ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Μπροστά στην ώρα του θανάτου...

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πρόσφατα ρώτησα έναν υγιή ηλικιωμένο, τι θα ήθελε περισσότερο σ’ αυτό τον κόσμο από το Θεό. Βάζοντας το χέρι στο στήθος, μου απάντησε:
-Το θάνατο και μόνο το θάνατο!
-Και πιστεύεις στη ζωή μετά το θάνατο;
-Ακριβώς επειδή το πιστεύω, επιθυμώ όσο πιο σύντομα το θάνατο, είπε ο γέρων.

 Οι άπιστοι τρέμουν το θάνατο, επειδή ισχυρίζονται ότι ο θάνατος είναι η πλήρης εξαφάνιση της ζωής. Πολλοί πιστοί πάλι, φοβούνται το θάνατο επειδή νομίζουν ότι δεν έχουν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις τους στον κόσμο αυτό, δεν έβαλαν τα παιδιά τους σε μια σειρά, ή δεν αποτελείωσαν αυτό που έχουν ξεκινήσει.
Ακόμη και κάποιοι άγιοι άνθρωποι, φοβήθηκαν κατά την ώρα του θανάτου. Όταν οι Άγγελοι κατέβηκαν για να παραλάβουν τον Όσιο Σισώη, εκείνος ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν να τον αφήσουν λίγο ακόμη σ’ αυτή τη ζωή για να μετανοήσει και να προετοιμαστεί για την άλλη ζωή.

  Οι Άγιοι λοιπόν, δεν φοβόταν το θάνατο αλλά την κρίση του Θεού μετά το θάνατο.
 Δίχως την πίστη στην άλλη, την ουράνια ζωή, ο φόβος γίνεται σκοινί γύρω από το λαιμό με το οποίο ο θάνατος έλκει τους καταδίκους στο λαρύγγι του. Η ζωή για τον άπιστο, δεν είναι άλλο από τον άνεμο του θανάτου, άνεμο που φυσά και καταρρίπτει την πεθαμένη του στάχτη και την απονεκρώνει. Αν ο άπιστος σκεφτόταν λογικά μέχρι τέλους, θα έπρεπε να ομολογήσει ότι ζωή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Γι’ αυτόν ο θάνατος είναι η μόνη του πίστη, η μόνη αιώνια δύναμη! Ο Θάνατος είναι ο μοναδικός Θεός.

 Για μας πάλι, τους χριστιανούς, ο θάνατος είναι η λήξη ενός σχολείου, το σήμα της απολύσεως μιας στρατιωτικής θητείας, η γέφυρα για την επιστροφή στην πατρίδα. Ουσιαστικά, ο θάνατος καθαυτός, είναι γι’ αυτούς που πιστεύουν στο Χριστό ένα τίποτα. 
Εκείνος είπε στη Μάρθα: «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται…» (Ιω.11, 25-26). Ποιον θα πιστέψουμε αν όχι το Χριστό; Στους ανθρώπους δεν μπορείς να πιστέψεις ούτε και όταν σου λένε το όνομά τους, πολύ λιγότερο όταν λένε: θα σε πληρώσω αύριο και ακόμα πιο λίγο όταν μιλούν για πράγματα βαθιά και υψηλά.

Εκτός από τον Υιό του Θεού, κανείς δε γνωρίζει τίποτα, ούτε για το θάνατο, ούτε και για εκείνο που μας περιμένει μετά το θάνατο. Εκείνος τα γνώριζε και μας τα φανέρωσε και τα έδειξε. «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Ά Κορ. 15,54), κατά το λόγο του Αποστόλου. Τι έχουμε λοιπόν να φοβηθούμε απ’ αυτό που κατεπόθη από την ανάσταση του Χριστού; Δεν προσκολλάται ο φόβος του θανάτου πάνω σ’ εκείνους που είναι προσκολλημένοι στο Χριστό, τον Νικητή του θανάτου και Δωρεοδότη.
Όμως, παραμένει ένας φόβος συνειδητός και δικαιολογημένος. Είναι ο φόβος που ένοιωθαν ακόμα και οι ψυχές των Αγίων μπροστά στο θάνατο. Αυτό δεν είναι φόβος του θανάτου αλλά της μη προετοιμασίας για την αθάνατη ζωή, είναι φόβος εξαιτίας της ακαθαρσίας της ψυχής. Επειδή οι ακάθαρτοι δεν θα δουν το Θεό και την αληθινή ζωή στην Βασιλεία των Ουρανών.

Από το βιβλίο:"Εμπνευσμένα κείμενα Ορθοδόξου Πνευματικότητος" - Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Το θέλημα και το σχέδιο του Θεού ας ζητάμε να γίνεται στις ζωές μας


Γνώρισα μια γιαγιά σοφή που μου είπε:
"Γιε μου, όταν ήμουν ακόμα νέα, ζητούσα επίμονα κάτι απ'τον Θεό. Το ζητούσα για δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Ναι, δώδεκα! Όμως, Εκείνος ήξερε ότι δεν ήταν για το καλό μου.
Έτσι, δεν μου το'δωσε! Και μετά από δώδεκα χρόνια κατάλαβα το γιατί".
Το διανοείσαι;
Πέρασαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να το αντιληφθεί... Δώδεκα χρόνια καθημερινής, έμπονης, καρδιακής προσευχής... Μοιάζει απίστευτο!
Και συνέχισε η γιαγιά λέγοντας:
"Το θέλημα και το σχέδιο του Θεού ας ζητάμε να γίνεται στις ζωές μας.
Εγώ πλέον δε ζητάω.Μονάχα Τον παρακαλώ να γίνεται το θέλημά Του και να μου δίνει τη δύναμη να το αντέχω.Αυτός είναι ο πιο ασφαλής δρόμος, γιε μου''.

Γιατί το ξέρω, το ξέρω ότι μ'αγαπάει..."

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Γιατί προσευχόμαστε στραμμένοι προς ανατολάς;

 Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

Α. Ἐπειδὴ ἔχουμε διπλὴ φύση, προσφέρουμε διπλὴ προσκύνηση

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (1) μᾶς διδάσκει, ὅτι δὲν προσκυνοῦμε πρὸς ἀνατολὰς ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ φύσις μας εἶναι σύνθετος, δηλαδὴ ὁρατὴ καὶ ἀόρατος, νοητὴ καὶ αἰσθητή, προσφέρουμε στὸν Δημιουργὸ διπλὴ καὶ τὴν προσκύνησι: ἡ ψυχὴ εἶναι στραμμένη νοερὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα τὸ σῶμα προσκυνεῖ πρὸς ἀνατολάς.Αὐτὸς ὁ διπλὸς τρόπος, νοητὸς καὶ αἰσθητός, τῆς ἀναφορᾶς μας πρὸς τὸν Κύριο φαίνεται καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις: ψάλλουμε μὲ τὸν νοῦ μας, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ τὰ σωματικὰ χείλη μας· βαπτιζόμεθα καὶ στὸ ὕδωρ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ ἐνούμεθα μὲ τὸν Κύριό μας μὲ δύο τρόπους: μετέχοντες στὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ στὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Β. Ὁ Χριστὸς μας ὀνομάζεται «Ἀνατολὴ»

Ὁ Κύριός μας καὶ Θεὸς μας εἶναι τὸ νοητὸ Φῶς: «ὁ Θεὸς φῶς ἐστιν» (2)· ἐπίσης εἶναι ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» (3)· εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου» (4), τὸ «μέγα φῶς» (5) καὶ ἡ «Ἀνατολὴ» (6), ἡ ὁποία «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους» (6) καὶ μὲ τὴν Χάρι καὶ τὴν Ἀλήθειά Του ἐφώτισε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἦσαν καθήμενοι «ἐν σκότει» ἀγνωσίας, «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου» (5) τῆς ἁμαρτίας.
Ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν πρέπει νὰ ἀφιερώνουμε στὸν Χριστό μας τὴν ἀνατολὴ γιὰ τὴν προσκύνησι, διότι τὸ κάθε τί ὡραῖο πρέπει νὰ τὸ ἀποδίδουμε στὸν Θεό, ἀπὸ τὸν Ὁποῖο προέρχεται κάθε ἀγαθό.
Καὶ ὁ θεῖος Δαβὶδ λέγει: «Αἱ Βασιλεῖαι τῆς γῆς, ἄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ Κυρίῳ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ κατὰ ἀνατολάς» (7), διότι ὁ Κύριος ἄρχισε τὰ ἔργα Του ἀπὸ δυσμῶν ἡλίου καὶ τελειώνει αὐτὰ «κατὰ ἀνατολάς», στὴν πηγὴν τοῦ φωτός· ἐπίσης ἡ Ἁγία Γραφὴ λέγει: «ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολάς, ἔνθα τὸν ἄνθρωπον, ὅν ἐπλασεν, ἔθετο» (8) καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος παρέβη τὴν ἐντολή, ἐξωρίσθη «ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς» (9), δηλαδὴ στὰ δυτικά.

Γ. Ἀναζητοῦμε τὴν ἀρχαία Πατρίδα μας πρὸς ἀνατολάς

Προσκυνοῦμε λοιπὸν τὸν Θεό, ἀναζητώντας τὴν ἀρχαία Πατρίδα μας καὶ ἀτενίζοντας

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας.


Άγ.Πορφύριος
Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα. Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα σ' αυτά.
Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεσθε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.

Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες, για να μην παίρνει είδηση το αντίθετο πνεύμα (δηλ. ο διάβολος) και σας βουτάει και σας καθηλώνει και σας βάζει στη στενοχώρια. Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια ν' απαλλαγείτε από αυτές. Ν' αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος.
Μη λέτε: «Τώρα θα σφιχτώ, θα κάνω προσευχή ν' αποκτήσω αγάπη, να γίνω καλός κ.λπ.». Δεν είναι καλό να σφίγγεσαι και να πλήττεις, για να γίνεις καλός. Έτσι θ' αντιδράσετε χειρότερα.

Όλα να γίνονται με απαλό τρόπο, αβίαστα και ελεύθερα. Ούτε να λέτε: «Θεέ μου, απάλλαξέ με απ' αυτό», παραδείγματος χάριν, τον θυμό, την λύπη. Δεν είναι καλό να προσευχόμαστε ή και να σκεπτόμαστε το συγκεκριμένο πάθος. κάτι γίνεται στην ψυχή μας και μπλεκόμαστε ακόμη περισσότερο. Ρίξου με ορμή, για να νικήσεις το πάθος και θα δεις τότε πως θα σ' αγκαλιάσει, θα σε σφίξει και δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτα.

Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας απ' τα μπερδέματα και τα πάθη.


Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Αυτό θα πει να 'ναι Άγιος κανείς: ν' απολαμβάνει χωρίς σταματημό, αιώνια, το φως του Θεού

Χορός Μαρτύρων, Μυστράς, Οδηγήτρια, 14ος αι.

 Όταν βλέπουμε τους Αγίους στους τοίχους και τις εικόνες, γύρω απ' το κεφάλι τους έχουνε αυτό που λέμε “φωτοστέφανο”, ένα φως δηλαδή που σημειώνεται και ξεχωριστούς τους κάνει: το φωτοστέφανο είναι η ένδειξη ότι το πρόσωπο που εικονίζεται είναι ένας Άγιος ή μια Αγία, ότι δεν ανήκει πια στον κόσμο τούτο από τον οποίον προήλθε κι ότι στον Χριστό ανήκει. 

Τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στις εικόνες οι Άγιοι στέφονταν από ένα χέρι, το χέρι του Θεού, που εμφανίζονταν στον ουρανό. Όσο περνούσε όμως ο καιρός και τα πάντα μες την Εκκλησία μεταμορφώνονταν σ' ένα ανοιχτό βιβλίο για τους ανθρώπους, ώστε να διδάσκονται και να μαθαίνουν την πίστη, οι Άγιοι εμφανίζονται με φωτοστέφανο, ακτινοβολώντας ένα φως το οποίο δεν είναι δικό τους. 

 Στη Δοξολογία λέμε προς τον Θεό: Ὅτι παρά σοί πηγή ζωῆς, ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς, που θα πει ότι Εσύ είσαι η πηγή της ζωής και στο φως Σου βλέπουμε το αληθινό φως.
Το φως απ' το φωτοστέφανο των Αγίων δεν είναι δικό τους. Το φως τους είναι το φως του Θεού που λάμπει στα Πρόσωπά τους. Αυτό θα πει να 'ναι Άγιος κανείς: ν' απολαμβάνει χωρίς σταματημό, αιώνια, το φως του Θεού. Το φως δε μπορεί να κρυφτεί ανεξάρτητα αν εμείς οι άνθρωποι δεν το αντέχουμε γιατί φανερώνει τις δικές μας ατέλειες. Καλόν αγώνα για το φωτοστέφανο ο καθένας μας ας έχει.


Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Από τις ανέπαφες συναλλαγές στις ανέπαφες καρδιές ...

Νικόλαος Ταμπουρέας 
Εκπαιδευτικός, παιδαγωγικός σύμβουλος

Αποτέλεσμα εικόνας για ανέπαφες καρδιές
"Να το περάσω ανέπαφα;" ρώτησε η εργαζόμενη στο κατάστημα. Είναι εκεί που το μυαλό κάνει πίσω στις συλλογικές μνήμες των προγόνων.Εκεί,στη Σπιναλόγκα των λεπρών, που δεν τους ακουμπούσε κανείς.

Κάθε μια εβδομάδα ένας άνθρωπος, ο κυρ- Άγγελος, γυρνούσε τις κατοικίες των λεπρών και στο τσίγκινο τενεκεδάκι που υπήρχε μπροστά στα σπίτια τους, τους έριχνε λίγα νομίσματα από τους ελάχιστους εράνους που γίνονταν για τους απόκληρους της ζωής.

"Ανέπαφα,ε;"πρωτορώτησε μόλις μπήκε στη βάρκα για να λάβει τη διαβεβαίωση ότι μόνο ο ήχος του κέρματος θα ακουγόταν και ο λεπρός δε θα έπαιρνε τα χρήματα στο χέρι...
Πώς καταλήξαμε έτσι;
Από τις ανέπαφες συναλλαγές στις ανέπαφες καρδιές που ζητούν λίγη πραγματική αγάπη και επαφή στον αιώνα των πολλών υποσχέσεων και των ματωμένων ελπίδων. Θόλωσαν και οι σκιές μας ακόμα αλλά που να το πεις και ποιο ανίδρωτο αυτί να το ακούσει. Τα συναισθήματα δεν εκφράζονται, δεν μπορούν να εκφραστούν, αφού δε βιώνονται πρώτα μυστικά στο χώρο της καρδιάς.
Φουσκώνει ο εγωισμός, βλέπεις, και τα απλά τα κάνει δυσβάστακτα. Ας είναι... Η κοπέλα ακόμα κοιτούσε απορρημένη με το βλέμμα μιας υπομονετικής συγκατάβασης της στιγμής. Το ταξίδι της ψυχής, τελικά, δε γνωρίζει στιγμές και χρόνο.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς

Αποτέλεσμα εικόνας για maica domnului
 ''Τά μάτια μεγάλα καί σκεπτόμενα. Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς· ἡ λύπη λόγω τῶν ἀθλιοτήτων τοῦ κόσμου καί τό χαμόγελο λόγω τῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό Παρηγορητή. 
Ὅμως καί ἡ λύπη καί τό χαμόγελο συγκρατημένα κι ὅλα ὑποταγμένα στό πνεῦμα. Τοῦτο εἶναι τό πρόσωπο τῆς νικήτριας, ἡ ὁποία ἔζησε ὅλες τίς πίκρες τοῦ πόνου καί τοῦ καημοῦ, ὥστε μπορεῖ νά βοηθήσει ἐκείνους πού παλεύουν μέ τόν πόνο καί μέ τόν καημό.''
 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

“Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω” σελ, 157

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Ὁ Στάρετς Βασίλειος της σκήτεως Ποϊάνα Μάρουλουϊ, μέσα ἀπό τά μάτια τοῦ Ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ.

Ὁ στάρετς [1] Βασίλειος (Vasile de la Poiana Mărului) ἢ Βασίλειος ὁ Καρπάθιος , ὑπῆρξε μία ἀπό τίς διαπρεπέστερες ἀσκητικές φυσιογνωμίες τοῦ 18ου αἰώνα.
Αποτέλεσμα εικόνας για Vasile de la Poiana Mărului
 Σύμφωνα μέ τόν Ρουμάνο ἀρχιμανδρίτη Ἰωαννίκιο Μπαλάν [2], γεννήθηκε τό ἔτος 1692 στήν Πολτάβα  τῆς Οὐκρανίας (Μικρᾶς Ρωσίας). Τήν ἐποχή πού ὁ ἐπιφανέστερος μαθητής του, ὁ Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ [3] μόναζε στίς Βλαχικές σκῆτες (1743-1746), τελοῦσε ἡγούμενος τῆς σκήτης Ποϊάνα Μάρουλουϊ (ρουμ. Poiana Mărului) τῆς Βλαχίας καί πνευματικός ὁδηγός καί "κοινός διδάσκαλος" ἕνδεκα πέριξ αὐτῆς σκήτεων, στά ρουμανικά ὄρη Μπουζάου (ρουμ. Buzău).
Νέος ἐκάρη μοναχός στήν σκήτη Νταλχαούτσι,τό ἔτος 1705 ἢ 1706, σέ ἡλικία περίπου δεκατεσσάρων (14) ἐτῶν, καί ἐπιδόθηκε σέ μεγάλους ἀσκητικούς ἀγῶνες. Χειροτονήθηκε ἱερεύς καί ἀνέλαβε ἡγούμενος τῆς σκήτεως τό ἔτος 1715 σέ ἡλικία εἴκοσι τριῶν (23) ἐτῶν.
 Σταδιακά συνάχθηκαν πλησίον του πλέον τῶν τεσσαράκοντα (40) μοναχῶν, τούς ὁποίους καθοδηγοῦσε μέ κεντρικούς ἄξονες τήν ὑπακοή, τήν ταπείνωση, τήν σιωπή καί τήν "εὐχή" τοῦ Ἰησοῦ. Ἔδινε βάση στήν τήρηση τοῦ νοῦ καί τῆς καρδίας καί τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν. Ἐπίσης ἐπέμενε στήν ἀνάγνωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλά καί τῶν ἁγίων Πατέρων, τῶν αὐθεντικῶν ἑρμηνευτῶν της. Στήν σκήτη τηροῦσαν τήν μονοφαγία καί τήν ἀποχή ἀπό τό κρέας, γιά τό ὁποῖο ὁ στάρετς ἔγραψε καί εἰδική πραγματεία, καθότι φαίνεται ὅτι τήν ἐποχή του πολλοί μοναχοί κρεοφαγοῦσαν. Προέτρεπε τούς μαθητές του, μετά ἀπό κατάλληλη προετοιμασία, στήν μετάληψη τῆς θείας Κοινωνίας μία φορά τήν ἑβδομάδα. Ἡγουμένευσε τῆς σκήτεως Νταλχαούτσι περί τά εἲκοσι (20) ἔτη. 
Ἀνάμεσα στά ἔτη 1730-1733 ὁ στάρετς μεταβαίνει στήν σκήτη Ποϊάνα Μάρουλουϊ μέ δώδεκα (12) μαθητές του, κατά τόν τύπο τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ εὐλογημένος Γέροντας Βασίλειος παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Κύριο στίς 25 Ἀπριλίου τοῦ 1767, σέ ἡλικία 75 ἐτῶν, στήν σκήτη Ποϊάνα Μάρουλουϊ. Τό Πατριαρχεῖο Ρουμανίας τόν κατέταξε στό ἁγιολόγιό του τό ἔτος 2003. Ἡ μνήμη του τελεῖται στίς 25 Ἀπριλίου.
Αποτέλεσμα εικόνας για Vasile de la Poiana Mărului
Μέ βάση τίς σποραδικές πληροφορίες πού μᾶς δίνει ὁ ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ στήν αὐτοβιογραφία του, πληροφορούμαστε ὅτι ὁ στάρετς Βασίλειος μαζί μέ ὁμόψυχους ἀδελφούς ἀσκήτευαν στά ὅρια τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας μέχρι τήν ἐποχή πού ἀπαγορεύθηκε ἀπό τόν Μέγα Πέτρο νά ζοῦν οἱ μοναχοί στίς ἐρήμους. Τότε μαζί μέ τούς «ὑπόλοιπους ζηλωτές ἦλθαν στή χώρα τῆς Οὐγγροβλαχίας καί ἐγκαταστάθηκαν σέ μιά σκήτη πού λεγόταν Βάλεα Στιόπουλουϊ». Συνασκητές τοῦ στάρετς Βασιλείου, τούς ὁποίους μνημονεύει ὁ Ὅσιος, εἶναι οἱ ἑξῆς: Μιχαήλ[4], τῆς σκήτεως Νταλχαούτσι, Στέφανος [5] τῆς σκήτεως Βάλεα Στιόπουλουϊ, Ἰωάννης Κμήτα [6], τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου.
Ὁ ὅσιος Παΐσιος δέν κατάφερε νά ζήση στήν ὑπακοή τοῦ στάρετς Βασιλείου, ὅσο μόναζε στίς σκῆτες τῆς Βλαχίας, τά ἔτη 1743-1746. Δέχθηκε ὅμως ἀργότερα, τό ἔτος 1750, τήν ἐπίσκεψη τοῦ Βασιλείου, ἐνόσω αὐτός ἀσκοῦνταν στήν Καψάλα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἐκεῖ ἐκάρη μεγαλόσχημος ἀπό τά χέρια τοῦ στάρετς. 
Σχετική εικόνα
 Ὁ ὅσιος Παΐσιος περιγράφει τήν πρώτη του συνάντηση μέ τόν Γέροντα Βασίλειο, στήν σκήτη Τραϊστένι),ὡς ἑξῆς: «Ὕστερα ἀπό λίγο καιρό ἦρθε ἐκεῖ νά ἐπισκεφθῆ τήν ἀδελφότητα ὁ μακαρίας μνήμης κοινός ὅλων διδάσκαλος καί ὁδηγός, ὁ πανοσιολογιότατος καί ἅγιος μεγαλόσχημος στάρετς Βασίλειος. (...) Ὁ θεοσεβής αὐτός ἄνδρας ὑπερεῖχε ἀπό ὅλους τούς ἄλλους στήν κατανόηση τῶν θείων Γραφῶν, τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων, τήν πνευματική διάκριση, τήν τέλεια γνώση τῶν ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ὀρθή ἑρμηνεία τους κατά τόν Ζωναρᾶ, τόν Θεόδωρο Βαλσαμῶνα καί τίς λοιπές ἑρμηνεῖες. Ἡ φήμη γιά τήν διδασκαλία του καί τίς θεάρεστες ὁδηγίες του γιά τόν δρόμο τῆς σωτηρίας εἶχε διαδοθῆ παντοῦ. Ἐγώ ὅταν τόν εἶδα, δόξασα τόν Θεό ἀπό ὅλη μου τήν ψυχή, πού ἀξίωσε ἐμένα τόν ἀνάξιο νά ἀντικρύσω τέτοιον ἄνδρα, τόν ὁποῖο μέ ἀπερίγραπτη χαρά ὑποδέχθηκε ὁ προϊστάμενος μέ ὁλόκληρη τήν ἀδελφότητα, μ’ αὐτούς δέ καί

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Ο πραγματικός και ο «κατά φαντασίαν» Χριστιανός

π. Βενέδικτου Νεοσκητιώτη

Αυταπάτη - Ορισμός: Νά πιστεύεις λάθος πράγματα γιά τόν εαυτό σου καί συνήθως κολακευτικά.
Παράδειγμα: “Έπρεπε νά τήν δώση σέ μένα τήν θέση! Εργάζομαι περισσότερο από όλους,είμαι ο πιό έξυπνος καί οι ηγετικές μου ικανότητες είναι παραπάνω από προφανείς”.
Η ίδια η αυταπάτη καί η άγνοια είναι από μόνα τους τό μεγάλο μείον στή ζωή, άν όχι η καταστροφή της.

Καί στήν εκκλησία βλέπουμε ότι η ηθική αυταπάτη αιχμαλώτισε πολλούς από τούς χριστιανούς. Έτσι άλλοι ενώ κυλίονται στήν αμαρτία καί στήν διαφθορά θεωρούν τούς εαυτούς των ηθικούς καί τέλειους.

Άλλοι πάλι, έχοντας κατορθώσει μερικές αρετές νομίζουν, ότι έφθασαν στήν τελειότητα λέγοντας ο καθένας από αυτούς αυτό πού είπε εκείνος ο νεανίσκος τού Ευαγγελίου· «Ταύτα πάντα εφυλαξάμην εκ νεότητος. Τί έτι υστερώ;». Μέ τόν λογισμό αυτό εξαπατούν τόν εαυτό τους καί κοιμούνται μαζί μέ τήν αμαρτία καί μέσα στήν αμαρτία.


Ο «κατά φαντασίαν» Χριστιανός:

1. Δέχεται αμέσως τίς επιδράσεις τής κοσμικής ζωής.
2. Ο προσανατολισμός του είναι κυρίως εξωστρεφής.
3. Η πνευματική του ζωή μειώνεται από τίς εξωτερικές επιδράσεις
4. Είναι πιστός στό βαθμό πού εκείνος φαντάζεται.
5. Στήν εκκλησιαστική του ζωή κυριαρχεί ο σεβασμός τών εκκλησιαστικών τύπων. Η ουσία τών τύπων τόν αφήνει αδιάφορο.
6. Τό αγωνιστικό του ενδιαφέρον γιά τή ζωή τής πίστεως καί τού αγιασμού περιορίζεται στά όρια πού προσδιορίζει η αρχή τής ανώδυνης πνευματικής ζωής, η οποία δεσπόζει σταθερά στό πνεύμα του.
7. Προσέρχεται στά μυστήρια τής Εξομολογήσεως καί τής θείας Ευχαριστίας, επειδή παραδέχεται ότι «κάνουν καλό».
8. Πιστεύει στό Θεό, όταν η ζωή του είναι χωρίς θλίψεις καί δοκιμασίες.
9. Τίς παρεκκλίσεις του από τήν ευαγγελική αλήθεια τίς δικαιολογεί μέ τό επιχείρημα τού δικαιώματος νά αυτοπροσδιορίζεται.
10. Ο κατά φαντασία χριστιανός κυριαρχείται από αισθήματα ανασφάλειας.
11. Φοβάται τόν θάνατο καί υπάρχει μέσα του η αγωνία γιά τό άγνωστο τέλος τής υπάρξεώς του.

Ο πραγματικός Χριστιανός:

1. Η πνευματική του αυτοσυνειδησία είναι ευαγγελική καί αγιοπνευματική. Τόν ενδιαφέρει η ουσία τών εκκλησιαστικών τύπων.
2. Βασικός πνευματικός στόχος είναι ο αδιάλειπτος διάλογός του μέ τόν έσω άνθρωπο τής αμαρτίας. Επιδιώκει τήν νέκρωση τής αμαρτίας.
3. Στοχεύει παράλληλα στήν εν Χριστώ τελείωση μέ τήν χάρη τού Θεού.
4. Πυξίδα τής ευαγγελικής του ζωής είναι η πιστή εμμονή του στό θέλημα του Θεού.
5. Ολόκληρη την ζωή του τήν βιώνει προσευχητικά, κατά τό «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».
6. Είναι άνθρωπος τής νήψεως καί τής εγρηγόρσεως.
7. Βαδίζει θεληματικά τήν στενή καί τεθλιμμένη οδό τών θλίψεων καί ποικίλων δοκιμασιών,
8. Ζεί στό πνευματικό κλίμα τής Βασιλείας τών Ουρανών.
9. Τήν γνώση τού εαυτού του τήν εμπιστεύεται στόν φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Θέλει νά σκέπτεται το «δέν είμαι τίποτα, δέν γνωρίζω τίποτα καλό στόν εαυτό μου».
10. Αποκρούει κάθε εσωτερικό λογισμό γιά κατάκτηση κάποιας αρετής ή αγιότητας.
11. Φροντίζει νά αγαπά τόν πλησίον του καί να ειρηνεύει, κατά τό δυνατόν, μέ αυτόν, αλλά καί νά αναγνωρίζη τόν εαυτό του κατώτερο ενώπιον όλων τών ανθρώπων.
12. Η μνήμη τού θανάτου είναι ο καθημερινός του άρτος, πού τόν στηρίζει στόν δύσκολο δρόμο τής στενής καί τεθλιμμένης οδού.

Αυτά είναι τά γνωρίσματα τής αυταπάτης καί μή καί τού κατά φαντασίαν καί αληθούς Χριστιανού.

http://isagiastriados.com

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Ἐὰν χάσεις τὴν ἀγάπη, θὰ ἔχεις χάσει πολλά, ὅμως ἐὰν χάσεις καὶ τὴν πίστη, τὰ ἔχασες ὅλα !

Image may contain: outdoor

Ξαγρύπνα ἀσταμάτητα, γιὰ νὰ κρατᾶς τὴν πίστη, καὶ ξαγρύπνα ἀσταμάτητα ὥστε ὁ σπόρος τῆς ἀγάπης, τὸν ὁποῖο ἡ πίστη φέρνει μέσα της, νὰ αὐξηθεῖ καὶ νὰ σοὺ φέρει χαρά. Ἐφόσον μόνη της ἡ πίστη χωρὶς τὴν ἀγάπη, θὰ παρέμενε κρύα καὶ ἄχαρη. Ὅμως καὶ ὅταν μέσα σου κρυώσει ἡ ἀγάπη, καὶ δὲν αὐξηθεῖ καὶ δὲν φέρει καρπὸ χαρᾶς, κράτα τὴν πίστη καὶ περίμενε. Κράτα τὴν πίστη μὲ κάθε κόστος. Καὶ περίμενε, ἀκόμα καὶ χρόνια, μέχρι ἡ ἀγάπη νὰ φυτρώσει ἀπὸ τὴν πίστη. Ἐὰν χάσεις τὴν ἀγάπη, θὰ ἔχεις χάσει πολλά, ὅμως ἐὰν χάσεις καὶ τὴν πίστη, τὰ ἔχασες ὅλα. Ἐὰν χάσεις τὴν ἀγάπη, θὰ χάσεις τὸν καρπὸ ἀπὸ τὸ δένδρο, ὅμως ἐὰν χάσεις τὴν πίστη, θὰ ἔχεις κόψει τὸ δένδρο.

(Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

(Τα λόγια του τίτλου είναι γραμμένα στον τοίχο της φωτογραφίας)

Στόν δασοφύλακα Μανόγιλο γιά τά φτερά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη....

Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αποτέλεσμα εικόνας
 Γεννήθηκες, λές στό Βανάτι, καί ἡ σλάβα* σου εἶναι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής. 
 Θεωρεῖς ὡς ζωή τῆς ζωῆς σου τήν πίστη στόν Χριστό. Ὅταν κοιμήθηκε ὁ πατέρας σου, ἐσύ ἐπιχείρησες νά γιορτάζεις ἀκόμα πιό ἑορταστικά τή σλάβα τοῦ οἴκου σου ἀπ᾿ ὅ,τι γινόταν νωρίτερα στό σπίτι σας. Ὅμως, ἡ ὑπηρεσία σ᾿ ἔφερε στήν περιοχή μας. Καί ἐπειδή ἔπρεπε νά ἀφήσεις τήν εἰκόνα τῆς σλάβας σου σπίτι, στή γριά μητέρα καί τίς ἀδελφές, ἐσύ παρήγγειλες καινούργια εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη στούς μάστορές μας στό Ντέμπαρ. 
Ἀλλά πρός μεγάλη σου ἔκπληξη αὐτοί οἱ ἁγιογράφοι ζωγράφισαν τόν Ἅγιο Ἰωάννη μέ φτερά. Ὅταν ἔκανες παρατήρηση στούς ἁγιογράφους, ἐκεῖνοι σοῦ ἐξήγησαν, ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστῆς ἔτσι ἔχει ἁγιογραφηθεῖ στίς εἰκόνες παντοῦ στίς ἐκκλησίες τοῦ τόπου ἐδῶ. Ἐσύ τότε ἐπισκέφθηκες τούς τοπικούς ναούς, εἶδες, πείστηκες, καί παραξενεύθηκες.
 Καί ρωτᾶς, γιατί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ζωργαφίζεται μέ φτερά;

 Μόνο οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ζωγραφίζονται μέ φτερά. Ζωγραφίζονται ἔτσι ἐπειδή εἶναι ἀσώματα πνεύματα, εὔκολα κινούμενοι στίς διακονίες, στίς ὁποῖες τούς στέλνει ὁ Δημιουργός. Ἄκουσε τώρα τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ γιά τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή: «Ἰδού ἐγώ ἐξαποστέλλω τόν ἄγγελόν μου, καί ἐπιβλέψεται ὁδόν πρό προσώπου μου» ( Μαλ. γ΄: 1). 
Ποιός τό ἔγραψε; Ὁ Προφήτης τοῦ Θεοῦ, ἐμπνευσμένος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, λοιπόν, ὀνομάστηκε ἄγγελος καί ἀπό τούς προφῆτες τοῦ Μεσσία καί ἀπό τόν ἴδιο τόν Μεσσία. Καί ὄντως ἡ διακονία τοῦ Ἰωάννη ἦταν παρόμοια μέ τή διακονία τῶν οὐράνιων ἀγγέλων. Ὅταν ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου γεννήθηκε στή Βηθλεέμ, οἱ ἄγγελοι γνωστοποίησαν τή Γέννησή Του στούς ποιμένες, καί τούς προσκάλεσαν, νά χαίρονται καί νά δοξάζουν τόν Θεό. Πέρασαν ἀπό τότε τριάντα χρόνια. Καί ὁ Σωτήρας ἐμφανίσθηκε στόν Ἰορδάνη γιά νά ξεκινήσει τό σωτήριο ἔργο Του. Τότε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Τόν γνωστοποίησε καί Τόν ἔδειξε στόν λαό καλῶντας τούς ἀνθρώπους στή μετάνοια καί τόν καθαρισμό, ὥστε νά ἀξιωθοῦν νά δεχθοῦν Ἐκεῖνον, τόν Μεσσία καί Σωτήρα.
Γι᾿ αὐτό οἱ χριστιανοί καλλιτέχνες ἀπό τούς ἀρχαίους καιρούς συχνά ζωγράφιζαν τόν Πρόδρομο τοῦ Χριστοῦ ὡς ἄγγελο, μέ φτερά. Διότι ὀνομάστηκε ἄγγελος στήν Ἁγία Γραφή, καί εἶχε ἀγγελική διακονία στήν ἱστορία τῆς ἀνθρώπινης σωτηρίας.
Ἄς σκεπάσει κι ἐσένα μέ τά φτερά ἀπό κάθε κακό ὁ φτερωτός Ἅγιος Ἰωάννης σου.....Ἀμήν.

*Στην Σερβία η κάθε οικογένεια έχει τον προστάτη Άγιό της τον οποίο και τιμάει ιδιαίτερα

Ἀπό τό βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται…» Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄, Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»
http://agiameteora.net

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Ταξίδευε στον αληθινό Θεό! Πες και στους χριστιανούς να ταξιδεύουν!


 Μίλησα χθες μ' ένα φίλο που ΄ναι μοναχός και πριν απ' αυτό ως λαϊκός ήταν χρήστης ναρκωτικών. Πήγε απεξάρτηση κι έπειτα έβαλε το σχήμα. Τις μεγάλες μέρες κοιτάω να τα λέμε γιατί όλο και κάτι φωτισμένο έχει να πει. Εχθές βέβαια, ομολογώ, ότι τονε πήρα τηλέφωνο περισσότερο για να διαμαρτυρηθώ - σε σχέση με την αρνητική στάση που συνάντησα από πολλούς ανθρώπους όταν έβλεπαν τούτες τις ημέρες τον παπά με την αγιαστούρα- παρά για να τον ακούσω. Όπως και να 'χει, με άκουγε με πολύ υπομονή χωρίς ν' ακούω κάποια αντίδραση στο τηλέφωνο. 
Τελειώνοντας το σχεδόν λογύδριο που θα μπορούσε να έχει τίτλο "πάμε απ' το κακό στο χειρότερο" με τη δόση υπερβολής -που χαρακτηρίζει πάντοτε τους ανθρώπους της πόλης- εκείνος, σε αντίθεση μ' εμένα -που 'ναι άνθρωπος του βουνού και της ησυχίας- δεν άντεξε και με διέκοψε:

- Να σου πω πάτερ... Ταξιδεύεις καθόλου;
- Εννοείς αν φεύγω απ' την Αθήνα;
- Σε ρώτησα αν ταξιδεύεις, αν την ώρα της Λειτουργίας και μετά, στο αμάξι προς το σπίτι, όταν φτάνεις σπίτι, όταν ξεκουράζεσαι, φεύγει το μυαλό σου σ' εκείνα που τέλεσες πριν λίγο.. Αν σου μιλάει η Λειτουργία. Αν σου μιλάει ο Χριστός! Αν σου μιλάει, τότε πως λες ότι πάμε απ' το κακό στο χειρότερο; Είσαι καλά;

- Ωραία πάτερ, η Λειτουργία -του λέω- αλλά εδώ έξω εκτός απ' τον κόσμο που δε θέλει τον παπά ή τον αγιασμό, υπάρχει φτώχεια, υπάρχει πείνα...

- Τότε, καλέ μου παπα Ιάσονα, τι Θεοφάνεια γιορτάσαμε σήμερα; Όσο πιο σκοτεινά, τόσο φωτεινά μπορούνε να γίνουν. Όσο αδικία, τόση κι η Δικαιοσύνη! Φτιάξε την εικόνα στο μυαλό σου: ένα τσούρμο πόρνες, τελώνες στην ουρά να βαφτιστούν στον Ιορδάνη... Στην ουρά όμως ήτανε κι ο Θεός να βαφτιστεί λες κι ήτανε ο πιο σκάρτος της κοινωνίας. Στην ουρά με τ' αποβράσματα! Πάνε το μυαλό εκεί, σ' αυτά που γιορτάζουμε σήμερα, ταξίδεψε στον Ιορδάνη! Ε, ορίστε: τα πάντα, να λες, πάνε απ' το κακό στο καλύτερο. Τώρα ξέρουμε, παλιά δε ξέραμε. 
Εδώ εμένα o Θεός με πήρε απ' το Πεδίο του Άρεως με τη σύριγγα στο χέρι και μ' έκανε καλόγερο. Ο Θεός είναι ζωντανός και ξέρουμε ποιος είναι. Ταξίδευε στον αληθινό Θεό! Πες και στους χριστιανούς να ταξιδεύουν! Πίστευε στον αληθινό Θεό και μη φοβάσαι. Εκεί που γεμίσαμε σκοτάδι, Αυτός μας έδωσε το Φως. Μη διαμαρτύρεσαι λοιπόν! Να χαίρεσαι! Σε χαιρετώ κι εγώ... αργολογίσαμε*. Χρόνια Φωτεινά"!

*αργολογώ: μιλάω περισσότερο απ' όσο πρέπει- όρος καλογερικός

Από την σελίδα στο facebook του ιερομονάχου Ιάσωνα

ΓΛΥΚΥΤΕΡΟ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ!

Διηγήματα του Πνευματοφόρου Γέροντος Δανιήλ


Έλεγε ό Γέρο - Δανιήλ ότι, στην Ιερά Σκήτη του Ξενοφώντος, ό Γέροντας της Καλύβας «Εισοδια της Θεοτόκου» Γρηγόριος Ιερομόναχος, είχε υποτακτικό πολύ απλό, αγαθό και άκακο, θεοφύλακτο ονομαζόμενο.
Ό Μοναχός θεοφύλακτος, κατά την εορτή των Θεοφανίων, πού γίνεται ό μεγάλος Αγιασμός, όταν άκουσε τα τροπάρια και τίς ευχές πού ψάλλει ή Εκκλησία μας και τα όποια λένε: «Σήμερον αγιάζεται ή φύσις των υδάτων...», του φάνηκε κάπως περίεργο και όταν τελείωσε ή τελετή, ρώτησε το Γέροντα του Παπα - Γρηγόρη : «Γέροντα, άκουσα στα τροπάρια και στις ευχές να λέτε πως «Σήμερον αγιάζεται ή φύσις των υδάτων...», πώς γίνεται αυτό το πράγμα και όλα τα νερά αγιάζονται; Αγιάζονται και τα νερά της θαλάσσης;»
Ό Γέροντας του Παπα - Γρηγόρης σ' αυτά απάντησε:

 — Αδελφέ Θεοφύλακτε, ό Πανάγαθος θεός, με τίς προσευχές των ανθρώπων, πού γίνονται με ταπείνωση, από αδιάκριτη και ακλόνητη πίστη, με την επιφοίτηση της χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, επενεργεί επί των εμψύχων και αψύχων ακόμη μεταβάλλει αυτά και τα αγιάζει, για να καθαρίσει και αγιάσει μ' αυτά τους πιστούς δούλους Του.
Όπως, επί παραδείγματι, αγιάζει το νερό και το λάδι στο Βάπτισμα, και απαλλάσσει τον άνθρωπο, και καθαρίζει αυτόν από το προπατορικό αμάρτημα και από κάθε είδους άλλης αμαρτίας και έτσι βγαίνει από την άγια Κολυμβήθρα αγνός, καθαρός και τέλειος χριστιανός.
Όπως μεταβάλλει το ψωμί και το κρασί, πού προσφέρει θυσία των χριστιανών ό Ιερεύς και με την επιφοίτηση του Παναγίου Πνεύματος, τα κάνει από ψωμί - Σώμα κι από κρασί - Αίμα του Κυρίου και Θεού και Σωτηρος ημών Ιησού Χριστού και γίνονται τα Τίμια Δώρα, που μεταλαμβάνουν οι πιστοί, και μ' αυτά όταν άξιοι και καθαροί, με τη μετάνοια και εξομολόγηση τα παίρνουν, αγιάζονται και
θεοποιούνται.
Όπως μεταβάλλει το λάδι του ευχελαίου και γίνεται θεραπευτικό μέσο στους μετά πίστεως χριωμένους. Έτσι, αγαπητέ Θεοφύλακτε, μεταβάλλεται με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ή φύση των υδάτων.
Αποτέλεσμα εικόνας για MONAH BOBOTEAZA RAUL
 Ό Μοναχός Θεοφύλακτος για δεύτερη φορά ρώτησε το Γέροντα του και είπε:
-Πάτερ και το νερό της θαλάσσης αγιάζεται κι αυτό;
-Ναι αδελφέ, άκουσε και γι' αυτό: 
Όταν ό πρωτάγγελος Εωσφόρος, από την υπερηφάνεια του, ξέπεσε από τους ουρανούς και σαν αστραπή βρέθηκε στα κατώτερα μέρη, στα κατάβαθα της γης, εκεί πού είναι τα τάρταρα του Αδη, τότε πέφτοντας αυτός, παρέσυρε με την πτώση του το ένα τρίτο (1/3) από τους Αγγέλους, πού κι αυτοί έγιναν όπως κι ό αρχηγός τους Δαίμονες.
Πέφτοντας αυτοί, οι πρώην άγγελοι, από τους ουρανούς προς τη γη και επειδή εξακολουθούσαν να πέφτουν συνέχεια κι άλλοι άγγελοι, τότε στάθηκε στην πύλη του ουρανού ό μέγας Αρχάγγελος Μιχαήλ με την πύρινη ρομφαία, φώναξε προς όλους τους Αγγέλους και είπε: «Στώμεν καλώς, Στώμεν μετά φόβου Θεού» και με τη φωνή αύτη συνήλθαν οι Άγγελοι και σταμάτησαν να πέφτουν.

ΤΟ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Αποτέλεσμα εικόνας για SF IOAN BOTEZATORUL
 Την επόμενη ημέρα κάθε μεγάλης δεσποτικής και θεομητορικής εορτής στην Εκκλησία μας τιμούμε τα πρόσωπα εκείνα τα οποία διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στο γεγονός που κατεξοχήν εορτάζουμε. Έτσι και την επομένη της μεγάλης δεσποτικής εορτής των Θεοφανίων, θυμόμαστε το πρόσωπο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος βάφτισε τον Κύριο Ιησού Χριστό στον Ιορδάνη ποταμό. 
Στο αποστολικό ανάγνωσμα , το οποίο προέρχεται από τις Πράξεις των Αποστόλων, ο απόστολος Παύλος βρίσκεται στην Έφεσο. 
Εκεί συναντά δώδεκα χριστιανούς οι οποίοι δεν έχουν λάβει Πνεύμα Άγιο, αλλά έχουν βαπτιστεί από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Του λένε μάλιστα ότι «ουδέ ει Πνεύμα Άγιον εστίν ηκούσαμεν». 
Και ο Παύλος τους απαντά: «Ιωάννης μεν εβάπτισε βάπτισμα μετανοίας τω λαώ λέγων εις τον ερχόμενον μετ’ αυτόν ίνα πιστεύσωσι, τούτ’ έστιν εις τον Ιησούν Χριστόν»(Εφεσ. 19, 4). «Ο Ιωάννης βάφτισε εκείνους που ήθελαν να αρχίσουν μια καινούργια ζωή. Έλεγε όμως στον λαό να πιστέψουν σ’ Εκείνον που ερχόταν ύστερα από αυτόν, δηλαδή στον Ιησού Χριστό». 
Ο λόγος του Παύλου μίλησε στις καρδιές των δώδεκα χριστιανών, οι οποίοι βαφτίστηκαν στο όνομα του Κυρίου Ιησού, και έλαβαν από τα χέρια του Παύλου τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

 Ο αποστολικός αυτός λόγος δείχνει τι είναι για την Εκκλησία μας ο Πρόδρομος. Κοντά του ξεκινούν την πορεία της νέας, ανακαινισμένης ζωής όσοι τον ακούνε και αποδέχονται το κάλεσμα της μετανοίας. 
 Όμως ο λόγος του Ιωάννη είναι λόγος φωτισμένος μεν, ανθρώπινος δε. Δεν φτάνει για να σώσει τους ανθρώπους που τον ακολουθούν. Τους εισάγει στον τρόπο της Βασιλείας, αλλά όχι στην ίδια την Βασιλεία. Και για’ αυτό χρειάζεται η Εκκλησία, διά του Αγίου Πνεύματος, για να οδηγήσει εκείνους που θέλουν να πιστέψουν στην πληρότητα της μεταμόρφωσης κατά Χριστόν. Αυτό βεβαίως δεν συνεπάγεται ότι η Εκκλησία υποτιμά την παρουσία και το έργο του Προδρόμου. Τον συνδέει όμως με τον Χριστό και δεν τον αποδέχεται ως αυτάρκη. Είναι ο λύχνος και όχι το Φως. Φανερώνει, αλλά δε σώζει. Ανοίγει τον δρόμο, αλλά δεν

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Γιατί βαπτίστηκε ο Χριστός;

No automatic alt text available.

Πρόδρομος καί Ποιμένες

 Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη
Αποτέλεσμα εικόνας για SF IOAN BOTEZATORUL
 Κεντρικό πρόσωπο τῆς Βαπτίσεως τοῦ Ἰησοῦ ἦταν ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος. «Ζοῦσε στίς ἐρημιές, ὡς τήν ἡμέρα πού ἐμφανίσθηκε στόν λαό τοῦ Ἰσραήλ»(Λκ. 1:80). Ποτέ δέν ἤπιε κρασί ἤ κάποιο ἄλλο οἰνοπνευματῶδες ποτό (Λκ. 1:15). 
Τό φαγητό του ἦταν ἄγριο μέλι, πού ἦταν ξυνό. 
Ἔτρωγε καί ζωϋφια (Λευ. 11:22), δηλαδή ἀκρίδες (Μτ. 3:4), πού ἦταν πικρές. 
Τίς ξήρανε στόν ἥλιο, τίς ἔκανε σκόνη, καί στή συνέχεια ἀνακάτευε τή σκόνη μέ τό ἄγριο μέλι, καί ἔτρωγε, καί αὐτό ἦταν τό καθημερινό του φαγητό. Δηλαδή, πικρό, ξυνό καί ἐλάχιστο! Σκεφθεῖτε τό «πάχος» του...! Εἶχε μόνο κόκκαλα καί δέρμα! Καί πάνω σ’ αὐτό τό σκελετωμένο του σῶμα, φοροῦσε ἔνδυμα φτιαγμένο ἀπό τρίχες καμήλου, πού ἦταν σκληρές σάν βελόνες...! Καί μόνο πού τόν ἔβλεπες, σοκαριζόσουν!

Πῆγε ἀντίθετα μέ τό φρόνημα τοῦ κόσμου. Στόν κόσμο ἀρέσει τό πολύ καί νόστιμο φαγητό. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔκανε τό ἀντίθετο. Στόν κόσμο ἀρέσουν τά μαλακά καί ἐπιβλητικά ἐνδύματα. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔκανε καί ἐδῶ ἀκριβῶς τό ἀντίθετο. Στόν κόσμο ἀρέσουν τά ὡραῖα σπίτια, τά ὡραῖα σαλόνια καί τά σχετικά. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔκανε καί ἐδῶ ἀκριβῶς τό ἀντίθετο.
Καί αὐτόν τόν κορυφαῖο ἀσκητή ἐπέλεξε ἡ Θεία Πρόνοια, ὥστε νά γίνει πρόδρομος τοῦ Χριστοῦ, νά προετοιμάσει δηλαδή τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων νά ὑποδεχθοῦν τόν Χριστό ὡς Σωτῆρα.

Ἀλήθεια. Ἄν ἡ ζωή του δέν διέφερε σέ τίποτε ἀπό τήν ζωή τῶν κοσμικῶν, ἄν ἔμενε σέ μέγαρα, ἄν τρεφόταν μέ νόστιμα φαγητά, ἄν φοροῦσε μαλακά καί πολύτιμα ἐνδύματα, ἄν κυκλοφοροῦσε μέ σύγχρονες ἅμαξες, ποιός θά τόν ἔπαιρνε στά σοβαρά; Ποιός θά ἄκουγε τό κήρυγμά του γιά τόν Χριστό; Ὅμως, τώρα «ὁ βίος του ἄστραφτε σάν ἀστραπή, καί ὁ λόγος του ἠχοῦσε σάν βροντή».
« Μετανοεῖτε, ἤγγικεν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Μτ. 3:2), ἔλεγε στόν κόσμο, καί ὁ κόσμος ἔτρεχε κοντά του. Μπορεῖ νά μήν ἔκανε κανένα θαῦμα, ἀλλά αὐτή ἡ πρωτόγνωρη ἄσκησή του ἦταν ἀπό μόνη της ἕνα θαῦμα, γι’αὐτό καί αὐτός ὁ σκελετός ξεσήκωσε ὁλόκληρη τήν Παλαιστίνη! (Μτ.3:5-6).

Καλούμαστε καί ἐμεῖς, οἱ Ποιμένες νά γίνουμε πρόδρομοι τοῦ Χριστοῦ, νά προετοιμάσουμε τόν κόσμο, ὥστε νά δεχθεῖ τόν Χριστό ὡς σωτῆρα του. Καί γιά νά ἔχει καί ὁ δικός μας λόγος ἀπήχηση στίς ἀνθρώπινες «περίεργες» καρδιές, θά πρέπει νά ζοῦμε μιά ζωή διαφορετική ἀπό αὐτή πού ζεῖ ὁ κόσμος. Ὅταν δηλαδή δέν καταφρονοῦμε αὐτά πού γοητεύουν τούς κοσμικούς (φιληδονία, δόξα, χρῆμα, πλεονεξία κ.λ.π.), ὥστε νά τούς προκαλέσουμε τήν «περιέργεια», πῶς θά δώσουν προσοχή στά λόγια μας; Ὅταν δέν ζοῦμε μέ ἐγκράτεια, μέ ταπείνωση, μέ ἀφιλαργυρία, μέ ἀκτημοσύνη μέ ἀφάνεια, μέ ἀγάπη, μέ μακροθυμία καί ὅλα τά σχετικά, πῶς θά μᾶς πάρουν στά σοβαρά; Θά εἴμαστε, κατά τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, σάν τό χαλασμένο ἁλάτι, πού εἶναι πεταμένο στόν δρόμο (Μτ. 5:13), πού κανένας δέν τοῦ δίδει σημασία, οὔτε αὐτοί πού τό πατᾶνε...!
Ὁ Ζ. Σάρτρ ὁμολόγησε ἀπό μόνος του, πώς αὐτό πού τόν ὁδήγησε στήν ἀπιστία ἦταν οἱ χριστιανοί τοῦ περιβάλλοντός του...! Ζοῦσαν σάν νά μήν πίστευαν στόν Χριστό! Ἄς μήν ξεχνᾶμε τή σοφή μας παροιμία: «Παιδί παπᾶ, διαβόλου ἐγγόνι». Ἐννοώντας: Ὅταν τό παιδί βλέπει ἀπό κοντά τόν Ἱερέα, πατέρα του, «ἀντιπρόσωπο» τοῦ Χριστοῦ, νά ζεῖ μιά ζωή ἀντίθετη μέ τήν ἀποστολη του, τά κλωτσάει, καί γίνεται «διαβόλου ἐγγόνι». Ἄν λοιπόν θέλουμε ὡς Ποιμένες νά κερδίσουμε ἐν Χριστῷ τόν κόσμο καί νά τόν προσφέρουμε στόν Χριστό, μία εἶναι ἡ ὁδός: «Οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Μτ.5:16).

Καί ὅσο πιό διαφορετική, πιό ἀσκητική εἶναι ἡ ζωή μας, τόσο πιό μεγάλη ἀπήχηση θά ἔχει ὁ λόγος μας. «Ὁ ἀσκητισμός (λέει ὁ σύγχρονος ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβις) εἶναι ἡ μόνη «ἀπασχόληση» τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἄσκηση καί ζωή, γι’αὐτό μόνον μέ τήν ἄσκηση καί τή ζωήν κηρύττει καί πραγματοποιεῖ τήν ἀποστολήν της. 
 Γι’αὐτό θά πρέπει νά καλλιεργηθεῖ ὁ προσωπικός ἀσκητισμός· καί αὐτό θά πρέπει νά εἶναι ἡ ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας μας μέσα στό λαό. Ἡ ἐνορία πρέπει νά γίνει ἀσκητικό κέντρο. Ἡ προσευχή καί ἡ νηστεία, ἡ ἐκκλησιαστική ζωή τῆς ἐνορίας, ἡ λειτουργική ζωή, αὐτά εἶναι τά κύρια μέσα τῆς Ὀρθοδοξίας πού ἀναγεννοῦν τόν ἄνθρωπο» (Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος. Ἀθῆναι 1974. 3η. σελ. 61). «Καί ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω».

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

«Φωτισμός, Βάπτισμα και ποικιλία των χαρισμάτων»

του π. Βασιλείου Ι. Καλλιακμάνη

Αποτέλεσμα εικόνας για Teofania
Τα Θεοφάνεια μαρτυρείται ως η αρχαιότερη χριστιανική εορτή μετά το Πάσχα. Κατά την εορτή αυτή αποκαλύπτεται το φως της τρισηλίου θεότητος και γίνεται της «Τριάδος η φανέρωσις».
Φωτίζεται το γένος των ανθρώπων, αγιάζονται τα ύδατα και η ολόκληρη η κτίση.


 Ο Δαμασκηνός Στουδίτης σε ένα Λόγο στα Άγια Θεοφάνεια γράφει τα εξής:
«Και Φως ονομάζεται ο Πατήρ, ο Υιός, και το Άγιον Πνεύμα…
 Φως ονομάζεται και εκείνο που έδιωξε το πρωτόγονον σκότος·
 Φως ονο­μά­ζεται και η ε­ντολή, πού έδωκεν ο Θεός εις τον Αδάμ, καθώς το λέγει και ο Προφήτης Δαβίδ· «Λύχ­νος τοις ποσί μου ο νόμος σου, και Φως ταις τρίβοις μου»… 
Φως ονομάζεται και εκείνο που εφάνη εις τους ποιμένας, όταν εγεννήθη ο Χριστός εις το σπήλαιον· Φως ονομάζεται και του αστέρος η λάμψις, που ωδήγει τους Μάγους από την Ανατολήν έως την Βηθλεέμ· 
Φως ονομάζεται και εκείνο που έδειξεν ο Χριστός εις το Θα­βώ­ριον όρος, και έλαμψεν εμπρός εις τους Μαθητάς· … 
Φως ονομάζεται και εκείνο, που μέλλουν να λάμψουν οι δίκαιοι εις την δευτέραν Παρουσίαν· 
Φως ονομάζεται κα­θαρώς και καθολικά το Άγιον Βάπτισμα… Βάπτισμα από νερόν, και από Άγιον Πνεύμα.. ο άνθρωπος είναι διπλούς, από κορμί και από ψυχήν·… Το σώμα καθαρίζεται με το νερό, την δε ψυχή το Άγιον Πνεύμα την καθαρίζει και την λαμπρύνει».
Στο μεθέορτο αποστολικό ανάγνωσμα (Εφεσ. 4, 7-13) που έχει επιλεγεί για την Κυριακή μετά τα Φώτα εστιάζεται το ενδια­φέ­ρον στη χάρη που απορρέει από το πρόσωπο του Χρι­στού, στην ποικιλία των χαρισμάτων και την πνευματική ωρίμανση των χριστια­νών. 
Γράφει ο Απόστολος: Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ… καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους, πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ».
Λί­γο πιο πάνω, στην αρχή του κεφαλαίου ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στην ενότητα της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί «εν σώμα» που ζωογονείται και τροφοδοτεί­ται από «εν Πνεύμα». Τα μέλη του σώματος αυτού συνδέει «μία πίστη», «ένα βάπτισμα» και η κοινή αναφορά στον «ένα Κύριο».

 Αφού το εν λόγω αποστολικό ανάγνωσμα σφραγίζει το τέλος του αγίου δωδεκα­ημέρου να σημειωθεί ότι, κατά την εορτή των Χριστουγέννων ο Χριστός αποκαλύπτεται ως «βρέφος σπαργανούμενον».
 Στα Θεοφάνεια όμως, φανερώνεται ως τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ως

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Το ανευλόγητο γάλα(Από τον βίο του Οσίου Παρθενίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για οσιος παρθενιος κουδουμα
 Κάποτε ευρισκόμενος ο Όσιος Παρθένιος στον Κρουσώνα, ένας βοσκός του ζήτησε να ευλογήσει το κοπάδι των αιγοπροβάτων του.
Ο Γέροντας ανταποκρίθηκε και πήγε στη μάνδρα, όπου και είχε συγκεντρώσει τα ζώα. Με τον θαυματουργό Σταυρό ευλογίας που έφερνε πάντοτε μαζί του, ευλόγησε το κοπάδι, λέγοντας διάφορες προσευχές. 


Ο βοσκός, γνωρίζοντας ότι ο Γέροντας δεν έτρωγε κρέας για να τον φίλευε στο σπίτι του σφάζοντας κάποιο από τα ζώα του, του είπε να αρμέξει κάποιο πρόβατο ή κατσίκα και να του προσφέρει λίγο γάλα.
Ο Όσιος δέχθηκε και του είπε:
– Ναι, ευχαρίστως θα πιω λίγο γάλα από την κατσίκα που θα σου υποδείξω όμως εγώ.
Και του έδειξε από ποια ήθελε γάλα.
Ο βοσκός πήγε να πιάσει το ζώο, αλλά δεν μπορούσε. Το κυνηγούσε για πολλή ώρα αλλά αν και ήταν ήμερο, τώρα δεν μπορούσε να το πιάσει.
Στο τέλος, αποκαμωμένος, λέει στον Γέροντα:
– Γέροντα, βλέπεις δεν μπορώ να το πιάσω...
– Δεν μπορείς, διότι το έχεις κλέψει. Έτσι δεν είναι;
– Ναι, Γέροντα, το έχω κλέψει, είπε σκύβοντας το κεφάλι.
– Να γυρίσεις την αίγα στο κοπάδι το ξένο από το οποίο την πήρες, διότι η ευλογία του Θεού δεν μπορεί να μείνει στο κοπάδι σου.

Με τον θαυματουργικό αυτό τρόπο ο Όσιος Παρθένιος δίδαξε τον βοσκό ότι τα ξένα πράγματα, τα κλοπιμαία, δεν τα ευλογεί ο Θεός αλλά εμποδίζουν και την ευλογία Του να μείνει και στα υπόλοιπα. Μόνο όσα έχουν αποκτηθεί με κόπο και προσευχή, φέρνουν “θεία Ευλογία”!

Χρυσόστομου Παπαδάκη, Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου, Πρωτοσύγκελλος Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας, ''Οι Όσιοι Παρθένιος και Ευμένιος και η Ιερά Μονή Κουδουμά'', εκδόσεις Ιεράς Μονής Κουδουμά, 2003

Η γονυκλισία στη λατρευτική πρακτική της Εκκλησίας.

Γεωργίου Ζαραβέλα,Θεολόγου-ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ


 Η γονυκλισία ή υπόπτωση ή το γόνυ κλίνειν αποτελεί μία από τις συνήθεις στάσεις του ανθρώπινου σώματος κατά τη διάρκεια της προσευχής, η οποία φανερώνει τη ψυχική συντριβή και την ταπείνωση του πιστού ενώπιον του Θεού. Η πράξη αυτή μαρτυρά, επίσης, την ομολογία του πιστού ότι εξέπεσε της θείας χάριτος λόγω των αμαρτιών του. Η εισαγωγή της γονυκλισίας στη ζωή των πιστών είναι γνωστή από την αρχέγονη Εκκλησία.

 Η βάση της γονυκλισίας εντοπίζεται σε βιβλικές μαρτυρίες, μεταξύ των οποίων: α) Ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει ότι ενώπιον του Κυρίου «κάμψει πᾶν γόνυ» (Ησ. με’, 23). β) Ο Χριστός γονατίζει προσευχόμενος στο όρος των Ελαιών πριν την παράδοσή του από τον Ιούδα (Λκ. κβ’, 41). γ) Ο απόστολος Παύλος σημειώνει την έννοια της γονυκλισίας δύο φορές, στο Εφ. γ’, 14 και στον χριστολογικό ύμνο της προς Φιλιπησσίους Επιστολής (Φιλιπ. β’, 10).

 Η πρώτη εμφάνιση της γονυκλισίας στη χριστιανική Εκκλησία εντοπίζεται στο β’ μισό του Γ’ αι., στις τάξεις των μετανοούντων μελών της και συγκεκριμένα στην ομάδα των «υποπιπτόντων», η οποία συνιστούσε μία από τις δύο, τρεις ή τέσσερις κατηγορίες των πεπτωκότων. Οι υποπίπτοντες ήταν βαπτισμένοι χριστιανοί, ενεργά μέλη της Εκκλησίας, οι οποίοι είχαν υπαχθεί στις τάξεις των κατηχουμένων, λόγω των αμαρτιών που είχαν διαπράξει. Η ομάδα αυτή καταγράφεται στους κανόνες η’ και θ’ του Γρηγορίου Νεοκαισαρείας του Θαυματουργού.

 Το «γόνυ κλίνειν» είναι γενικά παλαιά συνήθεια προσευχής, η οποία εντοπίζεται, κυρίως, στην κατά μόνας προσευχή των πιστών. Η παρουσία της γονυκλισίας στη λατρεία της σύναξης είναι περιορισμένη σε ημέρες νηστείας, μετάνοιας και νίψης, όπως η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. 

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Άγ.Νικηφόρος ο Λεπρός-Ο άνθρωπος της υπομονής,ο δεύτερος Ιώβ


 «Αὐτός ὁ πασίγνωστος καί καρτερόψυχος ὅσιος εἶχε ἐπίγεια πατρίδα τή μεγαλόνησο Κρήτη, καί μάλιστα τήν ἁγιοτόκο Κίσαμο. 
Γεννήθηκε κατά τό σωτήριο ἔτος 1890 στό Σηρικάριο τῆς ἐπαρχίας Κισάμου, ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς, τόν Ἰωάννη καί τή Γλυκερία Τζανακάκη, παίρνοντας κατά τό θεῖο βάπτισμα τό ὄνομα Νικόλαος. Παιδί ἀκόμα, δυστυχῶς, ἔμεινε ὀρφανός καί διαπαιδαγωγήθηκε ἀπό τόν ἐκ πατρός παπποῦ του Ἰωάννη. Σέ νεαρή ἡλικία πορεύτηκε στήν πόλη τῶν Χανίων γιά νά ἐργαστεῖ καί νά ἔχει τά ἀναγκαῖα νά ζήσει, μαθητεύοντας στήν κομμωτική τέχνη.

 Γιά πρώτη φορά ὅταν ἦταν δεκαέξι ἐτῶν ἐμφανίστηκε στό σῶμα του στίγμα πού δήλωνε τή βδελυκτή νόσο τῆς λέπρας. Γι’ αὐτόν τόν λόγο, προκειμένου νά ἀποφύγει τόν ἐγκλεισμό του στό νησί τῆς Σπιναλόγκας, ἔφυγε κρυφά καί πῆγε στήν περίλαμπρη πόλη τῆς Ἀλεξάνδρειας στήν Αἴγυπτο. Ἡ νόσος ὅμως προχωροῦσε, καί ἔτσι, μέ τήν προτροπή κάποιου Ἱεράρχη τῆς Ἀλεξανδρινῆς Ἐκκλησίας πού καταγόταν ἀπό τή Χίο, προσῆλθε στό λωβοκομεῖο τῆς Χίου, κοντά στόν ἅγιο Ἄνθιμο (Βαγιάνο) τῆς Χίου, ὁ ὁποῖος καί φρόντισε γιά τήν εἰσαγωγή τοῦ νεαροῦ Νικολάου στό συγκεκριμένο ἵδρυμα. Ἐκεῖ ὁ Νικόλαος βρῆκε ἄριστο ὁδηγό τῆς ψυχῆς του καί κάνοντας ἀπόλυτη ὑπακοή στόν ἅγιο ντύθηκε τό ἀγγελικό σχῆμα, παίρνοντας τό ὄνομα Νικηφόρος, προμηνύοντας ἔτσι τίς λαμπρές νίκες τοῦ πνεύματος, τίς ὁποῖες πέτυχε νηστεύοντας, παλεύοντας, ἀγρυπνώντας, κάνοντας ὑπομονή καί γενικά δουλαγωγώντας τό ἀσθενικό του σῶμα. Μετά παρέλευση σαράντα τριῶν ἐτῶν παραμονῆς στή Χίο, ὁδηγήθηκε στόν ἀντιλεπρικό σταθμό τῆς συνοικίας Ἁγίας Βαρβάρας Ἀθηνῶν, ὅπου πέρασε τό ὑπόλοιπο τοῦ βίου του, λάμποντας στούς Ἀθηναίους σάν ἀστέρας ὑπομονῆς, καρτερίας καί προσευχῆς. Τήν προσευχή μάλιστα προέτρεπε νά ἐργάζονται οἱ Ἀθηναῖοι κατά τόν τύπο τῆς νοερᾶς προσευχῆς, (δηλαδή τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με»). Κοιμήθηκε στίς 4 Ἰανουαρίου τοῦ 1964, ἀφήνοντας σ’ ἐμᾶς παράδειγμα καρτερίας ἀλλά καί τά μυρωμένα λείψανά του ὡς ἀδάπανο ἰατρεῖο γιά κάθε εἴδους ἀρρώστημα».

 Ὁ καλός ὑμνογράφος τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ Ἰωάννης Γ. Παναγόπουλος, (τοῦ ὁποίου τήν ἀκολουθία γιά τόν ὅσιο ὡς ἄριστη καθ’ ὅλα ἀποδέχθηκε εὐχαρίστως ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης), ἀκολουθεῖ ἐν πρώτοις ὅ,τι ἐπισημαίνει κανείς στούς παλαιούς μεγάλους ἁγίους ὑμνογράφους τῆς Ἐκκλησίας μας: Ἰωσήφ, Θεοφάνη, Ἰωάννη, Ἀνδρέα Κρήτης κ.λπ., οἱ ὁποῖοι πολύ συχνά σχολιάζουν μέ πνευματικό τρόπο τό ὄνομα τοῦ ἁγίου γιά τόν ὁποῖο γράφουν. Τό ἴδιο κάνει καί ὁ κ. Ἰ. Παναγόπουλος. 
Πάρα πολλές φορές παίρνει τήν ἀφορμή ἀπό τό ὄνομα τοῦ ὁσίου: Νικηφόρος, γιά νά πεῖ ὅτι ὅλη ἡ ζωή του ὑπῆρξε νικηφόρα, μέ τήν ἔννοια ὅτι κατήγαγε συνεχεῖς πνευματικές νίκες ἀπέναντι στά πάθη του, ἀπένατι στόν πονηρό διάβολο, ἀπέναντι στόν κατεξοχήν «ἄγγελον σατάν» πού τοῦ δόθηκε, τή «βδελυκτή λέπρα» στό ἴδιο του τό σῶμα. 
«Φέρεις τῆς νίκης τήν κλῆσιν ἐπαξίως, ὅτι κατετρόπωσας δράκοντος ἔπαρσιν» (φέρεις ἐπάξια τό ὄνομα τῆς νίκης, γιατί κατατρόπωσες τήν ἔπαρση τοῦ δράκοντος διαβόλου) (προσόμοιο ἑσπερινοῦ)· 

«χαίροις ὁ καρτερός ἀθλητής, ὁ νίκης φέρων ἐπαξίως τό κλήτευμα» (νά χαίρεσαι ὁ δυνατός ἀθλητής, πού φέρει ἐπάξια τό ὄνομα τῆς νίκης) (στιχηρό ἑσπερ.)· 

«νικήσας πάθη χαλεπά κλῆσιν φέρεις τῆς νίκης, Νικηφόρε» (φέρεις τό ὄνομα τῆς νίκης, Νικηφόρε, γιατί νίκησες τά δύσκολα πάθη) (ὠδή γ΄)· 

«μηδαμῶς ἡττηθείς ὑπό τῆς ἀρχεκάκου δυνάμεως, κατ’ ὁμωνυμίαν εἰσῆλθες νικηφόρως εἰς τήν Ἐδέμ» (δέν ἡττήθηκες καθόλου ἀπό τήν ἀρχέκακο δύναμη τοῦ πονηροῦ, γι’ αὐτό καί εἰσῆλθες νικηφόρα, ὅπως δηλώνει καί τό ὄνομά σου, στόν Παράδεισο) (δοξαστικό αἴνων) κ.ο.κ.
Τί ἦταν ἐκεῖνο πού ἔκανε τόν ὅσιο νά ἀντιμετωπίσει νικηφόρα ὅλες τίς ἐνάντιες δυνάμεις, εἴτε διάβολο εἴτε πάθη εἴτε ἀρρώστιες; Μά ἀσφαλῶς καί πρωτίστως ἡ πίστη του στή ζωντανή παρουσία Κυρίου τοῦ Θεοῦ του, στήν πίστη του δηλαδή στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ὅσιος ζοῦσε ἐκ παιδός μέ αὐτήν τήν αἴσθηση τῆς προσωπικῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος «ἔχει ἀριθμημένες καί τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς μας» καί μᾶς ἀγαπᾶ μέ ὑπέρμετρο τρόπο, γι’ αὐτό καί ἐκεῖνο πού γιά τούς περισσοτέρους ἦταν τραγικό: ἡ προσβολή τῆς ἀρρώστιας τῆς λέπρας πού κατατρώγει τό ἀνθρώπινο σῶμα, γιά ἐκεῖνον ἦταν μία παραχώρηση τῆς ἀγάπης Του, μία δόση τῆς πρόνοιάς Του, προκειμένου νά τοῦ δώσει ὤθηση γιά πνευματική προαγωγή του. «Χριστέ, ὁσίου σου ἡ ψυχή ἐδείχθη δόκιμος, τήν λέπρωσιν τῆς σαρκός λογισαμένου ὡς δόσιν προνοίας σου» (Χριστέ, ἡ ψυχή τοῦ ὁσίου σου ἀποδείχθηκε δόκιμη, γιατί θεώρησε τή λέπρα τῆς σάρκας του σάν δόση τῆς πρόνοιάς Σου) (στιχ. ἑσπερ.).
 Κι ὄχι μόνον τοῦτο: ὁ ὑμνογράφος ἐπισημαίνει ὅτι ἐν προκειμένῳ ὁ ὅσιος Νικηφόρος ζοῦσε κάτι παρόμοιο μέ ὅ,τι πέρναγε καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἀντιμετώπιζε «ἄγγελον σατάν» πού τόν ταλαιπωροῦσε πάρα πολύ κατά τό

Πρωτοχρονιά στην μνήμη…


 Στα παιδικά μας παιχνίδια το ιερό ήταν η αλάνα. Είτε ήταν μπακότερμα είτε ένας αγώνας βόλεϊ, πάντα το γήπεδο ήταν μια αλάνα που το σπουδαίο ήταν το παιχνίδι και όχι ο τρόπος του. 
 Το σημαντικό ήταν η συνάντηση και όχι το περιτύλιγμα μιας αισθητικής υλικής συμπεριφοράς στοιχείων που βοηθούν το άθλημα αλλά δεν είναι άθλημα.

 Άθλημα στις αλάνες ήταν η σχέση και η συνάντηση και όχι το αποτέλεσμα και οι επιδόσεις του. Άθλημα ήταν να γνωρίσουμε τον άλλον και ας ήταν το πρόσχημα μια αθλητική συνάντηση. Άθλημα ήταν οι σχέσεις που μας μάθαιναν πώς να ζητάς, πώς να δίνεις, πώς να δέχεσαι, πώς να απορρίπτεις, πώς να κερδίζεις, πώς να χάνεις, πώς να είσαι, πώς να αγαπάς.

 Σχέσεις που αποκάλυπταν συναισθήματα πότε άγαρμπα και πότε ευγενικά μα ποτέ καλυμμένα και σιωπηλά. Μια καινούργια χρονιά έκανε τα πρώτα της χρονικά βήματα. 
Δεν συναντιόμαστε πια ούτε στο παιχνίδι, ούτε στην πλατιά, ούτε στην εκκλησία. Δεν παίζουμε πια και ας προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανή την σχέση ή την μνήμη μέσα από τις οθόνες. Είναι μοναχικές οι πρωτοχρονιές και ας έχουν πολλούς θορύβους. Και δεν φταίει που μεγαλώσαμε. Η μοναξιά δεν έχει ηλικία μόνο τον ίδιο πόνο.
 Παρατάχθηκε η ομάδα, το βλέπεις. Βλέπεις τη χαρά στο βλέμμα και την λαχτάρα της συνάντησης. Το ολοκληρωτικό δόσιμο στην χαρά του άλλου. Αυτό είναι μνήμη…πρωτοχρονιάτικα…

Κώστας Ζουρδός

Ὅταν δεν μποροῦμε οὔτε την ἁμαρτία να ἀποφύγουμε,οὔτε να μετανοήσουμε ἀληθινά...


  Πολύ συχνά, θέτουμε στὸν ἑαυτό μας καὶ μεταξύ μας ἕνα πολὺ βασανιστικὸ ἐρώτημα. Πῶς μπορῶ νὰ ἀντιμετωπίσω τὴν ἁμαρτωλὴ μου κατάσταση; Τὶ μπορῶ νὰ κάνω; Δὲν μπορῶ νὰ ἀποφύγω τὴν διάπραξη ἁμαρτημάτων, μόνο ὁ Χριστὸς ἄλλωστε ἦταν ἀναμάρτητος. Καὶ δὲν μπορῶ καὶ ἐξακολουθῶ νὰ διαπράττω ἁμαρτήματα, ἐξαιτίας τῆς ἔλλειψης ἀποφασιστικότητας, θάρρους, ἱκανότητας γιὰ ἀληθινὴ μετάνοια ἤ ἐξαιτίας τῆς γενικότερης ἁμαρτωλῆς κατάστασης ἡ ὁποία κυριαρχεῖ στὸν ἐσωτερικό μου κόσμο. Τὶ ὰπομένει λοιπὸν σὲ μένα; Βασανίζομαι, παλεύω ἀπεγνωσμένα ὅπως ἕνας ἄνθρωπος τὴν ὥρα ποὺ πνίγεται καὶ δὲν βλέπω λύση.

 Κάποτε γι αὐτὸ τὸ θέμα ἕνας γέροντας εἶπε, σ’ ἕναν ἐπισκέπτη του:
 Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει χωρίς νὰ ἁμαρτήσει καὶ ἐλάχιστοι γνωρίζουν πώς νὰ μετανοοῦν κατὰ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ λευκανθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους. Ὑπάρχει ὅμως ἕνα πράγμα τὸ ὁποίο ὅλοι μποροῦμε νὰ κάνουμε: Ὅταν δὲν μποροῦμε οὔτε τὴν ἁμαρτία νὰ ἀποφύγουμε, οὔτε νὰ μετανοήσουμε ἀληθινά, μποροῦμε τότε νὰ βαστάζουμε τὸ φορτίο της, νὰ τὸ ὑποφέρουμε ὑπομονετικά, μὲ πόνο, χωρίς νὰ κάνουμε ὁτιδήποτε γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὸν πόνο καὶ τὴν ἀγωνία ποὺ προξενεῖ, νὰ τὴν ὑποφέρουμε ὅπως κάποιος θὰ ὑπέφερε τὸ βάρος ἑνὸς σταυροῦ. Ὄχι βέβαια τὸ σταυρό τοῦ Κυρίου, οὔτε τὸ σταυρὸ τῶν ἀληθινῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ τὸ σταυρὸ τοῦ ληστῆ ποὺ εἶχε σταυρωθεῖ δίπλα Του. Δὲν εἶπε ὁ ληστὴς αὐτὸς στὸν ἄλλο ληστὴ ποὺ βλασφημοῦσε τὸν Κύριο: Ἐμεῖς ὑποφέρουμε ἐπειδή ἔχουμε διαπράξει ἐγκλήματα. Αὐτὸς ὑποφέρει παρόλο ποὺ εἶναι ἀναμάρτητος. Καὶ σὲ αὐτὸν ὁ Χριστὸς εἶπε: «Σήμερα θὰ εἶσαι στὸν παράδεισο μαζί Μου…», ἐπειδὴ εἶχε ἀποδεχτεῖ τὴν τιμωρία, τὸν πόνο, τὴν ἀγωνία καὶ τὶς συνέπειες πραγματικὰ τοῦ κακοῦ ποὺ εἶχε διαπράξει μὲ τὸ νὰ ἦταν αὐτὸς ποὺ ἦταν.

 Θυμᾶμαι ἐπίσης ἀπὸ τὴ ζωὴ ἑνὸς ἱερέα, τὴν ἱστορία ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ εἶχε ἔρθει σ’ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὅλη ἡ ζωὴ του μέχρι τότε ἦταν ἁμαρτωλή, ἀκάθαρτη καὶ ἀνάξια τόσο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅσο καὶ ἐνώπιον τοῦ ἴδιου. 
Καὶ κατόπιν εἶχε μετανοήσει, εἶχε ἀπορρίψει καὶ ἀποστραφεῖ ὅλο τὸ κακὸ ποὺ εἶχε κάνει, ἐν τούτοις ὅμως, βρισκόταν ἀκόμη κάτω ὑπό τὴν ἐπήρεια τῶν ἴδιων ἁμαρτημάτων. Καὶ ὁ ἱερέας τοῦ εἶπε: «Ὑπῆρχε μιὰ περίοδος τῆς ζωῆς σου ποὺ ἔτρωγες σκυμμένος πάνω στὶς λάσπες ὅλες αὐτές τὶς ἀκαθαρσίες μὲ μεγάλη ἱκανοποίηση. Τώρα κατανόησες ότι πρόκειται γιὰ ἀκαθαρσίες καὶ νοιώθεις τρόμο, ἀηδία καὶ ὅτι πνίγεσαι μὲ αὐτές. Θεώρησε λοιπὸν ὅτι αὐτὴ εἶναι ἀνταμοιβή σου γιὰ τὸ κακὸ σου παρελθόν καὶ ὑπέμεινε ...»

 Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ ὅλοι μας μποροῦμε νὰ κάνουμε. Νὰ ὑπομένουμε τὶς συνέπειες, τὴν ὑποδούλωση ποὺ εἶναι δική μας, ὑπομονετικά, ταπεινά, μὲ συντετριμμένη τὴν καρδιά καὶ ὄχι μὲ ἀδιαφορία, οὔτε καὶ μὲ τὴν λογικὴ ὅτι ἐφόσον εἴμαστε ἐγκαταλελειμμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τότε γιατί νὰ μὴν ἁμαρτάνουμε; Ἀλλὰ ἐκλαμβάνοντας τὴν κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόμαστε ὡς θεραπευτικὴ ἐπίγνωση τοῦ τὶ εἶναι ἁμαρτία, τὶ μᾶς προξενεῖ, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴ φρίκη ποὺ αὐτὴ περικλείει. Καὶ ἐάν ἀντέξουμε ὑπομονετικά, θὰ ἔρθει μιὰ μέρα ποὺ ἡ ἐσωτερική μας ἀποστροφή πρὸς τὴν ἁμαρτία θὰ φέρει καρπούς καὶ θὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπ’ αὐτή.

 Ἔτσι, ἄν μποροῦμε, μὲ κάθε τρόπο, ἄς ἀποφύγουμε τὴν ἁμαρτία σὲ ὅλες της τὶς μορφές, ἀκόμη κι ἐκεῖνα τὰ ἁμαρτήματα ποὺ φαίνονται τόσο ἀσήμαντα, γιατὶ μὴν ξεχνοῦμε ὅτι σ’ ἕνα φράγμα νεροῦ ἡ παραμικρὴ ρωγμὴ του ἀργά ἤ γρήγορα θὰ ὁδηγήσει στὴν ἔκρηξη καὶ διάλυσή του. Ἐὰν μποροῦμε, ἄς μετανοήσουμε ἀληθινὰ, ἄς ἀποστραφοῦμε τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθὸν μας μ’ ἕναν ἠρωϊκὸ καὶ ἀποφασιστικὸ τρόπο. Ἀλλὰ ἐὰν δὲν μποροῦμε τίποτα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο, τότε ἄς σηκώσουμε ὑπομονετικὰ καὶ μὲ ταπεινοφροσύνη ὅλο τὸν πόνο καὶ ὅλες τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας. Καὶ αὐτὴ ἡ στάση μας μιὰ μέρα θὰ ληφθεῖ ὑπόψη ἀπό τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος σὲ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα τῶν Ἀγγέλων του γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Μωϋσῆ, «Γιὰ πόσο διάστημα ἀκόμη θὰ ἀνέχεσαι τὶς ἁμαρτίες τους», ἀπάντησε: «Θὰ τοὺς ἀρνηθῶ ὅταν τὸ μέτρο τῶν ἁμαρτιῶν τους ὑπερβεῖ τὸ μέγεθος τῶν βασάνων τους».

 Ὡς ἐκ τούτου, ἄς ἀποδεχθοῦμε τὸν πόνο σὰν ἕνα πόνο λυτρωτικό, ἀκόμα κι ἄν δὲν μποροῦμε νὰ τὸν προσφέρουμε σὰν ἕνα καθαρό, ἀκηλίδωτο πόνο. Ἀμήν.