ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ας βγούμε απ' το κουτάκι μπας και δούμε Θεού πρόσωπο τι σημαίνει..

Image may contain: drawing
Είμαστε κάτι ανθρωπάκια μέσα σε κάτι κουτάκια. Μέσα σε φράχτες που ορίζονται απ' το άνοιγμα των χεριών μας. Μέσα 'κει υπάρχει ό, τι μας αφορά και μόνο: ο εαυτός μας, τα σπιτικά μας, τα παιδιά μας, τα νοικοκυριά μας, οι δουλιές μας, τα ευρώ μας κι ανάγκες που στα ευρώ τον καθένα μας δένουν. Μπαίνουμε σ' όλο αυτό, συχνά από επιλογή -κι ας μη το δεχόμαστ' εύκολα.
Μέσα λοιπόν στα κουτάκια έχει και κάτι καθρεφτάκια. Κι εκεί που είμαστε κλεισμένοι, παντού -κι εγώ πρώτος- βλέπουμε τον εαυτό μας μονάχα κι αυτόνε ψεύτικο: έχουμε μιαν ιδεατή εικόνα και μάλιστα όχι δική μας. Τα κουτάκια αλληλοεπιδρούνε στις οθόνες που διαλέξαμε στη ζωή μας: τύπου ανδρόιδ κινητό, τάμπλετ παραμάσχαλα, τι-βι ανοιχτές από παντού και το λαπ- τοπ ακόμα και στην παραλία.

Στα κουτάκια που ζουν τα δόλια ανθρωπάκια, μπορούν να δουν μονάχα τον εαυτό τους κι αυτόν στα καθρεφτάκια. Τα καθρεφτάκια αυτά όμως είναι και μαγικά! Μεταμορφώνονται, επίσης, σε οθόνες και προβάλλουν -κάθε τρεις και λίγο- διαλείμματα για διαφημίσεις.
Η ώρα εκείνη γίνεται η πλέον σημαντική για τ' ανθρωπάκια γιατί ακριβώς αναζητάνε τους κοινούς τους στόχους. Οι διαφημίσεις -καλογυρισμένες, στιλιζαρισμένες και θελκτικές- στο έργο αυτό πολύ βοηθάνε. Έτσι, τα ανθρωπάκια κάθε βράδυ που κοιμούνται μες τ' άβολα κουτάκια κάνουνε όνειρα κοινά και πολύ πολύ μα πάρα πολύ προσοδοφόρα.
Αυτά τα όνειρα όμως έχουν κι ένα τίμημα βαρύ σαν αναγκαίος νόμος και σα σεισμός απειλεί τα έρμα τ' ανθρωπάκια:
ποιο απ' το ανθρωπάκια προσπαθήσει απ' το κουτάκι να βγει, τότε δε θα μπορέσει ποτέ να ξανα-ονειρευτεί... Κι αν ονειρευτεί; Οι άλλοι στα κουτάκια θα τονε πούνε τρελό, θα νομίζουν πως μιλάει μεθυσμένος..!
Ο καλός Θεός όμως μας έκανε εκ φύσεως ονειροπόλους. Τι θα κάνουμε οι καημένοι;
Ας δούμε πρώτα τα κουτάκια μας, ας τα διαπιστώσουμε! Θέλει όμως κι ελπίδα, αυτόματα δε γίνεται, θέλει όντως ελπίδα κοινή ότι ο Θεός στ' αλήθεια ζει. Οτι δε πέθανε, ούτε ότι θάφτηκε κι Αυτός και μιλά μέσα από κάποιο κουτάκι.
Ο Θεός είν' Ωκεανός.
Θέλει κοινή ελπίδα, αλλιώς απ' το κουτάκι δε βγαίνεις. Σοφός της εκκλησιάς ο ποιητής : εξέρχεσθε -λέει- πιστοί εις την Ανάστασιν. Ας βγούμε απ' το κουτάκι μπας και δούμε Θεού πρόσωπο τι σημαίνει... Ο Θεός θα 'ρθει όταν απ' τον ουρανό επιβλέψει και δει την κοινή σ' Αυτόν ελπίδα των παιδιών Του. Χωρίς κουτάκια... μα και χωρίς μάσκες. Σιχαίνεται ο Θεός τα καρναβάλια.
Από την σελίδα στο Facebook του π.Ιάσονα

Στα Ψαρά μετά από 193 χρόνια η «Ψαριανή Παναγιά» του Δ. Θεοτοκόπουλου

Ζούμε στην εποχή των εικόνων, αλλά αυτή στην οποία θα αναφερθούμε σήμερα έχει ιστορική, πολιτιστική και συναισθηματική αξία για τους Ψαριανούς. Μετά από 193 χρόνια θα επιστρέψει για μερικές μέρες από τη Σύρο στα Ψαρά η εικόνα της Ψαριανής Παναγιάς, που πήραν μαζί τους στη φυγή οι Ψαριανοί που επέζησαν από την καταστροφή του 1824. Από τότε οι Ψαριανοί της Σύρου την λατρεύουν σαν στήριγμα και προστασία.
Μετά από επιθυμία παλιών Ψαριανών, ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Κ. Κανάρης» ξεκίνησε τη διαδικασία να επιστρέψει προσκυνηματικά για λίγες μέρες η εικόνα στον τόπο της.
«Αφουγκρασθήκαμε την επιθυμία των ηλικιωμένων συγχωριανών μας, που είχαν ακούσει για το εικόνισμα από τους γονείς και τους παππούδες τους», δηλώνει η πρόεδρος του Συλλόγου, Κική Κουτσοδόντη.
«Το αίτημα μας έγινε αποδεκτό από τους Μητροπολίτες Σύρου και Χίου, έχουμε υποβάλλει ημερομηνίες που μπορούμε να την υποδεχθούμε και να οργανώσουμε σχετικές εκδηλώσεις και περιμένουμε την επιλογή και απόφαση των Μητροπόλεων», δηλώνει με αίσθηση του έργου που αναλαμβάνει.

Ιστορία της εικόνας
«Η Κοίμηση της Παναγίας»,ανακαλύφθηκε το 1983 ότι είναι το πρώτο σωζόμενο έργο του El Greco με την υπογραφή «ΔΟΜΗΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ ο ΔΕΙΞΑΣ». Την έφερε στο φως ο αρχαιολόγος, ιστορικός Γιώργος Μαστορόπουλος, υπάλληλος της Γ' Εφορείας νήσων Β.Α. Αιγαίου.
Όπως σημειώνει στο εικονογραφημένο βιβλίο της Μαρίνας Πετρή «Η Παναγία του Θεοτοκόπουλου στη Σύρο» ο Αρχιμανδρίτης Αλέξανδρος Τσιουχάρης, τότε έγινε αντιληπτό ότι το εικόνισμα που μετέφεραν χρόνια πριν από τα Ψαρά χέρια άγια και θεοφοβούμενα ήταν μια εικόνα του Θεοτοκόπουλου πριν το 1567.

Η ιστορία της «Εκκλησίας των Ψαριανών»

Η ομώνυμη εκκλησία της Ερμούπολης, γνωστή ως «εκκλησία των Ψαριανών», από το όνομα της συνοικίας στην οποία ανήκει, χτίστηκε στα 1828-29 με χρήματα του Υδραίου Θεόδωρου Πλατανίτη. Όπως σημειώνει η συγγραφέας, «τα θεμέλια της έμοιαζαν να έχουν υγρασία, μα οι πιο παλιοί έλεγαν πως δεν είναι φυσική υγρασία, αλλά τα δάκρυα των Ψαριανών που είχαν χύσει πικραμένοι για τον ξεριζωμό τους και την τύχη της πατρίδας τους, τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.» Ξεκληρισμένοι είχαν βρει μια αγκαλιά στο λιμάνι της Σύρου. Ο όμορφος αυτός ναός ανακαινίστηκε πολύ αργότερα, το 1847 και τα εγκαίνια έγιναν το 1850.

«Αποφάσισα να επιστρέψω τη κλεμμένη εικόνα. Τα μάτια της κλαίνε διαρκώς…».

Ι. Μ. Χρυσοπηγής – Ι. Μ. Καλυβιανής.
Μια ιστορία, που προσευχόμαστε να επαναληφθεί.
Αποτέλεσμα εικόνας για παναγια καλυβιανη
Του Ζαχαρία Καψαλάκη
 Όσο πλησιάζει η 15η του Αυγούστου, που όλος ο Ορθόδοξος Χριστιανικός κόσμος γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου, οι καρδιές όλων μας είναι στραμμένες στην Ιερά Μονή Καλυβιανής, όπου και φέτος, μετά από 140 και πλέον χρόνια θα τιμήσει την Παναγία με τη θαυματουργή Της εικόνα να απουσιάζει.

Σήμερα θα αναφερθώ σε μια ιστορία μάλλον πρόσφατη, που αφορά ένα άλλο μοναστήρι του νησιού μας, την Ιερά Μονή Χρυσοπηγής και μια άλλη εικόνα της Παναγίας. Μια ιστορία όμως, που όταν την πρωτοδιάβασα, μου ήρθε στο νου η δοκιμασία την οποία περνά σήμερα η Ιερά Μονή της Παναγίας της Καλυβιανής, μετά την κλοπή της θαυματουργής εικόνα της Παναγίας.

Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Χρυσοπηγής στις Μουρνιές Χανίων, είναι μια πολύ παλιά και ιστορική Μονή της Κρήτης, όμως με το πέρασμα των χρόνων το μοναστήρι ερήμωσε, η περιουσία της στη δεκαετία του 1920 πέρασε στο «εφεδροταμείο» και χάθηκε, ενώ στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής μετατράπηκε σε διοικητήριο των Ναζί.
Το 1976 το μοναστήρι μετατράπηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου σε γυναικείο και συνεχίζει την παρουσία του μέχρι τις ημέρες μας.

Το τέμπλο του Ναού της Μονής κοσμούσε πάντα η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όμως κάποιο πρωινό οι λίγες μοναχές που προσπάθησαν να δώσουν ζωή στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι, βρήκαν την εικόνα της Παναγίας να λείπει από τη θέση της. (Ο λόγος από δω και κάτω σε σχετικό έντυπο, από το οποίο διάβασα το γεγονός):
«Γέμισε η καρδιά τους θλίψη. Πώς έγινε τούτο το κακό; Να τη χάσουν μέσα από τα χέρια τους; Πιο βέβηλο χέρι τους άρπαξε τόσο άδικα την ελπίδα, την παρηγοριά, το στήριγμά τους, τη χαρά τους;

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

ΕΝ Η ΕΣΚΗΝΩΣΕ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΖΩΗΣ Η ΑΠΟΛΑΥΣΙΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για adormirea maicii domnului
 Οι άνθρωποι ποθούμε την ευτυχία που θα κρατήσει για πάντα. Την ταυτίζουμε με πρόσωπα, με καταστάσεις, με αγαθά. Την ταυτίζουμε με την ευχαρίστηση που προέρχεται όταν ικανοποιούμε το θέλημά μας. Όταν αισθανόμαστε ότι υπάρχει κάτι που μας καθιστά κέντρο του κόσμου, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν πραγματικά είμαστε. Αρκεί εμείς να αισθανόμαστε τη πληρότητα ότι δεν μας λείπει κάτι, έστω και πρόσκαιρα. Γι’ αυτό και αδυνατούμε να κατανοήσουμε γεγονότα όπως η φθορά, η ήττα, η αρρώστια, η δοκιμασία, ο θάνατος. Δεν μπορούμε να δώσουμε νόημα σε ό,τι μας ταλαιπωρεί, σε ό,τι μας στερεί τη δυνατότητα να είμαστε χαρούμενοι. Βιαζόμαστε λοιπόν να ζήσουμε. Κατά βάθος θέλουμε να ξεγελάσουμε τον χρόνο, ο οποίος λειτουργεί ως εχθρός. Κριτήριό μας είναι το νυν, το σήμερα, το τώρα. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε το αύριο, γιατί δεν είναι απτό. Φοβόμαστε ό,τι δεν είναι στα δικά μας χέρια. Φοβόμαστε την μεταβολή. Ό,τι όλοι όσοι έχουν προηγηθεί μας περιγράφουν ως αναπόφευκτο. Έτσι, δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι υπάρχει ένας δρόμος στον οποίο τα πάντα είναι γιορτή. Ακόμη και τα πιο δύσκολα. 

 Στην ακμή του θέρους η Εκκλησία μας γιορτάζει την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Την αποκαλεί «Πάσχα του καλοκαιριού». Γιορτάζει έναν θάνατο, μα τίποτα σ’ αυτή τη γιορτή δεν έχει πένθος. Ο θάνατος είναι πραγματικό γεγονός. Έχει όλες τις συνέπειες, τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, τον αποχωρισμό από τα οικεία πρόσωπα, το ανεπίστρεπτο, το ξόδι, την ταφή. Δε θα επανέλθει το πρόσωπο στη ζωή. Όλοι θα πρέπει να μάθουν να ζούνε χωρίς αυτό. Κι όμως, ενώ αυτά είναι τα δεδομένα, ο θάνατος αυτός έχει τον χαρακτήρα ενός θριάμβου και μάλιστα αιώνιου. Το πρόσωπο που έφυγε, ξεπέρασε τον χρόνο. Και όχι μόνο.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Ο τόπος όπου η Παναγιά τρεις μέρες πριν την Κοίμηση Της,πήρε το μήνυμα από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ

ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ -ΜΙΚΡΑ ΓΑΛΙΛΑΊΑ 
Image may contain: outdoor

Ο Ναός αυτός ονομάζεται "Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο",και είναι αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Εκεί πού στέκει ο Ναός αυτός ήταν ο χώρος προσευχής της Υπεραγίας Θεοτόκου στα χρόνια που έζησε μετά την Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου.

Image may contain: people sitting and indoor

Image may contain: outdoor




 Εδώ στο χώρο αυτό, τρεις μέρες πριν την Κοίμηση Της, η Θεοτόκος πήρε το μήνυμα από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, ότι σε τρεις ημέρες θα φύγει από τον κόσμο αυτό και θα πάει κοντά στον Υιό και Θεό Της.

Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος(+14 Αυγούστου 1653)

Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 14 Αυγούστου 1653
Αποτέλεσμα εικόνας για ο Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος, ο χρυσοχόος
Κάποια ημέρα τρεις Χριστιανοί κατέβαιναν από το μπεζεστένι (κλειστή αγορά) για να πάνε στα σπίτια τους πέρα στον Γαλατά. Περνώντας μέσα από την Εβραίικη συνοικία συνάντησαν ένα πολύ μεγαλόσωμο Εβραίο. Ο ένας Χριστιανός, ο οποίος ήταν πολύ μικρόσωμος, κοίταξε τον Εβραίο που στεκόταν πάνω του σαν τέρας. Ο Εβραίος δυσαρεστήθηκε θεωρώντας ότι ο Χριστιανός τον κοιτούσε περιγελαστικά, τον έπιασε από τη ζώνη,τον έριξε στον ώμο του και άρχισε να περπατάει. Ο Χριστιανός, επειδή δεινοπαθούσε, έβγαλε το μαχαίρι του και χτύπησε τον Εβραίο στη ράχη. Ο Εβραίος αρχικά δεν κατάλαβε τίποτα, ήταν και λίγο μεθυσμένος, τον άφησε λοιπόν να φύγει. Σε λίγο όμως κατάλαβε την πληγή από τον πόνο και το αίμα. Τότε όσοι Εβραίοι έτυχαν εκεί έτρεξαν να πιάσουν τον Χριστιανό αλλά δεν τον βρήκαν. Περνούσαν τότε από εκεί κάποιοι Χριστιανοί, μεταξύ των οποίων και ο Συμεών, οι οποίοι στάθηκαν να ρωτήσουν την αιτία τόσης πολλής ταραχής.

Όταν άκουσαν το γεγονός,ο Συμεών, γνωρίζοντας το μίσος που είχαν οι Εβραίοι για τους Χριστιανούς,είπε : ε, και τι θα γίνει αν πεθάνει ένας Εβραίος; 

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Μαζεύουμε τά προβλήματα καί τίς ἀνάγκες μας καί τά μεταμορφώνουμε σέ προσευχή καί σέ αἴτημα δια της Θεοτόκου

Τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου


Τὸ πέρασμα τῆς Παναγίας ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο εἶναι ἕνα πέρασμα σιωπῆς, σεμνότητας, ταπεινοφροσύνης καὶ ἡσυχίας.
Μέσα στίς περιγραφές τῶν ἁγίων καί τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων δὲν ὑπάρχουν λόγοι καὶ φραστικές διατυπώσεις τῆς Παναγίας, ἀλλὰ οὔτε καὶ στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων συναντοῦμε ἀναφορὲς στὴ ζωή της. Αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει εἶναι μόνον μερικές ἀναφορές σέ ἀπόκρυφα εὐαγγέλια. Δέν ὑπάρχουν λόγια τῆς Παναγίας, δέν ὑπάρχουν πράξεις, στοιχεῖα τῆς ζωῆς της, συγκεκριμένα γεγονότα, παρά μόνον πολύ ἁπλές διακριτικές ἀναφορές στό θεῖο καί ἅγιο πρόσωπό της. Ἀλλὰ ὅσο σιωπηλὴ ἦταν στὴν ἐπίγεια ζωή της, τόσο πλούσια στὸν λόγο ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Παναγία μας.

Καί ἐνῶ ἡ ἴδια δέν ἐκφράζεται μὲ τὸν λόγο, ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἡ ὁποία διαβάζεται στὶς ἑορτές της, λέγει «μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν».

Ἡ Παναγία, καί γι΄ αὐτό ἐπιλέγεται αὐτὴ ἡ περικοπή, εἶναι τό κατ΄ ἐξοχήν πρόσωπο τῆς θείας ἀκοῆς καί τῆς μυστικῆς σιωπῆς. Μυστικῆς σιωπῆς μέ τήν ἔννοια τοῦ ὅτι δέν βγάζει προφορικό λόγο, ἀλλὰ ὅμως φαίνεται πὼς ζεῖ τὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ. Καὶ θείας ἀκοῆς, γιατί ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς «πάντα συνετήρει τὰ ρήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (Λουκ. β, 19). Τά ὅσα ἔλεγε ὁ Κύριος, τά ὅσα ἔπραττε, ἔμπαιναν στήν ψυχή της καί κατεγράφοντο μέσα της. Μέ αὐτόν τόν τρόπο συντηροῦσε τήν χάρι τήν ὁποία τῆς εἶχε δώσει ὁ Θεός.

Ἀλλά ἔχει καί ἄλλη μιά ἀκοή, τήν ἀκοή πρός ὅλον τόν κόσμο• τήν ἱστορική ἀκοή. Δέν ὑπάρχει ἄλλο πρόσωπο στό ὁποῖο νά ἀπευθύνονται τόσες προσευχές, στό ὁποῖο νά ἐκφράζονται τόσα αἰτήματα, στό ὁποῖο νά ἀποδίδεται τόση δοξολογία: οἱ ὡραιότεροι ἐκκλησιαστικοί ὕμνοι, οἱ Παρακλήσεις, οἱ Χαιρετισμοί, τά Θεοτοκία τῶν ἑορτῶν, τὸ Θεοτοκάριον, οἱ καλύτεροι θεολογικοί λόγοι τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τοῦ ἁγίου Νεκταρίου καί οἱ διδασκαλίες τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, εἶναι γεμᾶτα ἀπό τήν δύναμη καί τήν στήριξη, τήν ὁποία δίνει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος σέ ὅλη τήν οἰκουμένη. Ἀκούει τὶς προσευχὲς καὶ ἀπαντᾶ. Εἶναι Γοργοϋπήκοος.

Αὐτό κάνουμε κι ἐμεῖς οἱ πιστοί. Μαζεύουμε τά προβλήματα καί τίς ἀνάγκες μας καί τά μεταμορφώνουμε σέ προσευχή καί σέ αἴτημα τό ὁποῖο διά τοῦ προσώπου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου κατευθύνεται πρός τόν Θεό.

Ἡ Παναγία, λοιπόν, εἶναι μακαρία διότι εἶναι ἡ ἀκούουσα τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἡ φυλάξασα καί συντηρήσασα αὐτόν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς, ἀλλά καί ἡ διαρκῶς καί ἀενάως ἀκούουσα τούς λόγους καί τά αἰτήματα, τίς δοξολογίες καί τίς προσευχές ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, ὅλων τῶν αἰώνων, ὅλου τοῦ κόσμου.

Ἀκόμη και ὁ τρόπος τῆς ἀναχώρησής της ἀπό αὐτόν τόν κόσμο δέν εἶναι θάνατος, ἀλλὰ κοίμησις, καί ὡς κοιμωμένη εἶναι ζῶσα. Ἀλλά και ὡς πρός τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον παρεμβαίνει στήν ἱστορία δέν εἶναι κοιμωμένη, ἀλλά δραστηριοποιημένη, διαρκῶς ἐνεργοῦσα, παρεμβαίνουσα στήν ἱστορία καί παρεμβαλλόμενη καί στήν δική μας τήν ζωή καί στήν δική μας τήν πορεία. Εἶναι ἀκοίμητος καί ἀμετάθετος ἐλπίδα.

Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού προσευχόμαστε σέ αὐτήν. Δέν προσευχόμαστε σέ κάποιον πού κοιμᾶται καί δέν ἀκούει, ἀλλά σέ κάποιον πού ἡσυχάζει καί βυθίζεται στήν μυστική σιωπή καὶ ταυτόχρονα μέ ἕναν θεῖο τρόπο ἐνεργοποιεῖται μέσα στήν ἱστορία καί παρεμβαίνει σέ αὐτήν.

Ἡ εὐχή τῆς Ἐκκλησίας μας γιά ὅλους εἶναι νά δώσει ὁ Θεός πολύ περισσότερα ἀπό ὅσα τολμοῦμε νά ζητοῦμε στίς προσευχές μας, πολύ οὐσιαστικότερα ἀπό ὅσα μποροῦμε νά ἐκφράσουμε στά αἰτήματά μας, νά μᾶς χαρίσει πλούσια τήν χάρι Του καί νά μᾶς ἀξιώσει νά ζήσουμε τόν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς μας μέ τήν προστασία, μέ τήν πρεσβεία καί μέ τήν βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἀμήν.

Aὔγουστος 2017

Ικεσία, εὐχαριστία, δοξολογία εἶναι πάντοτε τό τρίπτυχο κάθε ὀρθῆς προσευχῆς πρός τόν Κύριο καί τούς ἁγίους Του

π.Γεωργίου Δορμπαράκη

  ῾Εὐχαρίστως βοῶ σοι, χαῖρε, Μητροπάρθενε· χαῖρε, Θεόνυμφε· χαῖρε θεία σκέπη· χαῖρε, ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον· χαῖρε, προστασία, καὶ βοηθὲ καὶ σωτηρία, τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων ἐκ πίστεως’.

  ῾Χαῖρε, θρόνε, πυρίμορφε Κυρίου, χαῖρε, θεία καὶ μανναδόχε στάμνε· χαῖρε, χρυσῆ λυχνία, λαμπάς ἄσβεστε· χαῖρε, τῶν παρθένων δόξα καὶ μητέρων ὡράϊσμα καὶ κλέος’.

Δύο τροπάρια τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνα εἶναι μοναδικά σέ σχέση μέ ὅλα τά ἄλλα τοῦ ἴδιου Κανόνα (στόν Μικρό ἐλλείπουν παντελῶς): εἶναι χαιρετισμοί κατά τόν τύπο τῆς ἀκολουθίας τοῦ ᾽Ακαθίστου ῞Υμνου. 

Πρόκειται καταρχάς γιά τόν πρῶτο ὕμνο τῆς ε´ ὠδῆς, κατά τόν ὁποῖο ὁ βασιλιάς ὑμνογράφος ἔχοντας νιώσει τήν εὐεργετική ἐπίδραση τῆς ἀγάπης καί τῆς πρόνοιας τῆς Παναγίας Μητέρας στήν ζωή του τήν χαιρετίζει μέ δυνατή φωνή: Χαῖρε Σύ Μητροπάρθενε καί Θεόνυμφε πού εἶσαι θεϊκή σκέπη, ὅπλο καί ἀπόρθητο τεῖχος, προστασία καί βοηθός καί σωτηρία ὅλων αὐτῶν πού προστρέχουν σέ Σένα μέ πίστη. 
Κι ἔπειτα γιά τό ῾καί νῦν᾽ τῆς η´ ὠδῆς, κατά τό ὁποῖο ὁ ἴδιος τήν βλέπει καί τήν χαιρετίζει ὡς τήν ἐκπλήρωση προφητειῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὡς τόν πυρίμορφο θρόνο τοῦ Κυρίου δηλαδή, ὡς τήν θεία στάμνα πού δέχτηκε στήν γαστέρα της τό μάννα-Χριστό, ὡς τήν χρυσή λυχνία καί τήν ἄσβεστη λαμπάδα, ὡς τήν δόξα τῶν παρθένων τέλος καί τήν ὀμορφιά καί τό κλέος τῶν μητέρων.

Εἶναι εὐνόητο ὅτι οἱ δύο ὕμνοι, μολονότι σέ διαφορετικές ὠδές, συμπληρώνουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον: ἡ Παναγία, κατά τόν ὑμνογράφο, εἶναι ἡ σκέπη καί ἡ καταφυγή μας, τό ὅπλο καί ἡ σωτηρία μας, συνεπῶς ἔχουμε μία ζωντανή σχέση μαζί της δεχόμενοι τίς εὐεργετικές ἐπεμβάσεις της, διότι εἶναι αὐτή πού καθώς προαναγγέλθηκε ἤδη ἀπό τούς προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὡς τό πρόσωπο στό ὁποῖο θά ἐπαναυόταν ὁ Θεός ὡς ἄνθρωπος, ὡς ἐκείνη πού θά δεχόταν τόν Κύριο στήν μήτρα της καί θά γινόταν ἡ δίοδος γιά νά ἔλθει Αὐτός στόν κόσμο σάν ἕνας ἀπό ἐμᾶς, τῆς δόθηκε ἡ δύναμη νά μεσιτεύει ἀποφασιστικά γιά τούς ἀνθρώπους καί νά ἐπιβλέπει ῾ἐν εὐμενείᾳ᾽ ἐπάνω τους. 
῾Η μόνη προϋπόθεση πού ἀπαιτεῖται βεβαίως καί ἐπαναλαμβάνει ῾εὐκαίρως ἀκαίρως᾽ ὁ ὑμνογράφος εἶναι ἡ ἐκ μέρους μας προσφερομένη πίστη. Χωρίς πίστη, χωρίς τήν ἀποδοχή ὅτι πράγματι ἡ Παναγία εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου καί δική μας Μητέρα, δέν μπορεῖ κανείς νά νιώσει τήν γεμάτη ἀγάπη καί στοργή παρουσία της. Σάν τόν ἀόμματο ἄνθρωπο πού ἀδυνατεῖ νά δεῖ τόν ἥλιο καί τίς ὀμορφιές πού ἀναδύονται ἀπό τό φῶς του.

Κι ἀσφαλῶς δέν πρέπει νά μᾶς παραξενεύει τό γεγονός τῆς συνύπαρξης τῶν χαιρετισμῶν μέ τίς Παρακλήσεις. ᾽Εξηγήσαμε κι ἀλλοῦ ὅτι ἡ σωστή θεώρηση τῶν Παρακλήσεων ὡς ἱκετευτικῶν ἀναφορῶν μας πρός τήν Παναγία (καί δι᾽ αὐτῆς βεβαίως πρός τόν Κύριο) προκειμένου νά μᾶς σώσει ἀπό τίς διάφορες συμφορές καί τούς πειρασμούς τοῦ βίου περιλαμβάνει ἐκτός τῶν ἱκεσιῶν καί τίς εὐχαριστίες γιά τίς θαυμαστές ἀπαντήσεις της, συνεπῶς καί τίς δοξολογίες τοῦ ἁγίου ὀνόματός της. Ικεσία, εὐχαριστία, δοξολογία εἶναι πάντοτε τό τρίπτυχο κάθε ὀρθῆς προσευχῆς πρός τόν Κύριο καί τούς ἁγίους Του κι αὐτό διαπιστώνουμε ἀδιάκοπα σέ κάθε προσευχή καί ἀκολουθία τῆς ᾽Εκκλησίας μας. 
Τό γνωρίζουμε λοιπόν, τό περιμένουμε καί τό χαιρόμαστε ὅταν ἀκοῦμε νά ἀνακυκλώνεται ἐν ᾽Εκκλησίᾳ τό ῾παρακαλῶ σε, Παρθένε᾽, τό ῾εὐχαρίστως βοῶ σοι᾽, τό ῾δοξάζω σε καί ἀνυμνῶ καί γεραίρω᾽.
Μ᾽ ἕναν λόγο οἱ Παρακλήσεις στήν Παναγία μας μᾶς κάνουν νά πέφτουμε στά γόνατα μέ ὀδυνηρά δάκρυα ἱκεσίας, νά ὑψώνουμε τά χέρια σ᾽ αὐτήν μέ εὐχαριστία δεχόμενοι τίς εὐεργεσίες της, νά κραυγάζουμε δοξολογικά τό ὄνομά της, προσφέροντάς της τά δάκρυα ὄχι πιά τῆς ὀδύνης μας ἀλλά τῆς χαρᾶς μας γιά τήν σωτηρία μας.

Ο πηλός και το κερί (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)


«Ο Θεός είναι ο Ήλιος της δικαιοσύνης, όπως έχει γραφεί, σκορπώντας σ’ όλους γενικά τις ακτίνες της καλοσύνης του, και η ψυχή γίνεται στο φρόνημα είτε κερί όταν αγαπά τον Θεό ή πηλός όταν αγαπά την ύλη.
Όπως λοιπόν σύμφωνα με τη φύση του ο πηλός ξεραίνεται από τον ήλιο, ενώ το κερί κατά φύση μαλακώνει, έτσι και ψυχή που αγαπά την ύλη και τον κόσμο ακούοντας τις νουθεσίες του Θεού κι αντιδρώντας με το φρόνημα καθώς ο πηλός σκληραίνει κι όπως ο Φαραώ, σπρώχνει τον εαυτό της στην καταστροφή. 
Αλλά κάθε ψυχή που αγαπά το Θεό σαν κερί που είναι μαλακώνει και με την εισδοχή των θεϊκών σημείων και τύπων γίνεται πνευματικό κατοικητήριο του Θεού.Όποιος καταφώτισε το νου του με τα θεία νοήματα και συνήθισε την γλώσσα του να δοξολογεί αδιάκοπα τον Δημιουργό με θείους ύμνους και εξαγίασε τις αισθήσεις του με τις αγνές φαντασίες, αυτός στο κατ’ εικόνα θείο καλό, πρόσθεσε το καθ’ ομοίωση αγαθό της γνώμης του.

Φυλάει κανείς ακηλίδωτη την ψυχή του για το Θεό, αν εξαναγκάσει το πνεύμα του να διανοείται μόνο για το Θεό και τις αρετές του, αν καταστήσει το λόγο του εξηγητή κι ερμηνευτή των ιδίων αρετών, κι αν διδάξει την αίσθησή του να φαντάζεται με ευλάβεια τον ορατό κόσμο κι όλα όσα περιέχει πληροφορώντας την ψυχή του για το μεγαλείο των λόγων που αυτά περικλείουν.

Ο Θεός, αφού μας ελευθέρωσε από τη σκληρή δουλεία των δαιμόνων που μας εξουσιάζουν, μας χάρισε φιλάνθρωπο ζυγό της θεοσέβειας την ταπεινοφροσύνη· δαμάζει αυτή κάθε διαβολική δύναμη και σ’ όποιους την προτιμήσουν χτίζει κάθε αγαθό και το φυλάει ανάλωτο από τις ραδιουργίες.

Όποιος πιστεύει φοβάται, κι όποιος φοβάται ταπεινοφρονεί, κι όποιος ταπεινοφρονεί γίνεται πράος κρατώντας μέσα του άπρακτα τα παρά φύση κινήματα του θυμού και της επιθυμίας. Ο πράος φυλάει τις εντολές· όποιος φυλάει τις εντολές γίνεται καθαρός· όποιος γίνει καθαρός φωτίζεται εσωτερικά, κι όποιος φωτιστεί γίνεται άξιος να συγκοιμηθεί με το νυμφίο Λόγο στον κοιτώνα των Μυστηρίων».
Από τα ‘’Θεολογικά κεφάλαια’’, σελ. 451- 453, Έργα αγίου Μάξιμου του Ομολογητή, ΕΠΕ 14. 

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Κυριακή Ι'Ματθαίου-Ο αντιφατικός εαυτός μας

Ο ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ (ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ)

Αποτέλεσμα εικόνας για рассказывает о чудесном исцелении ребенка,
 Συχνά στη ζωή μας διαπιστώνουμε αντιφατικές συμπεριφορές. Οι άνθρωποι γινόμαστε κυκλοθυμικοί. Αλλάζει η διάθεσή μας με τέτοιον τρόπο που να μην μπορούμε ούτε εμείς να ψυχολογήσουμε τον εαυτό μας, πόσο μάλλον οι άλλοι. Κάποτε ισχύει για μας το τραγούδι «άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ». Αυτή η αντιφατική συμπεριφορά δεν μας επιτρέπει να μπορούμε ούτε τον εαυτό μας να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε, αλλά ούτε και να βγάλουμε σαφή συμπεράσματα για τους άλλους, διότι η αντιφατικότητα χαρακτηρίζει κι εκείνους. Στην προσπάθεια για ερμηνεία του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς, θεωρούμε ότι η πολλαπλότητα των επιλογών που μας δίνεται, η επιθυμία να κερδίσουμε, άλλοτε ο φόβος και η δειλία στο να κάνουμε πράξη αυτό που επιζητούμε, αλλά και η ασυνέπεια των πολλών που μας παρασύρει στην ίδια οδό, είναι λόγοι που επικαλούμαστε. Δεν περνά όμως από τον νου μας ότι η αστάθεια είναι στοιχείο επιρροής του κακού. Στοιχείο χαρακτήρα που δεν έχει ισχυρή αυτογνωσία, ούτε και θέληση να φέρει εις πέρας τις σκέψεις και επιθυμίες του, ιδίως όταν αυτές αποσκοπούν στην αυθεντική πρόοδο τα ύπαρξης, στον αγώνα για αρετή, στην οδό του Θεού.

 Ο Χριστός, μετά την μεταμόρφωσή του στο όρος Θαβώρ, βρέθηκε μπροστά σε μία τέτοια κατάσταση. Ένας πατέρας πέφτει στα πόδια Του και Τον παρακαλεί να απαλλάξει τον σεληνιαζόμενο και επιληπτικό υιό του από την δαιμονική επίδραση, την οποία οι μαθητές δεν κατάφεραν να αποτραβήξουν. Σημειώνει χαρακτηριστικά ότι το πνεύμα του κακού κάνει τον γιό του «πολλάκις» να «πίπτει εις το πυρ και πολλάκις εις το ύδωρ» (Ματθ. 17, 15). Το νερό και η φωτιά είναι δύο εντελώς αντίθετα στοιχεία. Όπου υπάρχει νερό, δεν υπάρχει η φωτιά και το αντίστροφο. Στην περίπτωση του παιδιού, το δαιμονικό πνεύμα το ρίχνει και στο ένα και στο άλλο στοιχείο, κάνοντάς το να συμπεριφέρεται αντιφατικά και ταυτόχρονα καταστροφικά. Γιατί τα δύο στοιχεία από μόνα τους είναι ικανά είτε να πνίξουν είτε να κάψουν το παιδί. Η αντιφατικότητα εδώ συνεπάγεται τον θάνατο. Την ίδια στιγμή όμως μένει δυσερμήνευτη. Δε θα ήταν αρκετό μόνο το ένα από τα δύο στοιχεία;

Ο διάβολος τρελαίνει τον άνθρωπο, όταν τον ελέγχει. Τον κάνει να μην έχει σειρά

Η πάλη των παθών και η ειρήνη της Παναγίας

π.Γεώργιος  Δορμπαράκης

῾Παθῶν με ταράττουσι προσβολαί, πολλῆς ἀθυμίας ἐμπιπλῶσαί μου τήν ψυχήν· εἰρήνευσον Κόρη τῇ γαλήνῃ, τῇ τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ σου Πανάμωμε᾽.
(Μέ ταράζουν οἱ ἐπιθέσεις τῶν παθῶν, γεμίζοντάς μου τήν ψυχή ἀπό πολλή ἀθυμία. Δῶσε μου τήν εἰρήνη, Πανάμωμη Κόρη, μέ τήν γαλήνη πού δίνει ὁ Υἱός καί Θεός σου).

 ᾽Απόλυτα γνώστης τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας ὁ ἅγιος ὑμνογράφος καί ἔμπειρος τῆς πνευματικῆς ζωῆς δέν ὡραιοποιεῖ τήν χριστιανική ζωή οὔτε ἀποκρύπτει κάτι ἀπό ὅ,τι συμβαίνει μέσα στήν ψυχή τοῦ πιστοῦ πού ἐκπροσωπεῖ: παλεύει μέ τά πάθη του, τά ὁποῖα νιώθει ὅτι λειτουργοῦν ἐνάντια στήν ὕπαρξή του εἴτε μέ τήν μορφή τῆς φιληδονίας εἴτε τῆς φιλοδοξίας εἴτε τῆς φιλαργυρίας. 

 Καί ναί μέν μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου καί τήν ἐνσωμάτωση στό ἅγιο σῶμα Του διά τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος τοῦ δόθηκε ἡ δυνατότητα νά μήν ἁμαρτάνει ἀναγκαστικά, δηλαδή νά μήν καθορίζουν τά πάθη τήν πορεία του ἀνεξάρτητα ἀπό τήν θέλησή του, ὅμως στόν κόσμο τοῦτο καί μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου συχνά οἱ ἐπιθέσεις τῶν παθῶν εἶναι ἰσχυρές, καθώς ὑπάρχει πνευματική χαλάρωση καί παραχώρηση ἀπό τόν Κύριο στόν Πονηρό νά ὑποκινεῖ τά πάθη αὐτά πρός μείζονα ἁγιασμό τοῦ ἀνθρώπου.

 ῎Ετσι τά πάθη πού ὁδηγοῦν στίς ἁμαρτίες τόν ἄνθρωπο, καί ξεπεράστηκαν καί συνεχίζουν νά ὑφίστανται, προκαλώντας μέ τήν ἐνέργειά τους ἀθυμία στόν ἄνθρωπο, δηλαδή ἀτονία στήν πνευματική ζωή καί ἔλλειψη ὁποιουδήποτε ἐνδιαφέροντος γι᾽ αὐτήν.
 Στήν κρίσιμη αὐτή στιγμή οἱ δρόμοι εἶναι δύοἤ ἀφήνεται ὁ ἄνθρωπος ἔρμαιο αὐτῶν, συνεπῶς γίνεται δοῦλος τῶν παθῶν του καί ὑποχείριο τῶν δαιμόνων πού κρύβονται πίσω ἀπό αὐτά, ἤ θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἡ πιό εὐλογημένη ὥρα γιά πνευματική προκοπή, δεδομένου ὅτι μέ τήν ἀντίδρασή του καί τήν ἐν νήψει ἐπιμονή του στίς ἐντολές τοῦ Κυρίου γεμίζει ἀπό τήν παρουσία τῆς χάρης Του. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὅλοι οἱ νηπτικοί Πατέρες τῆς ᾽Εκκλησίας μας διακηρύσσουν ὅτι τότε ὑφίσταται Πνευματική ζωή, ὅταν ὁ πιστός ἐναντιώνεται πρός τά πάθη τοῦ ἐγωϊσμοῦ του, ἀγωνιζόμενος νά τά μεταστρέψει καί νά τά κάνει ἔνθεα πάθη, δηλαδή ἀγάπη καί ταπείνωση.

᾽Απαιτεῖται ὅμως ἡ βοήθεια τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. ῾Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν᾽ βεβαίωσε ὁ Κύριος. 
Ὁ ὑμνογράφος λοιπόν στρέφεται πρός τόν Κύριο, μέσω ὅμως τῆς Παναγίας Μητέρας Του. Γιατί γνωρίζει τήν δύναμή τῆς μεσιτείας της σ᾽ ᾽Εκεῖνον.
 Καί τί τήν παρακαλεῖ; Νά δώσει ὁ Υἱός καί Θεός της τήν γαλήνη καί τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς ἀπό τόν πόλεμο πού ὑφίσταται ἀπό τά πάθη. 
῎Οχι ἁπλῶς νά εἰρηνεύσουν καί νά γαληνέψουν τά πάθη, ἀλλά νά εἰρηνεύσουν μέ τήν γαλήνη πού δίνει ὁ Χριστός. 
Γιατί κάνουμε τήν διάκριση αὐτή; Διότι ὑπάρχει γαλήνη καί εἰρήνη πού προέρχεται ἀπό τήν ὑποχώρηση τῶν δαιμόνων ἄχρι καιροῦ καί ὑπάρχει καί γαλήνη καί εἰρήνη πού δίνεται ὡς χάρη ἀπό τόν Κύριο στόν γνήσια ἀγωνιζόμενο πιστό. ῾

Η πρώτη περίπτωση εἶναι ἐξόχως ἐπικίνδυνη, διότι βρίσκεται μέσα σέ σχέδιο τοῦ Πονηροῦ, προκειμένου νά χαλαρώσει πνευματικά ὁ ἄνθρωπος νομίζοντας ὅτι ξέφυγε ἀπό τήν ἐνέργεια τῶν δαιμόνων. Κι ἐκεῖ πού ἔχει πιστέψει ὅτι εἶναι ἥσυχος νά ὑποστεῖ συντριπτική ἧττα, γιατί τόν βρίσκει ἀνέτοιμο καί κοιμισμένο. 

Στήν δεύτερη ὅμως περίπτωση, ἔχουμε τήν ἀληθινή ὅπως εἴπαμε γαλήνη καί εἰρήνη, γιατί ἀποτελεῖ δωρεά τοῦ Κυρίου σ᾽ ἐκεῖνον ὅμως τόν πιστό πού βρίσκεται σέ κατάσταση πνευματικῆς ἐγρήγορσης, συνεπῶς μέ τήν χάρη τοῦ Κυρίου ἐλέγχει τά πάθη του καί ζεῖ τήν χριστιανική ἀπάθεια. 
Γι᾽ αὐτήν τήν γαλήνη καί εἰρήνη μιλάει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ῾τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν᾽, στήν ὁποία προσβλέπει καί ὁ ἅγιος ὑμνογράφος καί μακάρι ὅλοι μας.

Ο κυρ Φώτης Κόντογλου απαντά στον κ.Βούτση

Είσαι σε λάθος δρόμο κ.Πρόεδρε της Βουλής . Διάλεξες λάθος Λαό να προσλάβεις. Διάλεξες λάθος Θρησκεία να υποτιμήσεις,λάθος ώρα να μιλήσεις . Δεν θα σου απαντήσω τώρα εγώ στις ανιστόρητες και παράξενες,ύποπτες θα έλεγα, δηλώσεις σου πως τάχα "δεν είμαστε Λαός Ορθόδοξος".


Θα αφήσω να σε βάλει στη θέση σου ένας μεγάλος Έλληνας ,ένας Μικρασιάτης που έζησε τον πόνο της πραγματικής προσφυγιάς και του ξεριζωμού,ένας καλλιτέχνης και φιλόσοφος που πρόσφερε στον Τόπο Πολιτισμό.Μιλάω Πρόεδρε για τον κυρ-Φώτη Κόντογλου, αν έτυχε ποτέ να τον ακούσεις η να τον διαβάσεις .Αυτός σου απαντάει, διάβασε τι σου λέει και ξανασκέψου τι είπες. Είσαι Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και τα λόγια σου πρέπει να είναι μετρημένα και σωστά γιατί ο ρόλος σου είναι να ενώνεις και όχι να διχάζεις τον Λαό.Διάβασε λοιπόν μήπως συνέλθεις. Και να θυμάσαι πως όλοι εκείνοι που έχυσαν το αίμα τους για να έχεις εσύ σήμερα την άνεση να μιλάς αγωνίστηκαν για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία.
π.Τιμόθεος Ηλιάκης 

Φώτης Κόντογλου: "Ρωμιοσύνη και Ορθοδοξία είναι ένα πράγμα"
Για να μην πάρω τους πολύ παληούς, παίρνω δυο τρεις από εκείνους πού αγωνισθήκανε για την ελευθερία της Ελλάδας, πού όποτε μιλάνε για τη λευτεριά, μιλάνε και για τη θρησκεία.
Ο Ρήγας Φεραίος λέγει: «Να κάνουμε τον όρκο / απάνω στο Σταυρό». Ένας άλλος ποιητής γράφει: «Για της πατρίδας την ελευθερία / για του Χρίστου την πίστη την αγία / γι’ αυτά τα δύο πολεμώ, / μ’ αυτά να ζήσω επιθυμώ_ / κι αν δεν τα αποχτήσω / τι μ’ ωφελεί να ζήσω;».
Του Σολωμού η ψυχή είναι θρεμμένη με τη θρησκεία, γι’ αυτό μοσκοβολούνε τα ποιήματα του από δαύτη. Κι αυτή τη μοσκοβολιά τη νιώθει κανένας στην Ημέρα της Λαμπρής, στη Δέηση της Μαρίας, στη Φαρμακωμένη, Εις Μοναχήν, στον Ύμνο της Ελευθερίας, στο Διάλογο και σε πολλά άλλα.
Οι αγράμματοι ποιητές των βουνών, μέσα στα τραγούδια πού κάνανε, και που δε θα τα φτάξει ποτέ κανένας γραμματιζούμενος, μιλάνε κάθε τόσο για τη θρησκεία μας, για το Χριστό, για την Παναγιά, για τους δώδεκα Αποστόλους, για τους αγίους. Πολλές παροιμίες και ρητά και λόγια που λέγει ο λαός μας, είναι παρμένα από τα γράμματα της Εκκλησίας.Η Ρωμηοσύνη είναι ζυμωμένη με την

«Λοιδορούμενοι ευλογούμεν,διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν»

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ Ι'ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Αποτέλεσμα εικόνας για Ocărâţi fiind, binecuvântăm. Prigoniţi fiind, răbdăm. 13. Huliţi fiind, ne rugăm
 Μια στάση ζωής καθόλου εύκολη, αγαπητοί μου αδελφοί, περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή του, αναφερόμενος στο πώς αντιμετωπίζουν οι απόστολοι την εχθρική συμπεριφορά όχι μόνο των μη χριστιανών αλλά και των άλλων μελών της Εκκλησίας: «λοιδορούμενοι ευλογούμεν,διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν» (Α’ Κορ. 4, 12-13). Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Μία τέτοια στάση ζωής δεν έρχεται ως αποτέλεσμα γενναιόδωρης και μακρόθυμης καρδιάς. Αποτελεί το συστατικό στοιχείο της μίμησης του Χριστού, της παρουσίας εντός της καρδιάς της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και την ίδια στιγμή είναι σημείο μοναδικής σε έκταση και ένταση πίστης.

Ποια είναι η φυσική στάση των ανθρώπων όταν αντιμετωπίζουν λοιδορίες, διωγμούς, βλασφημίες; Πρώτα η λύπη. Κατόπιν η οργή. Και στη συνέχεια η αντίδραση είτε δια της ανταπόδοσης είτε δια της εκδίκησης είτε δια της καταφυγής σε εκείνους που μπορούν να μας κάνουν να βρούμε το δίκιο μας απέναντι σ’ αυτούς που μας συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο.
 Ο Απόστολος των εθνών όμως επισημαίνει ότι η χριστιανική στάση δεν μπορεί να είναι αυτή, ακόμη κι αν η εσωτερική πάλη γίνεται στην καρδιά μας. Άλλωστε, συνεχώς ο εαυτός μας καλείται να παλέψει με την ελευθερία του. Η αληθινή όμως πνευματική πρόοδος έγκειται στο να γίνεται σταδιακά η καρδιά μας τόπος και τρόπος θέασης της ζωής και της συμπεριφοράς των άλλων κατά μίμησιν του Χριστού και των Αγίων της πίστης μας και αναλόγως να διαμορφώνεται η αντίδρασή μας. Η ευλογία λοιπόν, η ανοχή και η παράκληση αποτελούν τους τρόπους εκείνους που δείχνουν πώς καλείται να φερθεί ο χριστιανός έναντι όσων τον απορρίπτουν ή του φέρονται άσχημα.

  Η λοιδορία πηγάζει από ένα αίσθημα υπεροχής, το οποίο συχνά οι άνθρωποι αναπτύσσουμε έναντι των άλλων. Είτε εξαιτίας υπαρκτών χαρισμάτων, είτε εξαιτίας μιας φαντασιακής αίσθησης ότι είμαστε ικανότεροι, ευφυέστεροι, πιο δυνατοί από τους άλλους, τους ειρωνευόμαστε, μειώνοντάς τους έναντι των υπολοίπων ανθρώπων για να δείξουμε την δική μας υπεροχή. Η λοιδορία πηγάζει και από εμπάθεια και από πνεύμα εξουσιαστικό έναντι των άλλων και μαρτυρεί καρδιά ρυπαρή.
 Ο Παύλος, ζητώντας από τους χριστιανούς να απαντούν με καλά λόγια σε όσους

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Ο ΕΥΠΛΟΥΣ της ευπλοίας!

Αποτέλεσμα εικόνας για ЕВПЛ КАТАНСКИЙ (СИЦИЛИЙСКИЙ), АРХИДИАКОН, СЩМЧ.
Ο Άγιος μεγαλομάρτυς Εύπλους ο Διάκονος έζησε κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού, καταγόμενος από την Κατάνη της Σικελίας. Τον κατέδωσαν στον άρχοντα Καλβιασιανόν ότι ήτο Χριστιανός. Συνελήφθη και αρνηθείς να αρνηθή τον Χριστόν, γεύθηκε αποτρόπαια βασανιστήρια...
Αποτέλεσμα εικόνας για ЕВПЛ КАТАНСКИЙ (СИЦИЛИЙСКИЙ), АРХИДИАКОН, СЩМЧ.
 Πρώτον έδεσαν τα χέρια και τα πόδια του μαζί στα γόνατα, τον κρέμασαν σε ένα όρθιο ξύλο και ξέσχισαν το σώμα του με σιδερένια «χέρια», οπότε ο Άγιος άκουσε θεία φωνήν η οποία τον ενεδυνάμωσεν! Εν συνεχεία οι βασανισταί συνέτριψαν τις κνήμες του με σιδερένια σφυριά και τον έρριξαν στην φυλακήν. Εκεί ευρισκόμενος ο Άγιος με την προσευχή του έκαμε και ανέβλυσε νερό! Αυτός ήταν ο λόγος που τον έβγαλαν από την φυλακή και τον επανέφεραν αργότερα, όπότε με σιδερένια και πυρακτωμένα «νύχια» ξέσχισαν τα αυτιά του.
Αποτέλεσμα εικόνας για ЕВПЛ КАТАНСКИЙ (СИЦИЛИЙСКИЙ), АРХИДИАКОН, СЩМЧ.
 Εν τέλει απέκοψαν την αγία κεφαλή του και έτσι ο μεγαλομάρτυς Διάκονος έλαβε τον αμάραντινο της δόξης στέφανον.Η μνήμη του τιμάται στις 11 Αυγούστου.

Ο εορτασμός της γεννήσεως του Αγίου Νικολάου στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία

Рождество свт. Николая с чудом стояния в купели
Τοιχογραφία από το μοναστήρι του Αγ.Θεράποντος(περίπου 1502)όπου απεικονίζεται η γέννηση του Αγ.Νικολάου

Στην Ρωσική εκκλησιά υπάρχει παλαιά παράδοση να εορτάζεται η γέννηση του Αγίου Νικολάου,του μεγάλου Αγίου από τα Μύρα της Λυκίας που τόσο ευλαβείται ο ρωσικός λαός.
Βέβαια είναι μία εορτή που καμία άλλη Ορθόδοξη εκκλησία δεν εορτάζει.Γι αυτόν μάλλον τον λόγο η Αικατερίνη η Β' η Μεγάλη(1729-1796) κατήργησε τον εορτασμό της.Η ρωσική εκκλησία τιμάει την γέννηση του Αγίου Νικολάου στις 29 Ιουλίου/11 Αυγούστου από τον 13ο ακόμη αιώνα και τον εορτασμό της με την πρέπουσα λαμπρότητα επανέφερε το 2004 ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος ο Β'

Χριστούγεννα Αγίου Νικολάου
Ό Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας της Μικράς Ασίας γύρω στα 230 με 250 μ.Χ. Πότε ακριβώς γεννήθηκε δεν είναι γνωστό. Πάντως κατά το έτος 300 μ.Χ. την εποχή των ασεβών αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού ήταν Αρχιερέας των Μυραίων. Έζησε δε και μέχρι τα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. 
Αποτέλεσμα εικόνας για РОЖДЕСТВО СВЯТИТЕЛЯ НИКОЛАЯ
Οι γονείς του ήταν ευσεβείς χριστιανοί και η οικονομική τους κατάσταση ήταν πολύ καλή. Γι΄αυτό οι φωτισμένοι γονείς του, μόρφωσαν πρώτα την απαλή ψυχή του παιδιού τους με τη θρησκεία του Χριστού μας και ύστερα τον έστειλαν στο σχολείο για να μάθει γράμματα. 
Αποτέλεσμα εικόνας για РОЖДЕСТВО СВЯТИТЕЛЯ НИКОЛАЯ
Η γέννηση του Αγ.Νικολάου-Σερβική μεσαιωνική τοιχογραφία

Από μικρός ο Άγιος Νικόλαος έδειχνε την αφοσίωσή του και την αγάπη του στο Θεό, περνώντας την ημέρα του με προσευχές και νήστευε την Τετάρτη και την Παρασκευή. Ακόμα και όταν ήταν βρέφος σύμφωνα με μια παράδοση δεν ήθελε να θηλάσει Τετάρτη και Παρασκευή, παραμόνο μετά τη δύση του ηλίου. 

Χριστούγεννα του Αγίου Νικολάου.  Ένα θραύσμα του κρητική εικόνα του XV αιώνα
Από εικόνα του 15ου αίωνα

Όταν μεγάλωσε μισούσε τις απρεπείς και τις κακές συνομιλίες και συναναστροφές των νέων. Άγαπούσε να πηγαίνει τακτικά στην Εκκλησία και να συναναστρέφεται με ήσυχους, ήρεμους και καλούς ανθρώπους. Άκουε τις συμβουλές των μεγαλυτέρων του και προσπαθούσε να τις εφαρμόζει, όπου ήταν αναγκαίες. 
Χριστούγεννα Αγίου Νικολάου
Έμεινε ορφανός στο άνθος της ηλικίας του και απροστάτευτος μέσα στους πολλούς κινδύνους του ειδωλολατρικού περιβάλλοντός του. Εδώ έιναι η πρώτη του νίκη. Τίποτε δεν τον παρασύρει. Την περιουσία του τη χρησιμοποιεί για έργα αγάπης και φιλανθρωπίας. 
Τον θαυμάζουν οι Χριστιανοί για τη σταθερότητά του και προσεύχονται στο Θεό να τον αξιώσει να υπηρετήσει την Εκκλησία........ 

Άγιος νέος ιερομάρτυς Βησσαρίων του Σμολυάν Βουλγαρίας

Image may contain: 1 person, standing
 ΣΤΟ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 17ου αἰ., κατὰ τὴν διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Μαχμοὺτ Δ´, ὅταν ἡ ᾿Οθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἐπίεζε ἀσφυκτικὰ ὅλους τοὺς ὑποδούλους της καὶ ἐδίωκε τοὺς ᾿Ορθοδόξους Χριστιανούς, στὰ βουνὰ τῆς Ροδόπης, στὰ νότια τῆς σημερι- νῆς Βουλγαρίας, ἔλαμπε διὰ τῆς ἁγιότητός του ὁ ᾿Επίσκοπος μιᾶς μικρᾶς πόλεως, τοῦ Σμολυάν, ὁ ἱερὸς Βησσαρίων. 
 Στὴν περιοχὴ αὐτὴ εἶχε ἐνταθῆ ὁ διωγ-μὸς τῶν ᾿Ορθοδόξων ἀπὸ τοὺς θηριώδεις κατακτητὲς καὶ ἐσημειώθησαν πολλὲς σφαγὲς καὶ ἐκτοπισμοί. Οἱ εὐσεβεῖς, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν ὀργὴ τῶν ἐπιδρομέων, κατέφευγαν στὰ δάση καὶ στὰ ὄρη καὶ εὕρι- σκαν προστασία καὶ παρηγορία ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ στοργικοῦ τους πνευματικοῦ πατρός, τοῦ ἁγίου ᾿Επισκόπου Βησσαρίωνος. 
Τὸ ἔτος 1669 οἱ διωκόμενοι Χριστιανοὶ τοῦ Σμολυάν, μαζὶ μὲ τὸν ᾿Επίσκοπό τους, πέρασαν στὴν περιοχὴ τοῦ Ράϊκοβο τοῦ ὀρεινοῦ ὄγκου τῆς Ροδόπης. Στὶς 29 ᾿Ιουλίου τοῦ 1670, ὁ ᾿Επίσκοπος μαζὶ μὲ δέκα πνευματικά του τέκνα, εὑρισκόμενος σὲ περιοδεία πρὸς ἐπίσκεψιν πιστῶν στὴν περιοχή, συνελήφθη ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα ἀγρίων ᾿Οθωμανῶν, μετὰ ἀπὸ ἀνεπιτυχῆ προσπάθεια τῶν πνευματικῶν του τέκνων νὰ τὸν προ- στατεύσουν σὲ συμπλοκὴ ποὺ προηγήθηκε. 
Ο Γολγοθᾶς τοῦ μαρτυρικοῦ ᾿Επισκόπου εἶχε ἀρχίσει...

Image may contain: 1 person, baseball
Οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ᾿Οθωμανῶν στὸ Σμολυάν, ὅπου τὸν μετέφεραν, ἐπρότειναν στὸν ῞Αγιο νὰ ἀλλαξοπιστήση, γιὰ νὰ σώση τὴν ζωή του, καὶ νὰ δεχθῆ τὸν Μωαμεθανισμό. ῎Αν τὸ πετύχαιναν αὐτό, θὰ ἔκαμπταν καὶ τὴν ἡρωϊκὴ ἀντίστασι τοῦ διωκομένου, ἀλλὰ σταθεροῦ στὴν ᾿Ορθόδοξη Πίστι, ποιμνίου του.
῾Ο ῞Αγιος ἀπάντησε θαρραλέα: «῞Ενας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ τὴν Θεία ᾿Αλήθεια, εἶναι ἀμετακίνητος στὴν πίστι του. ῾Ο θάνατός μου θὰ μὲ κάνη ἀθάνατο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ». 
 Τότε οἱ Τοῦρκοι τὸν ἐξέδυσαν καὶ ἄρχισαν νὰ διατρυποῦν τὸ σῶμα του μὲ εἰδικὰ σουβλερὰ ὄργανα καὶ νὰ τοῦ ἀποσποῦν τεμάχια κρέατος.Ο ῞Αγιος παρέμενε σιωπη- λὸς καὶ προσευχόμενος, ἐνῶ τὸ αἷμα ἔρρεε ἀσταμάτητα ἀπὸ τὸ ἱερὸ σῶμα του.
Επει-τα τὸν ἐκτύπησαν ἄγρια μὲ σιδερόβεργες, ἕως ὅτου ἔχασε τὶς αἰσθήσεις του. Κατό πιν, ἄρχισαν νὰ τὸν κατακόπτουν μὲ μαχαίρια, ἔθεσαν πυρωμένο σίδερο στὸ κεφάλι του καὶ τὸν περιέπαιξαν μὲ κάθε τρόπο. Μάλιστα, πρὸς καταισχύνην του, τὸν περιέ- φεραν γυμνὸ καὶ αἱμόφυρτο στοὺς δρόμους τοῦ Σμολυάν. 
Τότε, ἕνας Τοῦρκος ἀπὸ τὸν φανατισμένο ὄχλο ἔμπηξε στὸ στῆθος τοῦ Μάρτυρος ἕνα κοφτερὸ μαχαίρι καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἄρχισαν νὰ τὸν λιθοβολοῦν, ὥστε τὸν παραμόρφωσαν ἐντελῶς. ῎Ετσι, διὰ τοῦ φρικτοῦ αὐτοῦ μαρτυρίου, παρέδωσε ὁ ῞Αγιος τὸ πνεῦμα του στὸν Θεό. 
Οἱ Τοῦρκοι διέταξαν τοὺς ἀκολούθους τοῦ ῾Αγίου νὰ ἀνοίξουν ἕναν τάφο σὲ κῆπο, κοντὰ στὴν πλατεῖα τοῦ Σμολυάν, καὶ νὰ θάψουν ἐκεῖ τὰ ἱερὰ λείψανά του...

῾Η τιμὴ τοῦ ῾Αγίου 
῾Ο ῞Αγιος ῾Ιερομάρτυς Βησσαρίων ᾿Επίσκοπος τοῦ Σμολυὰν τιμήθηκε ἀμέσως ἀπὸ τὸ ποίμνιό του ὡς νέος ῞Αγιος τῆς Πίστεώς μας, χωρὶς ὅμως ἡ τιμὴ αὐτὴ νὰ ἐξέλθη τῶν τοπικῶν ὁρίων τῆς περιοχῆς τῆς Ροδόπης καὶ νὰ ἀναγραφῆ ἡ μνήμη του τοὐλάχιστον στὸ ῾Αγιολόγιο τῆς Βουλγαρικῆς ᾿Εκκλησίας. 
῾Ο ἐπίσκοπος Λεύκης Παρθένιος τὸν συμπεριέλαβε στὸ ἔργο του «Βίοι τῶν Βουλγάρων ῾Αγίων» στὰ μέσα τοῦ αἰῶνος μας, δημοσιεύοντας ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μοναδικὸ χειρόγρα- φο τοῦ Μαρτυρίου του, ποὺ φέρει τὸν τίτλο «῞Ενα ῾Ιστορικὸ Σημείωμα» καὶ ἀντίγραφο τοῦ ὁποίου φυλάσσεται σήμερα στὴν Βιβλιοθήκη τῆς Φιλιππουπόλεως.
Στις 2 Ιουλίου του 2006 εγκαινιάστηκε στο Σμόλυάν ο καθεδρικός ναόςτου Αγίου Βησσαρίωνος.Πρόκειται για τον δεύτερο μεγαλύτερο ναό στην Βουλγαρία με τά τον ναό του Αγ.Αλεξάνδρου Νιέφσκυ στην Σόφια
 Εἴθε οἱ πρεσβεῖες τοῦ ῾Ιερομάρτυρος ῾Αγίου Βησσαρίωνος τοῦ Σμολυὰν νὰ μᾶς ἐνισχύουν καὶ νὰ μᾶς προστατεύουν! 

Περιοδ. Α Κ, ἀριθ. 297/᾿Ιούλιος-Αὔγουστος 2000, σελ. 326-327

Άνθρωπέ μου, δεν έχει σημασία τι θα πεις εσύ...



Άνθρωπέ μου, δεν έχει σημασία τι θα πεις εσύ, τι νομίζεις εσύ, δεν έχει σημασία τι θα κάνεις εσύ...
Σημασία έχει τι λέει ο Θεός, κι αν εσύ ανταποκρίνεσαι, σ’ αυτό που λέει ο Θεός...



 π. Συμεών Κραγιόπουλος

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Ο Άγιος Λεωνίδας του Ουστνεντουμσκ και η εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας

Image may contain: 2 people, indoor
Ζούσε στο Ποσέκονσκ της Βολόγκντα και ασχολούνταν με την καλλιέργεια της γης και ασκούμενος με μεγάλη ευλάβεια.
Όταν έγινε 50 ετών αξιώθηκε να δει στον ύπνο του την Παναγία η οποία τον προέτρεπε να πάει στον ποταμό Ντβίνα στην Σκήτη του Αγ.Νικολάου Μορζέβσκ και να πάρει από εκεί την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας,και έπειτα να χτίσει μία εκκλησία κοντά στον ποταμό Λουζ και το Όρος Τουρίν όπου έπρεπε να τοποθετήσει την εικόνα.
Αποτέλεσμα εικόνας για Икона Богородицы Одигитрия Устьнедумская
Σκεφτόμενος ότι είναι μόνο ένα όνειρο και ότι αυτός δεν είναι άξιος να λάβει μία τέτοια εντολή από την Βασίλισσα των Ουρανών,αποφάσισε να μην κάνει τίποτα από όλα αυτά.Έπειτα πήγε σε μοναστήρι στην όχθη της λίμνης Κόζε και έγινε δόκιμος μοναχός όπου έζησε με υπακοή για τρία χρόνια.Από εκεί τον έστειλαν στο Σολοβέτς όπου το διακόνημά του ήταν να ζυμώνει ψωμί.

 Μετά από κάποια χρόνια το όνειρο επαναλήφθηκε και ο Άγ.Λεωνίδας αποφάσισε να μην εναντιωθεί στο θέλημα του Θεο.Έτσι ξεκίνησε για την Σκήτη Μορζέβσκ,ενώ μετά από λίγο καιρό διηγήθηκε το όνειρό του στον ηγούμενο Κορνήλιο(1599-1623).
Αποτέλεσμα εικόνας για Икона Богородицы Одигитрия Устьнедумская
Με την ευλογία του μητροπολίτη Ροστώβ Φιλαρέτου(μετέπειτα πατριάρχης Ρωσίας)ο Άγιος Λεωνίδας χειροτονήθηκε ιερομόναχος και με μεγάλη χαρά και ευλάβεια τοποθέτησε την εικόνα της Παναγίας στον ναό που έχτισε
Εκοιμήθη το 1654 σε ηλικία 100 περίπου ετών.Η μνήμη του τιμάται στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου

Πόσες φορές όμως την ημέρα, αναφέρουμε το Όνομα του Χριστού;

Image may contain: 2 people, indoor
 Η εικόνα της Παναγίας είναι από το δωμάτιο του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, σε αυτήν την εικόνα προσευχόταν ο Άγιος.

Πόσες εκατοντάδες λέξεις αρθρώνουμε καθημερινά! Ίσως και χιλιάδες! Πόσες φορές όμως την ημέρα, αναφέρουμε το Όνομα του Χριστού;

Aπό το βιβλίο του π.Διονυσίου Ταμπάκη: ''Αγιορείτικες κουβέντες ~ Συμβουλές και αποφθέγματα Αθωνιτών Πατέρων''.

Με το μυαλό... ομογενοποιημένο ως μαρμελάδα, πλην όμως άλλο "μαρμελάς" και άλλο Ελλάς!

Αποτέλεσμα εικόνας για πατριδα,θρησκεια,οικογένεια
Προσωπικά μου φταίει η ζέστη.
Ο Βούτσης -προφανώς- έχει κλιματιστικό οπότε του φταίει η Ορθοδοξία εξ'ου και η δήλωσή του πως "Δεν μπορεί αυτή η Ελλάδα να είναι η Ελλάδα του Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια και του Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών".
Και ρωτώ εγώ:" Και γιατί δεν μπορεί; Επειδή κάποτε οι δικτάτορες το πήραν αυτό ως σλόγκαν, ακυρώθηκε η αξία της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας;

Δηλαδή θα πρέπει να σβήσουμε και τον ήλιο διότι αφού φώτιζε και στην επταετία, πώς τολμά και ανατέλλει εν μέσω ....δημοκρατίας;
Και δηλαδή επιτρέπεται το κάθε ψυχανώμαλο ως δήθεν προβληματισμός και οι σταθερές αξίες απορρίπτονται;"
Φυσικά καθένας μπορεί να έχει τις απόψεις του αλλά αυτές είναι προσωπικές και όχι επί συνόλου πληθυσμού αφοριστικές και δίκην καθεστωτικών επιταγών, όπως ετούτες του προέδρου της Βουλής.
"Δεν υπάρχουν Ορθόδοξοι λαοί", είπε επίσης ο Βούτσης (αγενής δεν είμαι αλλά ψέμματα δεν λέω γιαυτό και παραλείπω το "κύριος" ) και συμπλήρωσε: "Είμαστε από τους πιο ομογενοποιημένους θρησκευτικά. Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος".Ορθόδοξοι λαοί υπάρχουν κι' εμείς είμαστε ένας από αυτούς καθώς το 97% των Ελλήνων είναι χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Όσο για το "ομογενοποιημένος" εγώ το αναγνωρίζω ως όρο επί χυλού που προήλθε από ένα ακριβό μπλέντερ και κανένα υλικό δεν ξεχωρίζει αλλά όχι ως χαρακτηρισμό λαού. 

Δεν είμαστε άμορφη μάζα και τα.... "υλικά" που ενοχλούν τους ισοπεδωτές παραμένουν διακριτά και είναι αυτά που κρατούν ακόμη ζωντανή την εθνική μας ευγένεια και αρχοντιά αλλά και οδηγούν τα βήματά μας στις απογευματινές παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των λαών είναι αυτά που κάνουν τους ανθρώπους να υπερασπίζονται Θερμοπύλες και γιαυτό ενοχλούν τους μαζοποιητές των εθνών που ντύνουν τις φασίζουσες συμπεριφορές με λόγια "προόδου", για να αποκοιμίσουν τις μάζες και να τις καθυποτάξουν.

Αυτή είναι μια παλιά και γνωστή ιστορία και στον αντίποδα η λέξη και (κυρίως) η πράξη είναι ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Φωτογραφία του 1948 με παιδιά που γλυτώνουν το παιδομάζωμα

Image may contain: 3 people, crowd and outdoor

….Φωτογραφία του 1948 όπου δείχνει ανταρτόπληκτα παιδιά τα οποία έχουν φυγαδευτεί από την βορειοδυτική Ελλάδα προκειμένου να γλυτώσουν από το παιδομάζωμα των συμμοριτών, και τα οποία παιδιά υπό την προστασία του ΕΕΣ και του ΟΗΕ μόλις έχουν αποβιβαστεί στο λιμάνι της Καβάλας από το αρματαγωγό ‘’ΠΗΝΕΛΟΠΗ’’, με κατεύθυνση την παιδούπολη ‘’Άγιος Γεώργιος’’ κρατώντας πανό τα οποία με λίγα λόγια αντικατοπτρίζουν όλη την αλήθεια.

Κύριε της στιγμής του λεπτού, των αιώνων δος μοι παρόν


Κύριε της στιγμής του λεπτού, των αιώνων δος μοι παρόν
Κύριε του φθόγγου της λέξης, της πρότασης δος μοι φωνή Κύριε της στάσης του βήματος, της πορείας δος μοι κατεύθυνση

 Κύριε της σιγής, της πνοής και της άπνοιας δος μοι το φως 
Κύριε των οικείων εναντίων και ξένων δος μοι το είναι μου να σου το χαρίσω

Aγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου

Ζητείτε και βοάτε από πρωί μέχρι εσπέρας,,,

Image may contain: 1 person, text

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Άγιος Moluag του Lismore της Σκωτίας

Αποτέλεσμα εικόνας για saint moluag of lismore

Ο άγιος Moluag έζησε από το 530 έως στις 25 Ιουνίου του 592. Ήταν ένας Ιρλανδός άγιος ο οποίος κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να εξαπλώσει τον Χριστιανισμό ανάμεσα στους Πίκτους στις περιοχές που βρίσκονται σήμερα στην βόρεια και βορειοανατολική Σκωτία.

Ο Moluag, ο οποίος αναφέρεται επίσης κάποιες φορές σαν Lugaidh, Maol-luag, Molloch, Molluog, Molua, ή Murlach, γεννήθηκε στις βορειότερες περιοχές της Ιρλανδίας γύρω στο 530, γεγονός που αποδεικνύει πως έζησε την ίδια εποχή με τον άγιο Columba. 
Είναι πιθανό το πραγματικό του όνομα να ήταν Lugaidh και το όνομα Moluag, που χρησιμοποιείτε στα Ιρλανδικά Χρονικά, να προέρχεται από το «Mo Luoc» που σημαίνει «ο αγαπητός μου Lugaidh». Το 562 ο Moluag και μία συνοδεία από Ιρλανδούς μοναχούς έφτασαν στο Νησί του Lismore στο στόμα του ποταμού Loch Linnhe. Εγκατέστησαν ένα μοναστήρι γύρω από μία εκκλησία στα βόρεια του νησιού. Από εκεί, ο Moluag και οι ακόλουθοι του πήγαν προς την δυτική Σκωτία, κηρύττοντας το ευαγγέλιο και εγκατέστησαν δέκα εκκλησίες. Ανάμεσα στις περιοχές όπου έχτισαν εκκλησίες ήταν οι περιοχές Skye Raasay, Tiree, Mull, Morvern, Inveraray και Lewis.
Ο άγιος Moluag εγκατέστησε και ένα άλλο μοναστήρι στο Rosemarkie στην βόρεια ακτή του Moray Firth και πάλι ταξίδεψε με τους αδερφούς του για να χτίσει εκκλησίες όπου τους δέχονταν οι Πίκτες. Αφού το έκανε αυτό, ταξίδεψε ξανά, εγκαθιστώντας το τρίτο μεγάλο μοναστήρι του στην περιοχή Mortlach, στο σημερινό Dufftown. Έχτισε εκκλησίες σε πολύ απόμακρα σημεία όπως στο Migvie και Tarland στο Aberdeenshire και στο Alyth στο Perthshire.
Niall Livingstone with the staff
Niall Livingstone of Bachuil, current Baron of Bachuil, holding Saint Moluag's staff, which in 1974, after a long absence in Inveraray, was restored to the home of the Baron of Bachuil.

Λέγεται πως ο άγιος Moluag κοιμήθηκε στις 25 Ιουνίου του 592, παρότι οι συνθήκες και η περιοχή του θανάτου του δεν έχουν εξακριβωθεί. Σύμφωνα με κάποιες καταγραφές πέθανε στον δρόμο προς την εκκλησία στο Ardclach. Άλλοι λένε πως πέθανε στο Rosemarkie όπου φαίνεται να έχει θαφτεί. Η ποιμαντική ράβδος του αγίου Moluag. γνωστή σαν Bacchuill Mór, φτιαγμένη από κέδρο φυλάσσεται σήμερα από την οικογένεια Livingstone στην Νήσο του Lismore.
Ένα σκίτσο της ποιμαντικής ράβδου του αγίου.

Αγγλικό κείμενο
http://www.undiscoveredscotland.co.uk/usbiography/m/stmoluag.html
Μετάφραση orthodoxy-rainbow

Το κορεό των οπαδών της Ζενίτ-Άγ.Αλέξανδρος Νιέφσκυ

Image may contain: stadium

Κορεό των οπαδών της ποδοσφαιρικής ομάδας Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης κατά την διάρκεια του αγώνα Ζενίτ-Σπάρτακ Μόσχας στις 6 Αυγούστου 2017.
Στην πολή της Αγ.Πετρούπολης βρίσκεται η ονομαστή Λαύρα του Αγ.Αλεξάνδρου Νιέφσκυ όπου βρίσκεται και το άγιο λείψανό του

Βρέθηκε η πόλη από την οποία κατάγονταν οι Απόστολοι Πέτρος και Ανδρέας

 Εντοπίστηκε στην λίμνη Τιβεριάδα η αρχαία πόλη Ιουλιάς, από την οποία κατά μία εκδοχή κατάγονταν οι Απόστολοι Πέτρος, Ανδρέας και Φίλιππος. Το σημείο εντοπίστηκε στις βόρειες ακτές της Θάλασσας της Γαλιλαίας, στην Κοιλάδα της Βηθσαϊδά, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει μία ομάδα ισραηλινών αρχαιολόγων, όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Haaretz.

 Ανάμεσα στα κτίρια που έφεραν στο φως οι ανασκαφές περιλαμβάνεται ένα «ρωμαϊκό δημόσιο λουτρό, ένδειξη ότι ο οικισμός δεν ήταν ένα απλό χωριό ψαράδων, αλλά πόλη» εξηγεί ο καθηγητής Μορντεκάι Αβιάμ, του κολεγίου Κινερέτ.

 Η μοναδική πηγή που αναφέρει την πόλη είναι ο ρωμαίος (εβραϊκής καταγωγής) ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος. Κατά τον Ιώσηπο η Βηθσαϊδά ήταν πράγματι αρχικά χωριό – από το οποίο κατάγονταν ο Ανδρέας, ο Πέτρος αλλά και ο Φίλιππος – το οποίο αργότερα εξελίχθηκε σε πόλη από τον βασιλιά της Ιουδαίας Φίλιππο Ηρώδη. Ο Ηρώδης μετονόμασε τη Βηθσαϊδά σε Ιουλία, προς τιμήν της συζύγου του αυτοκράτορα Αυγούστου, Λιβίας Δρουσίλλα, γνωστότερης ως Ιουλία Αυγούστα.

Αρχικά οι αρχαιολόγοι θεώρησαν ότι αυτό που ανακάλυψαν ήταν ένας βυζαντινός οικισμός στο δέλτα του Ιορδάνη Ποταμού, αλλά στη συνέχεια εντόπισαν αρχαιότερα στρώματα και σκάβοντας βρήκαν τη ρωμαϊκή πόλη.

Υπάρχουν τρεις υποψήφιες τοποθεσίες για το πού βρισκόταν η Ιουλιάς, αλλά μετά την ανακάλυψη του ρωμαϊκού λουτρού και άλλων ευρημάτων της ίδιας περιόδου οι αρχαιολόγοι θεωρούν πλέον ότι η θέση στην οποία σκάβουν τώρα – η περιοχή ελ Αρατζ στο δέλτα του Ιορδάνη ποταμού στη βόρεια όχθη της θάλασσας της Γαλιλαίας – είναι κατά πάσα πιθανότητα η σωστή.

Αποτέλεσμα εικόνας για Birthplace of Apostle Peter found in Israel: andrew and philip
Δύο χάλκινα νομίσματα του δεύτερου αιώνα μ.Χ. και αργυρά νομίσματα με το πρόσωπο του Νέρωνα ήταν οι πρώτες ενδείξεις που οδήγησαν τους αρχαιολόγους στην εκτίμηση ότι τα ευρήματα που εντόπισαν σχετίζονται με την πόλη που αναφέρει ο Ιώσηπος. Περισσότερο όμως ήταν το πλαίσιο ενός μεταγενέστερου ψηφιδωτού το οποίο ίσως ανήκε σε μία σημαντική εκκλησία. Πιθανόν δε σε εκείνην που πολύ αργότερα, το 725, επισκέφτηκε ο επίσκοπος της Βαυαρίας Βιλιβάλδος και για την οποία έγραψε ότι ήταν κτισμένη στο σημείο βρισκόταν το σπίτι του Πέτρου και του Ανδρέα.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

...τουλάχιστον αυτοί που κατακρίνεις κάνουν μια προσπάθεια και νηστεύουν για χάρη του Χριστού!

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δεκαπενταύγουστος δεν νοείται χωρίς νηστεία, συμμετοχή στις παρακλήσεις της Παναγίας, εξομολόγηση.
 Δυστυχώς πολλοί στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την υποκρισία κάποιων χριστιανών οι οποίοι από την μία νηστεύουν και από την άλλη κατακρίνουν, από την μία πηγαίνουν στις παρακλήσεις ψέλνοντας δυνατά και από την άλλη αδικούν τους συνανθρώπους τους, φτάνουν στο σημείο να τα ισοπεδώνουν όλα. 
Δηλαδή φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι δεν χρειάζεται η νηστεία εάν υπάρχει η συγχώρεση, δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός εάν υπάρχει καλοσύνη, δεν χρειάζεται ουσιαστικά ο τρόπος της Εκκλησίας εάν υφίσταται μία ανθρωπιστική ευαισθησία. Πλάνη. Μεγάλη πλάνη. Και δυστυχώς και κάποιοι ρασοφόροι υποστηρίζουν τις παραπάνω πλάνες.

Εάν δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον τρόπο που μας προτείνει η Εκκλησία είναι δικαίωμά μας, όμως μην το παίζουμε από την μία της Εκκλησίας και από την άλλη θεωρούμε την νηστεία ή την καθημερινή συμμετοχή μας στις παρακλήσεις της Παναγίας (και γενικότερα τον εκκλησιασμό) ή την συχνή εξομολόγηση ακραίες καταστάσεις. Διότι τελικά οι μεγάλοι ψεύτες είμαστε εμείς, που θέλουμε να αμνηστεύσουμε την έλλειψη του ασκητικού μας φρονήματος αναθεματίζοντας όλους τους άλλους που νηστεύουν και εκκλησιάζονται και εξομολογούνται υποστηρίζοντας ότι τα κάνουν -δήθεν- επιφανειακά.
 Μακάρι να νηστεύουμε και από τροφές και από τα πάθη μας πεινώντας για τον Χριστό. Δεν είναι ορθό προσπαθώντας δήθεν να καταγγείλουμε την υποκρισία κάποιων χριστιανών που τηρούν τον νόμο χωρίς να περνούν στην ουσία της πνευματικής ζωής που είναι η συγχώρεση, η ταπείνωση και η αγάπη, να πέφτουμε στην παγίδα να υποστηρίζουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε στην ουσία χωρίς τον νόμο. Δηλαδή να νομίζουμε ότι χωρίς νηστεία μπορούμε να καθαρθούμε από τα πάθη. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι με γεμάτο στομάχι μπορούμε να ελέγξουμε το στόμα από την αργολογία, την πολυλογία και την κατάκριση. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται ο εκκλησιασμός αλλά αρκούν οι καλές πράξεις. Είναι πλάνη να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται εξομολόγηση και μετάνοια θεωρώντας ότι ο ανθρωπισμός μας θα μας σώσει.

Ο Χριστός γνωρίζεται και βιώνεται με τον τρόπο της Εκκλησίας Του. Και ο τρόπος αυτός δεν αλλάζει επειδή πέρασαν τα χρόνια, ή επειδή είναι καλοκαίρι.
Με αγάπη λοιπόν θα σου πω: μην μου λες ότι προσπαθείς να ζεις όπως θέλει ο Χριστός και μου εύχεσαι «Καλή Παναγιά» και από την άλλη μου ποστάρεις το χθεσινό σου βραδινό που ήταν σουβλάκια με τζατζίκι...γιατί αυτό δείχνει ότι είσαι μπερδεμένος και μπερδεμένη.

Γι’αυτό κιόλας αναφέρεσαι σ’αυτούς που νηστεύουν και εκκλησιάζονται και εξομολογούνται απαξιωτικά και ουσιαστικά τους κατακρίνεις. Τους κατακρίνεις και τους αποκαλείς υποκριτές γιατί ουσιαστικά δεν έχεις τα κότσια να τους φτάσεις. Κι αν έχεις έστω και λίγο δίκαιο, ότι δηλαδή νηστεύουν αλλά συγχρόνως φθονούν και κατακρίνουν, εσύ δείξει το παράδειγμα και νήστευε και συγχρόνως μην φθονείς και συγχώρα και σιώπα και αγάπα...

Εάν δεν μπορείς να εγκρατευτείς από το κρέας, το τυρί, το αυγό κτλ. μην πλανάσαι δεν μπορείς να τιθασεύσεις ούτε την σάρκα σου, ούτε το στόμα σου, ούτε τους λογισμούς σου!

Δηλαδή εάν δεις κάποιον που νηστεύει αλλά κατατρώγει τον αδελφό του δεν είναι λύση (για σένα) να τρως σουβλάκια, την στιγμή που η Εκκλησία σε καλεί να εγκρατευτείς και από τροφές και από κάθε πάθος. Αυτό δείχνει ότι προσπαθείς να βρεις προφάσεις για να πέσεις και να δικαιολογήσεις την αμαρτία σου. Αυτό δείχνει ότι πεινάς και ποθείς μόνο για ύλη έχοντας θεοποιήσει τον λάρυγγα και την γαστέρα σου και γενικότερα έχεις αναπαυτεί στο βόλεμά σου.

Πέφτεις λοιπόν στην παγίδα να φτάνεις στο άλλο άκρο και να βγάζεις τον εαυτό σου εκτός Εκκλησίας δικαιώνοντας τις επιλογές σου που εναντιώνονται με τους κανόνες και την παράδοση της Εκκλησίας, και αυτό είναι ολέθριο λάθος για την ύπαρξή σου.

Εάν δεν μπορείς να νηστέψεις, φάε. Δεν σε κατηγορώ. Μην δικαιολογείς όμως την πτώση σου, λέγοντας ότι «εγώ τουλάχιστον δεν είμαι υποκριτής», διότι με αυτόν τον τρόπο και δεν νηστεύεις και κατακρίνεις. Δηλαδή δύο στα δύο!!
...τουλάχιστον αυτοί που κατακρίνεις κάνουν μια προσπάθεια και νηστεύουν για χάρη του Χριστού κι ας λές ότι το κάνουνε επιφανειακά. Κάντο κι εσύ, έστω κι έτσι. Καλύτερα το λίγο παρά το καθόλου…