ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

''Πλούσιοι πτώχευσαν και πείνασαν''...(Κυριακή Η΄Ματθαίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για inmultirea painilor
Σήμερα ο Χριστός χόρτασε τα πλήθη που πεινούσαν. Πεινούσε ο λαός μα ήθελε συνάμα τα λόγια Του ν’ ακούσει. Τότε ο Χριστός ρώτησε τι υπάρχει για φαγητό. Οι μαθητές απάντησαν ότι δεν υπάρχει άλλο τίποτε παρά μόνο δύο ψάρια και πέντε καρβέλια ψωμί. Τότε ο Κύριος τα ευλόγησε, τότε έγινε και το θαύμα. Χόρτασε τόσος λαός και μάλιστα περίσσεψε ψωμί δώδεκα κοφίνια.

Στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας τίποτε δεν είναι τυχαίο. Τα τελούμενα από μόνα τους διδάσκουν. Το σημερινό ευαγγελικό γεγονός συνδέεται με την Ακολουθία της Αρτοκλασίας, η οποία τελείται κατά βάση στον Εσπερινό των μεγάλων εορτών, ως ευλογημένο κατάλοιπο των μοναστικών αγρυπνιών. Αφού ο ιερέας ευλογήσει τους άρτους, τότε σύσσωμος κλήρος και λαός θα ψάλλουν το γνωστό ψαλμικό στίχο:

“Πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν, οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ” (Ψαλ. 33, 11)
Η ίδια η ιερολογία, ο τρόπος δηλαδή που τελείται η ακολουθία, εμπεριέχει και την εξήγησή της: από τον άρτο του εσπερινού θα τραφούμε όλοι, να ξεκουραστούν εξίσου οι κόποι του καθένα.

Όταν ο Κύριος τέλεσε το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων δε ρώτησε από το λαό που Τον άκουγε ποιος έχει ανάγκη περισσότερη ή λιγότερη από τροφή. Ο Κύριος θεράπευσε την πείνα του καθένα. Ποιοι ήταν αυτοί που περίμεναν ωστόσο να τραφούν; Εκείνοι οι οποίοι πρώτοι είχαν την επιθυμία να ποτιστούν απ’ τα σωτήρια λόγια Του.

Η προσωπική μας σχέση με τον Χριστό καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τις ανάγκες και σαφώς τα άγχη που προκύπτουν από αυτές τις ανάγκες. Τώρα που μιλάμε στα τελειώματα του μήνα και στις αρχές του επόμενου, οι περισσότεροι θυμόμαστε έντονα τι σημαίνει να έχει κανείς υποχρεώσεις που πρέπει να καλυφθούν και μάλιστα οικονομικού χαρακτήρα. Οι υποχρεώσεις είναι γέννημα των αναγκών που εμείς δημιουργήσαμε. 

Πολλοί αδελφοί μας πέφτουν θύματα αυτών των αναγκών ιδιαίτερα δε τα τελευταία χρόνια οι ψυχικές ασθένειες αυξάνονται όσο μεγαλώνουν τα άγχη αυτά. Ο Χριστός δε λέει σε κανέναν από ‘μας να ζήσουμε εξώκοσμα. Μας λέει να μην είμαστε πλεονέκτες, πρώτα απ’ όλα, ώστε να δημιουργούμε περισσότερες ανάγκες. Έπειτα, να μην αφήνουμε τις ήδη υπάρχουσες ανάγκες να επηρεάζουν τη ψυχολογία μας και να μας οδηγούν στην απελπισία. Αν “τα βάφουμε όλα μαύρα”, απελπιζόμαστε και τότε δεν αφήνουμε μέρος στον Χριστό να δράσει. Ο Κύριος το πρώτο που ζητά από ‘μας είναι η εμπιστοσύνη μας.

Όλοι κάνουμε λάθη. Υπάρχει όμως μια διαφορά: πως διαχειριζόμαστε τα λάθη. Τα λάθη μας αυτά μεταφράζονται με άξονα τον Χριστό; Ή μεταφράζονται με άξονα τον εαυτό;

 Στη πρώτη περίπτωση, τα λάθη μας αυτά μπορούν να λειτουργήσουν παιδαγωγικά ώστε ποτέ πια, εφόσον διδαχθήκαμε, να μη ξαναγίνουνε στο μέλλον. 
Στη δεύτερη, όταν ερμηνεύουμε με άξονα τον εαυτό μας, τότε αφηνόμαστε έρμαιοι των ίδιων δικών μας επιλογών. 
Ας διδαχθούμε από τους Αγίους της Εκκλησίας μας που άφηναν όλη τους τη ζωή στα χέρια του Θεού! Ο Θεός μας αγαπά έτσι κι αλλιώς. Αν επιμένουμε κι εμείς σαν τους ευλογημένους εκείνους που πεινούσαν και ήθελαν όμως να Τον ακούσουν, τότε θα ζήσουμε τόσο την αγάπη, όσο και τη μέριμνά Του. Γύρω μας τα πάντα αλλάζουν, πλούσιοι στ’ αλήθεια πτωχαίνουν και πεινούν. Σημασία έχει ν’ αναζητάμε τον Κύριο. Αυτός είναι που καλύπτει τα κενά μας. Αυτός και η λύση του κάθε φόβου μας.

Ιάσων Ιερομ.

“Ψηλά τά μάτια καί ψηλότερα ἡ καρδιά…”


Ἕνας πολύπειρος γέροντας Ἀσκητὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους σ’ ὅσους τὸν ἐπισκέπτονταν στὸ κελλί του καὶ ζητοῦσαν κάποια συμβουλή του ἐπανελάμβανε:
 «Νὰ κοιτᾶτε ψηλά, νὰ κοιτᾶτε ψηλά!»
Τί σπουδαία πραγματικὰ συμβουλή! Αὐτὸ καὶ μόνο ἔλεγε ὁ γέροντας καὶ ὅμως ἔλεγε πολλά.

Καὶ κάποιος ἀείμνηστος τώρα δάσκαλος –πέθανε πολὺ νωρίς– μὰ τί δάσκαλος ἦταν αὐτός! Λὲς καὶ μάγευε τὰ παιδιὰ καὶ κρεμόντουσαν ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ δένονταν μὲ τὴ ματιά του, τὰ μάθαινε νὰ τραγουδοῦν:
«Σήκωσε ψηλὰ τὰ μάτια, στεῖλε πιὸ ψηλὰ τὸ νοῦ...»

Τί ἐννοοῦσαν ὁ γέροντας καὶ ὁ δάσκαλος προτρέποντας τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικροὺς νὰ στρέφουν τὰ μάτια πρὸς τὰ ὕψη, πρὸς τὰ οὐράνια;

Δὲν εἶναι καλὴ καὶ ἡ γῆ μὲ τὰ θαυμάσια τῆς Δημιουργίας; Ὁ Θεὸς δὲν «ἐποίησε πάντα τὰ ὡραῖα τῆς γῆς», ὅπως ­ψάλλει ὁ Δαβίδ (Ψαλ. ογ΄ [73] 17), γιὰ νὰ τὰ χαίρεται καὶ νὰ τὰ ἀπολαμβάνει ὁ ἄν­θρωπος; Τὰ βουνά, τὰ ποτάμια, τὶς θάλασσες, τὰ δέντρα, τὰ λουλούδια τὰ πολύχρωμα; Ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη Του πρὸς τὸν ἄνθρωπο.Ἀναμφιβόλως ὅλα αὐτὰ εἶναι σωστά. 

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μάλιστα γράφει σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ σπουδαῖα βιβλία του ὅτι ἡ ὀμορφιὰ τῆς ὑλικῆς Δημιουργίας, τοῦ κόσμου, ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, εἶναι μιὰ ἀμυδρὴ εἰκόνα τῆς ὡραιότητας τοῦ οὐρανίου κόσμου, τοῦ Παραδείσου, ποὺ μᾶς περιμένει(Αγ.Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου,Ἀόρατος Πόλεμος,κεφ.κα').

Ὅμως ἀφότου μπῆκε στὴ μέση ὁ Διάβολος καὶ παρέσυρε τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἁμαρτία καὶ πλήθυναν οἱ ἁμαρτίες, ἀπὸ τότε καὶ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Δημιουργίας

Ου χρείαν έχουσιν απελθείν(Κυριακή Η' Ματθαίου)

ΟΥ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΟΥΣΙΝ ΑΠΕΛΘΕΙΝ  
Αποτέλεσμα εικόνας για inmultirea painilor si pestilor
Ο χορτασμός περισσότερων από πέντε χιλιάδες ανθρώπων με πέντε άρτους και δύο ψάρια αποτελεί, αγαπητοί μου αδελφοί, το θαύμα εκείνο δια του οποίου ο Χριστός έδωσε ορατό σημείο της θεϊκής Του δύναμης σε μαζικό επίπεδο.

Συνήθως τα θαύματα του Χριστού είναι προσωπικά. Απευθύνονται σε ένα ή δύο ανθρώπους κάθε φορά. Εδώ πρόκειται για ένα θαύμα το οποίο προκαλεί απεριόριστο θαυμασμό και στη συνέχεια ενθουσιασμό τέτοιο, που οι άνθρωποι θα επιχειρήσουν να ανακηρύξουν τον Χριστό ως τον επίγειο βασιλιά τους. Τους έδωσε τη δυνατότητα να έχουν, έστω και για μία ημέρα, την επίγεια τροφή τους, άκοπα, άφθονα, αναπάντεχα. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι η επιβίωση κοντά στον Χριστό είναι εξασφαλισμένη. Οι υλικές τους ανάγκες μπορούν να καλυφθούν, χωρίς κόπο, χωρίς αγωνία, χωρίς άγχος. Γιατί να μην είναι ο Χριστός ο άρχοντάς τους, γενναιόδωρος, ικανός να πολλαπλασιάσει το ελάχιστο και να τους θρέψει μέχρι κορεσμού;
 Ο Χριστός θα αρνηθεί βεβαίως κάτι τέτοιο, προκαλώντας και την οργή τους, αλλά θα φύγει από ανάμεσά τους, δείχνοντάς τους ότι ο αληθινός σκοπός της κοινωνίας Του με τον κόσμο δεν είναι η επιβίωση του ανθρώπου αλλά ο Άρτος της Ζωής, η αγάπη που γίνεται άνοιγμα αιωνιότητας, με απλοχεριά, πληρότητα και την ίδια στιγμή με μοναδική προϋπόθεση την πείνα για Θεό, που κάνει όποιον το επιθυμεί να εγκαταλείψει τη ζωή του, την εργασία του, τις κοσμικές του προτεραιότητας, για να ακούσει τον λόγο του Χριστού και να κοινωνήσει το Πρόσωπό Του.  
Προκαλεί εντύπωση, εκτός των άλλων, η απάντηση του Χριστού στους μαθητές Του, όταν εκείνοι Τον παρακαλούν να επιτρέψει στους ανθρώπους να πάνε στα γύρω χωριά, καθώς βρίσκονταν σε έρημο τόπο, για να αγοράσουν φαγητά για να φάνε, αφού ήδη η ημέρα είχε περάσει. «Ου χρείαν έχουσιν απελθείν . δότε αυτοίς υμείς φαγείν» (Ματθ. 14, 16), είναι ο λόγος του Κυρίου.  Δε υπάρχει λόγος να φύγουν, δώστε τους εσείς να φάνε.
Αυτός ο λόγος «ου χρείαν έχουσιν απελθείν» ήταν και είναι ένα σπουδαίο μήνυμα του Χριστού προς όλους τους ανθρώπους.
Πρωτίστως είναι ένα μήνυμα προς όλους όσους στη ζωή τους έχουν την καλή, την καλοπροαίρετη αναζήτηση. Αυτούς οι οποίοι θέλουν από τον Χριστό και την Εκκλησία την αλήθεια, αλλά νιώθουν ότι οι βιοτικές μέριμνες τους τραβούνε

Η αγία μάρτυς Ιουλία πολιούχος της Κορσικής

 Αποτέλεσμα εικόνας για Virgin Martyr Julia of Carthage
Η αγία Ιουλία καταγόταν από την Καρχηδόνα, συνελήφθη σε μια περσική εισβολή (1) και πουλήθηκε σκλάβα σε έναν σύριο έμπορο, τον Ευσέβιο που ήταν ειδωλολάτρης. Προσπάθησε επανειλημμένα να την κάνει να αρνηθεί τον Χριστό, αλλά η δούλη του Κυρίου, άψογη στις οικιακές υπηρεσίες της, παρέμενε ακλόνητη σε θέματα πίστεως.

 Μία μέρα ο Ευσέβιος ναύλωσε καράβι και απέπλευσε με την Ιουλία για την Γαλατία. Φθάνοντας στον κάβο Κορσική, έπιασαν σκάλα και ο Ευσέβιος πήγε σε μια παγανιστική εορτή, ενώ η Ιουλία έμεινε στο καράβι κλαίγοντας για αυτές τις άλογες ακολασίες. Μαθαίνοντας για την παρουσία της χριστιανής σκλάβας ο διοικητής του τόπου, Φήλιξ, πρότεινε στον Ευσέβιο να του την παραχωρήσει με αντάλλαγμα τέσσερις από τους καλύτερους σκλάβους του. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Иулия Корсиканская
Ο τελευταίος αρνήθηκε και ο Φήλιξ τον μέθυσε και την ώρα που κοιμόταν έστειλε να του βρουν την Ιουλία στο καράβι και της πρότεινε να της δώσει την ελευθερία της αν θυσίαζε στους θεούς. Εκείνη όμως αποκρίθηκε: «Είμαι ελεύθερη όσο υπηρετώ τον Ιησού Χριστό, και ποτέ δεν θα εξαγόραζα την ελευθερία με τίμημα μια δειλή αποστασία!»
Αποτέλεσμα εικόνας για Julie de Corse
 Ο διοικητής τότε την παρέδωσε στα βασανιστήρια και κατόπιν διέταξε να κρεμάσουν στον σταυρό το κατασχισμένο από τις μαστιγιές σώμα της με τα στήθη της ξεριζωμένα. 
Αποτέλεσμα εικόνας για Giulia di Corsica

Η Ιουλία έδειξε τότε μεγάλη χαρά να μετέχει ακόμη βαθύτερα στο πάθος του Χριστού και, όταν εξέπνευσε, η ψυχή της πέταξε με την μορφή λευκής περιστεράς. Άγγελοι φανερώθηκαν τότε σε μοναχούς που ζούσαν στην νήσο Μαργαρίτα (Γοργόνα) λέγοντάς τους να πάρουν το σκήνωμα της αγίας και να το θάψουν με τιμή. 
Σχετική εικόνα
Ναός της Αγίας Ιουλίας στην Νοντσα της Κορσικής,τόπος μαρτυρίου της 
Αποτέλεσμα εικόνας για Giulia di Corsica nonza
Έφεραν το τίμιο λείψανο στην μονή τους, από όπου μεταφέρθηκε στην Μπρέσια με διαταγή του Λομβαρδού βασιλιά Δεζιδέριου το 763. 
Τιμάται ως πολιούχος της Κορσικής και του Λιβόρνου.Η μνήμη της τιμάται στις 16/29 Ιουλίου
(1) Το 616 ή κατά την βανδαλική εισβολή του 439.


Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιούλιος, εκδ. Ίνδικτος

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Φοβίες και άγχος-Οι αρρώστιες της ψυχής μας

Πρωτ. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου

 Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά,
«Η αγάπη του Θεού έξω βάλλει τον φόβον» θα μας πει πάλιν και πολλάκις ο μαθητής της αγάπης Ιωάννης ο Θεολόγος.

 Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε όλοι μας, είτε λίγο είτε πολύ, είμαστε φοβισμένοι και αγχωμένοι από την πολιτικοκοινωνική κατάσταση. Φοβούμεθα περισσότερο μη χάσουμε την ύλη, μήπως στερηθούμε τα πάμπολλα υλικά αγαθά, τα χρήματα και τις τροφές, που άδικα πολλές φορές κατακτούμε και καταναλώνουμε εις βάρος των άλλων συνανθρώπων μας. Αγχωνόμεθα χωρίς να σκεπτόμαστε σοβαρά ότι το άγχος είναι καθαρά πειρασμική κατάσταση.

 Είναι κύημα της σκληροκαρδίας και του ατομοκεντρισμού μας. Κρύβει το άγχος μεγάλη δόση αυταρέσκειας, εγωισμού, και αδιαφορίας για το συνάνθρωπο. Τίποτα δεν μπορεί να κατακτήσει από μόνος του ο άνθρωπος. Τίποτα δεν μπορεί να επιτύχει και να κατορθώσει. Εάν μη Κύριος οικοδομήσει, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες.
 Πολλοί από εμάς μπλοκαρισμένοι στην ύλη και στη θεοποίηση αυτής στηριχθήκαμε σε ανύπαρκτο Θεό που εκπροσωπεί η ύλη και λανθασμένα ξεχάσαμε τον αίτιο της ζωής που είναι ο εν Τριάδι Θεός μας και λατρεύσαμε την κτίση, παρά τον Κτίσαντα. Αποτέλεσμα αυτής της λάθος πορείας μας ήταν και είναι να στερηθούμε των θεμελιωδών αρχών και στηριγμάτων της παρούσης ζωής που είναι ο Θεός και αφελώς να θεοποιούμε τον εαυτό μας, στηριζόμενοι στις δυνάμεις μας, τις αείποτε φθίνουσες μετά το πέρασμα των ετών, κοινόν άλλωστε το χρέος όλων ο θάνατος, και φυσικά όταν ο καιρός περνά και πλησιάζει το τέλος πέφτουμε στην απελπισία της άχαρης και εντελώς αστήρικτης σε γερά θεμέλια ζωής μας.

 Για τον λόγο αυτό, αγαπητά μου παιδιά, όσο είναι καιρός ας αγωνιστούμε

Το επόρκεστον Έλαιον

Ιάσονος ιερομ.
Σχετική εικόνα

 Λάβαμε λάδι, εκείνο το καρπό της υπόσχεσης του Θεού στον άνθρωπο. Έστειλε ο Νώε μια λευκή περιστερά να πάει σ’ ολάκερη τη γη ν’ αναζητήσει ένα δείγμα ζωής, μια ένδειξη στο Νώε και στην οικογένειά του, ότι ζωή υπάρχει και η ζωή θα συνεχιστεί. Κι ήρθε το περιστέρι και βεβαίωσε τον Νώε που τον Θεό είχε εμπιστευτεί, ότι να υπάρχει κάπου ζωή, λιβάδια με ελαιόδεντρα, που μπορεί να μη μοιάζουν σ’ εκείνα που αυτός πριν τον Κατακλυσμό είχε συνηθίσει να βλέπει. Κι όμως δίνουνε ζωή και υπόσχονται τη συνέχεια της, μετά από το μεγάλο κατακλυσμό που την οικουμένη κατέκλυσε.

 Από αυτό τον καρπό πήραμε λάδι και εμείς, σώματα και ψυχές να ετοιμαστούν για το βάπτισμα, να δωθούν στη διάδοση του Ευαγγελίου της Ειρήνης. Υπόσχεση ότι η ζωή πολιτεύεται, υπόσχεση ότι κάπου αλλού φύονται ελιές που ενώνονται με την Άμπελο, υπόσχεση ότι αυτό το Ευαγγέλιο διαδίδεται. Σαν αθλητές στου κόσμου τα παλαίσματα, σαν αθλητές του Χριστού στον Στίβο που οδηγά στην Ιερουσαλήμ εκείνη που ο Κύριος υποσχέθηκε. 
 Κάθε φορά σκέφτομαι πόσο σημαντικό είναι αυτό το Έλαιον, που στην Εκκλησιά μας γίνεται επόρκεστον με την Επίκληση του ονόματος του Θεού «ώστε δε καίει μόνο τα ίχνη των αμαρτημάτων, αλλά και όλες τις δυνάμεις του πονηρού εκδιώκει».
Έτσι στην Αγία Εκκλησία του Χριστού ετοιμάζονται για το βάπτισμα εκείνοι που ο ίδιος ο «πανίσχυρος Κύριος, έκανε τον πυθμένα του βυθού της θάλασσας να φανεί και από την ξήρα είλκυσε το λαό Του στην απέναντι ακτή» (ειρμός α’ ωδής Θεοφανίων) στην ακτή της Βασιλείας, μιας Βασιλείας που έχει ήδη έρθει και του Χριστού οι μαθητές, τα διαφορετικά ελαιόδεντρα, αγωνίζονται καρπό να φέρουν και να καλούν τον Ερχόμενο Χριστό στη Βασιλεία που πανηγυρίζει μέσα τους και μεγαλύνεται στην οικουμένη όλη.

 Δόξα στον Άγιο Θεό που έρχονται για να βαπτισθούν οι αδερφοί, κάτι στην Εκκλησία κατηχούνται να εξέλθουν στη μόνιμη με τον Χριστό ένωση με μιαν ένταξη στην Εκκλησία όχι τυπική αλλά βαθιά και εσωτερική: αν δε λάμψουμε μέσα μας, πώς θα λάμπουνε τα έξω μας; Κι αν δε λάμπουνε τα έξω μας πώς θα γίνουμε εκείνο το λυχνάρι που λάμπει σ’ όλους εκείνους που βρίσκονται μες το σπίτι;
Αποτέλεσμα εικόνας για λαδι ορθοδοξια
 Δεν είναι τυχαίο που ο Κύριος μιλά για το λυχνάρι που φέγγει μέσα στο σπίτι. Σπίτι όλων μας η Οικουμένη. Μικρές λαμπάδες αναμμένες στη διάδοση του Ευαγγελίου και εκείνες των αδελφών μας που κράτησαν την ημέρα της Βάπτισής τους: σύμβολα που δεν συμβολίζουν αλλά συμβάλλουν στη δική μας κατανόηση «να μια ζωντανή υπόσχεση της Παρουσίας του Θεού!», άλλη μια ελπίδα για τη διάδοση του Λόγου Του. Και τον Χριστό δεν Τον διδάσκουμε μονάχα ‘μεις οι παπάδες. Τα παιδιά που βαφτίσαμε από τώρα θα μάθουν και μετά μες τη ζωή τους, θ’ αγωνίζονται, μέσα στις γειτονιές και τις κοινωνίες που ίσως να ‘ναι κι ολότελα ξένες από τις δικές μας – τις ασφαλείς –ακόμα- χριστιανικές- να διαδίδουν τον Χριστό. Κάθε φορά που βάπτιση σημαίνει παιανίζεται η Κυριακάτικη νίκη του Θανάτου, είναι μια υπόσχεση ότι ο κατακλυσμός δε σκέπασε τον κόσμο όλο.

Κι αν σήμερα μέσα στις κοινωνίες «δυτικού τύπου» αγκομαχούμε και χάνουμε καμιά φορά τη πίστη μας, ο Θεός δε μας αφήνει. Το περιστέρι της ελπίδας μας, έρχεται από μέρη που μέχρι χθες δε ξέραμε πως υπάρχουνε στο χάρτη. Και λαβαίνουμε τα νέα ότι νέοι οι αδελφοί μας βαπτίσθηκαν. Κι εκεί που είχαμε τα χέρια υψωμένα, όπως ο Νώε, και παρακαλούσαμε το Θεό να μας φανερωθεί: να τα Θεοφάνια, ορίστε η Πεντηκοστή του Κυρίου, ο σπόρος που πέφτει στην αγαθή γη. Και μιλήσαμε – με τη χάρη του Θεού, κατηχήσαμε- ανθρώπους που αγωνίζονταν να βρούνε το Θεό – Αύτη η ημέρα Κυρίου! Στο σπίτι μας, στην Οικουμένη, ορίστε κι άλλα λυχνάρια που ποθούν να μείνουν αναμμένα για πάντα. Αγωνίζονται να ζήσουν το Φως του Χριστού, αυτό το ίδιο που φωτίζει τους αιώνες της δικής μας ιστορίας.

 Σα να ακούγονται και σήμερα τα βήματα των Αποστόλων εκείνα που βάδισαν σε ξένη γη και πέρασαν ξένες θάλασσες. Σα να ακούγεται σε κάθε μας βήμα: Αυτόν τον Θεό που αναζητάτε, ήρθα να σας κηρύξω» του Απ. Παύλου στους Αθηναίους. Αναζητά ο άνθρωπος το Θεό, ανεξάρτητα αν εμείς ζούμε τον κατακλυσμό, τρανταχτά το «ζει Κύριος ο Θεός» το φωνάζουν οι Άγιες εκείνες τράπεζες που δαμάζουν αθλητές του Ευαγγελίου σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης.

 Κι είμαστε σίγουροι σα το Νώε ότι το περιστέρι της υπόσχεσης του Θεού, ότι θα είναι για πάντα μαζί μας ως τη συντέλεια του κόσμου γυρνάει και προσκομίζει το κλαδί της ελιάς, θα γυρίζει όσο κι εμείς αγωνιζόμαστε για τους νέους αθλητές του Χριστού της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας τους. Όχι στη ταυτότητα, αλλά στην πράξη. Κι εκεί που αισθανόμαστε σα να βρισκόμαστε σε αλυσίδες όπως ο Πέτρος, έρχεται ο καλός λογισμός της καλής μάνας Εκκλησιάς και γίνεται δύναμη που σπάει τις αλυσίδες κι ακούμε τον άγγελο του Κυρίου να μας ψυθιρίζει στο αυτί, εκείνο το «ανάστα εν τάχει» (Πραξ. 12, 7) .

 Αυτής της Εκκλησίας έγιναν οι αδερφοί μας μέλη και ποτίζονται πιά από το ίδιο αίμα που και εμείς ποτιζόμαστε, εκείνο του Σωτήρα Χριστού, του Ουράνιου Άρτου που θρέφει το κάθε μέλος της Εκκλησίας Του. Αναγεννημένοι από Νερό και Πνεύμα Άγιο, αλειμμένοι με το επόρκιστον έλαιον, σύμβολο των παλαισμάτων, αθλητές Χριστού. 
Καλούνται από τον ίδιο τον Χριστό, όπως και εμείς, να δώσουνε την καλή Μαρτυρία, την αναγγελία στον κόσμο ότι ο Χριστός αναστήθηκε και ο θάνατος αφανίστηκε. Μ’ αυτόν τον Χριστό και οι αδελφοί μας, με τον ίδιο Χριστό και εμείς ανεβήκαμε στο Σταυρό, κατεβήκαμε στον τάφο, αναστηθήκαμε την τρίτη ημέρα: τούτο το βάπτισμά μας δηλώνει. Ήμασταν ρίζες δεμένες με τη Γη και στην Εκκλησία με το Βάπτισμα γινόμαστε τα κραταιά στον ουρανό ελαιόδεντρα που χαρίζουν κλαδί στην περιστερά των σημερινών μας κατακλυσμών. Και μαζί με εμάς και τούτοι εδώ οι αδερφοί μας θα φέρουν έλαιον, έλαιον πολύ και επόρκιστον για να βαφτιστούν στο όνομα του Κυρίου κι άλλοι, κι άλλοι αδελφοί μας, καρποφορώντας στην Εκκλησία του Χριστού, την Σωτήρια κιβωτό από τον κατακλυσμό του θανάτου.

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Αυτό μπορεί να με κάνει άγιο..!

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Μα, μπορεί να πεί κάποιος, άν ο αδελφός μου έχει άδικο; είναι σωστό να με κάνει ό,τι θέλει; 
Βεβαίως. Σωστό και φυσιολογικό είναι, διότι ο άνθρωπος ενεργεί σύμφωνα με τον χαρακτήρα του.


 Όπως η λάμπα φωτίζει, όπως το δάπεδο στηρίζει, όπως ο τοίχος προστατεύει από τον ήλιο ή τον αέρα, έτσι ακριβώς και ο κάθε άνθρωπος ενεργεί ανάλογα με το τι είναι. 
Ο νευρικός θα νευριάσει, ο πράος θα σου φερθεί με πραότητα, ο ευγενής θα σου μιλήσει με λεπτότητα, και ο αγενής είναι φυσικό να σου μιλήσει άσχημα. 
Όπως στον ευγενή δεν μπορείς να βρείς αγένεια, έτσι και από τον αγενή δεν μπορείς να περιμένεις ευγένεια.
 Ο καθένας εκφράζει με την συμπεριφορά του το περίσσευμα της καρδιάς του. Δεν μπορεί να σου δώσει κάτι άλλο, δεν γίνεται να σου δώσει αυτό που θέλεις εσύ. 
Άν κάποιος ξέρει να μιλά μόνον άγρια, σημαίνει πως έτσι είναι ο ψυχικός του κόσμος. Όταν εγώ θέλω να μου συμπεριφέρεσαι ορθά, είναι σα να λέγω στο φώς, σταμάτησέ μου τον αέρα, ή στο τραπέζι, βγάλε μου φωνή.

 Ο άνθρωπος εκφράζεται όπως ο πατέρας του, η μάνα του, ανάλογα με το κληρονομικό του, με την ζωή που έχει ζήσει μέχρι τώρα. Όλα αυτά πέφτουν επάνω μου. Αυτό που μπορώ εγώ να κάνω, είναι να δέχωμαι τον καθένα όπως είναι, και ιδιαίτερα όταν αντιδρά απέναντί μου, όταν έρχεται εναντίον μου, διότι αυτό μπορεί να με κάνει άγιο.


Το θαυμα του Αγιου Παντελεημονος στο Γεροντα Ιωσηφ τον Βατοπαιδινο


Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul pantelimon
Τότε, εν έτει 1951, η Συνοδεία του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή αποφάσισε να μεταφερθεί στα ησυχαστικά κελιά της Νέας Σκήτης, κοντά στον Πύργο, όπου το κλίμα ήταν ηπιότερο και οι αχθοφορίες μικρότερης κλίμακας και έντασης.

 Ο μοναχός Ιωσήφ έμεινε 12 χρόνια κοντά στο μακάριο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή μέχρι την οσιακή κοίμηση του δεύτερου ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου το 1959. 

Στο διάστημα αυτό ήρθαν ακόμη και συγκαταριθμήθηκαν στη συνοδεία τους ο γέροντας Χαράλαμπος, μετέπειτα Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου, ο γέροντας Εφραίμ, μετέπειτα Ηγούμενος της Μονής Φιλόθεου, ο οποίος επάνδρωσε τις Μονές Καρακάλου, Κωσταμονίτου, Ξηροποτάμου με Ηγουμένους, δικά του πνευματικά παιδιά και ο οποίος σήμερα είναι πνευματικός πατέρας των Ηγουμένων των προαναφερόμενων Μονών και έχει ιδρύσει 20 περίπου Μονές στην Αμερική. 
Ο μοναχός Ιωσήφ ξανασυναντήθηκε με τους προστάτες του Αγίους Αναργύρους στο ομώνυμο κελί της Νέας Σκήτης, συνασκούμενος με τον π. Θεοφύλακτο από το 1951 έως το 1959.
Εκείνη την περίοδο, λόγω της επιδείνωσης της υγείας του και των συνεχών αιμοπτύσεων πήγε στη Θεσσαλονίκη ώστε να υποβληθεί σε σχετικές με το πρόβλημα του, ιατρικές εξετάσεις. Παρενθετικά και προκειμένου να επιχειρηθεί μία αντικειμενικότερη προσέγγιση της σκληρής δοκιμασίας υγειάς με την οποία αναμετριόταν καθημερινά ο μοναχός Ιωσήφ, θα αντλήσουμε γνώση απευθυνόμενοι στην ιατρική επιστήμη η οποία αποσαφηνίζει ότι, η γαστρορραγία είναι παθολογική κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από αιμορραγία στομάχου και στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτεί επιθετική ενδονοσοκομειακή αγωγή.

 Η παθολογική αυτή κατάσταση είναι συχνά σιωπηλή, αλλά άμεσα απειλητική για την ζωή του ασθενούς, λόγω της ραγδαίας πτώσης του αιματοκρίτη, της πίεσης του αίματος, της αιμάτωσης ζωτικών οργάνων. Πόνος στην κοιλιά, καφέ, καφεοειδής ή κόκκινος έμετος, μαύρα κόπρανα είναι συμπτώματα της γαστρορραγίας ενώ δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, η γαστρορραγία να έχει ως μόνο σύμπτωμα τα μαύρα κόπρανα (μέλαινες κενώσεις)

 Η επιστροφή του, λοιπόν, συνοδευόταν και από την κατηγορηματική γνωμάτευση των γιατρών ότι, το πρόβλημα της υγείας του έχρηζε χειρουργικής επέμβασης. 

Παρόλα αυτά, όπου ο Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις και η εξέλιξη της δοκιμασίας αυτής έλαβε ξεχωριστή και θαυμαστή τροπή:
 «Για μένα, ο Γέρων Θεοφύλακτος, όταν έπασχε το στομάχι μου, παρεκάλεσε πολύ τον άγιο Παντελεήμονα και τον είδε στο ναό του, και του είπε ότι θα γίνω καλά και να μη κάμω εγχείρηση την οποίαν είχαν αποφασίσει οι θεράποντες ιατροί μου. Είχα έλκος προχωρημένης μορφής και καμία δίαιτα ούτε φάρμακο μου πρόσφερε τίποτε. Μετά από την αποχή από όλα όσα με έβλαπταν περισσότερο από δυο χρόνια δεν υπήρχε άλλη λύση από την εκτομή. Τότε επενέβη ο ένδοξος μεγαλομάρτυρας του Χριστού, ο συμπαθέστατος Παντελεήμων, και παράγγειλε στον γέροντα Θεοφύλακτο να μου πει επιτακτικά να μη κάμω εγχείρηση, άλλα να το αφήσω στην πρόνοια της Παναγίας μας. Αμέσως θεραπεύθηκα τελείως, για να το διαπιστώσω δε και πρακτικά επισκέφθηκα τους θεράποντες ιατρούς μου, οι οποίοι γνώριζαν την ασθένειά μου σε όλη της την έκταση για να μου πουν τώρα σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι. Μου έκαμανακτινοσκόπηση και δεν βρήκαν απολύτως τίποτε, παρά μόνο μικρή ουλή παλιάς επουλωμένης πληγής». Ο Γέροντας έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη και ευλάβεια στον Άγιο και Ιαματικό Παντελεήμονα, του οποίου είχε φιλοτεχνήσει και εικόνα, δηλώνοντας μάλιστα ότι ο Άγιος ήταν προστάτης και της οικογένειάς του. 
Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, θα αναφέρουμε ένα γεγονός που αποδεικνύει με εναργέστατο τρόπο ότι, η Θεία παρουσία και τα θαυμαστά γεγονότα δεν έλειψαν ποτέ από τη ζωή τόσο του γέροντα όσο και της οικογένειάς του.
Γ.Τασούδη, Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Μία ακόμη θηριωδία των Τούρκων το 1974 μέσα από 2 φωτογραφίες

Image may contain: 6 people, people standingΣτην αριστερή φωτογραφία Νο1 εμφανίζεται η οικογένεια Σουππουρή λίγους μήνες πριν την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο όταν διέμενε στο Παλαίκυθρο σε αναμνηστική φωτογραφία. 

Την 17-8-1974 η οικογένεια ενώ βρίσκονταν εντός της οικίας της φιλοξενώντας και την οικογένεια Λιασή, δέχθηκε την αναίτια δολοφονική επίθεση από 4 Τουρκοκύπριους, οι οποίοι αφού έβγαλαν δια της βίας πρώτα την οικογένεια Λιασή και τους εκτέλεσαν, εν συνεχεία διέταξαν να βγει και η οικογένεια Σουππορή. 

Πρώτα βγήκαν οι γονείς Ανδρέας και Αρετή Σουππορή που εκτελέστηκαν επί τόπου, εν συνεχεία από τα 3 εικονιζόμενα αδέλφια βγήκε ο Γιάννης όπου εκτελέστηκε και αυτός επί τόπου, ενώ στην συνέχεια ακολουθώντας τον πρώτο του αδελφό βγήκε και ο Πέτρος ο οποίος δέχτηκε μία ριπή και τον έριξε δίπλα στον ήδη νεκρό αδελφό του. 
Το τρίτο παιδί της οικογένειας ο Κώστας βλέποντας τα γεγονότα κατάφερε να φύγει από την πίσω πόρτα και να σωθεί. Στην δεξιά φωτογραφία Νο2 διακρίνονται τα δύο αδέλφια Πέτρος και Κώστας μετά από λίγα χρόνια, όπου ο Κώστας επιδεικνύει τα τραύματά από τις δύο σφαίρες που δέχθηκε από τους Τουρκοκύπριους και έπεσε αιμόφυρτος δίπλα στους ήδη νεκρούς γονείς του και τον έναν αδελφό του, όπου θεωρήθηκε και αυτός τότε νεκρός από τους δολοφόνους του, δίπλα στον 3ο αδελφό του τον Κώστα ο οποίος είχε καταφέρει να διαφύγει πριν τον αντιληφθούν οι Τουρκοκύπριοι δολοφόνοι την μέρα εκείνη.

Από την σελίδα στο Facebook του Kanellos Dodos

Ένα ράσο έστω να ανεμίζει στους δρόμους,...

Image may contain: outdoor
" Ένα ράσο έστω να ανεμίζει στους δρόμους,...
μια σκιά ορθοδόξου μοναχού ή κληρικού στα σοκάκια των
Ιεροσολύμων, στη Παλιά Πόλη, ή όπου αλλού στην Αγία Γη. Έστω κι αυτό το ελάχιστο είναι ομολογία και μαρτυρία πίστεως για μας, για εδώ, για τους Αγίους Τόπους".

Γέροντας Σεραφείμ ο Κυθήριος, της Λαύρας του Αγίου Σάββα
+ 1898-2013.


Image may contain: one or more people, people walking and outdoor
 Αυτό ακριβώς μου θύμισαν αυτές οι παλιές φωτογραφίες, που βρήκα, μεταξύ των ετών 1880-1930. 
 Ο μακαριστός γέροντάς μας π. Σεραφείμ αυτό άκουγε από τους παλαιούς αγιοταφίτες να λένε, όταν πρωτοήλθε στα Ιεροσόλυμα τον Απρίλη του 1932, κι αυτό συνήθιζε πάντα να αναφέρει στους υποψήφιους αγιοταφίτες.

 Βέβαια, τόνιζε και την όλη πρέπουσα/σωστή και υγιή πνευματικά βιωτή του καλογέρου, ή του ρασοφόρου γενικώτερα, αλλά έδινε σημασία και στην έξωθεν παρουσία μας, δηλαδή να φαίνεται το ορθόδοξο ευλογημένο ράσο παντού έξω, ως πρότυπο και μόνιμη ύπαρξη στη Θεοβάδιστη Γη. Ότι εδώ, νά'μαστε, παραμένουμε, αγωνιζόμαστε, φύλακες, φρουροί, ελάχιστοι, αμαρτωλοί...αλλά στις επάλξεις! Δεν καταθέτουμε τα όπλα. Δεν είμαστε δα και οι πνευματικότεροι όλων, αλλά ωστόσο υπάρχουμε, ζούμε...σε μια άρση βαρών.

"-Βάλε το καλύτερό σου ράσο, Ιλαρίων, τώρα που θας στο ταχυδρομείο στα Ιεροσόλυμα. Βγάλε αυτό το ζωστικό, φόρεσε κάποιο άλλο. Είναι κοντό...σα φουστανέλλα! Είσαι για γέλια! Δεν έχεις άλλο;
-Που να το βρω γέροντα; Όλα κοντά είναι, δεν αξίζει κανένα!
-Φόρεσε τον άλλο σου το σκούφο, αυτός που φοράς τώρα είναι για να γεννούν οι κότες τα αυγά τους! Θέλω να περάσεις κι από την κυρία Στέλλα τη Βαράκλα, εκεί στη Νέα Πύλη. 

Εκεί στο σπίτι των Βαρακλέων μαζεύονται οι Έλληνες των Ιεροσολύμων. Θέλω να σε δούνε περιποιημένο, κι όχι ατσούμπαλο. Δώσε χαιρετισμούς και τις ευχές μου στην Ιωάννα από το Καταμόνας, στη Μαρίκα από τη Σειδανάγια, στο Φωτάκη, και σε όλους. 
Ζήτησε από την κυρία Στέλλα αν έχει και κανένα κονιακούδι Αγγλίας από τη Κύπρο να σου δώσει, για να κερνάμε εδώ τους προσκυνητές, ή κανένα Μεταξά, ό,τι έχει. Στον κύριο Δημήτρη τον Βαράκλα, τον μουχτάρη τις Ιεριχούς δώσε τα σέβη μου. Άιντε με την ευχή του Αγίου μας Σάββα."

Image may contain: one or more people, mountain, crowd, outdoor and nature
Αυτή ήταν η συχνή, ίδια κι απαράλλακτη στιχομυθία μας, προτού με στείλει για διακονίες στην Ιερουσαλήμ κάθε βδομάδα. Προτού φύγω ξανάζηταγε να με δει πως φαίνομαι, και να φιλήσω χέρι.
Αχ...αυτό το ευλογημένο ματωμένο ράσο των Αγίων Τόπων!
Έχει τεράστια αξία, κι ας μυκτηρίζεται...,δόξα Σοι Κύριε, δόξα Σοι!
(Ιλαρίων ήταν το όνομά μου ως δόκιμος μοναχός).



Από την σελίδα στο Facebook του π.Ignatios Kazakos

Όσιος Γερόντιος ο Αγιορείτης

Αποτέλεσμα εικόνας για οσιος γεροντιος αθωνιτης σκητη αγιας αννας
Ο Όσιος Γερόντιος ήταν ηγούμενος της παλιάς Μονής των Βουλευτηρίων του Αγίου Όρους. Αλλά επειδή η Μονή αυτή ήταν παραλιακή και δεχόταν πολλές επιδρομές βαρβάρων, εγκαταλείφθηκε από τους μοναχούς, που πήγαν σ' άλλα δυσπρόσιτα μέρη του Αγίου Όρους. 
Έτσι και ο όσιος Γερόντιος, μαζί με έναν υποτακτικό του, εγκαταστάθηκε στο πάνω μέρος της Σκήτης της Αγίας Άννας, όπου έκτισε ησυχαστήριο με εκκλησία στο όνομα του Αγίου Παντελεήμονα. Έτσι ο Όσιος Γερόντιος είναι ο πρώτος, που δημιούργησε τη Σκήτη της Αγίας Άννας. Εκεί κοντά μάλιστα, ο Όσιος δια αποκαλύψεως της Παναγίας, βρήκε νερό (ενώ ο τόπος εκεί ήταν εντελώς άνυδρος), που και σήμερα αναβλύζει και οι μοναχοί το χρησιμοποιούν σαν άγιασμα.
Ο Όσιος Γερόντιος έζησε μια υπερθαύμαστη ζωή και κοιμήθηκε σε μεγάλη ηλικία. Συνδέονταν με πνευματική φιλία με τον Όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη (βλέπε 13 Ιανουαρίου), καθώς φαίνεται στον βίο του. Η σκήτη που ίδρυσε ανέδειξε περί τους δεκαπέντε γνωστούς αγίους και πολλούς μεγάλης αρετής πατέρες. Ασματική ακολουθία συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.
Η μνήμη του τιμάται στις 26 Ιουλίου

– Ό,τι πει η Αγία Παρασκευή, θα σας το πω! (Η Αγία Χρυσή της Εορδαίας και οι εμφανίσεις της Αγίας Παρασκευής)

 Στην περιοχή της Εορδαίας τον εικοστό μόλις αιώνα, στις ημέρες μας, διέλαμψε η οσία κτητόρισσα του Μοναστηριού της Αγίας Παρασκευής, Χρυσή, η ταπεινή και απλοϊκή χήρα από το χωριό Παλαιοχώρι-Φούφα, η γνωστότερη στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας «Μπάμπω-Ρύσσω», δηλαδή «Γιαγιά-Χαρίσω». 
Αυτή γεννήθηκε το 1877 και το επώνυμό της ήταν Πέτρου-Κύπτη. Ήταν πτωχή μα τίμια γυναίκα που την αξίωσε ο Θεός μετά από γάμου κοινωνία να αποκτήσει τέσσερα παιδιά, τρία αγόρια, το Σταύρο, τον Τρύφωνα και το Θεόδωρο καθώς και μια κόρη, την Ελένη.

Υπάκουη στην Άγια Παρασκευή

  Αυτή την ενάρετη Χρυσή με τη σταθερή προσήλωση στις έλληνορθόδοξες παραδόσεις διάλεξε στήν ηλικία των πενηνταέξη της χρόνων ή Αγία Όσιομάρτυς Παρασκευή, για νά την καταστήσει πιστή τις θεραπαινίδα.

 Αυτήν έπέλεξε ή θαυματουργή Αγία, για νά φανερώσει τον κρυμμένο στη γη πνευματικό θησαυρό του παλιού Μοναστηριού της με τήν πήλινη εικόνα της και αλλα τιμαλφή άντικείμενα. Χίλια εξακόσια χρόνια, όπως, τής είπε, αυτά κρύβονταν θαμμένα στους λαγάνες τής γης, στη θέση «Βακούφικα», εκεί πού οι ποιμένες έβοσκαν τα ποίμνιά τους ανάμεσα στά χωριά Φούφα και Μηλοχώρι.

  Ό πανδαμάτορας χρόνος, οί φυσικες καταστροφές καί οί επιδρομές ληστών είχαν μετατρέψει τό Μοναστήρι τής Άγιας Παρασκευής σέ έρείπια και αυτά ήταν χωσμένα μεσα στή γή από τήν επισώρευση ογκολίθων καί χωμάτων. Όταν τελείωσε τις αποκαλύψεις, προς την Γερόντισσα Χρυσή ή Αγία Παρασκευή την προσέταξε να βοηθήσει στην εύρεση αυτού τού θησαυρού ή ταπεινή Γερόντισσα έσκυψε το κεφάλι, όπως ή Παναγία μας εμπρός στον Αρχάγγελο Γαβριήλ, και της ειπε «Γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου» (Λουκ. Α ΜΗ).

  Αξίζει εδώ νά σημειωθεί ότι ό δεύτερος γιοςτης Χρυσής, ό Τρύφωνας, είχε τυφλωθεί, άλλά ή μητέρα του πίστευε ακράδαντα στό Θεό, ότι θά θεραπευτεί. Πήγε, λοιπόν, στη στη θέση «Βακούφικα», εκεί πού σήμερα είναι κτισμένο τό Μοναστήρι τής Αγίας Παρασκευής, καί όπου υπήρχε άπό παλιά άγιασμα αγνώστου ως τότε Αγίου καί γέμισε ένα κανατακι. Τό έφερε στο καλύβι της καί είπε στη νύφη της, τή γυναίκα του Σταύρου, ότι επειδή εκείνη θά ήταν στην Εκκλησία λόγω Κυριακής, να ρίξει στον Τρύφωνα, για να πλυθεί από το νερό πού έφερε, όταν εκείνος ξυπνήσει.

Όταν πράγματι ξύπνησε αύτός και τού έριξε ή νύφη του νερό, για να πλυθεί, αμέσως άρχισε να φωνάζει:
– Βλέπω, βλέπω!

Το ίδιο βράδυ παρουσιάσθηκε ή Αγία Παρασκευή στον ύπνο τής Γερόντισσας Χρυσής και τής είπε:
-Εγώ θεράπευσα το γιό σου, τον Τρύφωνα. Γι` αυτό θέλω νά πας στον Πρόεδρο τού χωριού σου , νά σού δώσει εργάτες, νά σκάψεις και νά βρεις τά θεμέλεια τής Εκκλησίας μου, πού είναι θαμμένη στη γή.

Υποχρεωμένη καθώς ήταν ή Γερόντισσα στη γιάτρισσα τού γιου της, πήγε τό επόμενο πρωί με φόβο και σεβασμό, και επισκέφτηκε τον Ιερέα τού χωριού π. Ευάγγελο, καθώς και τόν Πρόεδρο τού Παλαιοχωρίου – Φούφα Θωμά Κ. και τούς εξιστόρησε την επίσκεψη.

Για τίς αποκαλύψεις της Αγίας Παρασκευής

  Πηγε και στους δύο, για νά τούς πιέσει μαζί να άναλάβουν πρωτοβουλία, νά καλέσουν τούς κατοίκους τού χωριού σε παγγενιά, ώστε νά πραγματοποιήσουν αυτά πού τής περιέγραψε η Αγία. Με δόση, όμως, πειθώ και αν προσπάθησε ή πτωχή και πονεμένη χήρα νά τούς περιγράψει αυτά πού τής είπε ή Αγία Παρασκευή αυτοι δεν πίστεψαν. Μάλιστα ό Πρόεδρος την ειρωνεύθηκε λέγοντας:

-Γιατί δεν φανερώθηκε σ εμένα ή Αγία που έχω οικονομική επιφάνεια μεγάλη και εξουσία, αλλά παρουσιάσθηκε σ’ εσένα την άσημη και πτωχή; ’Έκανε λάθος επιλογή. Άμα θέλει ή Αγία ας έλθει σ εμένα!

 Μετά άπο αύτή την άρνηση ή Γερόντισσα επέστρεψε στήν καλύβη της ντροπιασμένη και ταραγμένη. Φοβόταν μήπως την περάσουν τρελή ή φαντασιόπληκτη!

 Τό επόμενο βράδυ ή Αγία Παρασκευή ξαναεπισκέφθηκε τή Γερόντισσα.
Άνοιξε τά παραθυρόφυλλα και της παρουσιάσθηκε. Εκείνη με συντριβή έσκυψε και έβαλε με ταπείνωσή κεφάλι της ανάμεσα στα πόδια της Αγίας περιμένοντας νέες της οδηγίες. Ή Αγία με επιτακτικό τρόπο της ζήτησε να ξαναπάει στον Πρόεδρο του Φούφα, ό όποιος και πάλι την ειρωνεύτηκε.
 Ξανά, γιά τρίτη φορά, παρουσιάστηκε ή Αγία Παρασκευή στη Γερόντισσα και την προσέταξε αυτή τή φορά νά πάει στον Πρόεδρο του Μηλοχωρίου, τό Μπάρμπα-Ζάχο Μπαλαχτζή. Ύπακούοντας ή Γερόντισσα πήγε του εξιστόρησε

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Δύο σπάνιες εικόνες της Αγίας Παρασκευής από εκκλησίες της Λάρνακας


Με την ευκαιρία της γιορτής της Αγίας Παρασκευής [26 Ιουλίου], δημοσιεύουμε δύο εικόνες της Αγίας, εξαιρετικής τέχνης και ιδιαίτερου εικονογραφικού τύπου, που χρονολογούνται τον 15ο και 16ο αιώνα (στον συνήθη εικονογραφικό τύπο, η Αγία κρατεί με το ένα το χέρι -συνήθως με το δεξί – σταυρό, ενώ με το άλλο, πιάτο, μέσα στο οποίο εικονίζεται ζεύγος ματιών, υποδηλώνοντας την ιδιότητα της Αγίας, ως προστάτιδας των πιστών από οφθαλμικές ασθένειες).

 Η εικόνα της Αγίας Παρασκευής από τον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου στη Λάρνακα (φωτ.1), χρονολογείται περί τα τέλη 15ου – αρχές 16ου αιώνα. Οι διαστάσεις της, είναι 21 χ 36 εκ. Εικονίζεται σε μετωπική στάση μέχρι τη μέση. Κρατεί με τα δύο της χέρια μπροστά στο στήθος μικρή εικόνα της Άκρας Ταπείνωσης. 

Ο τύπος αυτός της εικόνας, καθιερώθηκε στην Κύπρο από τον 13ο αιώνα. Σύμφωνα με τους βυζαντινολόγους και τους ειδικούς της εκκλησιαστικής τέχνης, ο τύπος αυτός, προσωποποιεί την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, όπου η εκκλησία έθετε σε προσκύνηση την εικόνα της Άκρας Ταπείνωσης.

Η δεύτερη εικόνα της Αγίας Παρασκευής (φωτ.2), προέρχεται από τον ιερό ναό της Παναγίας της Μελίνης. Χρονολογείται στις αρχές του 16ου αιώνα και έχει διαστάσεις 42,1 χ 80.2 εκ.

Φωτ. 2: Η Αγία Παρασκευή από την εκκλησία της Παναγίας στη Μελίνη
Η Αγία εικονίζεται σε μετωπική στάση από τα γόνατα και πάνω. Είναι ο ίδιος εικονογραφικός τύπος με την προηγούμενη φορητή εικόνα. Δεν φέρει υπογραφή, οι ειδικοί όμως στηριζόμενοι στα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά της, την αποδίδουν στον ντόπιο ζωγραφό Βασίλειο, ο οποίος έζησε τον 16ο αιώνα. Όσα από τα έργα του είναι ενυπόγραφα, χρησιμοποιεί το γράμμα Β, δηλαδή το πρωτόγραμμα του ονόματός του. 
Τέτοια ενυπόγραφα έργα του βρίσκονται στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας στο διπλανό χωριό Οδού. Στη Οδού, υπάρχει και μια ανυπόγραφη εικόνα του, μοναδική στην Κύπρο [Ο Άγιος Νικόλαος σώζει τους στρατηλάτες από το δήμιο]. Ανυπόγραφα έργα του Βασίλειου βρίσκονται στη Μελίνη [Βάπτιση του Χριστού], στην Ορά [προφήτης Ζαχαρίας], στα Λεύκαρα [εικόνα Παναγίας από την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού], στη Λάρνακα [μικρή εικόνα της Παναγίας στο ναό της Χρυσοπολίτισσας] και σε άλλα μέρη της Κύπρου.

Βιβλιογραφία: Κώστας Γερασίμου από το βίβλιο, Η Κατά Κίτιον Αγιογραφική Τέχνη, σσ. 66,67,144,145,146,147,148, Έκδοση Ιεράς Μητρόπολης Κιτίου, Λάρνακα 2002. 2. Σωκράτης Τ. Αντωνιάδης, Μεσαιωνικά Κατάλοιπα στην Επαρχίας της Λάρνακας, Λάρνακα 2012.

«Η γιαγιά μας, η Αγία Άννα»

Μητροπολίτης Προικοννήσου Ιωσήφ


Αποτέλεσμα εικόνας για sfanta ana

Μέσα στήν κάψα τού Ιουλίου, ανάμεσα στά πολλά πανηγύρια πού δροσίζουν καί αγιάζουν τό χωροχρόνο τού Έλληνα, ξεχωρίζει εκείνο τής Αγίας Άννας. Στίς 25 τού Αλωνάρη η Εκκλησία τιμά τήν Κοίμηση τής Θεοπρομήτορος Αγίας Άννας. Τής πανσέβαστης Μητέρας τής Θεοτόκου, Γιαγιάς τού Χριστού αλλά καί δικής μας Γιαγιάς, αφού μέ τό άγιο Βάπτισμα αξιωθήκαμε νά γίνουμε χάριτι αδελφοί τού Χριστού καί συγκληρονόμοι τής κληρονομίας τού Πατρός.

Είναι αλήθεια πώς, σέ αντίθεση μέ ό,τι συμβαίνει μέ τόν Προφήτη Ηλία, τήν Αγία Παρασκευή καί τόν Άγιο Παντελεήμονα, πού γιορτάζουν τόν ίδιο καιρό, ελάχιστοι ναοί είν’ αφιερωμένοι στήν Αγία Άννα. Βέβαια, στήν Κωνσταντινούπολη ο άγιος Βασιλέας Ιουστινιανός έχτισε τό 550 λαμπρό ναό αφιερωμένο στή Θεοπρομήτορα, πού σήμερα δέν υφίσταται πιά. Έναν υπέροχο προσκυνηματικό ναό στό όνομά της συνάντησα στόν Άγιο Τύχωνα Λεμεσού στήν Κύπρο, σύγχρονο αριστούργημα παλαιάς κυπριακής αρχιτεκτονικής, στολίδι τού τόπου. Ένα μεγάλο προσκύνημα τής Αγίας Άννας βρισκόταν στό Βόρι τής μαρτυρικής Μητροπόλεως Προικοννήσου.
Τά θαύματα πολλά, καί μάλιστα οι θεραπείες νευρολογικών καί ψυχικών (καί όχι μόνο!) νοσημάτων. Υπήρχε συνήθεια νά πηγαίνουν τούς αρρώστους στό ναό, νά διανυκτερεύουν εκεί επί ένα σαρανταήμερο μέ καθημερινή Θεία Λειτουργία, Αγιασμό καί Παράκληση, μέ αυστηρή νηστεία (αλαδία), εξομολόγηση καί διαρκή προσευχή στή «Γιαγιάκα». Συμμετείχε όλη η οικογένεια τού ασθενούς. Συνήθως πρίν ολοκληρωθή τό σαρανταήμερο τό θαύμα γινόταν. Άν όχι, πράγμα σπάνιο, ξεκινούσαν αμέσως δεύτερο, τό οποίο ποτέ δέ χρειάσθηκε νά τελειώσει. Κι άν ο ασθενής δέν είχε συγγενείς, τόν αναλάμβαναν εκ περιτροπής οι οικογένειες τού χωριού. Κάθε μέρα μιά οικογένεια έμενε στό ναό τής Αγίας Άννας, ενήστευε αυστηρά, λεδιτουργόταν, προσευχόταν, συμπαραστεκόταν πνευματικά καί υλικά στόν ικέτη τού θαύματος.
Κι όταν τελείωνε η ρότα, πάλι από τήν αρχή! Αυτή είναι η πνευματική αρχοντιά τών Ρωμηών! Θυσιαστική συμπαράσταση πού έφερνε τό θαύμα! Γιατί, «άν δέν ακούσει τή Γιαγιάκα Του ο Χριστός, ποιόν θ’ ακούσει;», όπως έλεγαν ευλαβικά οι νησιώτες τής Αλώνης. «-Οι γιαγιάδες έχουν αδυναμία στά εγγόνια, καί τά εγγόνια στίς γιαγιάδες τους»! Τετραγωνική ανθρώπινη λογική!… 
Σήμερα η θαυματουργή εικόνα τής Αγίας Άννης τού Βοριού βρίσκεται στή Λήμνο, ενώ μεγάλως τιμάται καί στό Αίγιο, όπου βρήκαν καταφύγιο άλλοι Βοριώτες καί Μαρμαρινοί πρόσφυγες. Στό Περιβόλι τής Θυγατέρας της, στό Άγιον Όρος, υπάρχει η περίφημη Σκήτη τής Αγίας Άννης καί η Μικρή Σκήτη τής Αγίας Άννης ή Μικρά Αγία Άννα, όπου τιμάται άξια η Θεοπρομήτωρ καί πολλοί Αγιαννανίτες καί Μικραγιαννανίτες Άγιοι τής κρατούν ήδη συντροφιά στή

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Ο ήλιος, που ενώθηκε με τη σελήνη για να προέλθει η ακτίνα της Παρθενίας

π.Γεώργ.Δορμπαράκης
Από την υμνογραφία της εορτής της Κοιμήσεως της Αγίας Άννης
Αποτέλεσμα εικόνας για Святая Праведная Анна, мать Пресвятой Богородицы. Фреска
 «Η Αγία Άννα, η γιαγιά κατά σάρκα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ήταν από τη φυλή του Λευί, κόρη του ιερέα Ματθάν και της γυναίκας του Μαρίας. Ο Ματθάν ιεράτευε επί της βασιλείας Κλεοπάτρας και Σαπώρου ή Σαβωρίου, βασιλιά των Περσών, και της βασιλείας Ηρώδου του Αντιπάτρου. Ο Ματθάν είχε τρεις κόρες, τη Μαρία, τη Σοβή και την Άννα. Παντρεύτηκε η πρώτη στη Βηθλεέμ και γέννησε τη Σαλώμη, τη μαία. Παντρεύτηκε η δεύτερη, κι αυτή στη Βηθλεέμ, και γέννησε την Ελισάβετ (τη μητέρα του Ιωάννη του Προδρόμου). Παντρεύτηκε δε και η Τρίτη, η Άννα, στη γη της Γαλιλαίας, και γέννησε Μαρία τη Θεοτόκο, που σημαίνει ότι η Σαλώμη, η Ελισάβετ και η αγία Μαρία η Θεοτόκος, ήσαν κόρες τριών αδελφών και μεταξύ τους πρωτεξαδέλφες. Αυτή λοιπόν η Άννα, αφού γέννησε τη σωτηρία όλου του κόσμου, την Παναγία, και την απογαλάκτισε, την ανάθεσε στον Ναό, ως άμωμο δώρο στον παντοκράτορα Θεό, και έζησε το υπόλοιπο της ζωής της, μέχρις ότου εξεδήμησε εν ειρήνη προς τον Κύριο, με νηστείες και ευεργεσίες προς αυτούς που είχαν ανάγκη. Τελείται δε η αυτής Σύναξις εν τω Δευτέρω».
Αποτέλεσμα εικόνας για adormirea sfintei ana
 Όλη η ακολουθία της ημέρας, εσπερινού και όρθρου, υπέρλαμπρη και φωτοφόρος, είναι γεμάτη από ωραιότατα εγκώμια προς την Αγία Άννα, στα οποία καλείται να μετάσχει «εν κυμβάλοις ψαλμικοίς», κατά το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού, «πάσα η κτίσις». «Μετ’ εγκωμίων εκτελείται η ένδοξος μνήμη σου…Άννα θεόκλητε». 

Ο εγκωμιασμός όμως δεν είναι μόνον για την αγία Άννα. Μετέχει σ’ αυτόν και ο σύζυγός της, ο δίκαιος Ιωακείμ, γιατί αυτός είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο ήλιος, που ενώθηκε με τη σελήνη, την αγία Άννα, για να προέλθει η ακτίνα της Παρθενίας, η Παναγία Μαριάμ, η κόρη τους.
«Ήλιος ώσπερ τη σελήνη τη Άννη ενούμενος, ο κλεινός Ιωακείμ, της παρθενίας ακτίνα γεννά». «Ω, μακαρία δυάς, υμείς πάντων γεννητόρων υπερήρθητε…» 
Αποτέλεσμα εικόνας για adormirea sfintei ana
Μακάρια δυάδα, που ξεπεράσατε όλους τους γονείς. Αιτία βεβαίως για τον πλούτο των εγκωμίων είναι αυτό που ο καθένας κατανοεί: από τον Ιωακείμ και την Άννα, γεννήθηκε η Παναγία, η οποία έφερε στον κόσμο, μέσα στο βάθος του σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία αυτού, τον ίδιο τον Θεό εν σαρκί, τον Κύριο Ιησού Χριστό. 
«Δια της Παναγίας, της Θεότητος αυγή επέλαμψε». Με την Παναγία έλαμψε στον κόσμο το φως της Θεότητος. Και βεβαίως έτσι τιμώνται ο παππούς και η γιαγιά κατά σάρκα του Κυρίου μας. «Μνήμην τελούντες Δικαίων, των Προπατόρων Χριστού…».

 Η αιτιολόγηση αυτή της φωτοφόρου εορτής της Κοιμήσεως της αγίας Άννης δεν συνιστά μία απλή αναφορά της όλης εορτής. Αποτελεί το κέντρο, την αδιάκοπα ανακυκλούμενη έννοια, τόσο που θα έλεγε κανείς ότι όλη η ακολουθία δεν κάνει τίποτε άλλο, από το να προβάλλει τον ερχομό του Χριστού διά της Παναγίας Μητέρας Του, και αυτό να το παρουσιάζει με διαφορετικές λέξεις και πολλαπλά λογοτεχνικά σχήματα, με εικόνες και με προτυπώσεις ακόμη από την Παλαιά Διαθήκη. 
Σαν να έχουμε το πολυτιμότερο διαμάντι στον κόσμο, και να το προβάλλουμε με όλων των ειδών τα φώτα και τους χρωματισμούς. «Οι εξ ακάρπων λαγόνων, ράβδον αγίαν την Θεοτόκον βλαστήσαντες, εξ ης η σωτηρία τω κόσμω ανέτειλε, Χριστός ο Θεός». «Της μητρός του Δεσπότου και Ποιητού, μήτηρ γέγονας Άννα πανευκλεής…» 
 Έτσι η κοίμηση της αγίας Άννης, και μαζί με αυτήν του αγίου Ιωακείμ, λειτουργεί παραπεμπτικά και αναγωγικά: δι’ αυτών τιμάται και εγκωμιάζεται ο Κύριος Ιησούς Χριστός. «Μνήμην Δικαίων τελούντες, σε ανυμνούμεν, Χριστέ». Κι είναι φυσικό: αν ένας άνθρωπος έχει κάποια αξία είναι γιατί ο ίδιος ο Θεός τον έχει χαριτώσει και τον έχει υπερυψώσει. Κι αν αυτό ισχύει για όλους τους αγίους, πόσο μάλλον για τους κατά σάρκα προπάτορές Του, τον παππού Του και τη γιαγιά Του;
Σχετική εικόνα
 Η τιμή ασφαλώς για την αγία Άννα και τον άγιο Ιωακείμ δεν είναι μία εύνοια του Θεού χωρίς λόγο. Για να χαριτωθούν με αυτόν τον τρόπο – να γεννήσουν το καλύτερο άνθος της ανθρωπότητας, την Παναγία Θεοτόκο – συνήργησαν και οι ίδιοι, με την αγιασμένη ζωή τους, γεγονός που προβάλλει εξίσου πολλαπλώς η ακολουθία της ημέρας.
 «…Η νοητή χελιδών (η Αννα)…αμέμπτως εν σωφροσύνη βιωσαμένη καλώς». Με σωφροσύνη και με άμεμπτο τρόπο έζησε η αγία Άννα. 
«Τας νόμου εντολάς, θεαρέστως τηρούσα, μητέρας Ισραήλ, υπερήρας απάσας…αγιόλεκτε Άννα, προμήτορ Κυρίου». Τήρησες τις εντολές του νόμου του Θεού, με θεάρεστο τρόπο, αγιόλεκτε Άννα, και ξεπέρασες όλες τις μητέρες του Ισραήλ. Με την προϋπόθεση αυτή, να τηρεί δηλαδή πάντοτε το θέλημα του Θεού, αναδείχτηκε η Άννα σ’ αυτό το υψηλό σημείο, να γίνει Μητέρα της Μητέρας του Θεού, γι’ αυτό και οι ύμνοι στη συνέχεια δεν παύουν να μιλούν για το τελικό αποτέλεσμα: να μετατεθεί στους κόλπους του Θεού και να είναι συνόμιλος των αγγέλων.
Αποτέλεσμα εικόνας για adormirea sfintei ana
 Ο Χριστός «σε μεταθέμενος προς τα επουράνια, μετά δόξης, Άννα ένδοξε». «Σήμερον εκ της προσκαίρου μεταστάσα ζωής, εν τοις επουρανίοις μετά χαράς την πορείαν ποιουμένη αγάλλεται». Το ένδοξο τέλος της αγίας Άννης, τηρουμένων των αναλογιών, περιμένει βεβαίως και εμάς, εφόσον αγωνιζόμαστε στη ζωή αυτή να τηρούμε τις άγιες εντολές του Χριστού. Ο Θεός μας, μη ξεχνάμε, δεν είναι προσωπολήπτης.

Τα ασφαλίζει η προσευχή σου…

Αποτέλεσμα εικόνας για Join your hands and pray
Σε άκουσα αδερφέ μου να λες πως τα πάντα γλιστρούν τόσο γρήγορα μέσα από τα χέρια σου.

Ο χρόνος...
Οι καταστάσεις...
Οι ανθρώπινες σχέσεις...
Η δουλειά, η εργασία...
Τα όνειρά σου...
Οι σκέψεις...
Τα συναισθήματά σου...
Και τόσα άλλα...


Και σε νιώθω, γιατί το έχω νιώσει κι εγώ. Να μοιραστώ μαζί σου ένα μυστικό;
Τρεις κινήσεις... Βάλε αντικρυστά τις παλάμες σου. Τη μία πάνω στην άλλη. Τώρα πλέξε τα δάχτυλά σου. Σφίξε τα χέρια σου. Δεν μπορεί πλέον τίποτα να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σου.
Τα ασφαλίζει η προσευχή σου…

Ο Άγιος Drostan του Old Beer στο Αμπερντίν

Image may contain: one or more people
Ο Άγιος Drostan , η αλλιώς Drustan, ήταν ο ιδρυτής και ηγούμενος του μοναστηριού Old Deer στο Aberdeenshire. Τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στην εκκλησία στο New Aberdour και το αγιασμένο πηγάδι του βρίσκεται εκεί κοντά.

Ήταν ένας Σκοτσέζος ηγούμενος που άνθισε κατά το 600. Όλα όσα γνωρίζουμε για αυτόν τα βρίσκουμε στο "Breviarium Aberdonense" και στο "βιβλίο του Deer" ένα χειρόγραφο του 9ου αιώνα που τώρα βρίσκεται στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη του Cambridge, αλλά αυτές οι καταγραφές δεν συμφωνούν μεταξύ τους ολότελα. Φαίνεται ότι ανήκε στην βασιλική οικογένεια των Scoti, το όνομα του πατέρα του ήταν Cosgrach. Αφού έδειξε σημάδια αφοσίωσης στην πίστη, τον εμπιστεύτηκαν σε νεαρή ηλικία στον άγιο Columba, ο οποίος τον εκπαίδευσε και του έδωσε το μοναχικό σχήμα. Συνόδευσε αυτόν τον άγιο όταν επισκέφτηκε το Aberdour στο Buchan, γύρω στα 45 μίλια από το Aberdeen. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Saint Drostan of Old Deer and Aberdeen i
Ο Πίκτης(πίκτες=σκοτσέζικη φυλή) άρχοντας αυτής της χώρας τους έδωσε την περιοχή του Deir, το οποίο βρισκόταν 14 μίλια μακρύτερα στην ενδοχώρα, όπου ίδρυσαν ένα μοναστήρι, και όταν ο άγιος Columba επέστρεψε στην Αϊόνα άφησε τον άγιο Drostan εκεί σαν ηγούμενο της νέας εγκατάστασης. Μετά το θάνατο του ηγούμενου του Dalquhongale μερικά χρόνια μετά, ο άγιος Drostan επιλέχτηκε να τον αντικαταστήσει. 
Έπειτα, νιώθοντας μία κλήση για μεγαλύτερη απομόνωση, αποσύρθηκε από την ηγουμενία, πήγε ποιο βόρεια, και έγινε ερημίτης στο Glenesk. Εκεί, η αγιότητα του τράβηξε τους φτωχούς και τους αναγκεμένους και έκανε πολλά θαύματα, μεταξύ αυτών, επανέφερε την όραση σε έναν ιερέα ονόματι Symon. Μετά το θάνατο του τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο Arberdour και τα διατήρησαν με τιμές. 
Old Deer Old Kirk on the Right, with Deer Parish Church Beyond It
Το μοναστήρι του Old Deer, το οποίο είχε πέσει σε παρακμή, ανακαινίστηκε για τους Σιστερσιανούς (ρωμαιοκαθολικοί) μοναχούς το 1213 και έτσι συνέχισε μέχρι την Μεταρρύθμιση.
Η μνήμη του τιμάται στις 11/24 Ιουλίου

Καμιά προσευχή σου δεν πάει χαμένη.


Καμιά προσευχή σου δεν πάει χαμένη. 
Και κανένα δάκρυ δεν φτάνει ποτέ στο έδαφος...

Το μαζεύει ο άγγελός σου με πολύ δέος
και το πηγαίνει κατευθείαν στο θρόνο του Θεού.

Και Εκείνος αποκλείεται να μην σε ακούσει.
Επειδή η προσευχή που κάνουμε για τους άλλους έχει πολύ πιο μεγάλη δύναμη
από την προσευχή που κάνουμε για τον εαυτό μας.

Έτσι, μπορείς και μπορώ,αδερφή και αδερφέ,να κάνουμε και εμείς
από το δωμάτιό μας μια μικρή προσφορά.

Το μόνο που χρειάζεται κάθε φορά είναι το να θυμόμαστε.
Να θυμόμαστε...Και να ευχόμαστε...

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Πατέρας προσκυνά το μνήμα του Ήρωα γιού του...

Image may contain: people sitting

Ο Πατέρας του ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ ΛΙΓΔΗ Χρήστου προσκυνά το ΜΝΗΜΕΙΟ που αναγράφει το όνομα του ΗΡΩΑ ΥΙΟΥ του...

Πως να ξεχάσεις;

Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς Ιντερνετ

 ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ
Σχετική εικόνα
Μ​​ε μια άσχετη αφορμή, πριν από λίγες ημέρες, θυμήθηκα τις εποχές που δουλεύαμε χωρίς τη βοήθεια του Google, όταν το Ιντερνετ ήταν ακόμα στα σπάργανα, άγνωστο, δυσπρόσιτο. Δεν είναι και τόσο παλιά, αλλά είναι σχεδόν αδύνατον να θυμηθούμε σήμερα πώς καταφέρναμε να βρούμε μια οποιαδήποτε πληροφορία εκείνες τις εποχές, πώς περνούσαμε τις «νεκρές» ώρες στο γραφείο –και τη ζωή– τι αφορμή είχαν οι συζητήσεις μας, τι χρησιμότητα είχε ο δείκτης του χεριού αν όχι για σκρολ ντάουν, πώς ήταν η αίσθηση να μη σου λύνονται όλες οι απορίες μεμιάς. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να θυμηθούμε με ποια πράγματα θυμώναμε, αν όχι για κάτι-που-είπε-κάποιος-στο-Ιντερνετ.
Ειδικά σε αυτό το τελευταίο, η σύγκριση με το σήμερα, όπου η σύνδεση με τον λογαριασμό στα σόσιαλ μίντια γίνεται πριν από τον πρώτο καφέ της ημέρας, είναι σοκαριστική. Εχουμε πια συνηθίσει η καθημερινότητα, αλλά και η ψυχολογία, το πρόσημο της ημέρας, να διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό από πράγματα που συμβαίνουν στις ονλάιν συναναστροφές. Από το αναπάντεχα ρατσιστικό ποστ ενός κατά τ’ άλλα συμπαθή «φίλου». Από τους σωρούς της γκρίνιας. Από το ψεκασμένο κείμενο που θα αναρτήσει ένας παλιός σου καθηγητής – ή, ακόμα χειρότερα, μια παλιά σου ψυχοθεραπεύτρια (συμβαίνει). Από τον διάχυτο αυταρχισμό, τις ψεύτικες ειδήσεις, τη διαρκή πολεμική, το όλοι εναντίον όλων. Να κάποια αντισώματα που δεν είχε χρειαστεί να αναπτύξει ο οργανισμός, εκεί πίσω στο 1997.
Με αφορμή κάποια από τα τελευταία δημόσια ντιμπέιτ (Σαββόπουλος ή όχι Σαββόπουλος; Αθώα ή ένοχη Ηριάννα; Πολάκης, yay or nay;), δύο διαφορετικοί άνθρωποι της γενιάς μου, της γενιάς δηλαδή που χρησιμοποιεί το Ιντερνετ με λύσσα και που με βία θυμάται το «πριν», διατύπωσαν την άποψη ότι τα σόσιαλ μίντια μας έχουν καταστρέψει και ότι «αν έκλειναν αύριο θα κερδίζαμε χρόνο για πιο ουσιαστικά πράγματα, ιδιωτικότητα, ηρεμία». Μας έχουν κάνει πιο επικριτικούς, πιο κομπλεξικούς, πιο ξερόλες, μας έχουν κάνει χειρότερους, υποστήριζαν με πάθος (στο Ιντερνετ). Προσπαθώ να σκεφτώ: Μια τέτοια μέρα, πριν από 20 χρόνια, όταν τα κοινωνικά δίκτυα δεν υπήρχαν ούτε ως σκέψη, η ζωή έξω θα οργίαζε κανονικά. Η πλατεία Ομονοίας λογικά θα έβραζε, η πόλη θα άδειαζε σιγά σιγά, πάλι θα ψάχναμε το ιδανικό μαγιό, έστω χειρωνακτικά στα μαγαζιά και όχι ονλάιν, κάποιος θα ήταν καλός άνθρωπος και κάποιος κακός, κάποιος θα εκμεταλλευόταν τον συνάνθρωπό του, άλλος θα τον ευεργετούσε, κάποιος θα ανησυχούσε για το πώς θα βγει ο μήνας, κάποιος θα ορμούσε στο ταψί με τα γεμιστά χωρίς να το απαθανατίσει προηγουμένως. Φιλίες θα χαλούσαν και έρωτες θα γεννιόνταν «κανονικά». Είμαστε πάνω-κάτω πάντα οι ίδιοι. Απλώς, μάλλον έχουμε μεγάλη ανάγκη για διακοπές. Από τα σχόλια.

Παναγία Γλυκοφιλούσα 13ος αιώνας

Image may contain: 1 person
Παναγία Γλυκοφιλούσα 13ος αιώνας . Ανώγυρα Ναός Αρχαγγέλου Μιχαήλ Κύπρος