι κάτι πού ξεκινάει μέν ἀπό τήν ψυχή, ἀλλά μετά ἀρρωσταίνει καί τό σῶμα. Ἑπομένως, τό σωστό εἶναι νά λέμε, ὅτι εἶναι ἀρρώστιες καί τῆς ψυχῆς, ἀλλά καί τοῦ σώματος. Γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι, ξαναλέω

ΝΕΟ-ΑΘΕΪΑ ΚΑΙ ΝΕΟΙ

Αποτέλεσμα εικόνας για atheism
 Πολλοί νέοι γοητεύονται από ένα κύμα νεο-αθεΐας το οποίο κατακλύζει το Ίντερνετ και τα ΜΜΕ. 
Οι νεο-άθεοι προβάλλουν ως βάση του αγνωστικισμού τους, της άρνησής τους να αποδεχθούν ότι υπάρχει Θεός, την επιστήμη, την λογική, τον υποκειμενισμό, τον πλουραλισμό των θρησκειών που δείχνει ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το ποιος θεός είναι αληθινός και επομένως η ενασχόληση με την θρησκεία θεωρείται απώλεια χρόνου.
Οι νεο-άθεοι πάλι παραπλανούν, διότι αρνούνται την ωφελιμιστική θέαση της Εκκλησίας. Καλό είναι να υπάρχει, για να κάνει φιλανθρωπίες ή να τηρεί έθιμα και παραδόσεις, αλλά η πίστη είναι προσωπική υπόθεση και δεν χρειάζεται να υπεισερχόμαστε σε λεπτομέρειες που δεν μας αφορούν. 
Οι νεο-άθεοι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει μία αλήθεια και επομένως η απαίτηση της θρησκείας να θεωρεί ότι ο θεός της είναι ο μόνος αληθινός ξεπερνά τις δυνατότητες αποδοχής του ανθρώπινου νου. Άλλοι πάλι ειρωνεύονται όσους πιστεύουν ότι ακολουθούν έναν δρόμο οπισθοδρομικό, που δεν επιτρέπει την χαρά, την ευχαρίστηση, το να ζήσει κάποιος την ζωή του ελεύθερα.

Η αθεΐα σήμερα δεν είναι ιδεολογική. Ο νεο-άθεος δεν είναι κατ’ ανάγκην οργανωμένος σε κοινότητες με γνώμονα την άρνηση του Θεού. Δεν είναι

Άγιος Συμεών ο Αδελφόθεος Επίσκοπος Ιεροσολύμων

Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТОЙ СИМЕОН, АПОСТОЛ ОТ 70-ТИ
 Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας από τους τέσσερις γιους του μνήστορος Ιωσήφ και αδελφός του αδελφοθέου Ιακώβου, που έγινε πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων. Μετά τη δολοφονία του Ιακώβου, επίσκοπος ανέλαβε ο Συμεών. 

Σ' όλη τη διάρκεια της επισκοπικής του θητείας, υπήρξε αντάξιος του αδελφού του. Η ανεξάντλητη αγωνιστικότητα του, η τέλεια αυταπάρνηση του, καθώς και το απαράμιλλο θάρρος του, κατέστησαν τον Συμεών φωτεινό πνευματικό αστέρι, δια του οποίου στηρίχθηκαν και οδηγήθηκαν πολλές ψυχές στη σωτηρία. Το εντυπωσιακότερο, όμως, χαρακτηριστικό του Συμεών ήταν το ακατάβλητο φρόνημα του. 
Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТОЙ СИМЕОН, АПОСТОЛ ОТ 70-ТИ
Αν και 120 χρονών γέροντας, δεν κάμφθηκε μπροστά στο μαρτύριο. Υπέστη με νεανική φλόγα το σταυρικό θάνατο το έτος 107. Και η νεανική ψυχή του γέροντα Συμεών αποδήμησε κοντά στο στεφανοδότη Κύριο.

 Βέβαια, με το παράδειγμα του άφησε διδαχή στο ποίμνιο του την εντολή του Αποστόλου Παύλου: «Τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης» (Προς Κολασσαεΐς, γ' 2). Δηλαδή, προς τα πάνω, προς το Θεό, διευθύνετε και προσηλώνετε τις σκέψεις σας, όχι στα γήινα και φθαρτά.
Μονή Γκρατσιάνιτσα-14ος αιώνας

 Διότι και ο Συμεών, αν και 120 χρονών γέροντας, από τέτοιο φρόνημα εμπνεόμενος αντιμετώπισε παλικαρίσια το μαρτύριο.
Μονή Ντετσάνι-14ος αιώνας

Στους Παρισινούς Κώδικες βρίσκεται Ακολουθία του Αγίου Συμεών, ποίημα του υμνογράφου Θεοφάνους.
Η μνήμη του τιμάται στις 27 Απριλίου

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

140 χρόνια από την γέννηση του Αγίου Λουκά αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

Γεννήθηκε στις 14(27) Απριλίου 1877 στο Κέρτς της χερσονήσου Κριμαίας.

Image may contain: 1 person, beard and sunglasses
Στη φωτογραφία ο Άγιος Λουκάς στο Ταμπώφ το έτος 1944.

«Δεκαπέντε χρόνια ήταν κλειστό το στόμα μου. Τώρα όμως μπορώ να ξαναμιλήσω και να κηρύξω το λόγο του Θεού. Δεχθείτε αυτούς τους λόγους παρηγορίας, φτωχοί και πονεμένοι αδελφοί μου! Είσαστε πονεμένοι, γιατί σας λείπει ο λόγος του Θεού. Οι Εκκλησίες μας είναι γκρεμισμένες, σκεπασμένες με στάχτη, ερείπια. 
Όμως εσείς που βρίσκεστε σε αυτό το χώρο, είσαστε ευτυχείς, γιατί έχετε έστω και ένα μικρό Ναό που λειτουργεί. Είναι μισογκρεμισμένος και σκοτεινός. Αλλά στις καρδιές σας υπάρχει το Φως του Χριστού. Χρειάζεται όλοι να προσπαθήσουμε να τον ξαναφτιάξουμε, να τον αγιογραφήσουμε, να τον ανακαινίσουμε. Και η πίστη μας θα λάμψει με νέα φλόγα !
***
Αυτά έλεγε στο κήρυγμά του το 1943 ο Άγιος Λουκάς, στον κατεστραμμένο Ναό της Αγίας Σκέπης στο Ταμπώφ.

Πινελιά στη ζωή σου.

No automatic alt text available.
Άλλαξε τη ζωή σου με μια πινελιά Θεού!
Διώξε την φιλαυτία, την ακηδία-τεμπελιά, την ενοχλητική περιέργεια! Όλα αυτά μόνον εγωισμό και έπαρση δηλώνουν.
Δεν είναι αυτή πνευματική ζωή! Ο άνθρωπος που αληθινά αγαπά και λατρεύει το Θεό, ο άνθρωπος που ζει προσευχητική ζωή, δεν ερευνά ποτέ τη ζωή των άλλων.
Η προσοχή του είναι στραμμένη μόνον στα εσώψυχα του, στον εαυτό του και στο Θεό.
Δεν εντυπωσιάζεται με τίποτε άλλο.
Δεν ζει παρακολουθώντας..."κλειδαρότρυπες" ζωές των γύρω.
Θα αγαπήσεις το Θεό περισσότερο, και θα Τον γνωρίσεις ουσιαστικά, όταν αποκτήσεις ουσία Χριστού στη ζωή σου,
κι όχι...ψεύτικους τύπους και σχήματα!


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ-ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Αχ! Ρωμιοσύνη!

Image may contain: outdoor
Ένα σπίτι έρημοΠόσα τέτοια υπάρχουν εκεί.
Ένα σπίτι χωρίς σκεπή, χωρίς παράθυρα να θυμίζει κι αυτό, το παρελθόν.
Το ένδοξο, αλλά και το θλιβερό.
Γι'αυτήν την ταλαίπωρη Ρωμιοσύνη.Αυτή την κυνηγημένη Ρωμιοσύνη.
Αχ! ποιά οικογένεια να έζησε εδώ;
Ποιοί άνθρωποι ήταν αυτοί που έφυγαν κυνηγημένοι απ'αυτή την Πόλη, από αυτή την περιοχή, από αυτό το σπίτι;

Αχ! Ρωμιοσύνη.

Πρώτα σε κυνήγησε ο Φράγκος και μετά ο Τούρκος.
Σε ζήλεψαν και η Δύση και η Ανατολή.
Γιατί ήσουν και είσαι το κέντρο του κόσμου.
Αχ! Ρωμιοσύνη


Ποιά να ήταν τα ονόματα των ανθρώπων σε αυτό το έρημο πλέον σπίτι;
Η Μαρία; Ο Παναγιώτης; Ο Ιωάννης; Η Κατερίνα;
Ποιοί άραγε;
Πόσα τραγούδια και γέλια θα ακούστηκαν σε αυτό το σπίτι;
Πόσα γέλια μα και κλάματα;
Πως θα ήταν όταν έφευγαν διωγμένοι αυτοί οι άνθρωποι από εκεί;
Πόσο βαριές θα ήταν στα χέρια τους οι βαλίτσες, αν πρόλαβαν να πάρουν βαλίτσες.
Πώς να εξηγήσεις στον ΝεοΈλληνα για την ένδοξη ιστορία του Γένους;
Πώς να του πείς ότι οι πρόγονοί μας κάνανε σπουδαία πράγματα;
Πως να του πείς για την Βασιλεύουσα;
Πως να του πείς για το Φανάρι;Αχ! αυτό το ένδοξο Φανάρι.
Πώς θα καταλάβει ο νέος;
Αυτή είναι η αγωνία μας.


Αχ!Ρωμιοσύνη σε κυνηγούν ακόμα και σήμερα όλοι αυτοί που σε μισούν.
Γιατί;
Γιατί τους έδωσες τα φώτα.Τους έδωσες τα γράμματα.
Τους έδειξες ακόμα και πως θα πιάνουν το πιρούνι να τρώνε.
Το σημαντικότερο όμως τους είπες την αλήθεια.
Τους είπες για τον Κύριο μας και Θεό μας Ιησού Χριστό.
Γιατί ο Κύριος το επέτρεψε.Μην κλαίς Ρωμιοσύνη.
Μα κι αν κλαίς δεν πειράζει.
Μαθαίνεις στον κόσμο ταπείνωση μέσα από την δική σου ταπείνωση.
Αυτή που μας δίδαξε ο Κύριος για να σωθούμε.


Η φωτογραφία με το σπίτι είναι από την ιστορική περιοχή Φαναρίου -Μπαλάτ της Κωσταντινουπόλεως.
Πηγή φωτογραφίας. pictaram.com

Μνήμη Αγίου ιερομάρτυρος Βασιλείου επισκόπου Αμασείας(+26 Απριλίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για Святитель Василий Амасийский
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βασιλεύς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Λικινίου (307-323) και ήταν Επίσκοπος της Αμασείας του Πόντου. Ο Επίσκοπος Βασιλεύς διακρινόταν για τον ζήλο του υπέρ της πίστεως και την ακοίμητη δραστηριότητα στην επιτέλεση των καθηκόντων του. Επειδή παντού υπήρχαν και πλάνες και κίνδυνοι, έσπευδε παντού και ο ίδιος κηρύττοντας, συμβουλεύοντας, παρηγορώντας, ενισχύοντας, στηρίζοντας, ελκύοντας, πυκνώνοντας και εγκαρδιώνοντας τις Χριστιανικές τάξεις και αναδεικνύοντας αυτές όσο το δυνατόν ισχυρότερες πνευματικά έναντι του ειδωλολατρικού κόσμου.

Γι' αυτόν τον λόγο οι ιερείς και οι άρχοντες των ειδωλολατρών, έτρεφαν εναντίον του σφοδρή έχθρα. Και όταν ο Λικίνιος, το έτος 322, προέβη στα δυσμενή και διωκτικά μέτρα εναντίον των Χριστιανών, κατήγγειλαν προς αυτόν τον Επίσκοπο Αμασείας, Βασιλέα.

Ένα ιδιαίτερο περιστατικό κορύφωσε την οργή του Λικινίου εναντίον του Επισκόπου Βασιλέως. Κοντά στην αυτοκράτειρα Κωνσταντία διέμενε άλλοτε ως ακόλουθος μια νεαρή και ωραιότατη κόρη, που ονομαζόταν Γλαφύρα. Εξαιτίας της ομορφιάς της ο Λικίνιος ανεφλέγη από αμαρτωλό πάθος, ως δούλος σαρκικών παθών, καθώς ήταν. Η κόρη αντιλήφθηκε τον κίνδυνο που απειλούσε την τιμή της. Ως γνήσια Χριστιανή όμως δεν δελεάσθηκε καθόλου από το βασιλικό έρωτα, αλλά έφριξε και ζήτησε την σωτηρία της στην φυγή. Ενδύθηκε λοιπόν με ανδρικά ρούχα και κάποια νύχτα, βοηθούμενη από την βασίλισσα που έμαθε όσα συμβαίνουν, άφησε την Κωνσταντινούπολη και έφθασε στην Αμάσεια, όπου παρουσιάσθηκε στον Επίσκοπο Βασιλέα και ζήτησε την ηθική του προστασία.

Μονή Ντετσάνι-Κοσσυφοπέδιο,1350

Ο Επίσκοπος επαίνεσε την γνήσια ευσέβεια και την αδούλωτη σύνεση της νέας, την τοποθέτησε δε κοντά σε ηλικιωμένη Χριστιανή γυναίκα που ήταν εντελώς αφοσιωμένη στην υπηρεσία του Χριστού και βοηθούσε σημαντικότατα τον Επίσκοπο στο έργο των γυναικών της Εκκλησίας. Η Γλαφύρα εξέφρασε την βαθιά ευγνωμοσύνη της και χάρηκε ιδιαίτερα που της δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθεί και αυτή με θεάρεστες ασχολίες. Βοηθούσε λοιπόν στην κατήχηση γυναικών και νεαρών κοριτσιών, που ήθελαν να ασπασθούν την χριστιανική πίστη και να γίνουν μέλη της Εκκλησίας, ευεργετούσε φτωχά και ορφανά παιδιά και επιπλέον κατέβαλε όλη τη δαπάνη που προϋπολογίσθηκε για την οικοδομή Χριστιανικού ναού στην Αμάσεια.

Μάταια ο Λικίνιος την είχε αναζητήσει σε όλη την πρωτεύουσα και στα περίχωρα. Όμως οι εχθροί του Επισκόπου Βασιλέως, πληροφόρησαν τον Λικίνιο ότι η κόρη εκείνη είχε καταφύγει κοντά στον Ιεράρχη της Αμάσειας και ότι την προστάτευσε και κατόρθωσε να εκμεταλλευθεί τα πλούτη της υπέρ των σκοπών της Εκκλησίας. Η είδηση άναψε πυρκαγιά στη σαρκοβόρα και μοχθηρή ψυχή του Λικινίου. Υπέθετε ότι η Γλαφύρα ζούσε ακόμη και ότι θα την έφερνε κάτω από την εξουσία του. Αλλά η σεμνή κόρη, είχε ήδη πεθάνει και ο τάφος ματαίωσε για πάντα τους χυδαίους πόθους του. Τότε η μανία του έγινε σφοδρότερη κατά του Επισκόπου Βασιλέως. Διέταξε, λοιπόν, να τον φέρουν σιδηροδέσμιο στη Νικομήδεια. Η διαταγή εκτελέσθηκε και ο Άγιος κλείσθηκε στη φυλακή.

Τον Άγιο ακολούθησαν δύο από τους διακόνους της Εκκλησίας της Αμάσειας, ο Θεότιμος και ο Παρθένιος, τους οποίους φιλοξένησε ένας ευσεβής και φιλάνθρωπος Χριστιανός, ονόματι Ελπιδοφόρος. Οι παρεχόμενες αγαθοεργίες του Ελπιδοφόρου προς όλους είχαν καταστήσει φίλους του ακόμα και τους φρουρούς των φυλακών. Μπορούσαν λοιπόν οι δύο διάκονοι να εισέρχονται ορισμένη ώρα στη φυλακή, όπου απολάμβαναν την ευχαρίστηση να συνδιαλέγονται με τον Επίσκοπό τους, να ακούνε από το στόμα του τον λόγο της αλήθειας και να δέχονται ηθική ενίσχυση και παρηγοριά.
Λίγες ημέρες μετά, ο Λικίνιος διέταξε να φέρουν τον φυλακισμένο Επίσκοπο ενώπιον του. Τον έλεγξε με δριμύτητα ως ένοχο για την απόκρυψη της Γλαφύρας και για τον ζήλο με τον οποίο υπεράσπιζε την χριστιανική του πίστη περιφρονώντας τα βασιλικά διατάγματα. Ο Επίσκοπος για την Γλαφύρα, απάντησε ότι δεν μπορούσε να μην παράσχει άσυλο και προστασία στη χριστιανική κόρη, η οποία ήταν εξόριστη και ήθελε η ίδια να περισώσει και να διαφυλάξει την τιμή της, και ότι αυτή η ίδια από ευσεβή διάθεση χρησιμοποίησε την περιουσία της υπέρ των φτωχών και για την ανέγερση ναού, πράγματα για τα οποία ένας Επίσκοπος οφείλει να προτρέπει τους πιστούς και όχι αν τους εμποδίζει

Και για την περιφρόνηση των βασιλικών διαταγών, οι οποίες απέβλεπαν στην εξόντωση της χριστιανικής πίστεως, ο Άγιος αποκρίθηκε ότι ο ίδιος ο βασιλέας Λικίνιος άλλοτε είχε αναγνωρίσει μαζί με τον Κωνσταντίνο το καθήκον του να επιτρέψουν στους Χριστιανούς την πλήρη ελευθερία της λατρείας τους και του δόγματός τους και ότι αυτός (ο Επίσκοπος) εξακολουθεί να θεωρεί ορθό και έγκυρο το παλαιότερο εκείνο βασιλικό διάταγμα, διότι ήταν αξιότερο σε όλα. Εν τέλει δε, παρακάλεσε τον Λικίνιο, στο όνομα της ίδιας της δικής του σωτηρίας και του μέλλοντος του κράτους του, να ανακαλέσει τα νέα μέτρα και να αναγνωρίσει στους Χριστιανούς την ελευθερία της θρησκευτικής τους συνειδήσεως.

Αποτέλεσμα εικόνας για Иоанникий Девиченский, Чернорецкий, Сербский, прп

Ο βασιλέας Λικίνιος απέπεμψε τον Επίσκοπο, κρατώντας επιφυλακτική στάση και ανέθεσε σε έναν από τους άρχοντές του να τον δει κατ' ιδίαν και να προσπαθήσει να τον αποσπάσει από την πίστη του.
 Η συγκεκριμένη αποστολή απέτυχε και διατάχθηκε έτσι η καταδίκη του Επισκόπου. Αυτός άκουσε ατάραχος την απόφαση και προσευχήθηκε προς τον Θεό να δεχθεί με έλεος την ψυχή του. Προσευχήθηκε, επίσης, υπέρ της ασφάλειας του ποιμνίου του και για τη νίκη της Εκκλησίας. Ύστερα ασπάσθηκε και ευλόγησε τους δύο διακόνους και τον Ελπιδοφόρο, τους παρηγόρησε στην θλίψη τους και τους επιτίμησε γιατί έκλαιγαν, λέγοντας τον έξοχο εκείνο λόγο ότι σε τέτοιου είδους κινδύνους οι Χριστιανοί οφείλουν να φυλάνε τα δάκρυά τους και να χύσουν με προθυμία το αίμα τους. Έπειτα με προθυμία έκλινε την τίμια κεφαλή του στον δήμιο, ο οποίος την απέκοψε. Έτσι ο Άγιος έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου.
Αποτέλεσμα εικόνας για Святитель Василий Амасийский
Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους(1547)

Μετά από αυτό η τίμια κεφαλή και το λείψανο του Αγίου Βασιλέως ρίχθηκαν στη θάλασσα με βασιλική διαταγή. Αλλά ένα αλιευτικό πλοίο, που έριχνε τα δίχτυα του στον κόλπο της Σινώπης, ανέσυρε από εκεί το λείψανο του Αγίου. Ο δε Ελπιδοφόρος, καθώς πληροφορήθηκε το γεγονός σε όνειρο, ήλθε με τους διακόνους Θεότιμο και Παρθένιο και αφού παρέλαβαν το Άγιο λείψανο, το έφεραν στην Αμάσεια, στην ιερή αυτή ακρόπολη των Αγίων του κόπων και αγώνων και το ενταφίασαν στο προσφιλές του έδαφος.

Η Σύναξη του Αγίου Βασιλέως ετελείτο στην Μεγάλη Εκκλησία, στην οποία ίσως φυλασσόταν μέρος του ιερού σκηνώματός του.

ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΦΩΣ : Ύψιστος Καρπός του Αγίου Πνεύματος

ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΦΩΣ : Ύψιστος Καρπός του Αγίου Πνεύματος



Ρ.Ι.Κύπρου, Εκπομπή "Ορθοδοξία και Ορθοπραξία" του κ. Νικολάου Νικολαϊδη, καθηγητού Θεολογίας Α.Π.Θ., ΜΕ ΘΕΜΑ : "ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΦΩΣ : Ύψιστος Καρπός του Αγίου Πνεύματος", με τον π.Εφραίμ, Προηγούμενο Ι.Μ.Φιλοθέου Αγίου Όρους.

Όσιος Ιωαννίκιος του Ντέβιτς ο Αναχωρητής εκ Σερβίας

Αποτέλεσμα εικόνας για Иоанникий Девиченский, Чернорецкий, Сербский, прп
 Ο Όσιος Ιωαννίκιος ήταν Σέρβος από τη περιοχή της Ζέτας (σημερινό Μαυροβούνιο) και έζησε τον 13ο αιώνα.Από μικρή ηλικία είχε την μεγάλη αγάπη προς τον Χριστό και νεαρός ακόμα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη κοσμική ζωή και το πατρικό του σπίτι και να ξεκινήσει το μοναχικό του βίο για τον οποίο είχε μεγάλο ζήλο.
Αποτέλεσμα εικόνας για Иоанникий Девиченский, Чернорецкий, Сербский, прп
Πρώτα μόνασε σε ένα βουνό που ονομάζεται Crna Reka (Μαύρο Ποτάμι) όπου πριν απ΄ αυτόν μόνασε άλλος ένας γνωστός ασκητής, ο Όσιος Πέτρος του Κόρης (st. Petar Koriski). Αλλά όταν έγινε γνωστός για την μεγάλη άσκηση του στους ανθρώπους, ο Όσιος έφυγε στη Ντρένιτσα (Drenica) και κρύφτηκε στο πυκνό δάσος όπου πέρασε ολόκληρη τη ζωή του στην άσκηση και την προσευχή.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Δεσπότης της Σερβίας, Γεώργιος Μπράνκοβιτς (Đurađ Brankovic) έφερε την άρρωστη κόρη του στον Άγιο, την οποία ο Άγιος Ιωαννίκιος θεραπεύτηκε. Για να τον ευχαριστήσει, ο Δεσπότης έχτισε ένα μοναστήρι στην περιοχή εκείνη, που σήμερα είναι γνωστό ως μοναστήρι Ντέβιτς(εδώ). Στο μοναστήρι αυτό, που βρίσκεται στη περιοχή του Κοσσόβου, βρίσκονται και τα Ιερά λείψανα του Οσίου.

Η ανακομιδη των ιερων λειψανων του Οσιου πατρος ημων Ιωαννικιου ου Αναχωρητου εορτάζεται στς 26 Απριλίου.Η Σερβική εκκλησία τιμάει την μνήμη του στις 30 Αυγούστου

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Να είσαι φρόνιμος και συνετός όταν κάποιος φτωχός άνθρωπος που έχει ανάγκη καταφύγει σε σένα

 Image may contain: one or more people and close-up
Να είσαι φρόνιμος και συνετός όταν κάποιος φτωχός άνθρωπος που έχει ανάγκη καταφύγει σε σένα. Ο εχθρός θα προσπαθήσει τότε να ψυχράνει την καρδιά σου, να την κάνει ολότελα αδιάφορη, να φερθεί με περιφρόνηση στον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη. Φρόντισε να ξεπεράσεις μέσα σου την αντιχριστιανική και απάνθρωπη αυτή διάθεση.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για καμήλες στην ερημο ψηλα
Μία παλία ιστορία λέει ότι, τον περασμένο αιώνα ένας καμηλίερης έμπορος ξεκίνησε για το Κάϊρο,με σκοπό να επισκεφτεί έναν ξακουστό σοφό γέροντα...
Τελικά, συναντήθηκε με τον σοφό γέροντα,αφού χρειάστηκε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι,διασχίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ερήμου...
Ξαφνίαστηκε όμως όταν είδε ότι ο γέροντας ζούσε σε μία σκηνή,με μοναδικά έπιπλα ένα στρώμα
πάνω στήν άμμο, ένα σοφρά,δύο σκαμνιά και πολλά βιβλία.
Γύρισε τότε προς τον σοφό και γεμάτος απορία τον ρώτησε:
-Πού είναι τα έπιπλά σου...;
Ο γέροντας κοίταξε τον καμηλίερη και του απάντησε με μία ερώτηση:
-Τα δικά σου που είναι...;
-Μα εγώ δεν έχω, είμαι περαστικός...!
-Και εγώ περαστικός είμαι...!
Οι περισσότεροι ζουν λες και θα μείνουν για πάντα εδώ...Ξέχασαν να γίνουν ευτυχισμένοι !
Η αξία των πραγμάτων δεν εξαρτάται από το χρόνο που διαρκούν,αλλά από την ένταση με την οποία γίνονται.
Γι' αυτό υπάρχουν στιγμές αλησμόνητες,πράγματα ανεξήγητα και άτομα ασύγκριτα.
Κι εσύ μπορείς να γίνεις ευτυχισμένος σήμερα...αλλά και καθημερινά!"

Vima orthodoxias

Κάποτε γνώρισα έναν άγιο...


Θυμάμαι κάπου στα 1997-98, συνόδευσα τον μακαριστό γέροντα μου και πνευματικό μου Πατέρα, Επίσκοπο Κερνίτσης κυρό Λεόντιο, στην αγιοτόκο Μυτιλήνη την οποία και επισκεπτόταν συχνά ο Επίσκοπος Λεόντιος μιας και έτρεφε μεγάλη ευλάβεια στα ιερά Προσκυνήματα της ιεράς νήσου, στην Παναγιά της Αγιάσου αλλά και στον Ταξιάρχη στο Μανταμάδο. Ήταν καλοκαίρι νομίζω, όταν πήγαμε στο νησί όπου τον καλούσε ο αγαπημένος του φίλος Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ιάκωβος για να παραστεί σε κάποια πανήγυρη της επαρχίας του.

Εκεί λοιπόν, συνήντησα έναν γέροντα Ιερομόναχο, λίγο ρακένδυτο, λίγο ατημέλητο. Σε κάποια στιγμή, είδα πως με κοιτούσε επίμονα. Τον πλησίασα και ζήτησα την ευχή του. Μου έδωσε το χέρι του και το ασπάστηκα. Λίγο αργότερα, ρώτησα τον μακαριστό γέροντα μου ποιος ήταν αυτός ο Ιερομόναχος και ο παππούς ο Λεόντιος μου λέει: ''Αυτός είναι άγιος άνθρωπος, είναι ο παπά Φώτης!''

Λίγο αργότερα την ώρα που οι Ιερείς ξεκίνησαν να ντύνονται, βλέπω τον παπά Φώτη να βγάζει από ένα μπόγο μια παπαδική κεντητή στολή με καφτάνι! Ένα αριστούργημα παλαιάς κεντητικής τέχνης! Τότε, ανόητος νεαρός εγώ, σκέφθηκα χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν, ρούχα δεν έχει να βάλει, καφτάνι ήθελε... Αμαρτίας νεότητος μου μή μνησθής Κύριε! Ασφαλώς, δεν τόλμησα να εκφράσω την σκέψη μου αυτή σε κανέναν. Καθόμουν και κοίταζα τον γέροντα να ενδύεται ιεροπρεπώς τα άμφια του και όταν σε κάποια στιγμή συναντήθηκαν τα βλέμματα μας, εγώ αμέσως έσκυψα το κεφάλι.

Τελείωσε η Θ. Λειτουργία και μπαίνοντας μέσα στο ιερό, αισθάνομαι ένα χέρι να με κρατά. Γυρνώ και βλέπω τον παπά Φώτη να με κοιτά και με χαμόγελο μου λέει:'' μην σε νοιάζει τι φοράς έξω από το Ναό,κουρέλια να βάλεις δεν πειράζει! Πρόσεχε μόνον τι φοράς όταν μπαίνεις μέσα να λατρέψεις τον Θεό!''
Τα έχασα... Δεν θυμάμαι κιόλας αν ανταπέδωσα το χαμόγελο, αλλά αυτό που θυμάμαι ήταν πως την στιγμή που χωρίς να έχω εκφράσει την σκέψη μου, την είχα κιόλας ξεχάσει, εκείνος μου έδωσε μιαν απάντηση χωρίς να την περιμένω!Θυμήθηκα τα λόγια του Δεσπότη, ''αυτός είναι άγιος άνθρωπος!''

Όλοι του έδειχναν μεγάλο σεβασμό. Ο παπά Φώτης ο Λαυρεώτης, έτσι όπως έμεινε στην ιστορία, πράγματι ήταν ένας άγιος άνθρωπος. Έκρυβε την αγιότητα του με την δια Χριστόν σαλότητα, για να μπερδεύει τους ανθρώπους. Αλλά οι άνθρωποι ήξεραν πως ανάμεσα τους περπατούσε ένας Άγιος του Θεού, ξυπόλητος πολλές φορές και πάντα ρακένδυτος, ελεήμων και φιλάνθρωπος, ασκητικός και λιτοδίαιτος, του έδιναν με το ένα χέρι και αμέσως τα έδινε με το άλλο...

Πέρασαν τρία - τέσσερα χρόνια από τότε. Διακονούσα την Εκκλησία ως Πρεσβύτερος πλέον στον Άγιο Αθανάσιο.
 Μια Κυριακή πρωί, βλέπω από το παραπόρτι του Ιερού να μπαίνει μέσα σκυφτός ο παπά Φώτης! Μόλις τον είδα, τον θυμήθηκα, πάω του φιλώ το αγιασμένο του το χέρι και τον καλωσορίζω. Με ασπάστηκε και μου λέει:'' παππούλη- ποιον, το μειράκιον που είχε απέναντι του- με αφήνεις να λειτουργήσω και εγώ μαζί σου;'' Μα γέροντα - του λέω- ρωτάτε; Με πολύ χαρά!

Ντύθηκε τα άμφια που φορούσε τότε που τον πρωτοσυνάντησα και λειτούργησε με τον γράφοντα να στέκει στο πλάι της Αγίας Τράπεζας... Τι αξέχαστη Θεία Λειτουργία! Αισθανόμουν την ώρα εκείνη πως συλλειτουργούσα με έναν αληθινό φίλο του Θεού! Τέλειωσε η Λειτουργία και έφυγε ήσυχα έτσι όπως είχε έρθει χωρίς να μιλήσει καθόλου, χωρίς καν να με χαιρετίσει! Όμως, υποψιασμένος από την προηγούμενη συνάντηση μας, ούτε τόλμησα να σκεφτώ τίποτα! Αρκέστηκα στην χαρά και στην ευλογία αυτής της Θείας Λειτουργίας!
 Πέρασε λίγος καιρός. Ξάφνου μου έρχεται με το ταχυδρομείο μια επιστολή! Με καλλιτεχνικά γράμματα έγραφε το όνομα μου στην θέση του παραλήπτου. Την άνοιξα. Ήταν του παπά Φώτη του Λαυρεώτη, μισά Ελληνικά μισά Γαλλικά τα έγραφε! Να με ευχαριστήσει για την φιλοξενία της Θείας Λειτουργίας. Να μου ευχηθεί και να με βεβαιώσει για την αγάπη του...
Κράτησα φυλαγμένη την επιστολή του αυτή αλλά και την μορφή του χαραγμένη στην σκέψη μου! Πως έψαχνα κάπου, βρήκα ξάφνου μπροστά μου αυτή την φωτογραφία του που μου δωσε την αφορμή να μοιραστώ μαζί σας αυτήν την ευλογημένη εμπειρία. Και κάπως έτσι κίνησα να γράψω για εκείνον. Μα πριν αρχίσω, ήθελα τίτλο για τούτο εδώ το κείμενο! Λίγο σκέφτηκα και έγραψα: κάποτε γνώρισα έναν άγιο...
π.Θωμάς Ανδρέου

Τόλμη για αναζήτηση(π.Βαρνάβας)

π.Βαρνάβας 24-4-17 
Τόλμη για αναζήτηση


...το καταλάβεις πρώτον, όταν ο νούς είναι γεμάτος απο πολύ πόθο για τον Θεό! Και εδώ είναι το παράδοξο,οτί μπορώ να ποθώ και κάτι που δεν είδα.Όπως αν είσαι και ιδιαίτερα ερωτιάρης,θέλεις σύντροφο χωρίς να την έχεις δεί...

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Σύρε να πεις Χριστός Ανέστη

Αποτέλεσμα εικόνας για ingerul invierii fresca
  Λαμπροφορά η ψυχή . Άμετρη η ευσπλαχνία Του . Από τα σκοτάδια της φυλακής του Άδου , ο Φωτοδότης μας πέρασε στο ανέσπερο Φως . Και από την πικρή σκλαβιά του νοητού Φαραώ,στην ελευθερία της γης της επαγγελίας. 
Σωσμός από τα κατώτατα της γης . Λύτρωση από τις αιώνιες αλυσίδες,από τα δεσμά του παμφάγου θανάτου. 

 Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί , Ιερότατο Πάσχα Κυρίου , καινόν άμωμον, τερπνόν! Απ τον θάνατο στη ζωή ! Από την γη στον Ουρανό ! Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν επινίκιον άδοντας ! Όσοι χθες συμπορεύθησαν στο Εκούσιον Πάθος με εκούσιο πόθο , όσοι συνετάφησαν αφού πρώτα συσταυρώθηκαν,σήμερα συνεγείρονται και γίνονται Θεόπτες,ζουν στο απρόσιτο Φως το Αναστάσιμο. Θα δουν τον Χριστόν Εξαστράπτοντα , γλυκά να τους λέει το Χαίρετε ! 

 Θα αισθανθούν την καθολική τούτη χαρά,να απλώνεται παντού,στα εν Χριστώ έμψυχα και σε όλα ανεξαιρέτως τα άψυχα και άλογα.Ουρανός και γη ευφραίνονται !Ορατός και αόρατος κόσμος συνεορτάζει ! Μια η αιτία ! Η μοναδική τούτης της ευφροσύνης , τούτης της πίστης , της μόνης αληθινής και αιώνιας : Χριστός γαρ εγήγερται! Μεθύσι νέο , καινό , σαν το πιοτό που έσταξε από της αφθαρσίας την πηγή , το κενό μνημείο του Αναστημένου Ναζαρηνού ,

Μνήμη Υπνου...

Αποτέλεσμα εικόνας για lavra pesterilor
Μνήμη Υπνου...
Να κοιμηθώ πεθύμησα
να αποκτήσω μνήμη πρώτη του Υπνου.
Στο κοιμητήριο με κάλεσαν 

των αιώνων οι κεκοιμημένοι.

Πιστοί στο ραντεβού εκεί στο Κίεβο.
Ξενάγηση κάτω στις σπηλιές
κεί πού 'ναι τα κρεβάτια τους τ' αναστάσιμα,
τ' άφθαρτα σωματά τους.

Δέν ξέρω άν αυτοί ή εγώ κοιμόμουνα,
μα ξέρω πως ζωή μου δίνανε
απο την ΖΩΗ Του,
που γέμιζε της Έαρος το ανάσασμα
τ' άνθισμα της γής, το Φώς τ' απρόσιτο.

Έν τοις μνήμασι Ζωήν να χαρίζεται
τότε και τώρα.
Στήν καρποφορία ,
στον τρύγο του Αίματος αμπέλου,
στον θέρο του Σώματος σταριού.

 χείρ Αναστάση αμαρτωλού...ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΟΣΚΡΕΣΕ!!

Πίστη και γνώση...

ΤΗΣ ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος γεωργιος και αγιος θωμας
Ο Einstein έλεγε ότι η επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι κουτσή κι η θρησκεία χωρίς επιστήμη είναι τυφλή. Και να που η σημερινή μέρα (σπάνια και μοναδική), τιμάει μαζί πίστη και γνώση, βεβαιότητα και αμφιβολία. Δύο άνθρωποι τόσο αντίθετοι έφτασαν στον ίδιο προορισμό- στην Αγιότητα- ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους και σήμερα - σα να θέλει να μας πει κάτι το Σύμπαν- έφερε τους δύο αυτούς ανθρώπους μαζί στη μνήμη και στην καρδιά μας: Γεώργιος και Θωμάς- η βεβαιότητα της πίστης που δε θέλει αποδείξεις για να είναι, και η αμφιβολία της απιστίας που θέλει απτές αποδείξεις για να πεισθεί.
 
Ποιος από τους δύο είχε δίκιο; Ποιος δρόμος είναι ο ορθότερος; Οι της καρδιάς θα υπερασπιστούν τον πρώτο, αυτόν της σίγουρης, ακλόνητης πίστης στο πιο απρόσιτο Ιδανικό... θα πουν πως χωρίς πίστη, η σχέση του ανθρώπου με τον Ουρανό κλονίζεται, ότι η πίστη σε κάνει ορμητικό και ατρόμητο, η πίστη σε κάνει γνώστη...

Οι της λογικής θα υπερασπισθούν το δεύτερο μονοπάτι, αυτό της ανήσυχης απιστίας, αυτής που ζητά αδιάκοπα λεπτομέρειες για να κάνει το απρόσιτο Ιδανικό απτό και οικείο... εκείνοι θα πουν ότι χωρίς γνώση ο Ουρανός απομακρύνεται, ότι η γνώση, η επιστήμη (<επί+ ίσταμαι = γνωρίζω καλά), σε κάνει δυνατό και συνετό, η γνώση σε κάνει πιστό...

Ποια από τις δύο απόψεις είναι η ορθή; Και τελικά τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος στην πορεία του προς την πνευματική του ολοκλήρωση;
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul apostol toma si sfantul gheorghe icoana
Οι ιστορίες των δύο αγίων που γιορτάζουν σήμερα φανερώνουν ότι για τον άνθρωπο που θέλει να ξεφύγει από τα στεγανά της ύλης, δεν υπάρχει μοναχά ένας δρόμος, γιατί η πνευματική ολοκλήρωση δεν περνά μέσα από την ακύρωση αυτού που είμαστε: μπορείς ελεύθερα να είσαι πλάσμα της πίστης ή πλάσμα της επιστήμης και ως τέτοιος να εξελιχθείς σε άνθρωπο του πνεύματος... όλοι οι δρόμοι είναι δεκτοί γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι δεκτοί στην προσωπική τους αλήθεια. 
Βασική προϋπόθεση, κοινή στους δύο δρόμους η ταπεινή επιθυμία: να θέλεις να ανέβεις σε μια κορφή με όποιο μέσο διαθέτεις ως άνθρωπος- πίστη ή επιστήμη, βεβαιότητα ή αμφιβολία, καρδιά ή λογική... όλα δεκτά, όλα χρήσιμα, όλα αποτελεσματικά για τον άνθρωπο που θέλει: ο πιστός μπορεί να συντρίψει τέρατα και ο γνώστης μπορεί να αγγίξει την Ανάσταση... η πίστη νικάει το απόλυτο Κακό μα η γνώση ψηλαφεί το απόλυτο Καλό... μη βιαστείς να διαλέξεις μεγαλύτερη υπηρεσία: αν δε νικηθεί το Κακό, το Καλό δεν πλησιάζει... και αν το Καλό δε γίνει οικείο, κανείς δε μπορεί να νικήσει το Κακό... Χρειαζόμαστε και τις δυο δυνάμεις, όπως χρειαζόμαστε δύο πόδια διαφορετικά για να νικήσουμε τη στασιμότητα: πίστη χωρίς φανατισμούς και γνώση χωρίς υπεροψία...
Χρόνια πολλά στους πιστούς Γιώργηδες που τα βάζουν με δράκους για όλους μας...
Χρόνια πολλά και στους άπιστους Θωμάδες που αμφισβητούν την Ανάσταση, για να μας κάνουν να ελπίζουμε σ' αυτήν..

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

«Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν»


Είναι πάντα κοντά μας ο Θεός !
Πόσες φορές! Πόσες φορές τα μαύρα σύννεφα της λύπης σκοτεινιάζουν τον ορίζοντα της ψυχής μας! Πόσες φορές το πρόσωπο σκυθρωπάζει και τα δάκρυα του πόνου καυτά κυλούν από τα μάτια μας! Πάλι δύσκολα τα πράγματα. Πάλι στενά όλα. Τίποτε δεν πάει καλά. Δεν μας βοηθούν οι δικοί μας. Μας ξέχασε και ο Θεός! Και καλά κάνει. Τέτοιοι που είμαστε, τέτοια μας πρέπουν…
Είμαστε αδύνατοι οι άνθρωποι και όταν παρουσιασθεί κάποια δοκιμασία, τέτοιες μαύρες σκέψεις αρχίζουν να βασανίζουν το νου και να ταλαιπωρούν την ψυχή μας. Εύκολα τα χάνουμε τότε και απογοητευόμαστε. Είναι και ο ανυποχώρητος εχθρός μας, ο διάβολος, που πάντοτε εκμεταλλεύεται τέτοιες περιστάσεις και ρίχνει τα βέλη του τα “πεπυρωμένα”, παρουσιάζει τα πράγματα πολύ χειρότερα απ’ ότι είναι, απελπίζει την ψυχή και ζαλίζει το νου με την ιδέα ότι ο Θεός μας ξέχασε, δεν υπάρχει Θεός για μας.
Μήπως όμως πολλές φορές παθαίνουμε ό,τι και οι δύο μαθητές του Κυρίου, που το απόγευμα της ημέρας της Αναστάσεως οδοιπορούσαν από τα Ιεροσόλυμα προς ένα χωριό, σε απόσταση περίπου δύο ωρών, με το όνομα Εμμαούς; (βλ. Λουκ. κδ’ 13-35).

Είχαν ζήσει όλα τα γεγονότα που συγκλόνισαν τα Ιεροσόλυμα εκείνες τις ημέρες, τις δίκες του Κυρίου ενώπιον των αρχιερέων και του Πιλάτου, τα φρικτά παθήματα, τη σταύρωση και την ταφή του. Κάποιες παράξενες ειδήσεις που άρχισαν να κυκλοφορούν τελευταία, ότι ο Χριστός ζει, δεν τις υπολόγισαν πολύ, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν αληθινές. Ήταν απογοητευμένοι από την έκβαση των γεγονότων, είχαν χάσει τις ελπίδες τους και οι ψυχές τους είχαν βυθισθεί σε πέλαγος θλίψεως.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ρωσικό νεομαρτυρολόγιο.

Από το 1917 έως το 1987 χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι στη Σοβιετική Ρωσία έχασαν τη ζωή τους για την πίστη τους. Στις 23-1-1918 το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτροπών της Κυβερνήσεως των Μπολσεβίκων δημοσίευσε το “Διάταγμα για τον χωρισμό του κράτους και της εκπαιδεύσεως από την εκκλησία”. Με το διάταγμα αυτό η εκκλησία περιορίστηκε σκληρά. Στις 8-5-1918 το συμβούλιο αυτό οργάνωσε μόνιμο τομέα διώξεως της εκκλησίας. Πρόκειται για τον τομέα Η’, γνωστό για τις πολλές εκκαθαρίσεις του. Σκοπός του ήταν η εξάλειψη κάθε μορφής θρησκευτικής ζωής και δραστηριότητας στη χώρα.

Η μονή Οδηγητρίας Ufim “γκρεμίστηκε και ο ναός συλήθηκε. Οι κρατικοί εντεταλμένοι κατέστρεψαν τα τείχη και έσπασαν τα παράθυρα, οι εικόνες κομματιάστηκα ή αλείφθηκαν με κόπρανα. Ένας από τους δράστες αυτής της βεβήλωσης πήρε στο σπίτι του την Αγία Τράπεζα, για να τη χρησιμοποιήσει ως τραπέζι κουζίνας...”. Στην περίφημη Λαύρα του Κιέβου εγκαταστάθηκε στρατιωτικό απόσπασμα. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας οπλισμένοι στρατιώτες, φέροντας κράνος και καπνίζοντας, εισέβαλαν στους ναούς και βιαιοπραγούσαν κατά των μοναχών.

Τον μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρο πέντε μεθυσμένοι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν, κλέβοντάς του τον σταυρό και το εγκόλπιό του. Πρόκειται για τον πρώτο νεομάρτυρα της κομμουνιστικής θηριωδίας. Ακολούθησε η δολοφονία του μητροπολίτη Tobolski Ερμογένη, του πρεσβυτέρου Πέτρου Karelin, του αρχιεπισκόπου Perm Ανδρονίκου, της τσαρικής οικογένειας και πολλών άλλων.

Αγιοκατάταξη του Μητροπολίτη Λακεδαιμονίας και Εθνομάρτυρος Ανανία Λαμπάρδη,

Αποτέλεσμα εικόνας για Μητροπολιτης. Λακεδαιμονίας Εθνομάρτυρας Ανανίας Λαμπάρδης
Κατά τη διάρκεια της Ακολουθίας της Αναστάσεως, στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας Σπάρτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης  κ. Ευστάθιος θέλοντας να επιτείνει το χαρμόσυνο κλίμα ανακοίνωσε την Αγιοκατάταξη του Μητροπολίτη Λακεδαιμονίας και Εθνομάρτυρος Ανανία Λαμπάρδη, ύστερα από ομόφωνη απόφαση της Συνοδικής Επιτροπής επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων και την προ ολίγων ημερών έγκριση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πλέον απομένει η έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Είχαν προηγηθεί μακρόχρονες και επίπονες προσπάθειες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ.κ. Ευσταθίου, για την ανεύρεση όλων των σχετικών ιστορικών στοιχείων και την απαραίτητη τεκμηρίωσή τους. Ο σεπτός Ποιμενάρχης μας γνωστοποίησε ότι η μνήμη του Αγίου θα τιμάται στις 15 Απριλίου, ημερομηνία του μαρτυρίου του, και ότι όταν θα επικυρωθεί η Αγιοκατάταξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα γίνουν τα δέοντα, ώστε η τοπική κοινωνία να συμμετέχει και να χαρεί για το σπουδαίο και τιμητικό αυτό γεγονός.
Αποτέλεσμα εικόνας για Μητροπολιτης. Λακεδαιμονίας Εθνομάρτυρας Ανανίας Λαμπάρδης
Ο ιερομάρτυρας Ανανίας Λαμπάρδης γεννήθηκε στις αρχές του ΙΗ” αιώνα στη Δημητσάνα Αρκαδίας λαμβάνοντας το κατά κόσμον όνομα Αναστάσιος. Ο πατέρας του ήταν ο προύχοντας Στασινός της Άκοβας και η μητέρα του από την ισχυρή οικογένεια Λαμπάρδη ή Λαμπαρδόπουλου της Δημητσάνας. Ο Ανανίας

Τοιχογραφία Madonna della Bruna

Panayia and Christ Fresco  Madonna della Bruna Date: 1270.  Artist: "Maestro della Bruna," perhaps Rinaldo da Taranto  Cathedral of S. Maria della Bruna, Matera, Italy
Τοιχογραφία
Madonna della Bruna
Χρονολόγηση: περίπου 1270
Καλλιτέχνης: "Maestro della Bruna," ίσως Rinaldo da Taranto
Στον Καθεδρικό Ναό της S. Maria della Bruna, Ματέρα, Ιταλία

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Σε κανέναν από αυτούς δεν διάβασα: ''έλθετε προς εμέ πάντες οι κοπιώντες


Έχω διαβάσει στον Πλάτωνα και στον Κικέρωνα ρήσεις που ήταν σοφές και ωραίες. Αλλά σε κανέναν από αυτούς δεν διάβασα: ''έλθετε προς εμέ πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς''.
Ιερός Αυγουστίνος.

Μακεδονομάχος Δήμος Ευαγγέλου

Image may contain: one or more people, people standing, text and outdoor
Σπάνια φωτογραφία του 1960 όπου δείχνει τον Μακεδονομάχο Δήμο Ευαγγέλου πλέον σε ηλικία 77 ετών από το χωριό Ασπρόγεια (Στρέμενο) του Ν.Φλώρινας.
 Ο εν λόγω Μακεδονομάχος ήταν δίπλα στον Παύλο Μελά όταν τραυματίστηκε θανάσιμα, και ήταν αυτός που του έπλυνε την πληγή και έκατσε δίπλα του μέχρι να επέλθει ο θάνατός του, μάλιστα ο Παύλος Μελάς τον αποκαλούσε ‘’Χελιδόνι της Άνοιξης’’ (μόνιμο έκθεμα Βλαχογιάννειου μουσείου).

Χωρίς την Ανάσταση, όλα θα ήταν μάταια και θα είχαν καταρρεύσει

Спящая стража у пустого гроба. Фреска монастыря Высокие Дечаны, Сербия. XIV в.
Λόγω της ύψιστης σημασίας που έχει η Ανάσταση του Χριστού, πολεμήθηκε όσο κανένα άλλο γεγονός. Αλλά για τον ίδιο λόγο και αποδεικνύεται η ιστορικότητά της, όσο κανένα άλλο γεγονός της παγκοσμίου ιστορίας. Η επαλήθευση των προφητειών και των προρρήσεων του ίδιου του Χριστού, ο άδειος τάφος με τα οθόνια αδιατάρακτα, οι μαρτυρίες των μυροφόρων γυναικών, οι μαρτυρίες των μαθητών που υπήρξαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του τάφου, του αγγέλου και των εμφανίσεων του Αναστάντος, η μετάνοια των ανθρώπων, η ίδρυση της εκκλησίας, καθιστούν το γεγονός αναντίλεκτο.

Γελοίος υπήρξε ο ισχυρισμός των σταυρωτών του Χριστού ότι οι μαθηταί έκλεψαν το σώμα και διέδωσαν ψευδώς ότι αναστήθηκε. Ένα γεγονός λαμπρότερο από τον ήλιο δεν μπορούσε να επισκιαστεί από τον κονιορτό των ψευδολογιών που εξαπέλυσε το ηττημένο ιουδαϊκό ιερατείο.

Σειρά ερωτημάτων αποδεικνύει τη γελοιότητα του ισχυρισμού:
Αν το σώμα του Χριστού το έκλεψαν οι μαθηταί του, σύμφωνα με τη συκοφαντική δυσφήμηση των αρχιερέων, γιατί δεν το έκλεψαν προτού εγκατασταθεί φρουρά στον τάφο; Και πώς τόλμησαν οι μαθηταί να πλησιάσουν τον τάφο, για να κλέψουν το σώμα, αφού τρομοκρατήθηκαν και διασκορπίστηκαν ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα, πριν ακόμη εκπνεύσει ο Ιησούς πάνω στο σταυρό;
Αποτέλεσμα εικόνας για Sleeping guard at empty coffin resurrection
Και πώς είδαν τους «κλέφτες» οι φύλακες, αφού εκοιμώντο; Οι κοιμώμενοι βλέπουν; Γνωρίζουμε ότι συχνά βλέπουν βέβαια, αλλ’ αυτά που βλέπουν είναι όνειρα. Πώς μπορούν να λογαριαστούν για μάρτυρες οι κοιμώμενοι φύλακες; Και πώς κοιμήθηκαν όλοι οι φρουροί, όντας στρατιώτες του αυστηροτέρου στρατού του κόσμου, του ρωμαϊκού, που προέβλεπε θάνατο στον κοιμώμενο φρουρό; Και πώς δεν ξύπνησαν από το θόρυβο της αποκυλίσεως του τεραστίου λίθου, που έκλεινε την είσοδο του τάφου; Πώς δεν ξύπνησε κανένας; Τόσο βαθιά εκοιμώντο όλοι;

Και πώς οι μαθηταί, όταν μπήκαν στον τάφο για να κλέψουν το σώμα του Χριστού, δεν άρπαξαν το σώμα, όπως ήταν τυλιγμένο με τα οθόνια, και δεν έφυγαν αμέσως, πριν ξυπνήσουν οι φρουροί και τους συλλάβουν; Γιατί χρονοτρίβησαν προκειμένου να βγάλουν τα οθόνια; Και τι νόημα είχε να βγάλουν τα οθόνια; Και πως δεν διαταράχτηκε το σχήμα των οθονίων, αλλά παρέμειναν ατόφια στο σχήμα του σώματος του Χριστού; Και πώς ξεκόλλησαν το σώμα από τα οθόνια που είχαν κρυσταλλώσει και είχαν γίνει ένα πράγμα με τη σάρκα; Και γιατί πήραν το σώμα γυμνό;
Αποτέλεσμα εικόνας για Resurrection. The empty tomb and the sleeping guards
Και γιατί οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν καταδίωξαν και δεν συνέλαβαν τους «κλέφτες» και δεν πήραν το σώμα του νεκρού πίσω και δεν το παρέδωσαν στους Ιουδαίους για να το περιφέρουν μέσα στην Ιερουσαλήμ, για να δουν οι άνθρωποι ότι δεν αναστήθηκε, αλλά εκλάπη; Και γιατί δεν τιμωρήθηκαν οι μαθηταί για την κλοπή και οι φύλακες για την αμέλειά τους και τον ύπνο τους σε ώρα υπηρεσίας;

Οι φύλακες, αν τελικά εκοιμώντο και οι μαθηταί βρήκαν τον τάφο αφύλακτο και

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

«Ευλογημένε,λένε το Χριστός Ανέστη!»

Αποτέλεσμα εικόνας για trees .spring,birds
Ήταν άνοιξη,ο Γέροντας Παΐσιος άκουγε τα πουλιά έξω να κελαϊδάνε και με ρωτάει:
 «Τί λένε,τώρα,τα πουλάκια;»
«Που να ξέρω Γέροντα;»του λέω...
«Ευλογημένε,λένε το Χριστός Ανέστη!»



 Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Κατερέλου

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΑΠΛΑ…

Paschal Photo Contest Results.  Photo: Tatiana Chubenko
Πόσο πνευματικό το να ρωτάς το παιδί σου
πόσα γκολ έβαλε στο σχολείο, και να περνάς ώρα μαζί του.
Να σου λέει η γυναίκα σου πώς πέρασε η μέρα της,
και να την κοιτάς με μάτια ζεστά.
Να ακούς τον άντρα σου να σου εξηγεί τον καυγά που είχε
μ’ έναν σπασίκλα στο δρόμο,
και να απαντάς ¨τι λες, αγάπη μου!¨
Να πίνεις καφέ σε μια καφετέρια με αγαπημένη παρέα,
και θέα τον ήλιο που σβήνει.
Να κάνεις την προσευχή σου μυστικά,χωρίς να ζαλίζεις κανέναν
με άκυρα κηρύγματα,ξύλινη γλώσσα,
πιέσεις κι ενοχές.
Βλέπεις το Χριστό πουθενά σ’ όλα αυτά;
Είδες τι καλά κρύβεται;…

Ο Ναός του Χριστού Φιλανθρώπου στην Πόλη

1. Το κομνήνειο καθίδρυμα
1.1. Ίδρυση και κτήτορας

Η ανδρική μονή του Χριστού Φιλανθρώπου ιδρύθηκε στα τέλη του 11ου ή στις αρχές του 12ου αιώνα. Η ίδρυση αποδίδεται στην αυτοκράτειρα Ειρήνη Δούκαινα, με τη συμμετοχή κατά πάσα πιθανότητα του συζύγου της Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Η παράλληλη ίδρυση του άλλου καθιδρύματος της Ειρήνης, της Παναγίας Κεχαριτωμένης (επρόκειτο για γυναικεία μονή), και η εγγύτητα των δύο μονών –οι οποίες χωρίζονταν από έναν τοίχο– έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για τα δύο μέρη μιας κοινής αυτοκρατορικής χορηγίας. Το τυπικό της μονής του Χριστού Φιλανθρώπου δεν έχει διασωθεί, αντίθετα από το τυπικό της Παναγίας Κεχαριτωμένης, στο οποίο περιλαμβάνονται και ορισμένες λεπτομέρειες για την ανδρική μονή: Η ύδρευση των δύο μονών ήταν κοινή· το μοναστήρι του Χριστού Φιλανθρώπου περιλάμβανε μεταξύ άλλων έναν κήπο· το τυπικό της μονής είχε γίνει σε τρία αντίγραφα, όπως και το τυπικό της Κεχαριτωμένης, εκ των οποίων ένα φυλασσόταν στο αρχείο της Αγίας Σοφίας, ένα στην ίδια τη μονή και το τρίτο το κρατούσε ο ηγούμενος.1

Τα στοιχεία για τη μονή του Χριστού Φιλανθρώπου είναι λιγοστά, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι πρόκειται για αυτοκρατορικό καθίδρυμα. Η χρονολογία ανέγερσής της μπορεί μόνο μερικώς να προσδιοριστεί: το 1107 γίνεται μνεία στον ηγούμενο της μονής Φιλανθρώπου Σωφρόνιο2 και εικάζεται ότι η ανέγερση της μονής άρχισε μετά το 1095 και την απόσυρση της βασιλομήτορος Άννας Δαλασσηνής από την πολιτική ζωή στη μονή του Χριστού Παντεπόπτη, την οποία η ίδια είχε ιδρύσει. Θεωρείται επίσης σχεδόν βέβαιο ότι κατασκευάστηκε ταυτόχρονα με τη γυναικεία μονή της αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας, της οποίας το πρώτο τυπικό χρονολογείται στην περίοδο 1108-1111. Πολύ αργότερα, στις αρχές του 13ου αιώνα, ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης σημειώνει ότι τάφηκε στη μονή του Χριστού Φιλανθρώπου ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός, τον οποίο αναφέρει ως ιδρυτή της.3 Ένας ηγούμενος της μονής στα τέλη του 12ου αιώνα ήταν φίλος του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ευσταθίου, κάτι το οποίο, συγχρόνως με το γεγονός ότι τον ηγούμενο τον τοποθετούσε ο αυτοκράτορας, δείχνει τη σημασία της μονής στην Κωνσταντινούπολη.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση...


.."Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα χάος, ἀπό μία ἄβυσσο, πού ἦταν ἀδύνατο νά τήν περάσει ὁ ἄνθρωπος μόνος. Αἰῶνες περίμενε ὁ κόσμος αὐτό τό Πάσχα, αὐτό τό πέρασμα.Μίλαγε μέ ἐνθουσιασμό καί βεβαιότητα. 

Συγκινήθηκε.Σιώπησε…καί συνέχισε :
- Τώρα δέν ὑπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Ἅδης. Τώρα ὃλα εἶναι χαρά, χάρις στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τώρα μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ἀναστηθοῦμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του.Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση.. "

Άγιος Πορφύριος 

«Ἀναστάσεως ἡμέρα καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει»

«Ἀναστάσεως ἡμέρα καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει»

Ἁγίου Ἀμφιλοχίου, Ἐπισκόπου Ἰκονίου

Ἡμέρα χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης σήμερα, ἀγαπητοί. Ἡμέρα ἀγαλλιάσεως καὶ σωτηρίας, ἡμέρα φωτισμοῦ καὶ ἁγιασμοῦ, ἡμέρα εἰρήνης καὶ καταλλαγῆς· ἡμέρα ἀναπλάσεως καὶ ἀνακαινισμοῦ τῶν ψυχῶν μας, ἡμέρα πραγματικὰ μεγάλη καὶ θαυμαστή, ἡμέρα ἐπιφανής.


 Αὐτὴ τὴν ἡμέρα μᾶς συνανέστησε ὁ Χριστός μας, ἐμᾶς ποὺ εἴχαμε πέσει στὴν ἁμαρτία. Αὐτὴ τὴν ἡμέρα μᾶς συνεζωοποίησε ὁ Χριστός, ἐμᾶς ποὺ εἴχαμε νεκρωθεῖ ἀπὸ τὰ παραπτώματά μας.

 Αὐτὴ τὴν ἡμέρα μᾶς ἄνοιξε τὸν Παράδεισο, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὸ ξύλο τῆς Ζωῆς. Δηλαδή, τὸ Τίμιο καὶ ζωοποιὸ σῶμα του καὶ αἷμα του, διὰ τοῦ ὁποίου ἐξαγνιζόμεθα καὶ ἁγιαζόμεθα καὶ φωτιζόμεθα καὶ ἀνακαινιζόμεθα…

Διότι ὁ Χριστὸς ἔδωσε τὸν ἑαυτὸ του λύτρο γιὰ ὅλους μας καὶ μᾶς ὁδήγησε ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή, ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς, ἀπὸ τὴν δουλεία στὴν ἐλευθερία, ἀπὸ τὴν ἔχθρα στὴ γνήσια φιλία.Μᾶς ἐξαγόρασε ὁ Χριστός μας ἀπὸ τὴν κατάρα καὶ τὴν ἁμαρτία, ἀφοῦ ἔγινε γιὰ μᾶς κατάρα, κι ἔτσι μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν υἱοθεσία, γιὰ νὰ μὴν εἴμεθα πλέον δοῦλοι, ἀλλὰ ἐλεύθεροι, νὰ μὴν εἴμεθα ἐμπαθεῖς, ἀλλὰ ἀπαθεῖς, νὰ μὴν εἴμεθα φιλοκόσμοι, ἀλλὰ φιλόθεοι. Νὰ μὴν πορευόμεθα σαρκικὰ ἀλλὰ πνευματικά.

Ὁ Χριστός μας, ἀγαπητοί, μᾶς ἐδόξασε «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Ἐμεῖς τί θὰ ἀνταποδώσουμε στὸν Κύριό μας γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα μᾶς χάρισε; Τί θὰ τοῦ προσφέρουμε ἴσο πρὸς τὴν ὑπερβάλλουσα δωρεά του καὶ τὴ χάρη του;…
Ἂς τὸν εὐχαριστήσουμε, ἀγαπητοί, καὶ ἂς προσπέσουμε στὸν Κύριό μας. Ἂς τὸν προσκυνήσουμε καὶ ἂς τοῦ προσφέρουμε μὲ σεβασμὸ καὶ εὐλάβεια τὰ μύρα (τῆς ἀγάπης μας) καὶ τοὺς ὕμνους μας ὡς δῶρα. Διότι εἶναι φιλάνθρωπος καὶ φιλάγαθος ὁ Δεσπότης μας καὶ δέχεται τὰ πάντα, ἔστω κι ἂν εἶναι μικρὰ καὶ εὐτελῆ, αὐτὰ ποὺ τοῦ προσφέρουμε.


Ἂς ἀγαπήσουμε κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἀγάπησε κατὰ χάρη, …ἂς πορευθοῦμε συμφώνως μὲ τὶς ἅγιες ἐντολές του.

Ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε σαρκικὸ καὶ πνευματικὸ μολυσμό. Ἂς προσφέρουμε στὸ Θεὸ πράξεις ἀγαθές, ὅπως τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὑπομονή. Ἂς τοῦ προσφέρουμε τὸ συντριμμὸ τῆς καρδίας μας, τὴ δωρεὰ τῆς κατανύξεως, τὴν καθαρότητα τῆς συνειδήσεως, τὴν νέκρωση τῶν παθῶν, τῆς ἀκαθαρσίας, τῆς κακῆς ἐπιθυμίας καὶ τῆς πλεονεξίας.

Ἂς δουλεύσουμε στὸν Κύριο μὲ σύνεση καὶ εὐστάθεια, μὲ καρτερία καὶ ὑπομονή. Ἂς ἐνστερνιστοῦμε τὸ φίλτρο τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀναστάντος Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας. Ἂς ψάλλουμε στὸ Θεὸ μᾶς ἄσμα καινό.

Ἂς κροτήσουμε δυνατὰ τὰ χέρια μας κι ἂς φωνάξουμε στὸ Θεὸ μὲ φωνὴ ἀγαλλιάσεως. Διότι ὁ Κύριός μας εἶναι μέγας καὶ τῆς μεγαλοσύνης του δὲν ὑπάρχει τέλος. Μέγας εἶναι ὁ Κύριος καὶ μεγάλη ἡ δύναμή του. Κατάργησε καὶ καταπάτησε τὸν ἀλαζόνα καὶ ὑπερήφανο ἐχθρό μας, τὸν διάβολο, καὶ μὲ τὴν Ἀνάστασή του πάτησε τὸ θάνατο καὶ μᾶς ἀνέστησε ὅλους καὶ μᾶς δώρισε τὴν αἰώνια ζωή. Γι’ αὐτὸ ἂς ἀπολαύσουμε ὅλοι, ἀγαπητοί, τῶν ἀγαθῶν χαρισμάτων αὐτῆς τῆς καλῆς πανηγύρεως. Ἂς εἰσέλθουμε χαίροντες στὴ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας…

Ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι, πρεσβύτεροι καὶ νεώτεροι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, δοῦλοι καὶ ἐλεύθεροι, δοξάσατε καὶ μεγαλύνατε τὸν Κύριο καὶ Θεό μας σήμερα, κατὰ τὴν λαμπρὴ αὐτὴ ἡμέρα καὶ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεώς του…
Διότι, ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἀπὸ τὴ φθορὰ λυτρωθήκαμε.
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἀπὸ τὴν κατάρα σωθήκαμε.
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἐμεῖς συναναστηθήκαμε.
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ἐμεῖς ζωοποιηθήκαμε.

Ἀνέστη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν καὶ ἀπαρχὴ τῆς ἀναστάσεως τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.
Σ’ Αὐτὸν τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη, καὶ ἡ προσκύνηση καὶ ἡ μεγαλοσύνη τώρα καὶ πάντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Μήνυμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας για το Άγιον Πάσχα 2017

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ
ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ.κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2017
https://dub120.mail.live.com/ol/clear.gifhttps://dub120.mail.live.com/ol/clear.gifἈγαπητοί μου πατέρες και ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
«Εὐφρανθῶμεν ἐνθέως, ὅτι ἀνέστη Χριστός ὡς παντοδύναμος»! (ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός).

Τό μέγα ζητούμενο στήν ζωή μας εἶναι ἡ χαρά! Ἀγωνιζόμαστε νά τήν ζήσουμε μέ τά οἰκεῖα πρόσωπά μας, μέ τήν δημιουργικότητά μας, μέ τίς ἐπιτυχίες μας! Πολλές φορές εἴμαστε ἕτοιμοι νά καταβάλουμε ὁποιοδήποτε τίμημα χρειαστεῖ, ἀρκεῖ νά εἴμαστε εὐχαριστημένοι! Νά καταπατήσουμε ἀξίες, νά μήν λογαριάσουμε πρόσωπα, νά χάσουμε τήν ταυτότητά μας! Σύνθημά μας εἶναι τό «νά περνᾶμε καλά»! Ἀκόμη καί στήν σχέση μας μέ τόν Θεό αὐτό ζητοῦμε. Ἡ παρουσία μας στήν Ἐκκλησία, ἡ συμμετοχή μας στά μεγάλα γεγονότα τῶν ἑορτῶν τῆς πίστεώς μας γίνεται ἕνα εὐχάριστο διάλειμμα ἀπό τό πρόγραμμα τῆς ὑπόλοιπης ζωῆς μας, τό ὁποῖο ὅμως, ἄν καί προσφέρει χαρά, δέν ἔχει συνέχεια! Κι αὐτό συμβαίνει διότι ἀφετηρία μας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἡ ζωή, ὁ ἑαυτός μας καί ὄχι ἡ σχέση μας μέ τόν Θεό! Καί ὅ,τι εἶναι ἀνθρώπινο, κοσμικό, ἐπίγειο νικιέται ἀπό τήν δύναμη τοῦ θανάτου!

«Εὐφρανθῶμεν ἐνθέως, ὅτι ἀνέστη Χριστός ὡς παντοδύναμος»! Ὑπάρχει

«Γλυκεῖα Πασχαλιά! Ἡ μήτηρ τῆς χαρᾶς!

Αποτέλεσμα εικόνας για potirul hristos vita de vie
«Γλυκεῖα Πασχαλιά! Ἡ μήτηρ τῆς χαρᾶς! Γλυκεῖα μήτηρ, τῆς Πασχαλιᾶς ἡ ἐνσάρκωσις!.
Ἀλλ᾽ ὁ Χριστὸς ὑπεσχέθη νὰ πίῃ μὲ τοὺς ἐκλεκτούς του καινὸν τὸ γέννημα τῆς ἀμπέλου ἐν τῇ βασιλεία τοῦ Πατρός Του, καὶ οἱ ὑμνωδοὶ ἔψαλλαν: «Ὦ Πάσχα τὸ ἱερώτατον, Χριστέ, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Σου!».
Ἔτσι κλείνει τὸ διήγημα «Παιδική Πασχαλιὰ» ὁ ἀοίδιμος Παπαδιαμάντης γιὰ νὰ ρίξει σταγόνα παρηγοριᾶς στὰ ὀρφανὰ ἀπὸ μητέρα παιδιά. Ὅπως ἡ Πασχαλιὰ εἶναι ἡ μητέρα τῆς χαρᾶς, ὅμοια καὶ ἡ μητέρα εἶναι τῆς Πασχαλιᾶς ἡ ἐνσάρκωση. Τὶ σκέψη, ἀλήθεια, βαθειὰ ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ μιὰ ζωὴ τὸν βασάνισαν ὁ θάνατος καἱ ἡ φτώχεια; Καὶ ὅμως αὐτὴ τὴ ζωὴ τὴν πέρασε ἄκαμπτος καὶ ἀπροσκύνητος. Φτωχὸς ἀπὸ χρήματα ἀλλὰ πλούσιος σὲ αἰσθήματα. Μπορεῖ νὰ προσκυνοῦσε τὶς εἰκόνες ἁγίων, 
ἀλλὰ δὲν προσκύνησε ποτὲ ἄνθρωπο. Ἄς τὸν θυμόμαστε τουλάχιστον τοῦτες τὶς ἄγιες μέρες.