ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

H προσευχή είναι ειλικρινής ζωντανός διάλογος με τον Θεό


Έρχονται στιγμές που η προσευχή χάνεται, σαν μια πηγή που σε δρόσιζε και τώρα την κατάπιε η δίψα της γης. Λόγια δεν βρίσκεις να πεις. Κάποτε χάνεται ακόμη κι αυτή η διάθεση να μιλήσεις με τον Θεό. Όμως δεν πρέπει να μας τρομάζει, γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη ψυχή και η ζωή μας ολάκερη. 
Μια άστατη θάλασσα που πότε η γαλήνη της γλυκαίνει την ματιά μας και πότε τα κύματα της φοβίζουν την καρδιά μας. 

Εκείνες τις στιγμές λοιπόν που όλα μοιάζουν δύσκολα και ράθυμα, ίσως και τεντωμένα στα άκρα της υπομονής ή στις αντοχές της θλίψης μας, ας μάθουμε την σχέση ειλικρίνειας με τον Θεό.
 «Ναι Θεέ μου, δεν έχω όρεξη για προσευχή, ούτε να σου μιλήσω δε μπορώ. Νιώθω να σε ποθώ, μα είμαι τόσο κουρασμένος και τόσο ψυχρός που λέξεις δε βρίσκω να σου πω. Ίσως και να μην θέλω….»

 Αυτή η ειλικρίνεια,αυτή η σιωπή,η αποδοχή ότι τώρα δεν μπορώ, δεν νιώθω, περνάω μια μεγάλη νύχτα, δίχως ενοχές γι αυτό, και χωρίς να απολογούμαι ή να στριμώχνω τον εαυτό μου, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο ή παράδοξο, είναι προσευχή. 
Γιατί η προσευχή είναι ειλικρινής ζωντανός διάλογος με τον Θεό. Ο Θεός αναζητά πάντα ο ειλικρινές κομμάτι του εαυτού μας για να συνδεθεί. Οχι τον ρόλο ή την μάσκα μας. Η αυθεντικότητα είναι η γη που ανθίζει η σχέση με τον Θεό. Να μπορείς να του πεις ότι, τον αγαπάς με την ίδια ελευθερία που θα του έλεγες, ότι έχω παράπονα από σένα. Να έχεις την δίψα να τον κυνηγάς και άλλοτε να αφήνεις σε Εκείνον κάθε πρωτοβουλία του Έρωτα σας.

π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Τριάντα καράβια αρμένιζαν


Καθιστικό τραγούδι από την Πύλο της Μεσσηνίας αφιερωμένο στην Ναυμαχία του Ναυαρίνου που περιέχεται στο μουσικό έργο "Ο Μωριάς του 21" που εκδόθηκε με την ευγενική χορηγία του αειμνήστου Καπετάν - Βασίλη Κωνσταντακόπουλου.

Κώστας Παυλόπουλος: τραγούδι
Γιάννης Παυλοπουλος: βιολί
Στέλλα Βαλάση: σαντούρι
Δημήτρης Κωνσταντής: λαούτο
Ηχοληψία: Γιάννης Συγλέτος


Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος υπό την αρχηγία του Ταχίρ – πασά, εισήλθε στον κόλπο του Ναυαρίνου για να εφοδιάσει τις χερσαίες δυνάμεις του Ιμπραήμ που ρήμαζαν την Πελοπόννησο.

Στις 6 Ιουλίου του 1827 οι τρεις Μεγάλες δυνάμεις είχαν καταλήξει με τη συνθήκη του Λονδίνου στη δημιουργία ημιανεξάρτητου, φόρου υποτελούς στο Σουλτάνο, ελληνικού κράτους.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΝΗΣΤΕΙΩΝ-Βοήθησέ με Κύριε!

Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 26 Μαρτίου 2017 (Δ’ Νηστειών- Αγ. Ιωάννου της Κλίμακος, Μαρκ. θ’ 17-31)

Αποτέλεσμα εικόνας για верую, Господи! помоги моему неверию.
Ένας πατέρας έφερε μπροστά στον Χριστό το δαιμονισμένο παιδί του ώστε ο Κύριος να το θεραπεύσει. Ο Χριστός ρώτησε τον πονεμένο πατέρα αν πράγματι πιστεύει κι ο πατέρας απάντησε:
Ναι Κύριε, πιστεύω, βοήθησε με την απιστία μου!

Μαζί με τη φωνή του πατέρα εκείνου προς τον Χριστό, στρέφεται σήμερα και η δική μας φωνή. Κι αν δεν έχουμε όλοι δαιμονισμένα παιδιά για να τα πάμε στον Κύριο, όλο και κάτι ασθενές έχει ο καθένας στη ζωή του -είτε αυτό φαίνεται, είτε αυτό όχι- και καλεί τον Χριστό να το θεραπεύσει.
Ο πατέρας που παρακαλά τον Χριστό και Τον ομολογεί ως Κύριο θα μπορούσε να ‘ναι ο καθένας.

“Βοήθησε Κύριε την απιστία μου! Βοήθησέ με, τις στιγμές που ενώ λέω ότι Σε πιστεύω, αισθάνομαι ασφυκτικά μόνος, τότε που νομίζω πως με το μέρος μου δεν έχω κανέναν”…
Κι επειδή είμαι μόνος, κλείνω τις πόρτες και τα παράθυρα της ψυχής μου προς τον Χριστό και τους αδελφούς μου. Κι όσο είμαι μόνος, γίνομαι -αυτό που λένε- “αμαρτωλός” γιατί στη μοναξιά μου, πέφτω θύμα της σκλαβιάς του εαυτού μου. Τότε, νομίζω πως απ’ όλους είμαι ανώτερος. Ανώτερος ακόμη κι απ’ το Θεό… Τότε είναι που δε σηκώνω ούτε μύγα στο σπαθί μου.

“Βοήθησέ με Κύριε, γιατί τότε δείχνω ότι δεν Σε πιστεύω στ’ αλήθεια. Η απελπισία μου είναι η απιστία μου. Βοήθησέ με, όταν βλέπω ότι γύρω μου δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική, όταν τα πάντα φαίνονται μονόδρομος, όταν ο εαυτός μου νομίζω πως αδυνατεί ν’ αντεπεξέλθει. Αδυνατεί, γιατί καταλαβαίνει πόσο περιορισμένος είναι”.
Αν θέλουμε πειστήρια, μια βόλτα στο κοιμητήριο θα μας πείσει…

“Βοήθησέ με Κύριε, γιατί ξεχνώ να εμπιστεύομαι κι επειδή δεν εμπιστεύομαι, τότε αδυνατώ και να πιστέψω. Πίστη κι εμπιστοσύνη άλλωστε μαζί δε πάνε;

Άμα Χριστέ δε Σ’ εμπιστευτώ, τότε πως θα Σε γνωρίσω”;

Όσο περισσότερο μόνοι, τόσο πιο εύκολα ξεχνάμε ότι ντυθήκαμε τον Χριστό μες την Κολυμπήθρα κι ότι Τον βρίσκουμε στ’ Αγιοπότηρο…

Για να βρούμε τον Θεό, πρέπει να βρούμε τις ατέλειές μας, να μη τις φοβόμαστε, να τις εμπιστευτούμε στον Χριστό. Πώς θα τις εμπιστευτούμε, άμα δεν τις ξέρουμε, αν δεν τις αναζητάμε;

Μας άφησεν ο Χριστός την Εξομολόγηση, μυστήριο μέγα και ιερό. Μυστήριο, όχι δικαστήριο! Ο άνθρωπος συναντά τον Χριστό, πρόσωπο με πρόσωπο, στου πνευματικού το πετραχήλι. Θέλει ταπείνωση, δεν απλό πράγμα: η αληθινή εξομολόγηση θέλει αγώνα -αγώνα πρώτα απ’ όλα μέσα μας.

Ας αφήσουμε τον πονεμένο πατέρα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής να μιλήσει στον καθένα από ‘μας. Να παρακαλάμε τον Χριστό να μας φωτίζει να βλέπουμε τη δική μας απιστία, τη δική μας ατέλεια, τη δική μας απομάκρυνση απ’ Αυτόν: τη δική μας αμαρτία. Ας αφήσουμε τις αμαρτίες των άλλων και να δούμε τη δική μας.

Να την αναγνωρίσουμε και να την εξομολογηθούμε. Τότε θα ‘χουμε κάνει, ακριβώς κι εμείς, τον πνευματικό αγώνα που έκανε μέσα του ο πατέρας του Ευαγγελίου. Τότε, επίσης, το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο Χριστός θα μας ακούσει και θα μας θεραπεύσει ψυχή τε και σώματι

…γιατί ακριβώς Τον εμπιστευθήκαμε, κάναμε, αυτό που λεν’ οι πατέρες, “αρχή μετανοίας”.

Ιάσων Ιερομ.

Η προσευχή του Θ.Κολοκοτρώνη στην Παναγιά(απόσπασμα ταινίας)




Έκθεση εντεκάχρονης με θέμα την χρονομηχανή. Επέλεξε την Επανάσταση του 1821.

Έκθεση εντεκάχρονης με θέμα την χρονομηχανή. Επέλεξε την Επανάσταση του 1821.
No automatic alt text available.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ’ΝΗΣΤΕΙΩΝ-Το ακάθαρτο πνεύμα

Αποτέλεσμα εικόνας για duminica a patra din postul mare
Αμέσως μετά την Μεταμόρφωσή Του ο Κύριος, κατεβαίνοντας με τους τρεις μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, από το Θαβώρ, συναντά τους υπόλοιπους εννέα περιστοιχισμένους από κόσμο. Μαζί τους βρίσκεται κι ένας πατέρας, ο οποίος έχει φέρει το παιδί του να το θεραπεύσει ο Χριστός από το δαιμονικό πνεύμα, το οποίο τον διακατέχει.
Ο πατέρας ζήτησε πρώτα από τους υπόλοιπους μαθητές να κάνουν καλά το παιδί του, αλλά αυτοί δεν μπόρεσαν. Έτσι, έρχεται στον ίδιο το Χριστό. Ο Κύριος, αφού λέει ότι η γενιά των ανθρώπων είναι άπιστη στο Θεό και αναρωτιέται μέχρι πότε θα την ανέχεται, ζητά να του φέρουν το παιδί.
Μόλις το πνεύμα βλέπει το Χριστό, κάνει το παιδί να ταράζεται και να κυλιστεί βγάζοντας αφρούς. Αυτό το έκανε από την μικρή του ηλικία. Άλλοτε το έριχνε στη φωτιά και άλλοτε στο νερό. Ο πατέρας ζητά από τον Κύριο να τον ευσπλαχνισθεί και να τον βοηθήσει. Ο Χριστός του ζητά να πιστέψει.
Και ο πατέρας απαντά: «Πιστεύω Κύριε! Αλλά βοήθησέ με, γιατί η πίστη μου δεν είναι δυνατή».
Τότε ο Χριστός, βλέποντας ότι συγκεντρωνόταν κόσμος, προστάζει το ακάθαρτο πνεύμα να βγει από το παιδί και να μην ξαναμπεί μέσα του. Το πνεύμα θα φύγει και το παιδί θα μοιάσει με νεκρό. Όμως ο Χριστός θα το σηκώσει και θα δείξει σε όλους τη δύναμη του Θεού. Στο ερώτημα, μάλιστα, των μαθητών Του, γιατί οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να βγάλουν το πνεύμα από το παιδί, ο Χριστός θα απαντήσει ότι το γένος των δαιμόνων δεν μπορεί να φύγει από τον άνθρωπο, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία (Μάρκ. 9, 17-31).

Ας αναλογιστούμε, αγαπητοί μου αδελφοί, το δράμα του πατέρα να έχει ένα παιδί που δεν μπορούσε να έχει τον εαυτό του ακέραιο.

Χώματα με Ιστορία - Ο Γέρος του Μωριά - ΕΤ3



Χώματα με Ιστορία - Ο Γέρος του Μωριά - ΕΤ3 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ...

Image may contain: 1 person, text

 Ήταν 22 Φεβρουαρίου όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης θα πέρναγε τον ποταμό Προύθο, θα σήκωνε το λάβαρο της Ελληνικής επανάστασης και θα καλούσε και τους υπόλοιπους Έλληνες σε ξεσηκωμό. 
 Τελικά οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν. Η 25η Μαρτίου παρέμεινε ιστορικά για να συνδεθεί με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Συνήθως ξεχνάμε τη συγκεκριμένη επέτειο του απελευθερωτικού αγώνα την ημέρα που η σκλαβιά μας χτύπησε τη πόρτα. Ήταν μια Τρίτη, αποφράς χαρακτηρίστηκε, η 29η Μαΐου 1453. Εκεί στην Πύλη του Ρωμανού έπεφτε ο τελευταίος Ρωμιός Αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Η Πόλη δεν παραδόθηκε. Έπεσε με αγωνιστική αξιοπρέπεια. Έτσι κι' αλλιώς η Πόλη δεν μπορούσε να σωθεί. Η θυσία όμως των υπερασπιστών της έμεινε στα χείλη του λαού. " Πάλι με χρόνια και καιρούς...".

Ξεσηκώθηκε λοιπόν ο Ελληνισμός το 1821. Τα πράγματα στην αρχή πήγαιναν καλά. Οι νίκες έφερναν ενθουσιασμό και ελπίδες. Όλοι σκέπτονταν τη στιγμή που θα έφταναν στην Κωνσταντινούπολη γιατί σ' αυτό το όραμα ορκίζονταν οι αγωνιστές... Και ξαφνικά όπως πάντα μετά τις πρώτες νίκες τα μυαλά πήραν αέρα... Έφτασαν και τα δυο Αγγλικά δάνεια και βγήκαν στη φόρα τα πάθη μας. Το χρήμα, τα συμφέροντα, οι ξένες Δυνάμεις, και οι εκάστοτε προδότες,
(αυτοί ποτέ δεν λείπουν),οδήγησαν σε δυο εμφύλιους. Πολεμούσαμε τους Τούρκους και σκοτωνόμαστε και μεταξύ μας. Τελικά στα 1827 τα πάντα είχαν χαθεί... Αυτή ειναι η πικρή αλήθεια. Είχαν περάσει έξι χρόνια και το αποτέλεσμα δραματικό. Μια μάζωξη κάτω απο μια τέντα στην Τροιζήνα όταν κατάλαβαν ότι οδηγούνται στο γκρεμό έσωσε την κατάσταση. Η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας έσωσε την κατάσταση, γιατί εκεί ακούστηκε μια βροντερή φωνή, του Γέρου του Μωριά, που έβλεπε τα πάντα να χάνονται, να φωνάξει!!! Ιωάννης Καποδίστριας, αυτή ειναι η γνώμη μου...

 Ένας ιστορικός διάλογος που έγινε σε μια Αγγλική φρεγάτα δείχνει γλαφυρά την κατάσταση. Ο Κολοκοτρώνης θέλει να ενημερώσει τον ναύαρχο Hamilton ότι οι Έλληνες Σκέπτονται να καλέσουν τον Καποδίστρια... 
Η απάντηση του Hamilton αφοπλιστική... " Πάρτε όποιον διάβολο θέλετε γιατί αλλιώς εχαθήκατε...". 
Αυτή ήταν η κατάσταση όταν έφτασε Εκείνος για να σηκώσει το Σταυρό ενός Έθνους... Και τον σήκωσε... Και εισέπραξε την αμοιβή του... Μια σφαίρα εξ' επαφής στην πάλλευκη κεφαλή του και μια μαχαιριά στα σώθηκα... 186 χρόνια απο τότε γιορτάζουμε την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης... Περίεργο δεν γιορτάζουμε το τέλος της... Δεν γιορτάζουμε την ανεξαρτησία μας... Ίσως γιατί βαθειά μεσ' τη ψυχή μας ξέρουμε την αλήθεια... Λευτερωθήκαμε απ' την ημισέληνο και σκλαβωθήκαμε στους Φράγκους που υποτίθεται κουβαλούν τον Σταυρό. Λες και δεν τους ξέραμε. Λες και ξεχασαμε τις σταυροφορίες τους που τα έκαναν όλα ρημαδιό... 57 χρόνια κράτησαν την Κωνσταντινούπολη και τα 50 έκλεβαν τα υπάρχοντα της... 
Η Ελληνική επανάσταση δεν ολοκληρώθηκε... Δεν ολοκληρώθηκε γιατί πρώτα απ' όλα δε λευτερώσαμε τη Πρωτεύουσα μας την Κωνσταντινούπολη. Δεν ολοκληρώθηκε γιατί πέσαμε απ' τη μιά σκλαβιά στην άλλη... Δεν ολοκληρώθηκε γιατί τα Γκουβέρνα που μας κυβέρνησαν ήταν ψεύτικα. Ήταν ψευτορωμαίικο που έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός... Μας έλεγε να μη το πιστέψουμε και μεις φτιάξαμε στρατούς κομματικούς για να τους υπερασπίζουμε... Δεν ολοκληρώθηκε γιατί όταν κάνεις μια επανάσταση για να λευτερωθείς, προσέχεις να μην ξαναπέσεις σε σκλαβιά... 
Ας ελπίσουμε στα λόγια του Πατροκοσμά ότι το ψευτορωμαίικο θα φύγει πιςω... Ας πιστέψουμε στα λόγια του Παίσιου ότι κάποια στιγμή θα τους πάρουμε με τις πέτρες... Ας ελπίσουμε... Κανείς δεν πέθανε ελπίζοντας, ειδικά τούτες τις μέρες που ο γείτονας Σουλτάνος κάνει ότι περνά απο το χέρι του...

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΝΗΣΤΕΙΩΝ:«Ω γενεά άπιστος, έως πότε προς υμάς έσομαι; έως πότε ανέξομαι υμών;»

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Σχετική εικόνα

 Συχνά οι άνθρωποι προκαλούμε τον Θεό. Δεν είναι τόσο η αμαρτωλότητά μας, το γεγονός ότι οι σκέψεις, οι πράξεις, η ζωή μας εν γένει αφίσταται του θεϊκού θελήματος, όπως αυτό αποτυπώνεται στο Ευαγγέλιο και στην ζωή της Εκκλησίας. Κυρίως είναι η ολιγοπιστία ή η απιστία ή η αδιαφορία μας για την παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Τη αμαρτωλότητά μας ο Θεός την συγχωρεί. Άλλωστε, γι’ αυτό ενηνθρώπησε. Όταν η αμαρτία οδηγεί στην επίγνωση των ορίων μας, όταν η απάντησή μας σ’ αυτήν είναι η ταπείνωση και η μετάνοια, παύει να είναι πρόκληση. Γίνεται αγώνας υπέρβασης.

 Κάποιοι όμως από μας πορευόμαστε σαν να μην υπάρχει ο Θεός. Είμαστε τόσο αδιάφοροι ζώντας με τον τρόπο του εαυτού μας. Έχουμε μεταθέσει την σχέση με τον Θεό στο μεταφυσικό πεδίο και επειδή βλέπουμε ότι έχουμε χρόνο μπροστά μας δεν αισθανόμαστε την ανάγκη ούτε να γνωρίσουμε ούτε να αγαπήσουμε ούτε να ακολουθήσουμε ό,τι ο Θεός είναι και μας αφήνει να δούμε.
 Άλλοι είμαστε ολιγόπιστοι. Μένουμε στο συμφέρον μας. Αν ο Θεός μας χρειάζεται, τότε σπεύδουμε να Τον επικαλεστούμε, αλλά όχι με την καρδιά μας. Δεν είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε το θέλημά Του για μας, αλλά ζητούμε να Το διαμορφώσουμε κατά την δική μας κρίση. Γι’ αυτό και εύκολα απογοητευόμαστε και μελαγχολούμε έναντί Του.
 Άλλοι πάλι είμαστε άπιστοι. Ζητούμε σημεία για να πιστέψουμε, όχι για να αλλάξουμε την ζωή μας, αλλά για να βάλουμε στην λογική μας την ιδέα του Θεού ως μία από τις αλήθειες της ζωής. Και επειδή τα θαύματα δεν έρχονται στην προοπτική των αισθήσεων, αλλά στην προοπτική της ανοιχτής καρδιάς, η οποία ζητά αυθεντικά τον Θεό και παραδίδεται στην αγάπη Του, παραμένουμε «γενεά άπιστος».

Η Υμνολογία της Δ' Κυριακής των Νηστειών

Θεοδώρου Ρόκα 
Θεολόγου -Μ.Α. Ερμηνευτικής θεολογίας
Αποτέλεσμα εικόνας για SFANTUL IOAN SCARARUL FRESCA
Δ' Κυριακή των Νηστειών η ερχόμενη Κυριακή και είναι αφιερωμένη στον άγιο Ιωάννη τον Συγγραφέα της Κλίμακος ("τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ τετάρτῃ τῶν Νηστειῶν, μνήμην ποιοῦμεν τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου, τοῦ Συγγραφέως τῆς Κλίμακος" Συναξάρι της ημέρας)

 Ο τόπος γέννησής του αγίου Ιωάννου δεν είναι γνωστός. Είναι γνωστό όμως ότι σε ηλικία 16 ετών έγινε δόκιμος Μοναχός στην Ιερά Μονή του Σινά και ασκήθηκε στην υπακοή κοντά στον Αββά Μαρτύριο. Μετά από τέσσερα χρόνια εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Ιωάννης, ενώ στη συνέχεια χειροτονήθηκε Ιεροδιάκονος και Ιερομόναχος για τις ανάγκες της Μονής. Έμεινε στην αδελφότητα της Μονής Σινά για 19 χρόνια αφότου και αποβίωσε ο Γέροντάς του.
Τότε, σε ηλικία 35 ετών μετά από ένα σύντομο εποικοδομητικό προσκυνηματικό ταξίδι στα πνευματικά κέντρα της εποχής του, αποσύρθηκε σε ερημική τοποθεσία στους πρόποδες του βουνού Σινά όπου ασκήθηκε αυστηρά στην ησυχία και τη μελέτη Πατερικών πνευματικών συγγραμμάτων. Η φήμη του ως αγίου πνευματικού ανδρός εξαπλώθηκε και έτσι μετά από 40 χρόνια άσκησης στην έρημο, δηλαδή σε ηλικία πλέον 75 ετών έγινε ηγούμενος της ιστορικής Μονής του Σινά. Έμεινε στη Μονή για 4 έτη ως ηγούμενος καθοδηγώντας την εκεί αδελφότητα και κατόπιν, αφήνοντας αντικαταστάτη του τον αδελφό του Γεώργιο, αποσύρθηκε πίσω στην έρημο για μικρό χρονικό διάστημα, έως ότου παρέδωσε την οσιακή του ψυχή στα χέρια του Δημιουργού και Πλάστη του σε ηλικία περίπου 80 χρόνων.

 Το έργο του "Κλίμαξ" ένα βιβλίο που θεωρείται ότι έχει βοηθήσει πολλές ψυχές διαμέσου των αιώνων και μέχρι σήμερα διαβάζεται από τους πιστούς και ιδιαίτερα από τους Ορθόδοξους μοναχούς.
Ολόκληρη η υμνολογία της Δ' Κυριακής των Νηστειών είναι αφιερωμένη στον άγιο Ιωάννης της Κλίμακος, με εξαίρεση το δοξαστικό των Αίνων της Κυριακής καθώς και το δεύτερο ιδιόμελο των αποστίχων του κατανυκτικού εσπερινού, τα οποία είναι:

α) το μεν δοξαστικό: "Δεῦτε ἐργασώμεθα ἐν τῷ μυστικῷ ἀμπελῶνι καρποὺς μετανοίας, ἐν τούτῳ ποιούμενοι οὐκ ἐν βρώμασι καὶ πόμασι κοπιῶντες, ἀλλ' ἐν προσευχαῖς καὶ νηστείαις τάς ἀρετὰς κατορθοῦντες, τούτοις ἀρεσκόμενος, ὁ Κύριος τοῦ ἔργου δηνάριον παρέχει δι οὗ ψυχὰς λυτροῦται, χρέους ἁμαρτίας, ὁ μόνος πολυέλεος".


β) το δε ιδιόμελο: "Λῃσταῖς λογισμοῖς, περιπεσὼν ὁ Ἀδάμ, ἐκλάπη τὸν νοῦν, τραυματισθεὶς τὴν ψυχήν, καὶ ἔκειτο γυμνὸς ἀντιλήψεως, οὔτε Ἱερεὺς ὁ πρὸ τοῦ νόμου προσέσχεν αὐτῷ, οὔτε Λευΐτης μετὰ νόμον ἐπεῖδεν αὐτόν, εἰμὴ σὺ ὁ παραγενόμενος Θεός, οὐκ ἐκ Σαμαρείας, ἀλλ' ἐκ τῆς Θεοτόκου, Κύριε δόξα σοι".


Τα δυο αυτα υμνογραφικά στοιχεία είναι αεφιερωμένα σε ένα περιστατικό που αφηγείται το κατά Λουκάν ευαγγέλιο, στην παραβολή του καλού Σαμαρείτη (Λουκ. 10,25-37).

Η Δ' Κυριακή των Νηστειών λοιπόν ήταν αφιερωμένη στην παραβολή του καλού Σαμαρείτη διότι αποσκοπούσε να καταδείξει την αρετή της αγάπης προς τον πλησίον καθώς και της ανιδιοτελούς αγάπης, αρετές τις οποίες οφείλει να έχει κάθε χριστιανός χωρίς να αποσκοπεί στην εξαγορά του καλού και στην ανταπόδοσή του. 
Η παραβολή αυτή προβαλλόταν από την εκκλησία λίγες μέρες πριν τελειώσει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, με το τέλος της οποία συμπίπτει η αρχή της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας, προκειμένου να καταστήσει εμφανές στους πιστούς πως ο άνθρωπος οφείλει να μιμείται την ανιδιοτελή αγάπη του Θεού, ο οποίος έδωσε τη ζωή του "λύτρο ἀντὶ πολλῶν" (Α' Τιμ. 2:6∙ Ματθ. 20:28∙ Μαρκ. 10:45)

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: Ομιλία στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Αποτέλεσμα εικόνας για fresca bunavestire
Πάλι σήμερα έχουμε χαρμόσυνες ειδήσεις, πάλι έχουμε μηνύματα ελευθερίας, πάλι έχουμε μια ανάκληση από την πτώση και μια επάνοδο στη ζωή, μια υπόσχεση ευφροσύνης και μια απαλλαγή από τη δουλεία. Ένας άγγελος συνομιλεί με την Παρθένο, για να μην ξαναμιλήσει ο διάβολος με γυναίκα.

 Λέει η Γραφή· «Τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της Ελισάβετ στάλθηκε από τον Θεό ο άγγελος Γαβριήλ σε μια παρθένο, που ήταν μνηστευμένη με έναν άνδρα». 

Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να αποκαλύψει την παγκόσμια σωτηρία των ανθρώπων. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, να φέρει στον Αδάμ τη βέβαιη αποκατάστασή του. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, στην παρθένο, για να μεταβάλει την ατιμία του γυναικείου φίλου σε τιμή.
 Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να προετοιμάσει τον νυμφικό θάλαμο, ώστε να είναι αντάξιος για τον αμόλυντο Νυμφίο. 
Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να συντελέσει να νυμφευθεί το πλάσμα με τον πλάστη. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, στο έμψυχο παλάτι του βασιλιά των αγγέλων.
 Στάλθηκε ο Γαβριήλ στην παρθένο που ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ, αλλά που προοριζόταν για τον Ιησού, τον Υιό του Θεού. Στάλθηκε ο ασώματος δούλος σε αμόλυντη παρθένο. 
Στάλθηκε ο χωρίς αμαρτίες σ’ αυτήν που δεν θα γνώριζε τη φθορά. Στάλθηκε ο λύχνος, για να αναγγείλει τον ήλιο της δικαιοσύνης. Στάλθηκε ο όρθρος, που έρχεται πριν από το φως της ημέρας.
 Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να διαλαλήσει αυτόν που βρίσκεται στους κόλπους του Πατέρα και στην αγκαλιά της μητέρας. 
Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να δείξει αυτόν που κάθεται σε θρόνο αλλά και σε σπηλιά. 
Στάλθηκε ένας στρατιώτης, για να διατυμπανίσει το μυστήριο του μεγάλου βασιλιά. Χαρακτηρίζω μυστήριο αυτό που γίνεται κατανοητό με την πίστη και δεν εξερευνάται με τη φιλομάθεια, πρόκειται για μυστήριο που είναι άξιο προσκυνήσεως και όχι σχολαστικής εξετάσεως, δηλαδή για μυστήριο που είναι αντικείμενο θεολογικής έρευνας και όχι για κάτι που υπόκειται σε ακριβή μέτρηση.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ο Σαμουήλ(Αριστοτέλης Βαλαωρίτης)

Αποτέλεσμα εικόνας για σαμουηλ κουγκι
-Καλόγερε, τί καρτερείς κλεισμένος μὲς στὸ Κούγκι;
Πέντε νομάτοι σόμειναν - κ' εκείνοι λαβωμένοι!
Κ'είναι χιλιάδες οι εχθροὶ ποὺ σ' έχουνε ζωσμένον!
Έλα νὰ δώσης τὰ κλειδιά, πέσε νὰ προσκυνήσης,
κι αφέντης ο Βελήπασας δεσπότη θὰ σὲ κάμη!

Έτζι ψηλὰ απὸ τὸ βουνὸ φωνάζει ο Πήλιο Γκούσης…
Κλεισμένος μὲς στὴν εκκλησὰ βρίσκετ' ο Σαμουήλης,
κι αγέρας παίρνει τὴ φωνὴ του Πήλιου του προδότη.

Χωρὶς ψαλμοὺς καὶ θυμιατά, χωρὶς φωτοχυσία,
γονατισμένοι, σκυθρωποί, μπρὸς στὴν Ωραία Πύλη,
πέντε Σουλιώτες στέκονται μὲ τὸ κεφάλι κάτου.

Βουβοὶ - δὲν ανασαίνουνε, καὶ βλέπεις κάπου-κάπου
όπου ένα χέρι σκώνεται καὶ κάνει τὸ σταυρό του.
Ακίνητα στὸ μάρμαρο σέρνονται τὰ σπαθιά τους -
σπαθιὰ ποὺ τόσο ἐδούλεψαν γιὰ τὸ γλυκό τους Σούλι!

Δὲ φαίνετ' ο καλόγερος, μόνος του στ' Άγιο Βήμα
προσεύχετο κ'ετοίμαζε τὴ μυστικὴ θυσία.
Σφιχτά-σφιχτὰ στὰ χέρια του εβάστα τὸ Ποτήρι
καὶ μύρια λόγι' απόκρυφα έλεγε του Θεού του.

Τὰ μάτια κατακόκκινα απ' τὲς πολλὲς αγρύπνιες
εκοίταζαν ακίνητα τὸ Σώμα καὶ τὸ Αίμα.
Τί θάλασσα, ποὺ κύματα έχει κρυφὲς ελπίδες!..
Σιγάτε βρόντοι τουφεκιών, πάψτε φωνὲς πολέμου,

Κι ο Σαμουὴλ τὴν ύστερη τὴν κοινωνιὰ θὰ πάρη!
Κ' εκεί ποὺ κοίταζ' ο παπὰς τὴ Σάρκα του Θεού του,
εκύλησ' απ' τὰ μάτια του στου ποτηριού τὰ σπλάχνα
σὰν τὴ δροσούλα διάφανο κρυφά-κρυφὰ ένα δάκρυ.

- Θεέ μου καὶ πατέρα μου, θαμμένος εδώ μέσα
Εδίψασα... Χωρὶς νερὸ ἡη θεία κοινωνιά σου
θὰ έμεν' ατελείωτη... Δέξου, γλυκέ μου Πλάστη,
αυτὸ τὸ μαύρο δάκρυ μου - μὴ τὸ καταφρονέσης.

Αμόλυντο καὶ καθαρὸ βγαίν' απ' τὰ φυλλοκάρδια.
δέξου τό, Πλάστη, δέξου τὸ - άλλο νερὸ δὲν έχω.
Ήτανε ήλιος κ' έλαμψε τὸ ιερὸ τὸ σκεύος.
Τὸ αίμα εζεστάθηκε, άχνισε, ζωντανεύει.

Αναγαλλιάζει ο Σαμουὴλ ποὺ είδε τὴ Θεία Χάρη
καὶ τρέμοντας αγκάλιασε τὸ θεϊκὸ ποτήρι
καὶ τόσφιξε στὰ χείλη του κι άκουσε ποὺ χτυπούσε
σὰν νάτανε λαχταριστὴ καρδιά, ζωὴ γιομάτη.
ανοίγ' η Πύλη του Ἱερού, σκύφτουν τὰ παλληκάρια.
τ' ανδρειωμένα μέτωπα τὸ μάρμαρο χτυπάνε,
καὶ καρτερούν ακίνητα του γέροντα τὰ λόγια.
επρόβαλ' ο καλόγερος. Τὸ πρόσωπό του φέγγει
σὰ χιονισμένη κορυφὴ στου φεγγαριού τὴ λάμψη.

Στὰ λαβωμένα χέρια του βαστούσ' ένα βαρέλι
πόκλειε μέσα θάνατο, φωτιὰ κι απελπισία.
Εκείνο μόνο τόμεινε..- εκείνο μόνο φθάνει!

Εμπρὸς στὴν Πύλη του ιερού μονάχος του τὸ στένει
καὶ τρεις φορὲς τὸ βλόγησε καὶ τρεις φορὲς τὸ φχέται.
Σὰν νάταν Αγια Τράπεζα, σὰν νάταν Αρτοφόρι
επίθωσ' ο καλόγηρος επάνω τὸ ποτήρι,
καὶ σιωπηλὸς κι ατάραχος άναψε θειαφοκέρι...

Τὰ γόνατά του εχτύπησαν ορμητικὰ τὴν πλάκα,
εσήκωσε τὰ χέρια του, τὸ πρόσωπό του ανάφτει -
κ' οι πέντε τὸν εκοίταζαν βουβοὶ μέσα στὰ μάτια...

ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821


Είναι γνωστόν αλήθεια ότι οι μύδροι των επικριτών δε στρέφονται γενικά κατά του κλήρου αλλά κυρίως κατά των αρχιερέων η γενικά κατά του ανωτέρου κλήρου. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις γίνεται αντιδιαστολή ότι ενώ ο κατώτε­ρος κλήρος (εννοώντας τους ιερείς) συμμετέσχε και συνέπραξε σύξυλος στον αγώνα, ο ανώτερος κλήρος και μάλιστα οι αρχιερείς ήταν εκείνοι που αντέδρασαν και αντιτάχθηκαν σ' αυτόν.

Για να υποστηρίξουν δε τις απόψεις και ισχυρισμούς τους οι επικριτές επικαλούνται πραγματικά περιστατικά και λόγους των ίδιων των ιεραρχών, που μαρτυρούν ότι μεμονωμένα ο α' ή β' ιεράρχης, ή μερικοί τουλάχιστον από αυτούς, έδειχναν να δυσπιστούν και να αμφιβάλλουν για τη δυνατότητα επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος, όπως ο γενικός ξεσηκωμός του γένους, ενώ για άλλους ότι έφθαναν να αντιδρούν και να φαίνονται ότι τάσσονται στο πλευρό των Τούρκων.Αναφέρονται ακόμα και ορι­σμένες αδυναμίες ή και πάθη των ιεραρχών, που τα προβάλλουν ως βδεληρά και αποτρόπαια, ξεχνώντας ότι και οι αρχιερείς είχαν σώμα και ήταν άνθρωποι σαν όλους τους άλλους συγχρόνους τους ή και σαν και εμάς σήμερα με τις μικροεπιθυμίες, φιλοδοξίες, όνειρα, εγωισμούς κ.λπ. και επομένως θα πρέπει να τους βλέπουμε -όσο κι' αν ήταν οι κατά τόπους κεφαλές της Εκκλησίας και εις τύπον Θεού -ως ανθρώπους και όχι ως αγγέλους.

Ξεπερνώντας λοιπόν τις ενδεχόμενες και αναγνωριζό­μενες ανθρώπινες αδυναμίες, που τους καταμαρτυρούν, θα πρέπει να αναζητήσουμε να δούμε εάν τελικά κατόρθωσαν να αρθούν στο ύψος των τότε περιστάσεων και να προσφέρουν θετικό έργο στην υπόθεση του 1821.

Επιχειρώντας μάλιστα να διερευνήσουμε τα μύχια των ανθρώπων εκείνων και να τους ηθογραφήσουμε καλό είναι να μη μένουμε στα λόγια ή τις ενέργειες κάποιας οποιασδήποτε στιγμής τους αλλά να αναζητούμε τις ορια­κές στιγμές της πολιτείας τους, και μάλιστα του τέλους τους, γιατί, όπως έγραφε και ο Θουκυδίδης, προς το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται, και ανάλογα να τους μακαρίσουμε ή να τους κατακρίνου­με, κατά το απόφθεγμα του Σόλωνος μηδένα προ του τέλους μακάριζε (αλλά και κατάκρινε).

Πόσο κοντά λοιπόν στην αλήθεια είναι ο ισχυρισμός των επικριτών ότι αντέδρασαν οι αρχιερείς στο 1821; Ήταν στα αλήθεια εναντίον της αποτινάξεως του τουρκι­κού ζυγού ή όχι; Αλλά και εάν δεν αντέδρασαν ποια η συμμετοχή τους στο έπος του 1821; Ποια η θετική και αδιαμφισβήτητη συνεισφορά τους στην παλιγγενεσία των Ελλήνων;
Το ερώτημα αυτό θα επιχειρηθεί να διερευνηθεί και να απαντηθεί. Πιο συγκεκριμένα θα αναζητηθούν στοιχεία και μαρτυρίες για το πόσοι και ποιοι από τους αρχιερείς συμ­μετέσχαν, αυτόβουλοι και απρόσκλητοι, ενεργά και δραστή­ρια στον αγώνα. Πόσοι και ποιοι πήραν στο ένα χέρι το Σταυρό και στο άλλο το γιαταγάνι. Πόσοι εγκατέλειψαν τις πατερίτσες για τα καρυοφύλλια, τους θρόνους για τα μετερί­ζια και τα ταμπούρια, την επισκοπή για την ελευθερία.

Ποιοι πάλι δοκιμάσθηκαν σαν αληθινοί ποιμένες χάρη του λαού στα ανήλια, υγρά, θεοσκότεινα, δυσώδη και φοβερά μπουντρούμια των τουρκικών φυλακών όπου επί μέρες και μήνες ή χρόνια καθημερινά δοκίμαζαν τα πάνδεινα βασα­νιστήρια και φρικτές στερήσεις.

"Οι Νεομάρτυρες δώσαν στους Ήρωες του '21 το μήνυμα ότι υπάρχει Ελπίδα και Ανάσταση και εδραίωσαν το αδούλωτο φρόνημα"

Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου
«Να κάνουμε Αληθινή Επανάσταση» (Παρέα της Τρίτης 21-3-2017)

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για κολοκοτρωνης
1).Ο Κολοκοτρώνης και ο οξύθυμος στρατιώτης: Ο Κολοκοτρώνης έκανε μια μέρα δριμύτατες παρατηρήσεις σ’ ένα από τους άνδρες της φρουράς. Εκείνος, οξύθυμος καθώς ήταν, κατέβασε από τον ώμο το καρυοφύλλι του, σκόπευσε τον Κολοκοτρώνη στο κεφάλι και τράβηξε τη σκανδάλη. Αλλά το όπλο έπαθε εμπλοκή.
Ατάραχος, τότε, ο Γέρος του Μοριά του είπε:
- Σε τιμωρώ με δέκα ημέρες περιορισμό στη σκηνή σου, γιατί δεν συντηρούσες καλά το όπλο σου.


2) Κατέθεταν στη δίκη του Κολοκοτρώνη σειρά από μάρτυρες κατηγορίας ο ένας πίσω από τον άλλο. Σαν τελείωσε ή σειρά τους κι ήρθε η ώρα των μαρτύρων υπεράσπισης, μπήκε στην αίθουσα υποβασταζόμενος ένας ανάπηρος οπλαρχηγός, με το σώμα γεμάτο τούρκικα βόλια. Τότε, ο συνήγορος είπε προς το Δικαστήριο:
- Αυτή τη στιγμή δεν έρχεται ένας μάρτυς, αλλά ένας Μάρτυρας. Οι άλλοι μίλησαν με το στόμα τους. Ο καπετάνιος θα μιλήσει με τις πληγές του.΄Έχετε μπροστά σας μάρτυρες και Μάρτυρα. Επιλέξατε!


Η συμβολή του Ιερού Κλήρου στην επανάσταση του 1821

Αποτέλεσμα εικόνας για ΙΕΡΟς ΚΛΗΡΟς 1821
Η Ελληνική Επανάσταση, ως επιστέγασμα της αυγής και αναγέννησης του Νέου Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τους πιο ένδοξους και σπουδαίους σταθμούς της ιστορικής μας πορείας.
Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι ένας λαός, με τον πολιτισμό του και την ψυχή του ακέραια, ανακτά την ελευθερία του και την πολιτική του οντότητα μετά από μακρά περίοδο δουλείας που δεν γνώρισε ποτέ άλλοτε στην ιστορία του, πραγματοποιώντας μερικώς τους σκοπούς του με την δημιουργία ελληνικού κράτους.

Η σημασία του Εικοσιένα και των χρόνων που προηγούνται έγκειται, πιστεύω, στο ότι ο Ελληνισμός δίνει ιστορικά την απάντηση στο πως μπορεί να συνυπάρξει στον νεώτερο κόσμο, αυτόν της αποικιοκρατίας και των δυτικών γιγάντων, κατορθώνοντας με τρόπο θαυμαστό, και μάλιστα έναντι ενός αντιπάλου συντριπτικά ισχυρότερου, ο,τι δεν κατάφερε στους τελευταίους βυζαντινούς αιώνες, όπου η αυτοκρατορία του, παρά την πνευματική ακμή της, εσωστρεφώς και αμήχανα, θα συρρικνωθεί και θα καταρρεύσει ολότελα, θα ’λεγε κανείς, υπό το βάρος της τεράστιας κληρονομιάς της.

Όμως «η Ελλάς συνετάφη τω Χριστώ ομοιώματι του θανάτου αυτού, αλλά τούθ’ ένεκα και ανέστη ως εκείνος, ου τον σταυρόν ήρατο πρώτη»1.


Η πτώση του Βυζαντίου δεν θα σημάνει και την κατάλυση της Εκκλησίας, παρά τους εξισλαμισμούς και τις θυσίες. Αντιθέτως η Ιεραρχία της επωμίζεται τώρα εθναρχικό ρόλο και καθίσταται σκέπη του Γένους, με το Πατριαρχείο ως σύμβολο ενώσεως και κέντρο εθνικής περισυλλογής μέσα στο ευρύτερο διοικητικό δίκτυο των κοινοτήτων της αυτοκρατορίας.

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου: Ανάλυση στα Θεία Νοήματα του Απολυτικίου

Αποτέλεσμα εικόνας για bunavestire
«Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον, καὶ τοῦ ἀπ' αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται, καὶ Γαβριὴλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διὸ καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ»

"Σήμερον της σωτηρίας ημών το Κεφάλαιον", ψάλλει ο υμνωδός. Σήμερα, ανοίγει το πλέον μνημειώδες, κοσμοσωτήριο και κοσμοϊστορικό Κεφάλαιο στην ιστορία της ανθρωπότητας: Το Κεφάλαιο της Σωτηρίας του κόσμου! Και το «σήμερον» αυτό που προπορεύεται «της σωτηρίας», υποδηλώνει μεν την αφετηρία της, αντανακλά όμως δε και το αιώνιο προσκλητήριο για την Βασιλεία του Θεού στον καθένα από εμάς, το οποίο εκδίδεται στο καθημερινό μας «σήμερα»!
Με άλλα λόγια, η σωτηρία της ψυχής μας δεν είναι κάτι που αφορά το αύριο, ή που έχει να κάνει πάντα με όσα πράξαμε στο χθες. Το σήμερα είναι αυτό που μας καθορίζει και που μας ανυψώνει ή μας καταβαραθρώνει στα μάτια του Θεού. Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε στο κάθε «σήμερα» της ζωής μας, αυτή είναι που θα μας σώσει ή που θα μας καταδικάσει, από τη στιγμή που κάποιο από όλα τα επόμενα «σήμερα» της επίγειας ζωής μας, θα είναι και το τελευταίο.


"Σήμερον" λοιπόν, ταυτόχρονα με το Κεφάλαιο της Σωτηρίας που ανοίγει, γίνεται ορατή πραγματικότητα "και το απ’αιώνος μυστήριο", αυτό που εδώ και αιώνες, παρέμενε αφανέρωτο μπροστά στα μάτια των γενεών που πέρασαν. Αυτό που προφητεύτηκε από τους Μεσσιανικούς Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, και όχι μόνο, αφού σε διάφορα μέρη του κόσμου υπήρξαν άνθρωποι φωτισμένοι από τον Αληθινό Θεό, οι οποίοι μίλησαν για του Θεού τον "Απεσταλμένο" και την έλευσή Του! Για παράδειγμα, στην Αρχαία Ελλάδα, έχουμε τον Σωκράτη, που όπως μας διασώζει ο Πλάτωνας, προείπε στον Αλκιβιάδη: «Αναμένουμε, πότε εξ ουρανού θα έρθει απεσταλμένος και θα μας διδάξει.... και ελπίζουμε, ότι η (παρά της θείας χάριτος) ημέρα της αποστολής εκείνης, δεν θα αργήσει πολύ» (Πλάτων, Αλκιβιάδης Β΄, ιγ΄- ιδ΄).

"Σήμερον", λοιπόν, γίνεται και η φανέρωση του μυστηρίου. Ο Δημιουργός των πάντων, σπλαχνίζεται το τελειότερο πλάσμα Του και σπεύδει να κατοικήσει στη μήτρα της Παρθένου. Η εκπλήρωση της υπόσχεσης του Θεού, που δόθηκε μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας στην αμαρτία, η προαιώνια βούληση του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου, παίρνει σάρκα και οστά!

"Ο Υιός του Θεού, υιός της Παρθένου γίνεται". Ο Κύριος των όλων προσλαμβάνει τη μορφή του δούλου, ταπεινώνεται, χωρίς να εγκαταλείψει την Ύψιστη θέση Του, για να εξυψώσει τον ταπεινό άνθρωπο! Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, αποστέλλεται από τον ουράνιο Πατέρα και γίνεται ο υιός της Παρθένου.

Και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο άγγελος εκείνος που μαζί με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, έχουν προσφέρει μεγάλες ευεργεσίες στο ανθρώπινο γένος ανά τους αιώνες, είναι και πάλι παρών για να εξαγγείλει χαρμόσυνα στην Παναγία μας την χάρη αυτή του Θεού.

Για τον λόγο αυτό, για το τεράστιο (όσο και μοναδικό στα χρονικά) χαρμόσυνο αυτό γεγονός της σαρκώσεως του Θεού Λόγου, εξαιτίας του οποίου θα ανατείλει η σωτηρία όλων των ανθρώπων που έζησαν, αλλά και που πρόκειται να ζήσουν, μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, ο υμνωδός μας καλεί να φωνάξουμε κι εμείς δυνατά, μαζί με τον Αρχάγγελο, προς την Θεοτόκο, το "χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου"! Χαίρε, εσύ που είσαι γεμάτη από τη Χάρη του Θεού. Ο Κύριος, είναι μαζί σου.

«Χαίρε η στήλη της παρθενίας, χαίρε η πύλη της σωτηρίας»

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Αποτέλεσμα εικόνας για дети икона БЛАГОВЕЩЕНИЕ ПРЕСВЯТОЙ БОГОРОДИЦЫ
 Τα παιδιά αποτελούν για τον κόσμο μας ένα πρότυπο ιδανικό και αξεπέραστο. Η ανάγκη προστασίας τους κάνει τους μεγαλύτερους να αισθάνονται υπεύθυνοι, να τα αγαπούν, να τα φροντίζουν, να τους δίνουν ό,τι περνά από το χέρι τους. Η αθωότητα και η αφέλεια κάνουν τα παιδιά, ακόμη κι όταν στενοχωρούν τους άλλους, να μην δίνουν την εντύπωση ότι πράττουν αυτό από κακία. Η ευκολία με την οποία συγχωρούν όσους τους μαλώνουν και τους δυσκολεύουν την ζωή, η εμπιστοσύνη στους λόγους και τα πρόσωπα των μεγαλύτερων, ακόμη κι αν αρχικά αντιδρούν σ’ αυτούς, ένα αίσθημα προσωπικής επιστροφής στο παρελθόν, μνήμης της παιδικότητας των μεγαλύτερων, αποτελούν στοιχεία που καθιστούν τα παιδιά εικόνες αυθεντικής ζωής.

 Αυτά τα στοιχεία θυμίζουν καρδιά παρθενική απέναντι στα προβλήματα της ζωής. Απέναντι στους λογισμούς που τυραννούν τον άνθρωπο. Τις μνήμες του παρελθόντος, τις απογοητεύσεις του παρόντος, τα άγχη του μέλλοντος. Απέναντι στο υπόστρωμα των επιθυμιών και των ηδονών, οι οποίες κάνουν τον άνθρωπο να θέτει στόχους στην προοπτική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Απέναντι στους άλλους ανθρώπους οι οποίοι μας βάζουν εύκολα στην λογική του συμφέροντος, του κέρδους, της εξουσίας. Γιατί τα παιδιά είναι εύπλαστα. Αν διδαχθούν την κυριαρχία του «εγώ», ότι η ζωή έχει νόημα με βάση το κέρδος, την αυτάρκεια, την εκπλήρωση του συμφέροντος, τότε αυτόν τον δρόμο θα ακολουθήσει η καρδιά τους. Αν όμως εμπνευστούν να παλέψουν για μία ζωή στην οποία κέντρο θα είναι η αγάπη, τότε ακόμη κι αν χάνουν στις ανθρώπινες σχέσεις, θα επιμένουν, σαν να μην προδόθηκαν, σαν να μην απογοητεύθηκαν ποτέ από τους άλλους.

ΤΟΥ ΦΛΕΣΣΑ Η ΜΑΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ

Το τραγούδι "Του Φλέσσα η μάνα" είναι ένα πολύ παλιό ηρωικό δημοτικό τραγούδι. Αναφέρεται στον Γρηγόριο Δικαίο, γνωστό ως Παπαφλέσσα και εξιστορεί τα γεγονότα που συνδέονται με τη μάχη στο Μανιάκι και το θάνατο του. Μιλάει για τη μάνα του Παπαφλέσσα, το χωριό του την Πολιανή και άλλα γεωγραφικά στοιχεία της ευρύτερης περιοχής όπως τα Κοντοβούνια, τα Σουλιμοχώρια, το Νιόκαστρο και το Μανιάκι. Να πούμε ότι το ηρωικό τραγούδι αυτό ακολουθεί αργό ρυθμό, θλιμμένο που τονίζει τα λόγια του, όμως δε θυμίζει καθόλου μοιρολόι.


Οι στίχοι του τραγουδιού όπως και στα περισσότερα παραδοσιακά τραγούδια υπάρχουν σε διάφορες παραλλαγές. Παρακάτω βλέπουμε μια εκδοχή μακροσκελή:

Του Φλέσσα η μάνα κάθεται στης Πολιανής την ράχη,
τα Κοντοβούνια αγνάντευε και τα πουλιά ρωτάει:

Παρασκευή Δ'Χαιρετισμών-Ύμνος άπας ηττάται τω πλήθει των πολλών οικτιρμών σου

Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου.

Συγκεντρωθήκαμε γιά τέταρτη φορά σήμερα, ἀγαπητοί μου, τέταρτη Παρασκευή τῶν Χαιρετισμῶν, γιά νά ὑμνήσουμε τήν Παναγία μητέρα μας καί μητέρα τοῦ Θεοῦ μας.
Ὁ στίχος τόν ὁποῖο ἀναφέραμε θέλει νά μᾶς πεῖ, πώς ὅποιον ὕμνο καί ἄν ποῦμε, ὅποια δοξολογία καί ἄν τῆς προσφέρουμε, δέν εἶναι τίποτε, δέν πιάνει τίποτε μπροστά στό μέγεθος τῆς καλωσύνης της, στό πλῆθος τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν της καί τῆς εὐσπλαχνίας της. Ὅ,τι καί νά τῆς ποῦμε, ὅσο καί ἄν τήν ὑμνήσουμε εἶναι πολύ λίγο καί μικρό μπροστά στήν μεγαλωσύνη της. Ποτέ δέν θά μπορέσουμε νά ὑμνήσουμε ἐπάξια αὐτήν, πού ἐδόξασε καί τίμησε ὁ Θεός, μέ τό νά τήν κάνει μητέρα τοῦ Υἱοῦ του.
Μποροῦμε νά μετρήσουμε τήν ἄμμο, πού βρίσκεται στό χεῖλος τῆς θαλάσσης; Ὄχι. Μποροῦμε νά μετρήσουμε τά ἀστέρια ψηλά στόν οὐρανό; Ὄχι, ἴλιγγος μᾶς πιάνει. Μποροῦμε νά μετρήσουμε τίς σταγόνες τῆς βροχῆς; Ἀδύνατον εἶναι. Ἔ, τόσους πολλούς ὕμνους ἄν προσφέρουμε στήν Παναγία, καί πάλι δέν κάνουμε τίποτε. Δέν κάνουμε κάτι ἀντάξιό της. Δέν τῆς προσφέρουμε κάτι ἀνάλογο ἀπέναντι σ᾿ ἐκεῖνα πού ἡ Παναγία μᾶς προσέφερε.
Τί ἔκανε γιά μᾶς ἡ Παναγία; Τά πάντα. Ἔφερε τόν Θεό στή γῆ. Ὁδήγησε τούς ἀνθρώπους στόν οὐρανό. Ἔφερε σ᾿ ἐμᾶς τό μέγα ἔλεος, δηλαδή τόν Χριστό. Ἔφερε τόν σωτήρα τοῦ κόσμου. Ἄνοιξε τόν παράδεισο. Μεσιτεύει καί πρεσβεύει μέρα-νύχτα γιά μᾶς. Ἄν θά σωθοῦμε, θά σωθοῦμε ἐξ αἰτίας της. Εἶναι λοιπόν τόσο μεγάλες καί τόσο πολλές οἱ εὐεργεσίες της πρός τήν ἀνθρωπότητα, ὥστε ὅ,τι καί ἄν κάνουμε, δέν εἶναι ἀντάξιό της, ἄξιο ὅσων ἐκείνη ἔκανε. Ποτέ δέν θά μπορέσουμε ἐπάξια νά τήν ὑμνήσουμε, ἔστω καί ἄν ἀκόμη ἔχουμε στόμα ἀγγελικό.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Κρίσιμα επίκαιρη η μετάνοια...

Ομιλία Κωνσταντίνου Γανωτή
Φιλόλογου - Συγγραφέα

Βλέπω τὰ πρόσωπα τῶν νέων μας πόσο βαρύθυμα εἶναι, πόσο ἄκεφα, θλιμμένα καὶ ἀμίλητα. Ἔγινε κατάσταση πλέον νὰ μιλοῦνε γρήγορα καὶ ὑπόκωφα μὲ μισὲς λέξεις ἢ νὰ κραυγάζουν μὲ ἄναρθρες κραυγὲς μὲ φωνή, ποὺ δὲν εἶναι δική τους· εἶναι μιὰ φωνή, ποὺ μιμεῖται κάποια ἀκούσματα καὶ ὁ νέος μας ἀκούει ὁ ἴδιος τὴ φωνή του καὶ δὲν τὴν ἀναγνωρίζει.

Οἱ κοπέλες μας εἶναι ἀρκετὰ φυσιολογικότερες ἀλλὰ κυρίως μέσα σὲ στενὸ κύκλο καὶ μέσα στὸ σπίτι τους· ἐκεῖ ποὺ μιλοῦν δυνατά, σὲ ἀνοικτοὺς κύκλους, ἐκεῖ εἶναι κι αὐτὲς ἀσυνείδητα ἴσως ἐπιτηδευμένες μὲ φωνή, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζεται οὔτε ἀπὸ τὶς ἴδιες. Πόσο πρέπει νὰ κουράζει τὰ παιδιά μας αὐτὴ ἡ προσποίηση!...Τὰ παιδιά μας μιμοῦνται τοὺς πρίγκιπες τῆς δημοσιότητας, ποὺ φτιάχνονται πολὺ πρὶν νὰ σταθοῦν μπροστὰ στοὺς φακούς· ἔτσι γίνονται μιμητὲς ἐπιτηδευμένων προτύπων. Ἐδὼ εἶναι ποὺ ταιριάζει ὁ στίχος τοῦ Ἐλύτη: “Ποῦ νὰ βρῶ τὴν ψυχή μου τὸ τετράφυλλο δάκρυ”. Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀνακαλύπτει κανεὶς τὴν ψυχή του μέσα σὲ δάκρυα θλίψεων, μέχρι ποὺ νὰ αἰσθάνεται τὴν ψυχή του σὰν ἕνα δάκρυ μεγάλο. Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀποκαλυπτικὴ κατάσταση τῆς ψυχῆς ἀπ’ τὸν μεγάλο πόνο. Πῶς μπορεῖς ὅμως νἀντέξεις τὸν πόνο τῶν νέων ἀνθρώπων, ποὺ ὅσο κι ἂν εἶναι ἀποκαλυπτικὸς τῆς γνήσιας ψυχῆς τους εἶναι καὶ τόσο ἀταίριαστος μὲ τὰ ὄμορφα καὶ ζωηρά τους πρόσωπα; . . .

Συχνὰ οἱ νέοι μας ἀποφεύγουν ν’ ἀντικρύσουν τὸν πόνο φίλων καὶ συγγενῶν, ἀκόμα καὶ νὰ παραδεχτοῦν τὸν δικό τους καὶ δείχνουν μιὰ ἀφασία μπροστὰ στὸν πόνο καὶ στέκονται μακριά. Φοβοῦνται, θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανείς, μήπως ἀποκαλυφθεῖ μέσα τους ἡ ἁπλὴ καὶ εἰλικρινὴς ψυχή τους. Αἰσθάνονται τρόμο μπροστὰ στὸν ἀληθινὸ ἑαυτό τους, ποὺ τόσα χρόνια τὸν κρατοῦσαν κρυμμένον ἐπιμελῶς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφεύγουν κάθε λεπτὴ συγκίνηση, θαυμασμό, κατάνυξη, εὐλάβεια, συμπόνια· φοβοῦνται μήπως ἀποκαλυφθεῖ ἡ γνήσια εὐαισθησία τους.

Ἀπέναντι σ’ αὐτὲς τὶς προκλήσεις ψυχικῆς γνησιότητας πολλοὶ νέοι στέκονται μὲ εἰρωνεία, “σνομπάρουν” συναισθηματικὲς ἢ παραδοσιακὲς ἐκδηλώσεις, τὶς οἰκογενειακὲς συγκεντρώσεις καὶ ἄλλα τέτοια.

Πάντως αὐτὴ ἡ ἔνταση μεταξὺ αὐθεντικῆς ἀλήθειας καὶ προσχήματος μοντέρνου ὕφους προδιαθέτει τοὺς σημερινοὺς νέους μας γιὰ κατάθλιψη, καταχρήσεις, μέχρι και αὐτοκτονία. Ἔρχεται ἡ στιγμή, ποὺ αἰσθάνεται ὁ αὐτόχειρας ὅτι, κάνοντας κακὸ στὸν ἑαυτό του, πληγώνει ἢ σκοτώνει κάποιον ἄλλον καὶ ὄχι τὸν ἴδιο.

Ἐκεῖνο ποὺ καταδικάζει ὅμως τοὺς νέους μας καὶ κάνει τὸ πρόβλημά τους ἄλυτο, εἶναι ἡ ἀσαφὴς ἀτμόσφαιρα τῆς οἰκογένειας καὶ τῆς κοινωνίας γενικότερα, ποὺ δείχνουν νὰ βρίσκονται στὴν ἴδια περίπου κατάσταση. Αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀνακάλυψη τῶν ἐνοχῶν αὐτῆς τῆς διαφθορᾶς τῶν αἰσθημάτων καὶ τῶν ἐννοιῶν στὶς ψυχὲς τῶν νέων. Τίποτα δὲν γίνεται ἀπότομα καὶ ἀπροειδοποίητα στὴ ζωή.

Είσαι απελπισμένος μάλλον επειδή το «παράθυρό» σου παραμένει ερμητικά κλειστό!

Αποτέλεσμα εικόνας για ήλιος παραθυρα σπιτιων
 Κάποτε ένας απογοητευμένος άνθρωπος περιφερόμενος τους λοφίσκους που περιέβαλαν την πόλη του, συνάντησε έναν βοσκό που έβοσκε το κοπάδι με τα πρόβατά του.Βλέποντάς τον ο βοσκός να είναι αναστατωμένος τον ρώτησε:
-Τι σε απασχολεί, φίλε μου;
-Αισθάνομαι μεγάλη μοναξιά, του απάντησε.
-Κι εγώ μόνος είμαι, αλλά δεν νιώθω θλίψη, είπε ο βοσκός
-Ίσως, γιατί σε συντροφεύει ο Θεός! Του αποκρίθηκε με έναν τόνο μάλλον ειρωνικό.
-Το μάντεψες, είπε ο βοσκός αδιαφορώντας για τον ειρωνικό του τόνο.
-Βλέπεις την πόλη μας; συνέχισε ο βοσκός, βλέπεις τα σπίτια ; Bλέπεις τα παράθυρά τους;
-Όλα τα βλέπω, απάντησε ο άνθρωπος.
-Τότε δεν πρέπει να απελπίζεσαι, συνέχισε ο βοσκός. Ο ήλιος είναι ένας αλλά κάθε παράθυρο της πόλης και το πιο μικρό και απόκρυφο, κάθε μέρα λούζονται στου ήλιου το φως. Είσαι απελπισμένος μάλλον επειδή το «παράθυρό» σου παραμένει ερμητικά κλειστό!

Επιτέλους, Ελλάδα

Ήταν ένα από τα λιγοστά σχόλια σε άρθρο ιστοσελίδας που αναφερόταν στην ταινία του Βασίλη Τσικάρα Έξοδος 1826, το ίδιο που μονολόγησα κι εγώ μόλις βγήκα από την αίθουσα του κινηματογράφου Αλκυονίς, όπου προβάλλεται αυτές τις μέρες: 'Επιτέλους, Ελλάδα'.

Σχεδόν δύο μήνες έχουν περάσει από την πρώτη προβολή και η αίθουσα ήταν γεμάτη από κόσμο που ήρθε να τη δει. Καταχειροκροτήθηκε. Επιτέλους, μια ταινία με θέμα ελληνικό, ελληνικότατο, μέσα στη λαίπαπα του ανθελληνικού αέρα που φυσάει στον τόπο εδώ και καιρό. Επιτέλους, ένας δημιουργός που πραγματεύτηκε μια σελίδα από την ελληνική ιστορία, την αδικημένη περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, που θα μπορούσε να μας ξαναδώσει το χαμένο μας ανάστημα. Να μας ξανακάνει περήφανους σε μια εποχή που το να λες ότι είσαι Έλληνας ή πατριώτης, στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται ρομαντικό ή γραφικό ή εκτός ρεύματος, και στη χειρότερη, ρετσινιά πολιτικής απόχρωσης που αποπροσανατολίζει και παραπλανεί.

Επιτέλους, μια φωνή ελληνική. Επιτέλους, μια ταινία ελληνική. Επιτέλους,

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Τετράδιο μνημόνευσης ονομάτων Οσίου Παίσιου Βελιτσκόφσκυ

Image may contain: 1 person

Τετράδιο μνημόνευσης ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων με σημείωσεις του Οσίου Παϊσιου Βελιτσκόφσκυ.Μονή Νεάμτς-Ρουμανίας όπου ο Όσιος Παίσιος ήταν ηγούμενος μεταξύ των ετών 1779-1794 ημερομηνία της κοιμήσεώς του
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul paisie de la neamt
Το λείψανο,ο τάφος και το κελί του Οσίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ στην Μονή Νεάμτς της Ρουμανίας ΕΔΩ

Τι ζητάμε και τί χάνουμε στην εξομολόγηση;Το Θεό ή τη λύση στο πρόβλημα μας;

του π.Παύλου Παπαδόπουλου


  Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημά μας. Αυτό σημαίνει: Σε παρακαλώ, μη μου μιλήσεις τώρα για τον Θεό, μην με ενώσεις με τον Θεό, μόνο βοήθησέ με να προσαρμοσθώ στη ζωή αυτή, να τακτοποιήσω τα θέματά μου, ώστε να μην υποφέρω, βοήθησέ με να συνδυάσω αυτό που θέλω και σκέπτομαι με την δυσκολία, την δοκιμασία που έχω.

  Παραδείγματος χάριν, έχασα την δουλειά μου, πηγαίνω στον πνευματικό. Δεν πηγαίνω γιατί με ενδιαφέρει ο Θεός αλλά πως θα λυθεί το πρόβλημά μου, γυρεύω λύση, δουλειά, όχι τον Θεό. Μπορεί να πω και μερικές αμαρτίες μου εκεί, αλλά αυτό που με καίει είναι να βρω δουλειά, όχι τον Θεό. Θέλω τον Θεό για να μου βρει πάλι δουλειά. Δεν θέλω τον Θεό, θέλω κάτι από τον Θεό. Γίνεται ουσιαστικά το αίτημα μου ο θεός μου και ο Θεός γίνεται ένα μέσω για να πραγματοποιηθεί το αίτημά μου, η λύση που ζητώ.
Είναι ξεκάθαρο ότι δεν θέλω τον Θεό αλλά την πραγματοποίηση του αιτήματός μου. Κι αν είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου θα διαπιστώσω ότι πάντα προσμένω κάτι από τον Θεό και γι’αυτό πηγαίνω στην Εκκλησία, στον πνευματικό. Αυτό όμως δείχνει ότι δεν αγαπώ τον Θεό, δείχνει την κοσμικότητα της ζωής μας, δείχνει τα αδιαπραγμάτευτα «θέλω» που κυριαρχούν στην καρδιά μας.

  Γι’αυτό θλιβόμαστε και μας πιάνει κατάθλιψη. Σχεδόν όλα τα ψυχολογικά προβλήματα έχουν πηγή τον εγωισμό μας. Μας στράβωσε κάτι στην ζωή μας και δεν μπορούμε να το δεχτούμε μέσα μας. Δεν πραγματοποιούνται οι προσδοκίες μας και αναθεματίζουμε τους πάντες και τα πάντα. Ειδωλοποιούμε τις ανάγκες μας, τα όνειρά μας και μετά μας πιάνουν τα ψυχολογικά μας γιατί δεν έγιναν όπως τα είχαμε προγραμματίσει στο μυαλουδάκι μας.
Όταν βλέπω ανθρώπους που αναστενάζουν γεμάτοι παράπονο σημαίνει ότι βρήκα έναν ομοιοπαθή μου, έναν εγωιστή.

Τα παράπονα παύονται όταν αποκτήσουμε ταπείνωση και δεχόμαστε ότι έρθει στην ζωή μας ως μέσω άσκησης και αγιασμού.

Το να πηγαίνουμε στους ναούς, να αλλάζουμε και πνευματικό κάθε λίγο και λιγάκι γιατί δεν μας «αναπαύει» ο κανένας -ουσιαστικά όμως επειδή δεν μας λύνει τα προβλήματά μας- τότε μάταια κουραζόμαστε.
Τα προβλήματα δεν θα μας τα λύσει μαγικά ο πνευματικός. Διότι ότι και να μας πει ο πνευματικός εάν εμείς έχουμε εγωισμό και να λυθεί κάποιο ζήτημα που μας στεναχωρεί θα έρθει άλλο, γιατί πάντα ο εγωιστής άνθρωπος θα βρει κάτι για να στεναχωρεθεί, διότι ο εγωιστής είναι ιδιότροπος, βάζει κακό λογισμό με το παραμικρό.

Το θέμα δεν είναι –νομίζω- να λύσουμε τα προβλήματά μας στην εξομολόγηση, αλλά να βρούμε τον Θεό κι ας έχουμε προβλήματα, να βρούμε τον Χριστό μέσα από τις δοκιμασίες της ζωής μας, να έλθει η Χάρις Του δια της μετανοίας και εξομολόγησης των αμαρτημάτων μας. 

Τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν ως αποδείξης της πνευματικής μας νηπιότητας και υπαρξιακής ανεπάρκειας.
Βέβαια ακόμα και για τα προβλήματά μου θα νοιαστεί η Εκκλησία, θα το συζητήσω με τον πνευματικό μου, όμως δεν πρέπει να μείνω σ’αυτά, αλλιώς βγαίνει από το κέντρο της ζωής μου ο Χριστός και έρχεται στην θέση Του, το πρόβλημά μου. Και αυτό όντως...είναι πρόβλημα."

Νηστεία.Μία παράξενη λέξη


Θυμίζει στέρηση, παραίτηση από το δικαίωμά μας να φάμε ό,τι θέλουμε, να ζήσουμε όπως θέλουμε, θυμίζει απαγόρευση, θυμίζει παλαιότερες εποχές.
Στους περισσότερους φαίνεται αστείο να βάζεις περιορισμούς στον εαυτό σου....


«Γιατί;», ρωτούν, σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται.
Ποιο το νόημα;

Κι όμως, πίσω απ’ την αλλαγή του φαγητού κρύβεται ένας άλλος τρόπος ζωής,
Αφάνταστα νεανικός, ερωτικός και επαναστατικός.
Παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας γιατί αγαπούμε Εκείνον περισσότερο απ’ όλα.
Αλλάζουμε την τροφή μας, γιατί κάνουμε υπακοή στα λόγια Του, στο παράδειγμά Του, ως μια μικρή ανταπόκριση στη θυσία Του.
Κάνουμε αντίσταση στο ρεύμα των πολλών, όχι γιατί εμείς είμαστε οι καλοί, αλλά γιατί θέλουμε να τους σκεφτόμαστε και να ζούμε γι’ αυτούς.

Γιατί μόνο όποιος μαθαίνει να παραιτείται από τα δικαιώματά του, μπορεί να αγαπήσει πραγματικά τον άλλο, γιατί μπορεί να του δώσει, να του προσφέρει χωρίς να νοιαστεί να πάρει απ’ αυτόν.
Γιατί όποιος ξέρει ότι μπορεί να ζήσει χωρίς κρέας, χωρίς γάλα, χωρίς τυρί, χωρίς αυγό, ξέρει ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς εγωισμό, χωρίς να τα θέλει όλα δικά του.
Ξέρει ότι μπορεί να αγαπήσει και να προσευχηθεί για τον άλλο, ότι μπορεί να τον ακούσει θυσιάζοντας το χρόνο του, μπορεί να νιώσει τον καημό του, να αγγίξει το δάκρυ του, να χαρεί με το χαμόγελό του.

Και δεν είναι δύσκολο να νηστέψεις, όχι μόνο από τα φαγητό, αλλά και από ό,τι σε χωρίζει από το Χριστό και τον άλλο, που είναι η αμαρτία και το ψέμα.
Δεν είναι δύσκολο ν’ αφήσεις το μίσος και την κακία κατά μέρος, αρκεί να το ζητήσεις απ’ Αυτόν που σ’ αγαπά.
Αρκεί να βάλεις αρχή προσπάθειας στη ζωή σου, σα να ξεκινάει τώρα
Αρκεί να μην πεις «δεν θα ξεχωρίσω», «δεν θέλω να με ειρωνευτούν», «δεν πειράζει, έχω χρόνο».
Αρκεί να νιώσεις ότι «είναι κάτι» να το παλέψεις.

Κι έχει νόημα γιατί είναι η παράδοσή μας, είναι η ιστορία μας και νηστεύοντας κρατάς κάτι που ισχύει 2000 χρόνια τώρα.
Γίνεσαι συνεχιστής μιας κίνησης ζωής προς Αυτόν που μας δίνει Ζωή.
Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου στον αγώνα μου αυτό, ξέρω ότι είσαι κι εσύ μαζί μου, κι είμαστε κι άλλοι.
Γιατί μέσα απ’ τη νηστεία και την γιορτή βρίσκουμε το κλειδί της πίστης που ξεκλειδώνει την ψευτιά του σήμερα,το κλειδί της πίστης που δίνει αλλιώτικο νόημα στη ζωή μας
Και ξέρω ότι θέλεις αυτό το νόημα,γιατί πιστεύεις, γιατί ο Θεός υπάρχει μέσα σου!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Γράφτηκε για τις "Ψηφίδες",την νεανική έκδοση της Ι Μ.Δημητριάδος
για το τεύχος 57- Μάρτιος 2002

Άγιος Νεομάρτυς Ευθύμιος ο Πελοποννήσιος(+22 Μαρτίου 1814)

Image may contain: 1 person, text
Ο Αγιος Οσιομάρτυς Ευθύμιος, κατά κόσμο Ελευθέριος, καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Δημητσάνας. Εκπαιδεύτηκε στη σχολή της πόλεως αυτής και συνέχισε τις σπουδές του, μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη, στην Πατριαρχική Ακαδημία Κωνσταντινουπόλεως. Στην συνέχεια μετέβη στο Ιάσιο της Ρουμανίας, όπου βρισκόταν ο πατέρας του με τα μεγαλύτερα αδέλφια του Γεώργιο και Χρήστο.

Ο Ελευθέριος αποφάσισε να έλθει στο Αγιο Όρος, για να καρεί μοναχός. Μην μπορώντας όμως να πραγματοποιήσει την επιθυμία του, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν, μετέβη στο Βουκουρέστι, όπου παρέμεινε κοντά στο Γάλλο πρόξενο, έπειτα δε σε Ρώσο ανώτερο αξιωματούχο. Αργότερα προσκολλήθηκε σε κάποιους Τούρκους και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του προς την Κωνσταντινούπολη αρνήθηκε τον Χριστό, εξισλαμίσθηκε και ονομάσθηκε Ρεσίτης.
Αμέσως μετά την περιτομή του, αισθανόμενος τύψεις συνειδήσεως, ζητούσε να επανέλθει στην πατρώα πίστη. Ήλθε, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί, αφού διευκολύνθηκε από τη Ρωσική πρεσβεία, έφθασε στο Αγιο Όρος, όπου συνάντησε στη Λαύρα τον Πατριάρχη Αγιο Γρηγόριο τον Ε', προς τον οποίο εξομολογήθηκε τα αμαρτήματά του και έτυχε από αυτόν προστασίας και παρηγοριάς. Αφού περιήλθε πολλές σκήτες και μονές εξομολογούμενος την εξωμοσία του και ζώντας με προσευχή, άσκηση και νηστεία, εκάρη μοναχός με το όνομα Ευθύμιος.

Η θαυμαστή ιστορία ενός αντιγράφου της εικόνας του ''Άξιον Εστί''

Στα χρόνια της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, λίγο πριν τη μεγάλη καταστροφή της Χίου, το νησί λεηλατήθηκε από τους Τούρκους που ερήμωσαν τα πλούσια μοναστήρια του.
Προσπαθώντας να γλυτώσουν δύο Έλληνες συνάντησαν ένα Τούρκο, που τους πρόσφερε μια  εικόνα, λέγοντας :
-Πάρετε αυτή τη Μεριέμ" (οι Τούρκοι αποκαλούν τη Παναγία Μεριέμ, δηλαδή Μαρία).
Φοβισμένοι οι Έλληνες έμειναν διστακτικοί, για ν΄ ακούσουν απ΄ τον Τούρκο :
-Προσπάθησα μ΄ ένα τσεκούρι να κομματιάσω την εικόνα για να βάλλω τα σανίδια στη φωτιά.Το τσεκούρι έπεσε πολλές φορές πάνω στην εικόνα, αλλά η εικόνα δεν έπαθε τίποτε. Κοίταξα καλά την εικόνα και είδα το εικονιζόμενο πρόσωπο να μου χαμογελά.Κατάλαβα ότι η πίστη σας είναι μεγάλη και ότι η εικόνα αυτή δεν πρέπει να καταστραφεί. Πάρετε την εικόνα και να την βάλετε στην Εκκλησία σας".
Συγκινημένοι οι Έλληνες σταυροκοπήθηκαν, ασπάσθηκαν την εικόνα της Ελεούσας, την έκρυψαν σ΄ ένα σακκί και ξεκίνησαν για την πατρίδα τους, το Ρεϊζδερέ Μικράς Ασίας.
Η εικόνα τοποθετήθηκε στο ναό της μονής του Αγίου Νικολάου, όπου "γρήγορα έγινε η παρηγοριά των δυστυχισμένων, ο γιατρός των ασθενών και η σκέπη των κατατρεγμένων".
Από τότε "ο γιατρός και τα φάρμακα για τους Ρεϊζδεριανούς ήταν η Ελεούσα.
Κάθε μεγάλη ανάγκη τους εύρισκε γονατισμένους μπροστά στην εικόνα Της να