ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Αγιορείτικες νύχτες... με τον φακό του Άλκη Ξενικάκη

Night moments in Mount Athos...photos by Alkis Xenikakis


Milopotamos

Simonopetra

Vatopedi


Milopotamos


SImonopetra


Vatopedi


Pantokratoros

Κυριακή της Συγχωρήσεως

Αποτέλεσμα εικόνας για duminica iertarii 
Η περίοδος της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής είναι γεμάτη από χάρη γιατί η Εκκλησία του Θεού, σε όλη τη γη, κάνει ένα μεγάλο αγώνα για πνευματική ανανέωση. Πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Θεό που και μείς, ως ταπεινά μέλη της μεγάλης Εκκλησίας του Χριστού, μπαίνουμε μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία της χάριτος πού βασιλεύει μέσα στην Εκκλησία Του. Μόνο με τη χάρη του Θεού είναι δυνατό να επιτελέσουμε το έργο της ανακαινίσεως μας, της αναγεννήσεως μας της πνευματικής. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», λέει ο Κύριος.  Χρειαζόμαστε τη χάρη του Θεού, με την όποια είναι γεμάτη αύτη η περίοδος, για να βρούμε την καρδιά μας, για να ζήσει πάλι η καρδιά μας, και να αισθανθεί τη μεγάλη αγάπη του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Η προσέγγιση μας στον Χριστό και η ανανέωση της ζωής μας με την αίσθηση της Παρουσίας Του μέσα στην καρδιά μας, είναι για μας το Πάσχα το αιώνιο.
  Για όλα τα μεγάλα που θέλει να κάνει μαζί μας ο Κύριος, για όλη την τιμή που μας κάνει να θέλει να μας θεωρεί Γιους Του, βάζει έναν ορό στη ζωή μας. Αυτόν τον ορό τον επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα όταν λέμε την Κυριακή Προσευχή, το Πάτερ ημών: «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Για να συγχωρέσει ο Θεός τις αμαρτίες μας, να μας δώσει τη χάρη Του, ώστε να βρούμε τη βαθιά καρδιά μας και να εργαστούμε τη σωτηρία μας, μας βάζει μόνο ένα όρο. Σαν να είμαστε ίσοι λέει: «αν εσείς συγχωρήσετε τους ανθρώπους θα συγχωρήσω και εγώ εσάς». Τι μεγάλη τιμή μας κάνει ο Θεός! Διότι Αυτός είναι ο αιώνιος Θεός, ο Παντοκάτωρ, ο Δημιουργός μας και Σωτήρας μας, ενώ εμείς είμαστε ταπεινά και πεπτωκότα πλάσματα, ξεπεσμένοι άνθρωποι.

Ο στόχος της νηστείας είναι πάνω απ’ όλα το άφημα της ανάγκης και των μεριμνών, οι οποίες μας στερούν το Πρόσωπο του αδελφού μας.


  Οι περισσότεροι από εμάς, όταν γίνεται λόγος για την Μ. Τεσσαρακοστή, φέρνουμε στο νου μας ένα σωρό απαγορεύσεις, οι οποίες έχουν να κάνουν κυρίως με την διατροφή και με ό, τι μας κάνει να είμαστε χαρούμενοι. Σκεφτόμαστε ένα κατάστιχο κανόνων, οι οποίοι θα μας συνοδεύσουν ως το Πάσχα. 
Άλλοι λένε ότι η τήρηση των κανόνων αυτών αποτελεί την αναγκαιότητα για την συμμετοχή μας στην μεγάλη εορτή του Πάσχα ενώ δε λείπουν οι περιπτώσεις αδελφών μας, οι οποίοι θα βαδίσουν το δρόμο της Μ. Τεσσαρακοστής σεβόμενοι τα έθιμα της Εκκλησίας και του τόπου μας ή κάποιων άλλων που θα τηρήσουν απαρασάλευτα τους διατροφικούς κανόνες με στόχο την απώλεια βάρους.

 Ο καθένας, λοιπόν, και δεδομένου ότι συχνά η κατήχηση λείπει, σ’ ένα κοινό έργο θα εισέλθει επίσης συχνά για τους δικούς του λόγους. Στο κοινό για όλους τους πιστούς αγώνα, τον οποίον η Εκκλησία μας προτάσσει, ο καθένας “έχει τους λόγους του”. Λόγοι οι οποίοι είναι προσωπικοί, ωστόσο λόγοι παραμένουν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χριστός μεταμορφώνει τα πάντα μας, μέχρι και τις κακίες και τις πτώσεις μας, ώστε να μας αφυπνίσει για να συναντηθούμε μαζί Του. Οπότε, οι προσωπικοί λόγοι του καθένα από εμάς δεν είναι αμελητέοι. Το σφάλμα ωστόσο είναι να εμμένουμε σε αυτούς, άρα και στον εγωισμό μας και να μην αφήνουμε τον Χριστό να τους μεταμορφώσει, να μεταμορφωθούν δηλαδή μέσα στην Εκκλησία.

 Αν παραμένει ο καθένας “κολλημένος” στους προσωπικούς του λόγους είναι ακριβώς σαν να βρίσκεται σε μια πισίνα κολύμβησης και αδυνατεί να κάνει βούτια μες το νερό. Έχει την επιθυμία να κολυμπήσει. Κοιτά το νερό και αυτό τον θέλγει, ωστόσο παραμένει πάνω στον βατήρα και εν τέλει δεν κάνει την αποφασιστική βουτιά. Σημασία έχει να συνειδητοποιήσουμε την αναγκαιότητα της βουτιάς και να αφήσουμε κατά μέρος ό, τι μας περιορίζει στον εαυτό μας και τις επιλογές του.

 Ας κοιτάξουμε τις ακολουθίες της Εκκλησίας μας τις ημέρες αυτές: “μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός” και “Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ημάς”. Αν δεν επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας ως μέλος εκ μέρους του ίδιου του Χριστού, ως μέλη του Σώματός Του, ως οικογένεια, η οποία ποθεί την κοινή για όλους και ουράνια πατρίδα, την οποία ο Κύριος μας υποσχέθηκε, τότε δεν θα μπορέσουμε να κολυμπήσουμε στα όντως πνευματικά νερά της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

 Ο στόχος της νηστείας είναι πάνω απ’ όλα το άφημα της ανάγκης και των μεριμνών, οι οποίες μας στερούν το Πρόσωπο του αδελφού μας. Ο στόχος της νηστείας είναι, εκτός από το φαγητό, να περιορίσουμε το οτιδήποτε μας περιορίζει την αγάπη και χτίζει τοίχους απέναντι στον άλλον, στον οποιοδήποτε άλλον. Ο στόχος της νηστείας, επίσης, είναι να διδαχθούμε από αυτήν και τον αγώνα, ο οποίος από την Εκκλησία προτείνεται, ούτως ώστε ολάκερη η ζωή μας να μεταμορφώνεται στο αγαθό εκείνο στάδιο απώθησης των αναγκών και συνάντησης με τον αδελφό μας.

 Όπως άλλωστε συγχωρούμε, δηλαδή δίνουμε χώρο στον άλλον, και τούτο βλέποντας ο Θεός μας συγχωρεί, έτσι και η προσευχή μας σαν θυμίαμα στον Θεό θα φτάνει, όταν αυτή περνά από τα χείλη των παιδιών Του, που άφησαν κατά μέρος ό, τι τους χωρίζει, πάταξαν την οδό των αναγκών, αντικαθιστώντας αυτήν με την μία και μοναδική ανάγκη της αληθινής κοινωνίας με τον Θεό, η οποία περνά από την αληθινή κοινωνία με τους αδελφούς μας.

Ιάσονος ιερομ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ-Οι προϋποθέσεις της Σαρακοστής

ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ 

Αποτέλεσμα εικόνας για postul mare si iertare
 Καθώς εισερχόμαστε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αγαπητοί μου αδελφοί, η Εκκλησία μας ορίζει, δια των λόγων του Χριστού στο Ευαγγέλιο της Κυριακής της Τυρινής (Ματθ. 6, 14-21), τις προϋποθέσεις με τις οποίες θα αξιοποιήσουμε την πνευματική προσπάθεια που περαιτέρω αναλαμβάνουμε, ώστε και ο κόπος της νηστείας να έχει νόημα, αλλά και να διαφυλάξουμε την οδό για την Βασιλεία του Θεού που η πίστη μας προσφέρει με ιδιαίτερη ένταση αυτό το διάστημα.

 Η πρώτη προϋπόθεση έχει να κάνει με την άφεση των παραπτωμάτων των ανθρώπων

Συνήθως, ζητούμε από το Θεό να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας, καθώς αισθανόμαστε το βάρος τους να μας κάνει να λυγίζουμε. Όμως ο Χριστός δεν μας ζητά να ξεκινήσουμε από τις δικές μας αμαρτίες, από τα δικά μας λάθη έναντι του Θεού και έναντι των ανθρώπων, αλλά από τα παραπτώματα, από τα λάθη, το κακό που οι άνθρωποι έχουν κάνει σε μας. 
Είναι ευκολότερο να ζητούμε από το Θεό έλεος για τα δικά μας και δυσκολότερο να συγχωρούμε τους άλλους, ιδίως όταν αυτοί δεν μας έχουν ζητήσει τη συγγνώμη. Κι αυτό φαίνεται και στο κοινωνικό επίπεδο. Οι άνθρωποι ζητούν κατανόηση και αμνηστία για τα δικά τους σφάλματα, αλλά δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να παράσχουν άφεση στους άλλους. Κι έτσι, πρυτανεύει ένα ήθος υποκρισίας και φιλαυτίας. Όμως αυτός ο δρόμος δεν ανήκει στο Θεό και τη σχέση που Εκείνος θέλει μαζί μας. Ο Θεός λειτουργεί πατρικά για τον καθέναν μας. Αγκαλιάζει και συγχωρεί. Αλλά, αν δεν συγχωρέσουμε πρώτα εμείς, τότε η καρδιά μας δεν μπορεί να είναι δεκτική στην συγχώρεση του Θεού. Εκείνος μας την παρέχει, εμείς όμως δεν αλλάζουμε μέσα από αυτήν.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Για τους νέους που δυσκολεύονται να νηστέψουν


Νηστεία, μία παράξενη λέξη!
Θυμίζει στέρηση, παραίτηση από το δικαίωμά μας να φάμε ό, τι θέλουμε, να ζήσουμε όπως θέλουμε, θυμίζει απαγόρευση, παλαιότερες εποχές. Στους περισσότερους φαίνεται αστείο να βάζεις περιορισμούς στον εαυτό σου.
«Γιατί», ρωτούν, σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται. Ποιό είναι το νόημα;
Κι όμως πίσω από την αλλαγή του φαγητού κρύβεται ένας άλλος τρόπος ζωής. Αφάνταστα νεανικός και επαναστατικός. Παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας, γιατί αγαπάμε Εκείνον περισσότερο απ’ όλα. Αλλάζουμε την τροφή μας γιατί κάνουμε υπακοή στα λόγια Του, στο παράδειγμα Του, ως μία μικρή ανταπόκριση στην θυσία Του.
Κάνουμε αντίσταση στο ρεύμα των πολλών, όχι γιατί εμείς είμαστε οι καλοί, αλλά γιατί θέλουμε να τους σκεφτόμαστε και να ζούμε γι’ αυτούς.

 Γιατί μόνο όποιος μαθαίνει να παραιτείται από τα δικαιώματά του, μπορεί να αγαπήσει πραγματικά τον άλλο, γιατί μπορεί να του δώσει, να του προσφέρει χωρίς να νοιαστεί να πάρει απ’ αυτόν.
 Γιατί όποιος ξέρει ότι μπορεί να ζήσει χωρίς κρέας, γάλα, τυρί, αυγό, ξέρει ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς εγωισμό, χωρίς να τα θέλει όλα δικά του.
Ξέρει ότι μπορεί ν’ αγαπήσει και να προσευχηθεί για τον άλλο, ότι μπορεί να τον ακούσει θυσιάζοντας τον χρόνο του, μπορεί να νοιώσει την καημό του, να αξίζει το δάκρυ του, να χαρεί με το χαμόγελό του.

 Και είναι δύσκολο να νηστέψεις, όχι μόνο από φαγητό, αλλά και απ’ ό, τι σε χωρίζει από τον Χριστό και τον άλλο, που είναι η αμαρτία και το ψέμα.
Δεν είναι δύσκολο ν’ αφήσεις το μίσος και την κακία κατά μέρος, αρκεί να το ζητήσεις απ’ Αυτόν που σ’ αγαπά. Αρκεί να βάλεις αρχή προσπάθειας στην ζωή σου, σα να ξεκινάει τώρα. Αρκεί να μην πεις «δεν θα ξεχωρίσω», «δεν θέλω να με ειρωνευτούν», «δεν πειράζει, έχω χρόνο». Αρκεί να νοιώσεις ότι «είναι κάτι» να το παλέψεις. Κι έχει νόημα γιατί είναι η παράδοσή μας, είναι η ιστορία μας και νηστεύοντας κρατάς κάτι που ισχύει 2000 χρόνια τώρα. Γίνεσαι συνεχιστής μιας κίνησης ζωής προς Αυτόν που μας δίνει τη Ζωή.

Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου στον αγώνα μου αυτό, ξέρω ότι είσαι και συ μαζί μου, κι είμαστε κι άλλοι. Γιατί μέσα από την νηστεία και την γιορτή βρίσκουμε το κλειδί της πίστης που ξεκλειδώνει την ψευτιά του σήμερα. Το κλειδί της αγάπης που δίνει αλλιώτικο νόημα στην ζωή μας. Και ξέρω ότι θέλεις αυτό το νόημα.
Γιατί πιστεύεις, γιατί ο Θεός υπάρχει μέσα σου.
Καλή Σαρακοστή!

vimaorthodoxias

"Τω Σαββάτω της Τυρινής, μνείαν επιτελούμεν...

Σχετική εικόνα
"Τω Σαββάτω της Τυρινής, μνείαν επιτελούμεν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων Αγίων Ανδρών και Γυναικών .
Ψυχαίς Δικαίων, ών αεί μνήμη μένει,
Χοάς μενούσας, προσκομίζω τους λόγους.
Ταις των Οσίων σου πάντων πρεσβείες Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς".(Τριώδιον, Σάββατον Τυρινής)

«Αλίμονο σ᾿ εσάς που τώρα είστε χορτάτοι, γιατί θα πεινάσετε».


«Αλίμονο σ᾿ εσάς που τώρα είστε χορτάτοι, γιατί θα πεινάσετε». 
Ο αποφθεγματικός αυτός λόγος του Κυρίου αφορά τους παραβάτες της αγίας εντολής της νηστείας. 
Με τι θα τρέφεστε στην αιωνιότητα, όταν εδώ μάθατε να παραχορταίνετε από υλικές τροφές, που δεν υπάρχουν στον ουρανό; 
Με τι θα τρέφεστε στην αιωνιότητα, όταν δεν γευθήκατε κανένα ουράνιο αγαθό; Πως θα τραφείτε και θα ευφρανθείτε με τα ουράνια αγαθά, όταν γι᾿ αυτά δεν νιώσατε παρά αδιαφορία ή και αποστροφή;
Ο σαρκικός άνθρωπος είναι ολοκληρωτικά βυθισμένος στις αμαρτωλές απολαύσεις. Και ο νούς και η καρδιά και το σώμα του είναι παραδομένα στην ηδυπάθεια. Δεν μπορεί όχι μόνο πνευματικές απολαύσεις να αισθανθεί και τη θεία χάρη να αποδεχθεί, μα ούτε και να μετανοήσει. 

Γενικά, είναι ανίκανος για κάθε πνευματική εργασία. Είναι καρφωμένος στη γη, βυθισμένος στα γήινα, ζωντανός ως προς το σώμα και νεκρός ως προς την ψυχή.Το Ευαγγέλιο ανανέωσε και υπογράμμισε την εντολή της νηστείας. 
«Προσέξτε καλά τον εαυτό σας», είπε ο Κύριος. «Μην παραδοθείτε στην κραιπάλη και τη μέθη». 
Το αποτέλεσμα της κραιπάλης και της μέθης είναι η παχύτητα όχι μόνο του σώματος, αλλά και του νού και της καρδιάς. Με τον τρόπο αυτό, δηλαδή, ο άνθρωπος οδηγείται τόσο σωματικά όσο και ψυχικά σε κατάσταση σαρκικότητας.
Τόσο βαρυσήμαντη ήταν η εντολή της νηστείας που δόθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο μέσα στον παράδεισο, ώστε την ίδια ώρα του ανακοινώθηκε και η τιμωρία την οποία θα συνεπαγόταν η παράβασή της: ο αιώνιος θάνατος.

 Μέχρι σήμερα ο θάνατος της αμαρτίας επισκέπτεται τους παραβάτες της αγίας εντολής της νηστείας. Όποιος δεν έχει μέτρο και διάκριση στη διατροφή του, δεν μπορεί να διαφυλάξει την αγνεία και τη σωφροσύνη, δεν μπορεί να δαμάσει την οργή, δεν μπορεί να νικήσει την οκνηρία, την αθυμία και τη λύπη, γίνεται δούλος της φιλοδοξίας και κατοικητήριο της υπερηφάνειας. Την υπερηφάνεια τη γεννά μέσα στον άνθρωπο η σαρκική του κατάσταση, κι αυτήν πάλι τη δημιουργεί η τρυφηλή ζωή, γενικά, και η πλούσια διατροφή, ειδικότερα.


Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ , Τομ. Α΄ 

Τι φτωχές δικαιολογίες..!

No automatic alt text available.

Εικόνα Παναγίας (12ος αιώνας)

Palermo - Palazzo dei Normanni - Cappella palatina - Madonna sec. XII 

Τυρινή: Ο τελετουργικός προθάλαμος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

Του Γεώργιου Ζαραβέλα – Θεολόγου
Αποτέλεσμα εικόνας για duminica lasat de branza
Η εβδομάδα της Τυροφάγου ή Τυρινής αποτελεί το πρόπυλο της Αγίας και ΜεγάληςΤεσσαρακοστής.

Από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου έχει ξεκινήσει η σταδιακή εισαγωγή των πιστών στο κλίμα της τεσσαρακονθήμερης περιόδου με τη χρήση του λειτουργικού βιβλίου του Τριωδίου.
Την εβδομάδα της Τυρινής όμως, το Τριώδιο χρησιμοποιείται κατά κόρον όλες τις ημέρες και όχι μόνο την Κυριακή (Τελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου, Απόκρεω) ή και το Σάββατο (προ της Απόκρεω – των Ψυχών), όπως συνέβαινε τις δυο προηγούμενες εβδομάδες.
Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της παρούσας εβδομάδας, ως εισαγωγικής στο πνεύμα και την ουσία της Σαρακοστής, είναι εμφανής και στην τυπική διάταξη των ακολουθιών των καθημερινών. 

 Από το εσπέρας της Κυριακής των Απόκρεω, έως και την Παρασκευή της Τυρινής παρατηρείται η χρήση του Τριωδίου σε όλες τις ακολουθίες, με αποκορύφωμα την Τετάρτη και την Παρασκευή, οπότε η αδυναμία τέλεσης Θείας Λειτουργίας μεταβάλλει την τυπική διάταξη σε σχεδόν όμοια με εκείνη των καθημερινών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ο Όσιος Έρασμος της Λαύρας των Σπηλαίων(+24 Φεβρουαρίου)

«Αγίασον Κύριε τους αγαπώντας την ευπρέπειαν του οίκου σου»
Αποτέλεσμα εικόνας για ЕРАЗМ ПЕЧЕРСКИЙ, ПРП.
Ο Όσιος Έρασμος γεννήθηκε στη Ρωσία από πλούσιους και επιφανείς γονείς. Όταν, μια μέρα, κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, άκουσε τον διάκονο να προσεύχεται για εκείνους που αγαπούν την ευπρέπεια του οίκου του Κυρίου, διέθεσε ολόκληρη την περιουσία του για την ευπρέπιση του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου των Σπηλαίων της Λαύρας του Κιέβου. Έπειτα έγινε και ο ίδιος μοναχός εκεί και άρχιζε να στολίζει τον εαυτό του με τις αρετές του Αγίου Πνεύματος.

 Όμως ο διάβολος έστησε μια ολέθρια παγίδα στον Όσιο. Όταν πια όλα τα πλούτη του είχαν χρησιμοποιηθεί για την Εκκλησία της Παναγίας, ο μακάριος Έρασμος σκέφθηκε ότι μάταια τα ξόδεψε γι' αυτό τον σκοπό και ότι έπρεπε να τα μοιράσει στους πτωχούς. Ο Όσιος δεν κατάλαβε πως οι λογισμοί αυτοί ήταν πειρασμικοί. Έπεσε σε αθυμία και απόγνωση. Ούτε οι προσπάθειες του ηγουμένου, ούτε η συμπαράσταση και οι συμβουλές των αδελφών στάθηκαν ικανές να τον βοηθήσουν και να τον παρηγορήσουν. Άρχισε να ζει απρόσεκτα για μοναχό. Σπαταλούσε τον χρόνο του μοναχικού βίου του άσκοπα, χωρίς πνευματικό αγώνα, χωρίς προσευχή, χωρίς υπακοή, βυθισμένος στην ψυχόλεθρη ακηδία και την αμέλεια.

 Όταν είδαν οι πατέρες ότι τα λόγια τους όχι μόνο δεν τον ωφελούσαν, αλλά τον ερέθιζαν κιόλας, σταμάτησαν πια να του μιλούν και άρχισαν αν προσεύχονται. 
Ο φιλάνθρωπος Κύριος δεν άφησε να πάνε χαμένοι οι προηγούμενοι κόποι και οι αρετές του δούλου Του. Παρεχώρησε, λοιπόν, να ασθενήσει. 
 Ο Όσιος έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου. Για επτά ημέρες ήταν αναίσθητος, μην μπορώντας να πάρει τροφή ή να επικοινωνήσει με κανένα. Την όγδοη ημέρα ο ηγούμενος κάλεσε όλη την αδελφότητα γύρω στην κλίνη του. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ЕРАЗМ ПЕЧЕРСКИЙ, ПРП.
Εκείνη την στιγμή όμως, ο ετοιμοθάνατος Έρασμος, συνήλθε, ανασηκώθηκε, κάθισε στο κρεβάτι και είπε προς τους πατέρες: 
«Αδελφοί, είμαι αμαρτωλός και έζησα ράθυμα. Ο θάνατος με βρήκε αμετανόητο. Ενώ όμως ο διάβολος με χαρά περίμενε το τέλος μου, παρουσιάσθηκαν οι Όσιοι Πατέρες μας Αντώνιος και Θεοδόσιος και μου είπαν ότι προσευχήθηκαν για μένα στον Κύριο. Και Εκείνος, σαν πολυεύσπλαχνος, μου χάρισε καιρό μετανοίας.  Μετά είδα και την Κυρία Θεοτόκο, η οποία μου είπε ότι, επειδή στόλισα την Εκκλησία της και την πλούτισα με ωραίες εικόνες και πολύτιμα σκεύη, μεσολάβησε για μένα στον Υιό της και σε τρεις ημέρες θα με πάρει κοντά της, επειδή αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου αυτής».
Αποτέλεσμα εικόνας για ЕРАЗМ ПЕЧЕРСКИЙ, ПРП.
Έτσι, μετά τρεις ημέρες ο Όσιος Έρασμος, το έτος 1160, κοιμήθηκε ειρηνικά.Η μνήμη του τιμάται στις 24 Φεβρουαρίου.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Μη ζητάς απαλλαγή από το πάθος, αλλά δύναμη και καρτερία στην αρένα που βρίσκεσαι

Φωτογραφία
- Κι όμως, παιδί μου καλό, κάνεις λάθος!
Το ότι δεν έχεις διαπιστώσει αλλαγή επάνω σου, δεν σημαίνει ότι φταίει ο Θεός, ή ότι δεν σε ακούει, ή ότι δεν ακούει όσους εύχονται για σένα, ή ότι δεν σε αγαπά! 
Μέσα στο πάθος και στη πάλη στεφανώνεσαι! Μη ζητάς απαλλαγή από το πάθος, αλλά δύναμη και καρτερία στην αρένα που βρίσκεσαι!

Μάθε να μη βιάζεσαι αλλά να υπομένεις!
Πόσοι αθλητές χάνουν μια ζωή;...Σταματούν τον αθλητισμό;...το στίβο;..τα αγωνίσματα;...Οχι βέβαια.Συνεχίζουν πιό πολύ ρωμαλέοι.

Εσύ γιατί καταθέτεις τα όπλα;...Γιατί λές κουράστηκες;Οτι δεν αντέχεις;...
Ολοι μας έχουμε πάθη και αιώνια λάθη.Θα κάνουμε στίβο...μέχρι του τάφου!
Κοίτα το Σταυρό του Χριστού...και δες το μέγεθος της Αγάπης Του!
Τίποτε άλλο,...αυτό και μόνον αρκεί!

Ο Άγιος Πολύκαρπος του Μπριάνσκ


Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ ПОЛИКАРП БРЯНСКИЙ

 Ο Άγιος Πολύκαρπος του Μπριάνσκ κατα κόσμον ήταν ο πρίγκηπας Πέτρος Boryatinskaya,απόγονος του Αγίου Μιχαήλ πρίγκηπα του Τσερνιγκώβ(+20 Σεπτεμβρίου)

 Το όνομα του πρίγκηπα Πέτρου βρίσκεται συχνά στις πράξεις του 16ου αιώνα.Πολέμησε τους Σουηδούς και Λιθουανούς εισβολείς και στό τέλος του 16ου αιώνα εγκατέλειψε τα εγκόσμια και έγινε μοναχός στην Μονή της Μεταμορφώσεως του Μπριάνσκ.Εκεί εκοιμήθη το 1620 ή 1621.Η μνήμη του τιμάται στις 23 Φεβρουαρίου.

Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζεται από το Θεό.

Άγιος Αντώνιος
Σχετική εικόνα
 Οι ψυχικά ακαλλιέργητοι και αμαθείς θεωρούν γελοίο πράγμα τους λόγους και δεν θέλουν να τους ακούν επειδή ελέγχεται η κατάστασή τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοι με αυτούς. 

 Επίσης και εκείνοι που είναι παραδομένοι σε σαρκικά αμαρτήματα φροντίζουν να είναι όλοι οι άλλοι χειρότεροί τους, νομίζοντας οι δυστυχείς ότι επειδή θα είναι πολλοί οι αμαρτάντοντες, θα εξασφαλιστούν οι ίδιοι από την κατηγορία.

 Η χαλαρή ψυχή χάνεται και σκοτίζεται εξαιτίας της κακίας, γιατί έχει μέσα της ασωτεία, υπερηφάνεια, απληστία, θυμό, αυθάδεια, μανία, φόνο, στενοχώρια, φθόνο, πλεονεξία, αρπαγή, πόνο, ψεύδος, ηδονή, ραθυμία, λύπη, δειλία, ασθένεια, μίσος, φιλοκατηγορία, αδυναμία, πλάνη, άγνοια, απάτη, λησμοσύνη του Θεού. 

Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζεται από το Θεό.

Αγία Γοργονία:Ένας πρότυπος βίος για όλες τις γυναίκες (23 Φεβρουαρίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για Горгония — дочь Григория Назианзина Старшего
Η μακαρία Γοργονία (23 Φεβρουαρίου),ήταν αδελφή του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (25 Ιανουαρίου)και θυγατέρα του Γρηγορίου Ναζιανζηνού του Πρεσβυτέρου και της αγίας Νόννας (5 Αυγούστου).

Από το υποδειγματικό αυτό ζευγάρι δεν έλαβε μόνο την ύπαρξη, άλλα και τον ζήλο για την πίστη.
Μεγάλωσε στην Ναζιανζό, αλλά πάντα θεωρούσε ως αληθινή πατρίδα της την ουράνια Ιερουσαλήμ και ότι η πραγματική ευγένειά της ήταν εκείνη της εικόνος του Θεού που από νεαρή ηλικία προσπαθούσε να καλλύνει με τα στολίδια των αρετών, ιδιαιτέρως δε την αγνεία στην οποία διέπρεπε.
Νυμφευμένη με έναν κάτοικο του Ικονίου, τον Αλύπιο, με τον οποίο έκανε τρεις κόρες, επεδείκνυε στον γάμο την διάθεση των παρθένων αποκλειστικά προς τον Θεό και συμπαρέσυρε πίσω της τον σύζυγό της ως συναθλητή στους αγώνες της αρετής.

Διαφυλάσσοντας το βλέμμα της από κάθε άσεμνο θέαμα, κλείνοντας τα αυτιά της στις μάταιες συζητήσεις ώστε να ακούν μονάχα τα θεία και σωτήρια λόγια, έλεγχε τα ανάρμοστα γέλια μεταμορφώνοντάς τα σε ένα χαμόγελο που φώτιζε ειρηνικά την όψη της και γνώριζε, όπως κανείς άλλος, να συγκρατεί την γλώσσα της και να νοστιμεύει με άλας τα λόγια της ώστε να αποτελούν αίνους στον Κύριο.
Αντίθετα με τόσες άλλες γυναίκες, δεν έχανε τον καιρό της σε επιπολαιότητες, ούτε αντενεργούσε στην φυσική τάξη των πραγμάτων που θέλησε ο Θεός, φροντίζοντας για ενδύματα και στολίδια και παραμορφώνοντας το πρόσωπο της, εικόνα του Θεού, με πούδρες και ψιμύθια.
Ένα καλλώπισμα μόνο γνώριζε, εκείνο της ψυχής από τις άγιες αρετές και το μόνο κοκκινάδι που έβαζε στο ωχρό από την νηστεία πρόσωπο της ήταν το ερυθρίασμα της αιδημοσύνης.

Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος (1926- 22 Φεβ. 2017). Το «1922» στην ελληνική ιστορία και η απαγόρευση του κινηματογραφικού έργου του-(Ταινία)

Η Ελλάδα- κράτος λογοκρισίας και το «1922»,Θ. Μαλκίδης
Διαβάζοντας το «1984» του Τζορτζ Όργουελ μπορεί ένας πολίτης και ειδικότερα ένας Έλληνας πολίτης να κατανοήσει πως λειτουργεί ένα κράτος, το οποίο πέραν των άλλων, θέλει να ελέγξει ακόμη και την ιστορία.

Το 1922 και ότι αυτό συνεπάγεται για τη Γενοκτονία, τη καταστροφή της Σμύρνης, την προσφυγιά, αποτελεί μία σημαντική τομή στην νεώτερη ελληνική ιστορία. Είναι ίσως χειρότερη από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, όπως έχει γραφεί, αφού κόπηκε η οικουμενική διάσταση του Ελληνισμού με την απώλεια ανθρώπων και τόπων της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας, της Θράκης.

Η στάση του ελλαδικού κράτους έναντι αυτής της απώλειας αγγίζει το κράτος του Όργουελ, αφούκάθε αναφορά, κάθε δραστηριότητα, κάθε βιβλίο, κάθε κινηματογραφική ταινία απαγορεύτηκε, λογοκρίθηκε, αποσιωπήθηκε, ενώ ακόμη και προσφυγικοί σύλλογοι έκλεισαν ως επικίνδυνοι για το καθεστώς.

Η σύναψη συμφώνου φιλίας με την Τουρκία, η πρόταση για Νόμπελ Ειρήνης στον δάσκαλο του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ, η απόδοση της δήθεν οικίας του Κεμάλ στο τουρκικό δημόσιο, η τιμή στο μαυσωλείο του εμπρηστή της Σμύρνης Κεμάλ από πρωθυπουργούς και υπουργούς της Ελλάδας, η απαγόρευση ερευνών για τη Γενοκτονία (περίπτωση Πολυχρόνη Ενεπεκίδη), η απαγόρευση βιβλίων (περιπτώσεις Τατιάνας Γκρίτση -Μιλλέξ, Αλέξανδρου Διομήδη), η υπονόμευση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας, είναι μερικές από τις συνιστώσες της στάσης απαγόρευσης της μνήμης της καθ΄ημάς Ανατολής και της ολοκληρωτικής λογοκρισίας που επέβαλλε το ελλαδικό κράτος.
Μία κορυφαία στιγμή της πολιτικής αυτής επιλογής που προσπάθησε να εξαφανίσει τη μνήμη και την ιστορία αποτελεί και το κινηματογραφικό έργο

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρεοβίνδου

Αποτέλεσμα εικόνας για Икона Богородицы «Огневидная»
Η ιστορία της εικόνας αυτής, όπου η Παναγία εμφανίζεται χωρίς να κρατάει τον Χριστό,είναι άγνωστη.Χαρακτηριστικό είναι το έντονο κόκκινο χρώμα της εικόνας. 
Ognevidnaya Θεοτόκου
Ο ναός αυτός υπήρχε απέναντι της βασιλικής πύλης (Μπαλατά), στο σημερινό Χάσκιοϊ της Κωνσταντινούπολης και κτίσθηκε το έτος 598 μ.Χ. από τον αδελφό του αυτοκράτορα Μαυρικίου (582-602), Πέτρο. Το όνομα Αρεόβινδος είχαν επιφανείς στρατιωτικοί της Ανατολής.Τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου κυρίως από την Ρωσική Εκκλησία

Οσιος Θεόγνιος επίσκοπος Βιτυλίου, (κοντά στη Γάζα), ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ

  Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΓΝΙΟΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ, ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ

Σε μια υψηλή, πευκόφυτη κορυφογραμμή που δεσπόζει σε όλη την περιοχή ανατολικώς της Αγίας Βηθλεέμ και επιβλέπει μεν κατ’ ανατολάς προς το βαθύπεδο της ηγιασμένης Ερήμου της Ιουδαίας, τη Νεκρά Θάλασσα και τα όρη της Ιορδανίας, δυτικώς δε ατενίζει προς τα υψίπεδα των ορέων της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και των ιερών βουνών της Αγίας Βηθλεέμ, όπου εγεννήθη σαρκί ο Σωτήρ του κόσμου Χριστός Ιησούς, δίδει την ιστορική της μαρτυρία εδώ και δεκαπέντε αιώνες η αρχαία Ιερά Μονή του Οσίου Θεογνίου 
No automatic alt text available.
Όσιος Θεόγνιος, «το μύρον των Μοναχών»

Ο Όσιος Πατήρ ημών Θεόγνιος (425-522 μ.Χ.) είναι περιφανής μορφή του Παλαιστινού Μοναχισμού του 5ου και 6ου αιώνος, άγνωστος σήμερα στους πολλούς, τιμημένος όμως από τον Κύριο με λαμπρή αγιότητα και πολλά θαύματα, χάρη στα οποία στην εποχή του υπήρξε διάσημος στην Αγία Γη, την Αίγυπτο, τη Μικρά Ασία, Καππαδοκία και Κιλικία, έως και στη Βασιλεύουσα Πόλη του Βυζαντίου και τα ίδια τα αυτοκρατορικά ανάκτορα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία των συγχρόνων του, ο Όσιος Θεόγνιος αποδείχθηκε άριστος στα μοναχικά κατορθώματα και άμεμπτος στην όλη του πολιτεία, με την οποία εφώτισε τη μοναχική τάξη και πολιτεία, και αργότερα, ως Επίσκοπος, εκόσμησε και την αρχιερωσύνη με τα πνευματικά του ανδραγαθήματα και θεία χαρίσματα· έτσι, ονομάσθηκε «το μύρον των μοναχών», που ευωδίασε «την τε οικείαν ψυχήν και πάντας τους εγνωκότας αυτόν»· χαρακτηρίσθηκε ακόμη «το μέγα αγλάϊσμα όλης της Παλαιστίνης, φανότατος λαμπτήρ της ερήμου και φαιδρότατος φωστήρ της αρχιερωσύνης».

Η μνήμη του Οσίου Θεογνίου εορτάζεται στις 8 Φεβρουαρίου.

Στις μέρες μας είναι αφορμή χαράς εν Κυρίω η εκ νέου επάνδρωση του ηγιασμένου και ιστορικού χώρου της Ιεράς Μονής του με σκοπό, Θεού συνεργούντος, την αναστήλωση, αναβίωση και μελλοντική ανάδειξή της σε ένα ακόμη κέντρο μοναστικό και προσκυνηματικό.
Image may contain: 1 person
Περιεχόμενα

Η παρουσίαση αυτή περιλαμβάνει (α) σύνοψη του Βίου του _Οσίου Θεογνίου, (β) αποσπάσματα ομιλίας που εκφώνησε ο Όσιος Θεόγνιος «Εις τα Βαΐα», (γ) σύντομη περιγραφή της Μονής και της ιστορίας της, (δ) στοιχεία προσβάσεως και επικοινωνίας με τη Μονή και (ε) τροπάρια (απολυτίκια, κοντάκιον και μεγαλυνάριον) του Οσίου Θεογνίου. Σε άλλη υποσελίδα παρουσιάζονται φωτογραφίες και σχεδιαγράμματα της ιεράς Μονής.

Α. Ο Βίος του Οσίου Θεογνίου
Ο συγγραφέας του Βίου του Οσίου Θεογνίου, ο Παύλος ο Ησυχαστής, όταν ήλθε από την Ελλάδα στην Αγία Γη οδηγήθηκε για πρώτη φορά στον Όσιο Θεόγνιο από τον περίφημο Αββά Αλέξανδρο, το Σχολαστικό της Ασκάλωνος, τον οποίον ονόμαζαν «της ημετέρας γενεάς τίμιον μαργαρίτην». Αυτός ο Γέρων Αλέξανδρος επισήμανε στον Παύλο ότι ο μακάριος Θεόγνιος διακρινόταν κυρίως για την καλλιέργεια της αρετής της ταπεινοφροσύνης: «Επειδή το γένος των ανθρώπων εύκολα έλκεται στην αλαζονεία διότι είναι κενόδοξο, γι’ αυτό χρειαζόμαστε διδασκάλους που όχι με σκέτα λόγια, αλλά και με έργα καλλιεργούν τον καλύτερο καρπό, αυτόν της ταπεινοφροσύνης». Και καθώς τού επεσήμαινε τον πόλεμο που προέρχεται από τα δύο βασικά αίτια της αμαρτίας, την ηδονή και την κενοδοξία, τού είπε ότι αν θα συναντήσει τον Όσιο Θεόγνιο οπωσδήποτε θα ωφεληθεί, και αν τον λάβει πνευματικό οδηγό, θα γνωρίσει τον Θεόν· «Σύντυχε τω κυρώ Θεογνίω και πάντως ωφεληθήση· σύντυχε Θεογνίω και γνώση Θεόν υπό τοιούτου ανδρός προς ζωήν ποδηγούμενος».
Λίγη από αυτήν την ωφέλεια θα αποκομίσουμε και εμείς από όσα γράφονται ακολούθως.

Από την Καππαδοκία στην Αγία Πόλη

Ο Όσιος Πατήρ ημών Θεόγνιος γεννήθηκε περί το έτος 425 μ.Χ. στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας, συγκεκριμένα στην πόλη Αραράθεια· καθώς λοιπόν και οι άλλες δύο μεγάλες μορφές του Παλαιστινού Μοναχισμού, ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος και ο Άγιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης, και άλλοι μεγάλοι Άγιοι, έτσι και ο Όσιος Θεόγνιος προήλθε από την ευλογημένη Καππαδοκία. Ενώ

«Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω. Και υπάρχει δεν θέλω, γιατί τελικά δεν αγαπώ».

π.Γεωργίου Δορμπαράκη
Μικρές στάσεις στην Κλίμακα του Αγ.Ιωάννου(1)

  «Μερικοί κοσμικοί που ζούσαν αμελώς με ερώτησαν: «Πώς μπορούμε εμείς που ζούμε με συζύγους και είμαστε περικυκλωμένοι με τόσες κοινωνικές υποχρεώσεις ν’ ακολουθήσουμε τη μοναχική ζωή»; Και τους απήντησα: «Όσα καλά μπορείτε, να τα κάνετε· κανένα να μη περιγελάσετε, κανένα να μη κλέψετε, σε κανένα να μην ειπήτε ψέματα, κανένα να μη περιφρονήσετε, κανένα να μη σκανδαλίσετε. Σε ξένο πράγμα και σε ξένη γυναίκα να μην πλησιάσετε. Αρκεσθήτε στην ιδική σας γυναίκα (πρβλ. Λουκ. Γ΄ 14). Εάν ζήτε έτσι, «ου μακράν εστε της βασιλείας των ουρανών» (Μάρκ. ιβ΄ 34)» (λόγ. α΄ 38).

 Είναι παγίδα που σου στήνει πολλές φορές εκ δεξιών ο πονηρός: «ας ήμουνα καλόγερος. Να ζούσα ελεύθερος· με ψυχική ανάταση· με προσευχή. Να ζούσα την αληθινή πνευματική ζωή. Τώρα όμως, μέσα στον κόσμο, μπλεγμένος στη ρουτίνα της ζωής, αλυσοδεμένος με τα δεσμά της οικογένειας και των κοινωνικών υποχρεώσεων, υποχρεωμένος να λέω τα κατά συνθήκη λεγόμενα ψέματα, με το κεφάλι πάντοτε κάτω, δεν γίνεται τίποτα». Και σου δημιουργεί ο αρχέκακος ένα άλλοθι αμέλειας: δεν κάνω τίποτε, ή κάνω ελάχιστα, γιατί ακριβώς δεν μ π ο ρ ώ να κάνω κάτι άλλο. Γιατί έτσι είναι η «κανονικότητα» της ζωής μέσα στον κόσμο.
Και ησυχάζεις μ’ αυτόν τον τρόπο την ένοχη συνείδησή σου. Και πείθεσαι μάλιστα ότι η χριστιανική ζωή είναι μόνο για τους μοναχούς και τους καλόγερους. Σαν την κυρία κάποτε που απηυδισμένη από τα οικογενειακά της βάρη, από τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας με τον σύζυγο και τα παιδιά της, μου είπε με απόλυτη σοβαρότητα: «Θέλω να πάω σε ένα μοναστήρι. Εκεί μόνο θα βρω τη γαλήνη που έχω ανάγκη. Εκεί θα ζήσω την πνευματική ζωή που ονειρεύομαι». Και το πίστευε. Και το ‘χε σχεδόν αποφασισμένο.

Κι είναι παγίδα, γιατί υπάρχει αληθοφάνεια: αυτό δείχνει η πραγματικότητα των πολλών, ακόμη και των χριστιανών, των ανθρώπων της Εκκλησίας. 
 Αλλά έτσι χωρίς να το καταλάβεις, παρασύρεσαι στην αίρεση της διάσπασης της χριστιανικής ζωής. Στην αθέλητη και ανεπίγνωστη υποβάθμιση του λόγου του Χριστού, ή ακόμη χειρότερα, στον παραμερισμό Του από τη ζωή σου, γιατί τάχα δεν τα κανόνισε όπως έπρεπε: ζητάει το θέλημα του Θεού, που είναι τελικά όμως μόνο για τους λίγους, για τους εκλεκτούς! Σαν να υπάρχουν δύο ευαγγέλια!

Ο άγιος Ιωάννης σε προσγειώνει, γιατί σε αγαπά: η αμέλεια της χριστιανικής ζωής στον κόσμο δεν έχει δικαιολογία, δεν έχει άλλοθι. Είσαι κοντά στη βασιλεία του Θεού, είσαι μέσα στον Χριστό δηλαδή, αν προσπαθείς στην ουσία ένα πράγμα: να κρατάς λίγο την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Να μην τον αδικείς σε οτιδήποτε πρώτα, και ό,τι καλό μπορείς να του κάνεις, να το κάνεις χωρίς δισταγμό. Και κυρίως: αφού είσαι έγγαμος, μην ξενοκοιτάς. Μένε πιστός στο στεφάνι σου!
Δεν είπε τυχαία ο όσιος γέρων Παΐσιος: «Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω. Και υπάρχει δεν θέλω, γιατί τελικά δεν αγαπώ».

Στον εικοστό αιώνα Φαρισαίοι ήσαν οι φύλακες των αθέων ολοκληρωτικών καθεστώτων

  Αποτέλεσμα εικόνας για gulags orthodox christians
Στον εικοστό αιώνα Φαρισαίοι ήσαν οι φύλακες των αθέων ολοκληρωτικών καθεστώτων, η νομενκλατούρα τους. Θέλησαν να εξοντώσουν τον Χριστό με τις μεθοδεύσεις τους. Ηττήθηκαν κατά κράτος. Καταποντίστηκαν. Οι σύγχρονοι φαρισαίοι επανέρχονται στις μεθόδους των προγόνων τους, της εποχής του Χριστού.
 Κατασκευάζουν ανύπαρκτες κατηγορίες, ότι ο χριστιανισμός οδηγεί στη θρησκευτική ανελευθερία και πρέπει να εξοβελιστεί από τη δημόσια σφαίρα, ως γνήσιοι υποκριτές διαστρέφουν την αλήθεια και την φύση των πραγμάτων και τη διαστροφή την ονοματίζουν «εκσυγχρονισμό», βρίσκουν προδότες εντός του Χριστιανισμού, δημιουργούν λόμπι πίεσης της πολιτικής εξουσίας για να περνούν την ιδεολογία τους και πιστεύουν ότι έτσι θανατώνουν τον Χριστό….
Όμως και αυτοί απατώνται. Θα ηττηθούν.-
Από το βιβλίο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος»

Τίς ὁ νούς της Θείας Λειτουργίας


Ἅγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας

α)Στὴν τελετουργία τῶν ἁγίων καὶ ἱερῶν Μυστηρίων διακρίνουμε, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ τὸ ἔργο τῆς λειτουργίας, ποὺ εἶναι ἡ μεταβολὴ τῶν τιμίων δώρων σὲ θεῖο σῶμα καὶ αἷμα, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ σκοπό, ποὺ εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι, μεταλαμβάνοντας, κατορθώνουν νὰ κερδίσουν τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους καὶ ν' ἀποχτήσουν σὰν κληρονομία τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, μαζὶ μὲ ὅλα τ' ἀγαθὰ ποὺ ἀκολουθοῦν.

β)Ὡς προπαρασκευὴ δὲ καὶ τελείωμα, στὸ ἔργο καὶ στὸ σκοπὸ ποὺ ἀναφέραμε, πρέπει νὰ ἰδοῦμε τὶς εὐχές, τὶς ψαλμωδίες, τὶς ἀναγνώσεις τῶν θείων Γραφῶν καὶ ὅλα γενικά, ὅσα τελοῦνται ἤ λέγονται μὲ ἱεροπρέπεια πρὶν καὶ μετὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν τιμίων δώρων. Καί, ἂν καὶ ὁ Θεὸς μᾶς δίνει δωρεὰν ὅλα τὰ ἅγια καὶ τίποτε ἀπ' αὐτὰ δὲν προσφέρουμε πρῶτοι ἐμεῖς σὰν δικό μας — γιατί ὅλα εἶναι εὐεργεσίες του — ὅμως, μᾶς δεσμεύει μὲ τὴν ἀπαίτησή του, πὼς πρέπει πρῶτα νὰ γίνουμε ἱκανοὶ γιὰ νὰ τὰ δεχτοῦμε καὶ ἔπειτα, κατ' ἀνάγκη, νὰ τὰ διατηρήσουμε. Καὶ σὲ κανέναν δὲν θὰ μετάδινε τὸν ἁγιασμὸ του ἂν δὲν πλησίαζε τὰ ἄχραντα Μυστήρια μ' αὐτὴ τὴ διάθεση. Ἔτσι ἀκριβῶς ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ βροῦμε τὸν ἁγιασμό μας στὸ βάπτισμα, στὸ χρῖσμα καὶ στὸ δεῖπνο του, τὴν ἁγία καὶ φρικτὴ Τράπεζά του.

γ)Κι αὐτὸ ἴσα - ἴσα μᾶς φανέρωσε μὲ τὴν παραβολή του γιὰ τὸ σπορέα, ὅπου λέει: βγῆκε ὁ σποριάς, ὄχι νὰ ὀργώσει τὴ γῆ, μὰ γιὰ νὰ «σπείρει» (Ματθ. ιγ' 3)· γιατί τὸ ὄργωμα καὶ κάθε ἄλλη προπαρασκευὴ πρέπει νὰ γίνει πρὶν ἀπὸ μᾶς τοὺς ἴδιους.

δ)Ἐπειδή, λοιπόν, ἦταν ὑποχρεωτικὸ στὴ σειρὰ τῶν ἁγίων μυστηρίων νὰ γίνεται ἔτσι, δηλ. νὰ εἴμαστε προετοιμασμένοι κατάλληλα καὶ πλήρως προπαρασκευασμένοι γιὰ νὰ προϋπαντήσουμε τὸν Κύριο, ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν μέσα στὴν ἱερὰν ἀκολουθία τῆς λειτουργίας καὶ αὐτὰ τὰ κείμενα — ὅπως ὑπάρχουν. Σ' αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς βοηθοῦν οἱ εὐχές, οἱ ψαλμωδίες καὶ ὅ,τι ἄλλο μὲ ἱεροπρέπεια γίνεται ἤ λέγεται κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας. Γιατί, ὁλ' αὐτά, μᾶς ἁγιάζουν καὶ μᾶς προδιαθέτουν μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, πρῶτα νὰ δεχτοῦμε, ὅπως πρέπει, τὸν ἁγιασμὸ καὶ μετὰ νὰ τὸν κρατήσουμε σίγουρα μέσα μας, μὲ τὴν πιὸ δυνατὴν ἀσφάλεια.

ε)Ὁ ἁγιασμός μας ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία γίνεται μὲ δύο τρόπους. Στὸν πρῶτο τρόπο, τὸν βλέπουμε νὰ μπαίνει μέσα μας ὡς ὠφέλεια ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς εὐχές, τοὺς ψαλμοὺς καὶ τὰ ἁγιογραφικὰ ἀναγνώσματα. Οἱ εὐχές, ποὺ σὰν προσευχὴ ἀναπέμπουμε, ἐπιστρέφουν στὸ Θεὸ καὶ προξενοῦν τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας∙ ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ψαλμωδίες μας, ποὺ ἐξιλεώνουν τὸν Κύριο καὶ τὸν κάνουν νὰ στρέψει γλυκὰ τὸ βλέμμα του πρὸς ἐμᾶς. «Θῦσον γὰρ - λέγει ὁ ψαλμωδὸς - τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἐξελοῦμαι σε καὶ δοξάσεις με» (Ψαλμ. μθ', 14-15).

 Μετά, τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφὴ μᾶς φανερώνουν καθαρώτατα τὴν ἐπιείκεια καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἐπίσης τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Πτυχές από τον βίο του γέροντα Κυρίλλου,πνευματικού των ρώσων πατριαρχών

Αποτέλεσμα εικόνας για СТАРЦЫ. АРХИМАНДРИТ КИРИЛЛ (ПАВЛОВ)
Εκοιμήθη εν Κυρίω σήμερα,21 Φεβρουαρίου 2017,και σε ηλικία 98 ετών ο πατήρ Κύριλλος Παβλώφ,ηγούμενος της Λαύρας της Αγ.Τριάδος  του Αγίου Σεργίου του Ράντονεζ.
Ήταν πνευματικός πατέρας τόσο του Πατριάρχη Μόσχας Αλεξίου του Β',όσο και των προκατόχων του Αλεξίου του Α΄και Ποίμενος.Ήταν όμως και πνευματικός καθοδηγητής χιλιάδων ορθοδόξων μοναχών και λαϊκών απ'όλες τις κοινωνικές ταξεις και θεωρούνταν ως ένας εν ζωή άγιος.

Το μπλογκ μας παρουσιάζει κάποιες πτυχές από τον βίο του μεγάλου αυτού σύγχρονου γέροντος

Αποτέλεσμα εικόνας για СТАРЦЫ. АРХИМАНДРИТ КИРИЛЛ (ПАВЛОВ)
Το κατά κόσμον όνομα του π.Κυρίλλου ήταν Ιβάν Ντιμιτρίεβιτς και γεννήθηκε σε μία οικογένεια χωρικών στο Κασίμωφ της Ρωσίας.Μέχρι τα δώδεκά του χρόνια έζησε υπό την επήρρεια του αδελφού του ο οποίος ήταν άθεος.Μετά την περάτωση των σπουδών του στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο,εργάστηκε ως τεχνικός σε μεταλλουργική βιομηχανία.


Ο π.Κύριλλος ήταν στο μέτωπο έξι χρόνια στρατολογημένος στον Κόκκινο Στρατό.Συμμετείχε στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο και στην μάχη του Στάλινγκραντ με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού.Συμμετείχε και στην μάχη της Λίμνης Μπάλατον(εδώ).

  Βρήκε τον Θεό ακρίβως κατά την διάρκεια αυτών των αιματηρών μαχών.Ευρισκόμενος στο μέτωπο,κατά Θεία Πρόνοια,βρήκε μέσα στα χαλάσματα ενός σπιτιού,ένα Ευαγγέλιο.Το πήρε,το άνοιξε και άρχισε να το

«Άγιε Νικόλαε, να ανέβης μαζί με το νερό, εάν θέλης να σου ανάβω το κανδήλι»


Στην Σκήτη των Ιβήρων, ο Γερο-Νικόλαος από την Συνοδία των Μαρκιανών μου διηγήθηκε για έναν Πατέρα, που είχε και αυτός παιδική απλότητα, ότι κάποτε, όταν είχε στερέψει το πηγάδι τους, είχε κατεβάσει την εικόνα του Αγίου Νικολάου στο ξηροπήγαδο, με το σχοινί δεμένη από τον χαλκά, και είπε:


- Άγιε Νικόλαε, να ανέβης μαζί με το νερό, εάν θέλης να σου ανάβω το κανδήλι, αφού μπορείς να το κάνης αυτό. Βλέπεις, έρχονται τόσοι άνθρωποι, και δεν έχουμε λίγο κρύο νερό να τους δώσουμε.

Ω του θαύματος! το νερό ανέβαινε σιγά – σιγά, και η εικόνα του Αγίου έπλεε επάνω, μέχρι που την έπιασε με τα χέρια του, την ασπάσθηκε με ευλάβεια και την πήγε στο Ναό. (Αυτό έγινε πριν από πενήντα χρόνια περίπου).


Από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου«Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»

Μετακομιδή του σκηνώματος του Αγίου Ισιδώρου από τη Βενετία στον ναό των Αγίων Βικτώρων Χίου


Το σκήνωμα του Αγίου Ισιδώρου μεταφέρεται από τον ναό του Αγίου Μάρκου της Βενετίας στον Πειραιά, όπου εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα. Από τον Πειραιά το σκήνωμα μεταφέρεται ακτοπλοϊκώς στη Χίο και εναποτίθεται στον ναό των Αγίων Βικτώρων.

Περιγραφή
Άποψη του υπερωκεάνιου «Ρεγγίνα» που μετέφερε το σκήνωμα του Αγίου Ισιδώρου από τη Βενετία στο λιμάνι του Πειραιά. Ο Μητροπολίτης Πειραιά Χρυσόστομος συνοδευόμενος από άλλους ιερείς, στρατιωτικό άγημα και πλήθος κόσμου συνοδεύει το σκήνωμα του Αγίου Ισιδώρου στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα. Μέσα στον ναό ιερείς και πιστοί προσκυνούν το σκήνωμα. Στρατιωτικά αγήματα και κόσμος έχουν συγκεντρωθεί στο λιμάνι της Χίου. Άνδρες που μεταφέρουν το σκήνωμα αποβιβάζονται από πολεμικό πλοίο στην αποβάθρα και το ιερό λείψανο καταλήγει με πομπή στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Βικτώρων. 

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

"Οι σκέψεις μπορούν να σε τρελάνουν"(π.Ανδρέας Κονάνος)

Ομιλία του Αρχιμ. Ανδρέα Κονάνου με θέμα: "Οι σκέψεις μπορούν να σε τρελάνουν". Η ομιλία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2017 στον ενοριακό Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίας Φωτεινής Υμηττού.


Αυτό είναι το παραδοσιακό χωρίο της Κέρκυρας που γεννήθηκε ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας


Αυτό είναι το παραδοσιακό χωρίο της Κέρκυρας που γεννήθηκε ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας (το σπίτι διατηρείται μέχρι και σήμερα)
Τα Επισκοπιανά, έχουν να καυχιούνται ότι είναι ο τόπος γέννησης του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια, του οποίου το σπίτι διατηρείται μέχρι και σήμερα σε καλή κατάσταση στο χωριό.
Το 1819 μάλιστα φιλοξενήθηκαν σε αυτό το σπίτι οι ήρωες της ελληνικής επανάστασης Τζαβέλας και Κολοκοτρώνης, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του τελευταίου.


Τα Επισκοπιανά ονομάζονται και Ψυχοπιανά. Ο λόγος είναι πως ο Καποδίστριας αποκαλούσε τους χωριανούς «Ψυχοπιανίτες μου» δηλαδή άνθρωποι της ψυχής μου. Τα Επισκοπιανά είναι ένα ήσυχο χωριό, 200 περίπου κατοίκων, χτισμένο σε έναν λόφο πάνω από τα το τουριστικό θέρετρο Μωραϊτικα, στο νότιο μέρος του νησιού.
Στενοί δρόμοι, όμορφα χρωματιστά σπιτάκια το ένα δίπλα στο άλλο, μικρές πλατείες, πολύ πράσινο και όμορφη θέα στη θάλασσα είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα στα Επισκοπιανά. Για την ονομασία των Επισκοπιανών υπάρχουν δύο εκδοχές.
Η πρώτη λέει, ότι ονομάστηκε έτσι από τη φυσική αμυντική, στρατηγική του θέση (επί σκοπών) Η δεύτερη ότι, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Βυζαντίου, ήταν ένα από τα χωριά που είχε έδρα ο Επισκεπτήτης (Διοικητής). Σε έγγραφα της Ενετικής διοίκησης για τα Επισκοπιανά αναφέρεται: «Το χωριό ετούτο είναι του Αγίου Γεωργίου των Βενετών. Είναι περβελεγιάδο», δηλαδή προνομιούχο.
Σε όλα τα χρόνια της Ενετοκρατίας, άλλωστε, το χωριό προστατευόταν από ισχυρή φρουρά.

Με ρωτάς τι σημαίνει η χώρα που έδωσε την ευκαιρία στους γονείς μου να γεννήσουν τέσσερα παιδιά, να πάνε στο σχολείο, να βρουν μια γειτονιά και μια εκκλησία που τους αγκάλιασε..."

Γιάννης Αντετοκούμπο.Ένα παιδί που έκλεισε τα αυτιά του στις Σειρήνες της εποχής,έμεινε προσγειωμένο στις γνήσιες αξίες,ταπεινός και ευγνώμων στην χώρα που τον μεγάλωσε.

Αποτέλεσμα εικόνας για αντετοκουμπο ελληνικη σημαια
Ο «Greek Freak», ενόψει της παρθενικής του συμμετοχής σε All-Star Game, παραχώρησε μια ειλικρινή συνέντευξη - εξομολόγηση (στο Νίκο Παπαδογιάννη και το «Documento») και αναφέρθηκε σε όλα όσα του συμβαίνουν στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ.

-"Τι πιστεύεις ότι χρωστάς στην Ελλάδα, αφού αυτή δεν σου έχει προσφέρει τίποτα; Το μόνο που σου δώσαμε ήταν ένα διαβατήριο. Κι αυτό μόνο όταν φοβήθηκαν πως δεν θα συμμετάσχεις στην Εθνική.
-«Η σχέση με τη χώρα σου ποτέ δεν μπορεί να βασιστεί στο τι σου χρωστάει ή σε ό,τι της οφείλεις. Ούτε κρίνεται από ένα διαβατήριο ή τις δυσκολίες της καθημερινότητας».

-Ναι αλλά είναι γεγονός ότι σου έδωσε μόνο το διαβατήριο.
Με ρωτάς τι σημαίνει η χώρα που έδωσε την ευκαιρία στους γονείς μου να γεννήσουν τέσσερα παιδιά, να πάνε στο σχολείο, να βρουν μια γειτονιά και μια εκκλησία που τους αγκάλιασε. Επίσης, ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα και τον αδελφό μου, πριν καν εμείς πιστέψουμε στον εαυτό μας, αλλά και φίλους που ήταν πάντα εκεί. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω».

-Πως βλέπεις τον εαυτό σου σε 15 χρόνια από τώρα; Επαγγελματικά και προσωπικά.
-«Θέλω να είμαι σε θέση να παίζω στο υψηλότερο επίπεδο που θα μου επιτρέπει το σώμα μου. Κι από την κερκίδα να με παρακολουθούν τα παιδιά μου και η οικογένεια μου».

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος-Ο θαυμαστός βίος του αγίου της Βίτσας Ζαγορίου

No automatic alt text available.
Ο π. Ιάκωβος γεννήθηκε το 1870 στο χωριό Βοδίνο του Αργυροκάστρου της Β. Ηπείρου. Το όνομά του, που είχε ως κοσμικός, ήταν Ευάγγελος Βαλοδήμος. Αλλ’ αυτό ξεχάστηκε τελείως κατόπιν. Ήταν γνωστός σε όλους, μόνον ως «Πάτερ Ιάκωβος», με το όνομα δηλ. που πήρε, όταν έγινε κληρικός.
Οι γονείς του (ο πατέρας του λεγόταν Φώτιος) ήταν φτωχοί αλλά ευσεβείς. Δεν έμαθε γράμματα πολλά, αλλά τόσα, όσα του χρειάζονταν, για να μελετά τα ιερά βιβλία.

Το θέλημα του Θεού το έμαθε από τον Κων. Καλλίνικο στην Κωνσταντινούπολη που πήγε σε ηλικία 15 χρονών και εργαζόταν ως μικροπωλητής. Στα κηρύγματα του υπέροχου αυτού κληρικού βρήκε ό,τι ποθούσε η άδολη ψυχή του και άρχισε να ζει χριστιανική πλέον ζωή στην οποίαν τον βοήθησε ένας έμπειρος πνευματικός, στον οποίον εξομολογείτο. Ο πνευματικός του τον συνέδεσε με άλλους έξι εργατικούς και ευσεβείς νέους, οι οποίοι ζούσαν μαζί κοινοβιακά και αγωνίζονταν για τον πνευματικό τους καταρτισμό. Τέσσαρα χρόνια είχαν να φάνε κρέας, άν και νέοι και επάνω στην ανάπτυξή τους. Εξομολογούντο και κοινωνούσαν τότε κάθε εβδομάδα, μετά από μεγάλη προετοιμασία.
Ήταν ο Πνευματικός του Οσίου Παϊσίου -Εζνεπίδη - όταν αυτός ήταν στην Κόνιτσα ως λαϊκός και αργότερα ως μοναχός στην Μονή Στομίου.

Image may contain: 1 person
Το θαύμα του Αγίου Αντίπα

Ο Ευάγγελος υπέφερε από τη παιδική του ηλικία από πόνους στα δόντια του. Κάποιος ευσεβής καταστηματάρχης τον συμβούλευσε να καταφύγει στον Άγιο Αντίπα, που γιορτάζει στις 11 Απριλίου, για να θεραπευθεί. «Αυτόν να παρακαλέσεις και θα σε κάνει καλά». Αφού βρήκε την εικόνα του Αγίου την κορνιζάρισε, την κρέμασε επάνω από το προσκέφαλό του και έκανε εκεί την προσευχή του. Έμαθε επίσης και το απολυτίκιό του απ’ έξω και το έλεγε κάθε ημέρα. Ο Άγιος τον θεράπευσε και από τότε ως την ημέρα του θανάτου του, δόντι δεν τον ξαναπόνεσε. Σ’ όλη του τη ζωή έλεγε καθημερινά το απολυτίκιο και λειτουργούσε πάντοτε στις 11 Απριλίου, στην εορτή του, από ευγνωμοσύνη.

Από την Κωνσταντινούπολη ο π. Ιάκωβος με ολόκληρη την ομάδα του ήλθαν στο Άγιον Όρος για να μονάσουν. Μερικοί μάλιστα από αυτούς, μεταξύ των οποίων και ο π. Ιάκωβος, μετά από δοκιμασία και μεγάλη άσκηση, χειροτονήθηκαν ιερείς.

Ο π. Ιάκωβος έμεινε εκεί τρία χρόνια. Θέλοντας όμως να βοηθήσει την δυστυχισμένη του πατρίδα, τη Β. Ήπειρο, πήγε στην Αλβανία και τοποθετήθηκε ως εφημέριος σ’ ένα χωριό, κοντά στο δικό του και διέμενε στην Ι. Μ. της Παναγίας της επιλεγομένης «Ζωνάρια». Εργάσθηκε πολλά χρόνια μέσα στην Αλβανία προσπαθώντας να γνωρίσει σ’ όλους το θέλημα του Θεού και να συντηρήσει την εθνική συνείδηση των εκεί Ελλήνων που οι Τουρκαλβανοί ήθελαν να αλλοιώσουν. Για το λόγο αυτό κινδύνευσε επανειλημμένα και ο Θεός τον φύλαξε θαυματουργικά τρεις φορές από την μανία τους σώζοντάς τον από βέβαιο θάνατο.

Επειδή ήταν αδύνατη πλέον η εκεί παραμονή του, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τα μέρη εκείνα και να έλθει στα Ζαγόρια το 1916, τα οποία ανήκαν τότε στη Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως και να εγκατασταθεί κοντά στο Μονοδένδρι σ’ ένα παλαιό και έρημο μοναστηράκι, του Προφήτου Ηλιού. Το ανακαίνισε και εγκαταβίωσε εκεί. Κοντά του έπαιρνε κατά καιρούς διαφόρους νέους, με το σκοπό να γίνουν ιερείς.
Ο Μητροπολίτης του έδωσε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη, αλλ’ ο π. Ιάκωβος ήταν τόσο ταπεινός, ώστε δεν έδινε καμία σημασία στα αξιώματα και τις διακρίσεις. Ουδέποτε φόρεσε επανωκαλύμαυχο και σταυρό, δηλαδή τα διακριτικά του Αρχιμανδρίτη.

Image may contain: 1 person

Επιμελήθηκε ιδιαίτερα το θέμα του Μυστηρίου της Εξομολογήσεως γιατί δεν υπήρχαν πνευματικοί. Πολύς κόσμος στα Ζαγοροχώρια και στα Ιωάννινα, όταν κατέβαινε, εξομολογείτο σ’ αυτόν. Εντύπωση προξενούσε, ότι έδιδε, ως πνευματικός θεοφώτιστος, αυτός ο αγράμματος, λύσεις ορθότερες και κατευθύνσεις καλλίτερες, από αυτές, που έδιναν πολλές φορές πνευματικοί με θεολογική μόρφωση. Εντύπωση επίσης προξενούσε το ότι, άνκαι καλόγηρος αυστηρότατος, δεν παρουσίαζε ακρότητες και φανατισμούς.

Κάθε άνθρωπος του Θεού είναι αδύνατο να μην αντιμετωπίσει στη ζωή του θλίψεις και

Η Δευτέρα Παρουσία στη Βυζαντινή και Μεσαιωνική καλλιτεχνική παράδοση

Scary SD.  Η εικόνα της Μονής "Αγία Αικατερίνη" στο Σινά.
Η Δευτέρα Παρουσία-Ι.Μ.Αγ.Αικατερίνης Σινά-12ος αιώνας


Tό εἰκονογραφικό θέμα τῆς Δευτέρας Παρουσίας ἐμπνέεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καθώς καί ἀπό ποικίλα συγγράμματα τῆς βυζαντινῆς καί μεσαιωνικῆς παράδοσης. Οἱ πιό σημαντικές πηγές τῆς Ἁγίας Γραφῆς πού κατά κάποιον τρόπο καθόρισαν τή διάρθρωση τοῦ εἰκονογραφικοῦ τύπου μποροῦν νά ἀναζητηθοῦν ἀφ᾽ ἑνός στά βιβλία «Δανιήλ» καί «Ἰώβ» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί ἀφ᾽ ἑτέρου στήν Καινή Διαθήκη. Πιό συγκεκριμένα, ἡ κύρια πηγή τοῦ βυζαντινοῦ τύπου τῆς Δευτέρας Παρουσίας εἶναι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου (25, 31-36). Ὁ Ματθαῖος ἀφηγεῖται μέ παραστατικότητα τήν κρίση καί τῶν διαχωρισμό τῶν ἐκλεκτῶν ἀπό τούς καταδικασμένους, τῶν δικαίων ἀπό τούς ἀδίκους.
Αποτέλεσμα εικόνας για δευτερα παρουσια εικονες
Γεώργιος Κλόντζας-Η Δευτέρα Παρουσία

Ἀπό τήν ἄλλη ὁ Εὐαγγελιστής Μάρκος (12, 25) ἐπιμένει ἰδιαίτερα στήν ἰδέα τῆς ἀνάστασης τῶν νεκρῶν. Τέλος ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς (16, 19 - 25) δίνει ἔμφαση στήν παραβολή τοῦ Λαζάρου καί στήν ἀνάσταση τῶν ἐκλεκτῶν, ὁ Ἰωάννης ὑποστηρίζει τήν ἀνάσταση ὅλων τῶν νεκρῶν (5, 28-29). Πέρα ἀπό τή Βίβλο, οἱ ἀμέσως ἑπόμενες πιό σημαντικές πηγές εἶναι ἡ «Ἀπόκρυφη Ἀποκάλυψη Πέτρου», ἡ «Ἀπόκρυφη Ἀποκάλυψη Παύλου» καί ἡ «Ἀποκάλυψη τῆς Παναγίας». Τά κείμενα τῶν Ἀπόκρυφων Ἀποκαλύψεων παρέχουν πληροφορίες σχετικά μέ τίς τιμωρίες τῶν καταδικασμένων καί ταυτόχρονα ἐνέπνευσαν τήν τέχνη τοῦ μεσαιωνικοῦ Βορρᾶ. Ἕνα πολύ σημαντικό ἀποκαλυπτικό κείμενο εἶναι αὐτό τῆς Παναγίας, πού βασίζεται σέ μιά παλαιά βυζαντινή παράδοση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἡ Παναγία κατέβηκε στήν Κόλαση, εἶδε τά βασανιστήρια τῶν

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή Αποκρέω-Ωσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων»

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Αποτέλεσμα εικόνας για Matei 25:31-46
 Μία από τις πιο όμορφες εικόνες με τις οποίες ο Χριστός παρομοιάζει τον εαυτό Του είναι και αυτή του ποιμένα. Χαρακτηριστικό του ποιμένα είναι ότι δεν είναι μισθωτός. Ότι δηλαδή δεν είναι υπάλληλος κάποιου, που περιμένει να πληρωθεί για τις υπηρεσίες του, αλλά είναι αυτός που αγαπά το κοπάδι του, είναι έτοιμος να θυσιαστεί γι’ αυτό και αποφασισμένος να περιπλανηθεί, αν ένα μέλος του κοπαδιού χαθεί, για να το βρει. Δεν θέλει να χάσει κανένα από τα πρόβατά του. Τα γνωρίζει κατ’ όνομα. Τα αισθάνεται οικεία και το καθένα από αυτά έχει σημασία γι’ αυτόν, διότι έχει σχέση μαζί τους. 
Στο τέλος της ιστορίας όμως ο Χριστός επιφυλάσσει για την παρομοίωση με τον ποιμένα μία άλλη διάσταση για τον εαυτό Του. «Αφοριεί τα έθνη απ’ αλλήλων, ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων» (Ματθ. 25, 32). «Θα ξεχωρίσει όλα τα έθνη, όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα κατσίκια». Τώρα δε θα είναι Αυτός που ενώνει, αλλά Εκείνος που ξεχωρίζει. Στο τέλος της Ιστορίας έρχεται η στιγμή της απόλυτης αλήθειας. Δεν είναι ο βοσκός που προστατεύει, που αγαπά, που συγχωρεί, που δίνει ευκαιρίες. Είναι Αυτός που αποδέχεται την απόφαση του ποιμνίου του να είναι μαζί Του ή να είναι χώρια Του. Να έχει αγάπη προς τον βοσκό και τα άλλα πρόβατα ή να κρατήσει το ανυπότακτο των «ερίφων», των κατσικιών, τα οποία επιλέγουν την οδό του δικού τους θελήματος.
Ο ποιμένας στην ιστορία του κόσμου δεν ξεχωρίζει. Αυτή είναι η οδός της Εκκλησίας. Να αποδέχεται όλους τους ανθρώπους και να τους θέλει ενταγμένους στο σώμα του Χριστού. 
Και οι άνθρωποι άλλοτε μοιάζουμε με τα πρόβατα του βοσκού. Έχουμε υπακοή. Αγνότητα καρδιάς. Ακολουθούμε το θέλημα του βοσκού. Πορευόμαστε με ταπείνωση και αγάπη. 

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Ήλθε ο κυρ-Θανάσης ο πεθαμένος και μου παραπονέθηκε πως τον ξέχασα(Όσιος Παϊσιος)



Ήταν ένας εργάτης, δασοφύλακας στη Φιλοθέου, που είχε σκοτώσει άνθρωπο. Ύστερα ήρθε στο Άγιο Όρος. Με βοηθούσε πολλές φορές. Μου ΄φερε απ΄ το Μοναστήρι μια τσέργα, πιρούνι, κουτάλι αλλά όταν μιλούσαμε για πεθαμένους, αμέσως άλλαζε κουβέντα. 
-Άστα, άστα αυτά έλεγε, δεν υπάρχουν αυτοί. 

Πέθανε ο άνθρωπος, πάει τέλειωσε. Δώσε, του λέω, τα ονόματα απ΄ τα πεθαμένα να στα μνημονεύω στο εκκλησάκι των Αρχαγγέλων. Εκεί ήμουν τότε. Αυτός τίποτα, δε μου τα έδωσε.
Ύστερα από καιρό, μαθαίνω, πέθανε. Δεν το πίστεψα στην αρχή. Πάω στη Φιλοθέου, βλέπω φρέσκο μνήμα. Ε, λέω, πέθανε. Ύστερα από είκοσι μέρες, μαθαίνω, μ΄ έψαχνε ένα πρόσωπο απ΄ τη Φιλοθέου. Έρχεται αναστατωμένος, ήταν κι επίτροπος στο μοναστήρι του. 

-Πάτερ, μου λέει, ήρθε ο κυρ Θανάσης, ο πεθαμένος, και μου παραπονέθηκε πολλές φορές πως τον ξέχασα και δεν έκανα τίποτα γι΄ αυτόν. Και πραγματικά έχω είκοσι μέρες να τον μνημονεύσω στην προσευχή μου και ήρθε. Και πραγματικά, ανέλαβα προϊστάμενος και ταχτοποιώ το γραφείο, έχει πολλή δουλειά, τί να κάνω τώρα ξέχασα και το κανόνα μου.
-Ε, τώρα να κάνεις λίγο παραπάνω.

Από το βιβλίο«Διηγήσεις του π.Παϊσίου περί παλαιών Αθωνιτών πατέρων»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ.Αγάπη.Ναι ποιά αγάπη;

Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός
«ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» 
Σχετική εικόνα
 1. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότη­τα του Θεού- Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. 
«Οὔτε ὁ ἔλεος αὐτοῦ ἄκριτος, οὔτε ἡ κρίσης ἀνελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσε­ως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ' αυτό το Σύμ­βολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...».

 Καλούμεθα, λοιπόν, σήμερα να συνειδητοποιή­σουμε τρία πράγματα. 
 Πρώτον, ότι Κριτής μας θα είναι ο Ι. Χριστός, ως Θεός. Σωτήρ ο Χριστός αλλά και Κριτής. Αν την πρώτη φορά ήλθε ταπεινός στη γη, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θα έλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ίνα κρίνη τον κόσμον. Αυτός που έγινε για μας «κατάρα» πάνω στον Σταυρό, έχει κάθε δικαίωμα να μας κρίνει, αν αφήσαμε να μείνει μέσα μας και στην κοινωνία μας ανενέργητη η θυσία Του.

Πρώτο Ψυχοσάββατο...

Image may contain: candles

Ψυχοσάββατον (1907) Αλέξανδρος Μωραιτίδης


Είχε διαβάσει εις το Ευαγγέλιον, αλλά και πολλαίς φοραίς του εξηγούσεν ο μακαρίτης ο Γέροντας, ο πνευματικός της νήσου, με τα μεγάλα μάτια και την χονδρήν φωνήν, πως η ψυχή είνε πλέον πολύτιμον πράγμα από το σώμα, και, αν την χάση κανείς, με τίποτε πλέον, ουδέ με τον κόσμον όλον, δεν ημπορεί να την εξαγοράση . . . Το επίστευεν αυτό, και περισσότερον ακόμα επίστευε την φωνήν του Γέροντα, οπού χονδρά-χονδρά αντηχούσεν έως μέσα εις την καρδίαν του πάντοτε:
— «Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; . . .»

Διά τούτο ο Γεωργάκης της Λιμπέρταινας δεν ελυπήθη τόσον, όταν έμαθε τον θάνατον της μητέρας του, όσον τώρα, οπού εξημέρωνε το ψυχοσάββατον, το πρώτον ψυχοσάββατον, μετά τον θάνατόν της. Η σκούνα, με την οποίαν εμπαρκάρισεν ως ναύκληρος, ήτο αραγμένη εις μίαν έρημον ακτήν, παρά την είσοδον του Ελλησπόντου, από παρακαιρόν. Είχον φορτώσει τούβλα από τη Μασσαλίαν, προωρισμένα διά τον σιδηρόδρομον της Ανατολής, τα οποία έπρεπε να παραδώσουν εις Νικομήδειαν, και εξ αιτίας ισχυρών βορείων ανέμων εχασομερούσαν τώρα τόσαις ημέραις έξω από το Σιτλί-Μπαχάρ.

Από το πρωί ακόμα, την Παρασκευήν, σαν εκύτταξε την Σύνοψιν, επάνω εις την πρωινήν του προσευχήν, τον κατέλαβε μία βαθυτάτη μελαγχολία, όταν είδε πώς εξημέρωνε ψυχοσάββατον εις την ερημίαν εκείνην, τόσον, οπού ελησμόνησε να δώση εργασίαν εις το πλήρωμα. Και σαν να του κακοφάνη ολίγον του πλοιάρχου, όστις ήτο αγανακτισμένος και από τον καιρόν. Αλλά καλόβολος φυσικά, ως ήτο, ο καπετάν Γιάννης και ανοιχτόκαρδος, δεν τον ήλεγξε πολύ πικρά τον νεαρόν ναύκληρον, γιατί τον εγνώριζε «περήφανον στη δουλειά του» πάντοτε. Αλλ' όταν, εξελθών από το καμάρι πίσω αφού έπιε τον καφέ του, είδε τους ναύτας να ξετινάζουν τα ράντσα των, τας κρεμαστάς των κλίνας, είπε προς τον λοστρόμον του, όστις ακκουμβισμένος επάνω εις την κωπαστήν παρηκολούθει τα κυλιόμενα πέραν αγρίως λευκά κύματα του Αιγαίου:



— Θυμήθηκες πάλι την μάννα σου! . .
Τούτο ήρκεσεν εις τον αγαθόν ναύκληρον να συνέλθη, να εννοήση το σφάλμα του και να προχωρήση προς την πρώραν.
— Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, εψιθύρισεν ο καπετάν Γιάννης τότε, ανάπτων το τσιγάρον του, και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους . . .