ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Το Χαίρε προς την Θεοτόκο δεν το εφεύρε ανθρώπινος νους

π.Γεώργιος Δορμπαράκης
Φωτογραφία


«Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε»


Είναι γνωστό σε όλους ότι το ιστορικό υπόβαθρο του Ακαθίστου Ύμνου βρίσκεται στις αρχές του 7ου αι., όταν η Κωνσταντινούπολη σώθηκε με την επέμβαση της Θεοτόκου από τις επιθέσεις των Αβάρων. 
Το θεολογικό υπόβαθρο όμως και μάλιστα της πρώτης στάσης των Χαιρετισμών βρίσκεται στον Ευαγγελισμό της Παναγίας: την κλήση της από τον αρχάγγελο Γαβριήλ να γίνει η μητέρα του Θεού ως ανθρώπου. Και τον Ευαγγελισμό τονίζουν όλοι οι οίκοι της πρώτης στάσης.
 Ο πρώτος μάλιστα οίκος δείχνει πολύ καθαρά το νόημα των Χαιρετισμών: Άγγελος πρωτοστάτης, δηλαδή ο αρχάγγελος Γαβριήλ, στάλθηκε από τον Ουρανό, από τον Τριαδικό Θεό, να πει στη Θεοτόκο το Χαίρε. Η φράση αυτή αποτελεί το κλειδί θα λέγαμε για την κατανόηση όλων των Χαιρετισμών, όπως και μας διαμορφώνει συγκεκριμένη συμπεριφορά απέναντι στον Θεό μας.

1. Το Χαίρε προς την Θεοτόκο δεν το εφεύρε ανθρώπινος νους. Μπορεί τους Χαιρετισμούς να τους έγραψε ανθρώπινο χέρι (δεν έχει σημασία αν ήταν του Πατριάρχη Σεργίου, του ποιητή Γεωργίου ή άλλου), αλλά εκείνος που τους δίδαξε ήταν άγγελος Κυρίου: ο Γαβριήλ απευθύνεται στην Παναγία κατά τον Ευαγγελισμό της με τα γνωστά λόγια: «Χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά Σου».

2. Κι είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γαβριήλ δεν ήταν απλός άγγελος. «Πρωτοστάτης» άγγελος, αρχάγγελος, στάλθηκε προκειμένου να μεταφέρει το μήνυμα στη Θεοτόκο, πράγμα που σημαίνει ότι λόγω της σπουδαιότητος του μηνύματος: του ερχομού του ίδιου του Θεού στον κόσμο, έχουμε και σπουδαίο αγγελιοφόρο. Όπως συμβαίνει και με τα ανθρώπινα: όταν έχουμε σπουδαία και σημαντικά γεγονότα όχι απλός εκπρόσωπος του κράτους, αλλά ο ίδιος ο υπουργός ή ο πρωθυπουργός ή και ο Πρόεδρος ακόμη απευθύνεται με μήνυμα στον λαό, έτσι και εδώ. Η σπουδαιότητα λοιπόν του μηνύματος εξηγεί και την παρουσία του Πρωτοστάτη αγγέλου.

3. Μα τελικώς ούτε κι ο αρχάγγελος είναι ο «εφευρέτης» των Χαιρετισμών της

Πολύκαρπος Καλλίκαρπος!

Polikarp Smirnsky
 Η πρωτοχριστιανική Εκκλησία ανέδειξε πολλές προσωπικότητες Αγίων. Ο Άγιος Πολύκαρπος κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσά τους, καθώς αφενός υπήρξεν Επίσκοπος Σμύρνης, αφετέρου δε διότι με τον Άγιον Ιγνάτιο τον Θεοφόρον (20/12) απετέλεσαν τον ισχυρό πυρήνα εκφράσεως της αποστολικής παραδόσεως της εποχής, αφού υπήρξαν μαθηταί του Ευαγγελιστού Ιωάννου και χαρακτηρίσθησαν ως Αποστολικοί Πατέρες.
 Ο Λουγδούνων Ειρηναίος -μαθητής και συνεχιστής του έργου του Αγίου Πολυκάρπου- αποτελεί με τις επιστολές του την κυριωτέρα πηγή πληροφοριών για τον βίο του μαρτυρικού Επισκόπου. 
Τα ιστορικά στοιχεία δεν αναφέρουν επακριβώς τον χρόνο και τον τόπο γεννήσεως του Αγίου Πολυκάρπου. Υπολογίζεται ότι γεννήθηκε περί το 80 από ευσεβεστάτους γονείς, τον Παγκράτιο και την Θεοδώραν (οι οποίοι εφυλακίσθησαν για την πίστη τους) και βαπτίσθηκε Χριστιανός σε νεαράν ηλικίαν.
Ο Άγιος Βουκόλος Επίσκοπος Σμύρνης (6/2) λίγο πριν την κοίμησή του χειροτόνησε, ως διάδοχό του, τον Άγιο Πολύκαρπο.

Το έργο του χαρακτηρίζεται ως σπουδαίο, διότι επετελέσθη κατά την εποχήν οπότε στους κόλπους της Εκκλησίας δρούσαν διδάσκαλοι, των οποίων η διδασκαλία εξέφραζε αμφίβολες απόψεις που απείχαν από την γνησίαν αποστολική Παράδοσιν.
 Η σημασία του αγώνος του -όπως αναφέρει ο Άγιος Ειρηναίος- έγκειται στην αποτελεσματικήν αντιαιρετική δράση του ενάντια στον Γνωστικισμό και στις αιρέσεις του Μαρκιανού και του Βαλεντίνου. Η στάση του Αγίου Πολυκάρπου έναντι του Μαρκιανού καταγράφεται σε περιστατικόν κατά το οποίον όταν ο αιρεσιάρχης απηύθυνε προς τον Επίσκοπο την παράκλησιν: «Επιγίνωσκε ἠμᾶς», δηλαδή αναγνώρισέ μας, ο Άγιος απήντησεν: «Επιγινώσκω, ἐπιγινώσκω σε τον πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ»!..

Η ιδιαίτερη σύνδεσή του με την άλλη μεγάλη προσωπικότητα της Εκκλησίας της

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Η εμφάνιση της Πᾳναγίας στον Άγιο Παΐσιο(21 Φεβρουαρίου 1985).

Φωτογραφία του Γιῶργος Βς.
 Την περασμένη Σαρακοστή 21 Φεβρ. 1985 παρουσιάστηκε ντυμένη στα άσπρα.
Μου είπε ότι θα συμβούν πολλά στον κόσμο, γι΄ αυτό και να φροντίσω να πάρω…(κάτι που αφορούσε προσωπικά τον ίδιο).
Φανερώθηκε κοντά στην Βορειοανατολική γωνιά της Καλύβης του. 

Όταν την είδε ο Γέροντας, είπε ταπεινά: ''Παναγία μου, και ο τόπος είναι βρώμικος (ίσως επειδή μερικές φορές πετούσε εκεί κοντά φλούδες) και εγώ βρώμικος''.
Όμως έκτοτε ευλαβείτο και τον τόπο ''ου έστησαν οι πόδες'' της Αχράντου Θεομήτορος. Ήθελε στο μέρος εκείνο να φυτέψη λουλούδια, για να μη πατιέται.
Στο Ωρολόγιο, στις 21 Φεβρουαρίου, σημείωσε κρυπτογραφικά το θαυμαστό αυτό γεγονός ως εξής: ''Η Παναγία!10,30 πριν τα μεσάν Ολόλευκα Άστραφ συγχωρ.''
Αποτέλεσμα εικόνας για εμφανιση παναγιας αγιο παισιο
Από το βιβλίο του Ιερομονάχου Ισαάκ: ''Βίος Γέροντας Παϊσίου του Αγιορείτου'', Άγιον Όρος 2004.

Η ώρα τέλεσης της Θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων

Γεωργίου Ζαραβέλα-Θεολόγου,ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ
 Η Θεία Λειτουργία ή ορθότερα ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων είναι άμεσα συνυφασμένη με τη λειτουργική περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τις νηστίσιμες ημέρες, κατά τις οποίες δεν επιτρέπεται η τέλεση τελείας Θείας Λειτουργίας, λόγω του πανηγυρικού χαρακτήρα της, δεν θα υπήρχε η δυνατότητα μετάληψης των Τιμίων Δώρων. Η τέλεση της ακολουθίας των Προηγιασμένων εξυπηρετεί αυτή την ανάγκη των πιστών, συμβιβάζοντας το αλειτούργητο των καθημερινών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με τις πνευματικές ανάγκες των μελών του Σώματος.
  Οι ημέρες, κατά τις οποίες τελείται η ακολουθία των Προηγιασμένων, είναι η Τετάρτη και η Παρασκευή όλων των εβδομάδων της Σαρακοστής, η Πέμπτη του Μεγάλου Κανόνος και οι τρεις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, σύμφωνα με το Τυπικό της Μονής του Αγίου Σάββα. Προηγιασμένη μπορεί να τελεσθεί και κατά τις ημέρες μνήμης εορταζόμενων αγίων, εφόσον αυτές συμπέσουν σε καθημερινή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Παλαιότερα υπήρχε η δυνατότητα τέλεσής της την Τετάρτη και Παρασκευή της Τυρινής, αλλά και τη Μεγάλη Παρασκευή, πρακτική, η οποία συν τω χρόνω εξέπεσε της λειτουργικής τάξης.
 Ο νβ’ κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου ορίζει την καθημερινή τέλεσή της κατά τις νηστίσιμες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, θεώρηση που ουσιαστικά υποδεικνύει πότε είναι δυνατή η τέλεσή της, χωρίς να επιβάλλει καθημερινή μετάληψη από Προηγιασμένα Δώρα.
Ο χρόνος – ώρα της ημέρας, κατά τον οποίο τελείται η ακολουθία των Προηγιασμένων, είναι αδιαμφισβήτητα το εσπέρας. Η δομή της ακολουθίας μαρτυρά την τελετουργική συνάφειά της με τον Εσπερινό, αφού έχει συντεθεί ως φυσιολογική προέκτασή του. Στις χειρόγραφες πηγές δεν υπάρχει καμία μαρτυρία συσχετισμού της Προηγιασμένης με άλλη ακολουθία του νυχθημέρου. Τα επιμέρους στοιχεία της και οι αναφορές της δηλώνουν τον εσπερινό χαρακτήρα της.

 Η μετάληψη των Προηγιασμένων Δώρων το απόγευμα, μετά την τέλεση της

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ- Θεματικές Ομιλίες στις Ευαγγελικές Περικοπές

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ- Θεματικές Ομιλίες στις Ευαγγελικές Περικοπές

Αποτέλεσμα εικόνας για νικηφορου θεοτοκη

"Καλή Σαρακοστή" σημαίνει καλό δρόμο.


 Ολόκληρη τη σαρακοστή νηστεύω. Νηστεύω, δηλαδή, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα. 
 Νηστεύω γιατί έχω μπροστά δρόμο, κι όταν έχεις δρόμο δεν θέλεις να βαρύνεις. Καθαυτή η λέξη "σαρακοστή" δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά μέτρημα του δρόμου που απομένει. Σα να λέει: "σαράντα μέρες υπολείπονται..." 
Η σαρακοστή δεν υπάρχει επειδή τάχα οι μέρες της είναι ιερότερες ή μαγικότερες! Υπάρχει χάριν του τερματισμού της! Υπάρχει για να μυεί στην έννοια του οράματος, του καινούργιου που βρίσκεται στο τέρμα των σαράντα ημερών: στη Μεγαλοδομάδα και εν τέλει στην Ανάσταση!
 Κι έτσι, νηστευτής σημαίνει ύπαρξη προσανατολισμένη στο μέλλον. Το να νηστεύω σημαίνει όχι απλώς να δηλώνω, αλλά και να ζω με όλες τις διαστάσεις της ύπαρξής μου (πνευματικές και βιολογικές αξεχώριστα) το ότι ο κόσμος τούτος, ο βυθισμένος στη φθορά και στο άδικο, οφείλει να αλλάξει. Οφείλει να βιωθεί ως ένας κόσμος ο οποίος δεν μπορεί να χορτάσει τον άνθρωπο που διψά για ζωή. Κι όταν μιλάμε για αλλαγή του κόσμου, δε μιλάμε για κατάργηση ή εξάτμισή του ή αντικατάστασή του από κάποιο υπερπέραν.

 Αλλαγή του κόσμου, στη χριστιανική οπτική, σημαίνει απελευθέρωσή του από κάθε θάνατο, κυριολεκτικό και μεταφορικό: από κάθε τι που νεκρώνει την ανθρωπιά, που βάζει ημερομηνία λήξης στην αγάπη, που διακόπτει τον έρωτα, που κολοβώνει το δίκιο. 
 Μέχρι τη θανάτωση του θανάτου, δηλαδή μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Μοναχή Φεβρωνία-Η καλόγρια της αγάπης


Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΟΝΑΧΗ ΦΕΒΡΩΝΙΑ: Η ΚΑΛΟΓΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Η Φεβρωνία, κατά κόσμο Φεβρωνία Κερεμίδου γεννήθηκε ένα κρύο βράδυ στις 1 Ιανουαρίου του 1933 στην Δράμα με έναν περιπετειώδη, συγκλονιστικό και θαυματουργό τρόπο.
Όταν γεννήθηκε οι γιατροί και η μαία διέγνωσαν τον θάνατό της και αντί να την παραδόσουν στους γονείς της για ταφή την πέταξαν στην κυριολεξία στο κάδο αποβλήτων του νοσοκομείου όπου κάποια στιγμή όμως το υπόκωφο κλάμα της άκουσε τυχαία ένας γιατρός και με έκπληξη αναφώνησε:
''Μα αυτό ζωντάνεψε..''
Έκπληκτες οι νοσοκόμες την πήραν στα χέρια τους, την έπλυναν, τύλιξαν με βαμβάκια το κορμάκι της και την άφησαν κάτω από μία ξυλόσομπα για να ζεσταθεί, έτσι θαυματουργικά και περιπετειώδη επανήλθε στην ζωή.

 Οι συνθήκες ήτανε δύσκολες και το 1940 μετακομίζει με την οικογένειά της στην Θεσσαλονίκη ενώ σχεδόν αμέσως φεύγουν και πηγαίνουν στο χωριό Προφήτη Ηλία της Σκύδρας, στην Πέλλα από όπου και πάλι όμως το 1944 επιστρέφουν στην Θεσσαλονίκη.
Στα δύσκολα εκείνα χρόνια, παιδάκι ακόμη πηγαίνει καθημερινά και παρακολουθεί το «Κατηχητικό» στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου επί της Εγνατίας οδού.
 Το 1961, σε ηλικία 28 ετών, πηγαίνει στην Αίγινα για την αγιοποίηση του Αγίου Νεκταρίου γεγονός που την συγκλόνισε και την σημάδεψε τόσο που γυρίζοντας σπίτι της, αποφασισμένη πια, ανακοινώνει στον πατέρα της την μεγάλη επιθυμία της να γίνει μοναχή. Ο πατέρας της όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά της εκμυστηρεύεται ότι την είχε τάξει από βρέφος στον Θεό λόγω των θαυματουργών συνθηκών της γέννησης και της επανόδου της στην Ζωή και έτσι την ενθαρρύνει.

 Τα χρόνια που περνάνε βρίσκουν την Φεβρωνία νοσηλεύτρια σε μεγάλο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, να διακονεί τους πονεμένους συνανθρώπους της

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

"Το εμπόδιο του ανθρώπινου εγωκεντρισμού"

π. Φιλόθεος Φάρος

 Η αγάπη προϋποθέτει άρνηση του εγώ. Η δυνατότητα του ανθρώπου να αγαπήσει το συνάνθρωπό του εξαρτάται από την ικανότητά του να καταστείλει τα πάθη του. Για να μπορέσει να πει ο άνθρωπος ναι στις ανάγκες του άλλου θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να λέει όχι στις δικές του επιθυμίες.
Ο άνθρωπος που ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό του και με την ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών στερείται της δυνατότητας να αισθανθεί αγάπη για το συνάνθρωπό του και σαν αποτέλεσμα στερείται της δυνατότητας να ενωθεί με το Θεό· έτσι χάνει τον παράδεισο της τρυφής.
Γι' αυτό, αμέσως μετά την προβολή της αγάπης ως απαραίτητης προϋποθέσεως για τη συνάντηση του ανθρώπου με τον αναστημένο Χριστό "ανάμνησιν ποιούμεθα της από του παραδείσου της τρυφής εξορίας του πρωτοπλάστου Αδάμ".

 Με την ανάμνηση αυτή οι άγιοι Πατέρες θέλησαν να δείξουν πόσο καταστρεπτική είναι η υποδούλωση του ανθρώπου στις αυτοκαταστρεπτικές του επιθυμίες και πόσο σωστική είναι η ανάπτυξη της δυνατότητας του να αντιστέκεται σ' αυτές. Οι άγιοι Πατέρες τονίζουν το κακό που έπαθε ο Αδάμ για να μη μπορεί να αναβάλει για λίγο την ικανοποίηση μιας επιθυμίας και πόσο διέφθειρε έτσι την ανθρώπινη φύση μας και υπογραμμίζουν ότι η αντίσταση στην αμαρτωλή τάση για άμεση ικανοποίση όλων μας των επιθυμιών είναι μια βασική εντολή του Θεού.
Ο Αδάμ παρήκουσε το Θεό γιατί μόνο στις επιθυμίες του και τον εγωκεντρισμό του υπάκουε και έτσι αποκόπηκε από το Θεό, γιατί μόνο δια της αγάπης μπορεί ο άνθρωπος να ενωθεί με το συνάνθρωπο και το Θεό ενώ ο εγωκεντρισμός τον αποκόπτει τον από τον ένα και από τον άλλο.

 Ο Ιησούς Χριστός με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία Του, δηλαδή την άρνηση

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Για την ταπεινωση.

Αγία Νεομάρτυς Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Θεοδώροβνα (ΕΔΩ)
Αποτέλεσμα εικόνας για elisaveta feodorovna
 Και οι δύο, αγαπητοί μου, προσεύχεσθε για μένα. ακόμα κι αν νομίζετε ότι κάνω λάθος, προσευχηθείτε ο Κύριος να με διδάσκει να κάνω τα σωστά πράγματα - τώρα που το πρώτο βήμα έχει ήδη ληφθεί. Έχω ακούσει τόσα πολλά για τον επίσκοπο Θεοφάνη, πραγματικά θέλω να τον συναντήσω και να μιλήσω μαζί του. Ζητήστε του να προσεύχεται για μένα. Πολύ φοβάμαι ότι θα σκεφτείς ότι είμαι υπερήφανη, αυτάρεσκη και οτι ξεχειλίζω από την συνειδητοποίηση ότι κάνω κάτι σπουδαίο.
Ω, αν με γνώριζες καλύτερα ... 
 Ξέρω, οτι η Άλιξ φαντάζεται ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να με αποκαλούν αγία - το είπε στην κόμησσά μου Ολσούφιεβνα. 
Εγώ - σκεφτείτε μόνο! 
Τι είμαι εγώ; Σε τίποτε δεν είμαι καλύτερη αλλά μάλλον χειρότερη από τους άλλους. 
Αν κάποιος λέει ανοησίες και υπερβολές, τι φταίω εγώ; Εξάλλου, δεν μου το λένε αυτοπροσώπως - ξέρουν ότι μισώ την κολακεία ως επικίνδυνο δηλητήριο. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα με το γεγονός οτι με αγαπούν, αλλά και εγώ επίσης αγαπώ τους ανθρώπους και αυτοί το αισθάνονται αυτό. Κάνω γι 'αυτούς ό, τι μπορώ και σε αντάλλαγμα δέχομαι ευγνωμοσύνη, αν και δεν πρέπει να υπολογίζω σε αυτό. 
Ούτε για μία στιγμή δεν σκέφτομαι ότι κάνω κάποιο κατόρθωμα - είναι χαρά, δεν βλέπω και δεν αισθάνομαι τις θλίψεις εξ αιτίας της άμετρης χάρης του Θεού, την οποία πάντοτε αισθανόμουν. 
Διψώ να Τον ευχαριστήσω.

Κήρυγμα ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ-«Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»


  Συχνά σε μας τους χριστιανούς, αγαπητοί μου αδελφοί, ο κόσμος θυμίζει νύχτα. Είναι η αίσθηση της αμαρτίας και της κακίας, είναι το γεγονός ότι επειδή πιστεύουμε στο Θεό και έχουμε την αίσθηση της σωτηρίας και της αποδοχής Του, είναι η ένταξή μας στην κοινότητα της Εκκλησίας, πιστεύουμε ότι είμαστε διαφορετικοί από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Θεωρούμε ότι εμείς, αν μη τι άλλο, ζούμε σε έναν κόσμο πιο φωτεινό και ότι οι άλλοι πορεύονται μέσα στην αμαρτωλότητα και τις επιδράσεις του διαβόλου και του κοσμικού φρονήματος. Και επειδή η νύχτα ταυτίζεται με την αμαρτία, με την κραιπάλη, την μέθη, την ασέλγεια και γενικότερα με το κοσμικό φρόνημα και την κατάσταση απουσίας του Θεού, αισθανόμαστε ότι εμείς είμαστε διαφορετικοί.

 Ο Απόστολος Παύλος όμως δίνει συμβουλές στους χριστιανούς της εποχής του και κάθε εποχής, σα να γνωρίζει ότι δεν είναι διαφορετικοί από το κοσμικό φρόνημα. Τους προτρέπει «να πετάξουν από πάνω τα έργα του σκότους και να φορέσουν τα όπλα του φωτός, να είναι η διαγωγή τους κοσμία, τέτοια που να ταιριάζει στο φως. Να πάψουν τα φαγοπότια και τα μεθύσια, η ασύδοτη και η ακόλαστη ζωή, οι φιλονικίες και οι φθόνοι». Και όλα αυτά σε μία περίοδο κατά την οποία «η νύχτα όπου να ‘ ναι φεύγει και η μέρα κοντεύει να έρθει» (Ρωμ. 13, 12-13). Και φαίνεται πως ανταποκρίνονται οι συμβουλές του στην πνευματική κατάσταση όχι μόνο των χριστιανών εκείνης της εποχής, αλλά και κάθε εποχής.

 Οι χριστιανοί στα λόγια αποτάσσουμε το κοσμικό φρόνημα. Ερωτοτροπούμε όμως μ’ αυτό, είτε διότι πιστεύουμε στην ευσπλαχνία και την αγάπη του Θεού και θεωρούμε ότι δεν ασχολείται με μικρότερες ή μεγαλύτερες παρασπονδίες στη ζωή μας, είτε διότι είμαστε παραδομένοι σε μία μεγαλύτερη ή μικρότερη εκκοσμίκευση που μας κάνει να λέμε «ότι δεν πειράζει το ένα, δεν πειράζει το άλλο». 

Μάλιστα, επειδή έχουμε την αίσθηση ότι οι εντολές είναι διαφορετικές για τους εν τω κόσμω και διαφορετικές γι’ αυτούς που έχουν βρεθεί στα μοναστήρια και έχουν επιλέξει την ασκητική ζωή, είμαστε πρόθυμοι όχι μόνο να αμνηστεύσουμε τους εαυτούς μας που ζούμε εν τω κόσμω, αλλά και να δικαιολογήσουμε τον συσχηματισμό μας με το κοσμικό φρόνημα. Άλλοτε πάλι δικαιολογούμε την κοσμικότητά μας θεωρώντας την ως συνέπεια της αδυναμίας και της αμαρτωλότητάς μας, χωρίς βέβαια να είμαστε πρόθυμοι να την δικαιολογήσουμε στους άλλους και γι’ αυτό ο απόστολος θα πει πάλι: «Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις έναν ξένο υπηρέτη;» (Ρωμ. 14, 4). Και επειδή κόβουμε και ράβουμε το Ευαγγέλιο στα μέτρα μας η συνήθης φράση με την οποία δικαιολογούμε τα πάντα είναι: «και τι κακό κάνουμε αν ακολουθήσουμε αυτό ή εκείνο ή το άλλο του κόσμου;».

 Για τη χριστιανική ζωή όμως το πρόβλημα δεν είναι ο κόσμος, αλλά ο Χριστός

Έμμετρη προσευχή

Δόξα Τω Πατρί και Τω Υιώ και Το Αγίω Πνεύματι,
για τα πόδια που μου έδωσε
να προχωρώ και να βαδίζω.

Και νυν και αεί,
και εις τους αιώνας των αιώνων
να ανεβαίνω
Αμήν.

Πολλές φορές σκέφτομαι αυτή τη καλή απολογία
την επί του φοβερού βήματος Του Χριστού.
Τι θα έχω να αποκριθώ τότε Κύριε
για την αιώνια νεότητα;
Εσύ είπες να γίνουμε σαν τα παιδιά
γιατί σ αυτά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών.
Και εγώ προσπαθώ ακόμα να μείνω παιδί μέσα μου
μέσα στο χαμό των μεγάλων...

Μακαρίζω όμως εκείνες τις ήρεμες στιγμές
όπου το δάκρυ του αγώνα
αλλά και η μοναξιά
γίνονται γράμματα και λέξεις
που τις συλλαβίζω σα μικρό παιδί
να μείνουν μια αιώνια προσευχή
τυπωμένα στις καρδιές των ανθρώπων
και στο χαρτί.

Γιατί εσύ Κύριε είσαι παντού...
Στη προσευχή και στη μοναξιά,
στην αγάπη - κυρίως στην αγάπη -
που τσακίζει κάθε τοίχο των δε μπορώ μου.

Πόσα βήματα Θεέ μου πρέπει να κάνω
για να έρθω κοντά σου;
Αλλά και πόσο γλυκύς είναι ο δρόμος
όταν γνωρίζω ότι οδεύω να σε συναντήσω...
Μέσα από τη διαδρομή
θα έχω μάθει φτάνοντας ποιός τελικά είμαι.

Λακωνικός

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Αυτό είναι το «Φώς ιλαρόν»

1280x1024 Red Plants Lake Orange Sunset
 Αυτό είναι το «Φώς ιλαρόν». Από μικρό παιδί το ‘βλεπα το βράδυ που βασίλευε ο ήλιος, εξωτικό, χρυσοκκόκινο, να χρυσώνει τα σπίτια, τα μικρά τα βουνά, τα βράχια, τα πανιά των καραβιών, σαν να ήτανε χρυσοκαπνισμένα.

 Το θέαμα ήτανε πανηγυρικό, κ’ έπεφτα σε έκσταση, σαν να ερχότανε εκείνο το φώς απο έναν άλλον κόσμο, από τη βασιλεία των ουρανών, κατά κει που βασιλεύει ο ήλιος.

Πόσο ποιητικά εκφράζει ο λαός μας τη μεγαλοπρέπεια που έχει εκείνη η ιερή ώρα, λέγοντας πως ο ήλιος «βασιλεύει». Αληθινά, ποιός βασιλιάς ντύθηκε ποτέ με τέτοια πορφύρα; Θα’ λεγε κανένας πως δεν είναι ο ήλιος αυτός ο βασιλέας, αλλά ο Χριστός, ο βασιλεύς των βασιλευόντων.

Φ.Κόντογλου- Φως Ιλαρόν

Η Εκκλησία είναι όπως το καράβι.

Φωτογραφία του χρήστη Ιεραποστολική Στέγη Αγίου Διονυσίου Ολύμπου.

Η Εκκλησία είναι όπως το καράβι. Άλλος κοιμάται, άλλος χαζεύει. Αυτό τραβά το δρόμο του. Άλλος πάλι αγωνίζεται, παλεύει πάνω με τα κύματα. Όλοι μαζί προχωρούν. Φθάνει να είσαι μέσα στην Εκκλησία. Γι’ αυτό να φροντίζετε να είστε πάντα στις ακολουθίες. Να μη λείπετε. 

 Άγιος Παΐσιος

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Θυμήσου να θυμάσαι!


Εἶναι τόσο εὐεργετικό νά θυμᾶσαι!
Νά θυμᾶσαι τῆς ἀγάπης τό βλέμμα πού σ’ ἔχει ἀναπτερώσει, τόν ἐνθαρρυντικό λόγο πού σοῦ ἔχει δώσει κουράγιο καί ἀντοχές. Τόν παρήγορο λόγο πού ἔχει ἀπαλύνει τόν πόνο σου, τόν λόγο τῆς πίστεως πού σ’ ἔχει ἐλευθερώσει ἀπό τήν μοναξιά.
Νά θυμᾶσαι τίς ἐξυπηρετήσεις πού ἔχεις δεχθῆ καί βγῆκες ἀπό κάποια ἀδιέξοδα, τίς συγγνῶμες πού σ’ ἔχουν λυτρώσει ἀπό ἐνοχές καί τύψεις.
Τόν λόγο τόν εἰλικρινῆ πού σ’ ἔφερε σέ συναίσθηση καί ἄλλαξες πορεία πρός τά μπρός καί πρός τά πάνω. Τόν φιλικό ἐλεγκτικό λόγο πού σέ ὁδηγεῖ στήν αὐτογνωσία.
...Νά θυμᾶσαι τίς ὑποσχέσεις πού δίνεις, γιά νά εἶσαι συνεπής.
Νά θυμᾶσαι τά λάθη σου, γιά νά εἶσαι ἐπιεικής.
Νά θυμᾶσαι τίς ἀδυναμίες καί τά ἐλαττώματά σου, γιά νά εἶσαι ρεαλιστής.
Νά θυμᾶσαι τίς παραλείψεις καί τίς ἁμαρτίες σου, γιά νά εἶσαι ταπεινόφρων.
Καί βέβαια, νά θυμᾶσαι νά λές συγγνώμη, νά μήν ἀπαιτῆς, ἀλλά νά παρακαλῆς.
...Νά θυμᾶσαι νά ἐπαινῆς τό καλό. Ἐμπνέεις τήν ἐπανάληψή του.
Νά θυμᾶσαι πώς γύρω σου ὑπάρχουν καλά παραδείγματα, σέ συμφέρει νά τά μιμῆσαι.
Νά θυμᾶσαι νά ἀνταποκρίνεσαι στίς πνευματικές ἀνάγκες τῆς ψυχῆς σου.
Λοιπόν, γιά σένα, τόν ἀγωνιστή τοῦ καλοῦ, πού στοχεύεις στήν προσωπική σου βελτίωσι, ναί, κάποιες φορές πρέπει νά ξεχνᾶς, ἀλλά καί κάποιες φορές... Θυμήσου νά θυμᾶσαι!

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Ιερομάρτυρας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό και αναστήθηκε θαυματουργικά ! ! !

Αποτέλεσμα εικόνας για МЕЧ большевик
Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918 και αναστήθηκε θαυματουργικά.Να πως συνέβη:

  Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια.Ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεόδωρος,πήγε ανατολικά με τον  Ρώσο Ναύαρχο Αλέξανδρο Κολτσάκ, ήρωα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και ηγέτη του Λευκού Στρατού και πέθανε στο Χάρμπιν.


Το καλοκαίρι του 1918,παραμονή της Πεντηκοστής, ο π.Τιμόθεος συνελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό και ως ατρόμητος ομολογητής του Χριστού,καταδικάστηκε αυθημερόν σε θάνατο.
Κατά την διάρκεια της νύχτας τον μετακίνησαν με τα πόδια και υπό ισχυρή έφιππη φρουρά,από το χωριό Mikhailovka προς το Duvan.
Ένα μεγάλο πλήθος πιστών συνόδευαν τον αγαπημένο τους ποιμένα.Μεταξύ του πλήθους βρισκόνταν άνθρωποι του νέου καθεστώτος.Έτσι άλλοι έκλαιγαν και θρηνούσαν και άλλοι γελούσαν και διασκέδαζαν.Παρότι είχαν προχωρήσει αρκετά, το πλήθος δεν έλεγε να διαλυθεί.Σε κάποιο σημείο πρόσταξαν το πλήθος να επιστρέψει.Μαζί τους επέστρεψε και η έφιππη φρουρά.Την πορεία συνέχισαν ο π.Τιμόθεος,ένας φρουρός και η πρεσβυτέρα.
Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики
  Τρία χιλιόμετρα  πριν φτάσουν στο  Duvan,έστριψαν προς ένα βάλτο με θαμνώδη βλάστηση,σ'ένα μικρό λόφο.Ο ήλιος είχε αρχίσει να ανατέλει.Ξημέρωνε η μεγάλη ημέρα της Πεντηκοστής.

Ο φρουρός ανέβηκε στο άλογό του,ενώ μπροστά του περπατούσε ο ιερέας που είχε καταδικαστεί σε θάνατο.Η πρεσβυτέρα περπατούσε δίπλα του.Ο π.Τιμόθεος προσευχόνταν θερμά και με δάκρυα να του δώσει δύναμη να αντέξει το μαρτύριο.Ταπεινά ευχαριστούσε τον Θεό για το μαρτυρικό του τέλος.
Ξαφνικά ο φρουρός τράβηξε το σπαθί του και χτύπησε το λαιμό του ιερέα.Το κεφάλι του έπεσε κάτω.Η πρεσβυτέρα, κατατρομαγμένη,άρχισε να τρέχει ουρλιάζοντας.Ο π.Τιμόθος θυμόνταν μόνο τη στιγμή που η λεπίδα του σπαθιού χτυπούσε τον λαιμό του και τίποτα περισσότερο.
 Το χτύπημα ήταν άμεσο και δυνατό.Το κεφάλι δεν κύλησε αλλά έπεσε κάτω μαζί με το σώμα.Ο φρουρός έτρεξε πίσω από την πρεβυτέρα,την έπιασε και της πήρε την βέρα.Έπειτα επέστρεψε στον δολοφονημένο ιερέα,έσκυψε,και  χτύπησε με το σπαθί του το κεφάλι(το χέρι του ιερέα βρισκόνταν πάνω στο κομμένο κεφάλι),κόβωντας το μάγουλο και το χέρι.

 Η πρεσβυτέρα έτρεξε στο χωριό Mikhailovka και διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια της.Οι χωρικοί πήγαν να μαζέψουν το σώμα του ιερέα.Όταν όμως έφτασαν είδαν ένα απίστευτο θαύμα.Τον βρήκαν ζωντανό,γεμάτο αίματα και με μία ουλή γύρω από τον λαιμό του,επιβεβαιώνοντας έτσι ότι ο λαιμός είχε κοπεί.Όταν τον έπλυναν από το αίμα,είδαν μία ουλή στον λαιμό με τη μορφή ενός βαθιά κόκκινου νήματος.Δεν υπήρχε καμία φλεγμονή.Ο π.Τιμόθεος έδειξε την ουλή σε όλους τους παρευρισκόμενους.
 Για ενάμισι μήνα κρύφτηκε στο σπίτι του πατέρα του και έπειτα για 12 χρόνια ακόμη κρυβόνταν μέχρι τον δεύτερο θάνατό του για την πίστη του στον Χριστό...
Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики
 Του συνέβη όμως ένα ακόμη θαύμα.Καθώς περιπλανιόνταν,έφτασε σ'ένα μοναστήρι στα Ουράλια Όρη και ζήτησε από τον ηγούμενο ένα προσωρινό κατάλυμα.Του είπε ότι ήταν ιερέας και του έδειξε τον ιερατικό του σταυρό.Ο ηγούμενος τον δέχτηκε,κάποιοι όμως παρατήρησαν την άφιξή του.
 Μία τοπική επιτροπή μπολσεβίκων λοιπόν, έφτασε στο μοναστήρι,κρατώντας στα χέρια τους την λίστα με τους μοναχούς που είχαν άδεια να μείνουν εκεί.
-Πόσοι μοναχοί ζουν στο μοναστήρι;
-Τριάνταδύο-απάντησε
Άρχισαν το μέτρημα.
Ο π.Τιμόθεος,βυθισμένος στην προσευχή,στεκόνταν μαζί με τους άλλους μοναχούς στηρίζόμενος στην σόμπα.Τους έλεγξαν όλους.
-Τριάντα δύο ακριβώς...Συναρπαστικό-φώναξε ο επικεφαλής

 Ουσιαστικά τον π.Τιμόθεο δεν μπόρεσαν να τον δουν.Όταν έφυγαν οι κομμουνιστές,ο ηγούμενος μάζεψε τους μοναχούς και δοξολόγησαν τον Θεό γι'αυτό το θαύμα,αφού εαν έβρισκαν τον π.Τιμόθεο θα τους σκότωναν όλους.

Μετά από αυτό το περιστατικό έζησε μία περίοδο κοντά στην Ουφά όπου λειτουγούσε σ'ένα σπίτι που είχε μετατραπεί σε ναό.Συνελήφθη το 1930.Τον βασάνισαν στην φυλακή και τον εκτέλεσαν για δεύτερη φορά μαζί με άλλους ιερείς.Αποκεφαλίστηκε για δεύτερη φορά και του έκοψαν το κεφάλι σε κομματάκια.

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης /proskynitis.blogspot

Στη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας βλέπω μια σταυρόσχημη ακτίνα να κατεβαίνει από ψηλά

Αποτέλεσμα εικόνας για sfanta liturghie raza lumina

 Ο στάρετς Θεόφιλος(ο Άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός εδώ) ιερομόναχος του ρωσικού βορρά, που ασκήθηκε σε διάφορα μοναστήρια και ερημητήρια του Κιέβου, δεν έπαυε, ακόμα και όταν λειτουργούσε, να σκανδαλίζει τους άλλους αδελφούς με την παράξενη συμπεριφορά του.
Ο τότε μητροπολίτης Κιέβου Φιλάρετος, ενοχλημένος απ’ όλα αυτά κάλεσε τους συμβούλους του, για να εξετάσει την περίπτωση του ιερομονάχου.



Αποτέλεσμα εικόνας για teofil nebun hristos kitaev
 Άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός

Σύντομα όμως έριξε φως στην υπόθεση ένας αδελφός, στον οποίο ο στάρετς είχε δώσει εξηγήσεις για την «ανάρμοστη» συμπεριφορά του στη διάρκεια των ιερών ακολουθιών:
«Ο Θεός, του είχε πει εμπιστευτικά, βλέπει την απλότητα μου. Λειτουργώ σύμφωνα με τη σωστή τάξη, διαβάζω όλες τις απαιτούμενες ευχές και τιμώ τον προεξάρχοντα ως ανώτερό μου. Όσο όμως βυθίζομαι στη θεωρία της τελέσεως του μυστηρίου, ξεχνώ τον εαυτό μου και ότι είναι γύρω μου.
Στη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας βλέπω μια σταυρόσχημη ακτίνα να κατεβαίνει από ψηλά και να αιωρείται πάνω από τους λειτουργούς.
Βλέπω επίσης κάποια δροσιά να κατεβαίνει στα τίμια Δώρα, και λαμπρούς αγγέλους να πετάνε πάνω από την Αγία Τράπεζα ψάλλοντας: «Άγιος, Άγιος…Κύριος Σαβαώθ… 

Τότε όλη μου η ύπαρξη αρπάζεται ανέκφραστα, και μου είναι αδύνατον να τραβήξω την προσοχή μου από το πάντερπνο δράμα.
Αδελφέ, δεν σου λέω δικαιολογίες, αλλά την καθαρή αλήθεια. Σε παρακαλώ όμως να μη φανερώσεις όσα σου είπα, για να μη σκανδαλιστούν οι άλλοι από μένα, τον βρωμερό αμαρτωλό».

«Θαύματα και αποκαλύψεις» Ιεράς Μονής Παρακλήτου 

Πού θα κάνεις υπομονή ;;;


Τιποτα δεν ειναι τυχαιο στην ζωη μας ολα γινονται για καποιο λογο...

Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

– Να ξέρεις, παιδί μου, τίποτε δεν έγινε εική(= άσκοπα, κατά βούληση) και ως έτυχε. Όλα έχουν τον σκοπό τους. Και τίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. Γι’ αυτό θα πρέπει να μη στενοχωριέσαι για ο,τι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.

 Να! Εσύ στενοχωριέσαι με τα πρόσωπα του σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε με τη γυναίκα σου και πότε με τα παιδιά σου. Αυτά είναι όμως που σε κάνουν και ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά… Αν δεν ήσαν αυτοί, εσύ δεν θα προχωρούσες καθόλου. Σου τους έχει δώσει ο Θεός για σένα. 

Μα θα μου πεις -συνέχισε ο Γέροντας- είναι καλό να υποφέρουμε από τους αγαπημένους μας;
 Ε! Έτσι το θέλει ο Θεός. Και εσύ είσαι ευαίσθητος πολύ, και από τη στενοχώρια σου, σου πονάει το στομάχι σου και η κοιλιά σου εκεί χαμηλά.
– Ναι, μα είναι κακό, Παππούλη, να είναι κάποιος ευαίσθητος;
– Ναι, είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;
– Όχι…
– Ε, μάθε το τώρα από μένα…

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Εκοιμήθη ο «Άγιος του Μπαίλοβο»


 Εκοιμήθη ο επονομαζόμενος «Άγιος του Μπαίλοβο»,ο Ντόμπρι Ντιμίτροβ Ντομπρέβ, πιο γνωστός ως παππούς Ντόμπρι,σε ηλικία 103 ετών.Ζητιάνευε καθημερινά μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Αγ.Alexander Nevsky, στη Σόφια, και τα χρήματα που συγκέντρωνε τα δώριζε για την αποκατάσταση διαφόρων Ορθοδόξων εκκλησίων και ορφανοτροφείων.
Αποτέλεσμα εικόνας για Дядо Добри
Ο Ντόμπρι γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1914, στο χωριό Μπαιλόβο. Ο πατέρας του πέθανε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και η μητέρα του μεγάλωσε τα παιδιά της μόνη της. Σε μία από τις βομβιστικές επιθέσεις της Σόφιας, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μία βόμβα έσκασε κοντά του και έχασε σχεδόν τελείως την ακοή του.
Σχετική εικόνα
Με το πέρασμα των ετών, ο γέροντας απαρνήθηκε την υλιστική ζωή, για τον πνευματικό κόσμο. Γύρω στο έτος 2000, δώρισε όλα τα υπάρχοντά του στην εκκλησία και μέχρι τώρα ζούσε μία ασκητική ζωή, στο πατρικό του χωριό Μπαιλόβο.Δείτε και τα πααρκάτω πολύ ενδιαφέροντα βίντεο


Την ίδια περίπου χρονιά ξεκίνησε την αποστολή του, για να συγκεντρώσει κεφάλαια για την αποκατάσταση των εκκλησιών και των ορφανοτροφείων της Βουλγαρίας. 

Η κηδεία του θα γίνει στις 15 Φεβρουαρίου στον Ι.Ν.Αγ.Κυρίλλου και Μεθοδίου που βρίσκεται δίπλα από το σπίτι του στο Μπαίλοβο.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Πώς τα κατάφερε ο επίβουλος Βελίαρ τις πιο συνταρακτικές για την ψυχή μας μέρες να τις διαστρεβλώσει έτσι;!

Αδελφοί μου συγχωρέστε με …( Νώντα Σκοπετέα )

   Πώς τα κατάφερε ο επίβουλος Βελίαρ και τις πιο συνταρακτικές για την ψυχή μας μέρες,μέρες που ο Ουρανός υπαγορεύει την άκρα κατάνυξη και την ιερή χαρμολύπη –απερινόητη και άφατη η γλυκύτητά της για τον έσω άνθρωπο- να τις διαστρεβλώσει έτσι ! 
 Με ένα παλαιόθεν εξυφασμένο σχέδιο ! Κατάφερε η διεστραμμένη,παρά την φύσιν επίνοια του πολεμήτορος, να γομώσει με σκοτάδι… εκτυφλωτικό τα αισθητήριά μας ! Μας μπέρδεψε ολοσχερώς , μας έβγαλε έπειτα σε απωλείας δρόμους,ξέφρενους πανηγυριστές με τα παιδιά μας στους ώμους …Γλέντι δίχως τελειωμό,με σφυρίχτρες,καραμούζες,ντεσιμπέλ,μασκαρέματα και …τις τσάντες κλειδωμένες στο σχολείο …
  Προβολή με μια επικάλυψη «πολιτισμού»…Πομπές , μύθοι, παρελάσεις , αναβιώσεις , καρναβαλιστές, άρματα, κουδουνοφόροι… Αναβιώνουμε σου λένε, την παράδοση των προγόνων μας ! 
Πόσο πίσω μπορείτε να φτάσετε κύριοι …αναβιωτές ; Εκεί που η παράδοση των προγόνων μας ξεκινά ίσως ; Μέσα στον Παράδεισο , την ώρα του Αδαμιαίου θρήνου , μπορείτε να ανατρέξετε ; Άλγος τω Αδάμ εχρημάτισεν η του ξύλου απόγευσις πάλαι εν Εδέμ …δια του όφεως εισήλθεν θάνατος
Άλγος και θάνατος από τη μια …Από την άλλη τα ντεσιμπέλ της ψεύτικης χαράς …Κλαυθμός και οδυρμός,μα και ελπίδα για το «Δεύτε οι ευλογημένοι κληρονομήσατε» από τη μια …Χάχανα , γλέντια και μια θλιβερή παλινδρόμηση στην αντίπερα όχθη… 
Η Μάνα Ορθοδοξία,δεν χωράει στα σπλάχνα της το λίγο απ΄ όλα,το όλοι έτσι κάνουν,το νερωμένο κρασί …Το δολερό σχέδιο του πανούργου εγκαθίδρυσε τις δεύτερες απόκριες,να κορυφωθούν οι γιορτές ,να φτάσει το κέφι στα κόκκινα,να καούν τα κάρβουνα !
Τι κι αν οι σελίδες του Τριωδίου τούτες τις στιγμές,επιγράφονται με την λέξη

Κι είναι ώρες-ώρες τόσο βαρύ τούτο το χαρτί με τις ψυχές

 Σχετική εικόνα 
Κι είναι ώρες-ώρες τόσο βαρύ τούτο το χαρτί με τις ψυχές. Όλοι οι πόνοι, οι καημοί, τα δάκρυα, τα λάθη και τα πάθη. Το κρατάς προσεχτικά να μην σου πέσει κάτω κι όταν πέσει το σταυρώνεις, το φιλάς όπως τις εικόνες. Γιατί πάνω του είναι γραμμένες οι έμψυχες "εικόνες" του Θεού του Ζώντος....
  Κανείς δεν πεθαίνει, απλά δεν τον ξαναβλέπεις με τα μάτια του σώματος. Εμάς μας μάθαν οι Απόστολοι απαρχής του κόσμου να αγαπάμε και να πιστεύουμε στα αόρατα. Εμάς μας νανουρίσαν τα χάδια των παππούδων, των ηρώων μας, των Αγίων μας μέσα από τα σταυροκοπήματα και τις προσευχές...
 Όλοι μας είμαστε  ολοζώντανοι ενώπιον του Θεού. Κανείς δεν πεθαίνει. Παραστεκόμαστε ενώπιον Του με άλλη μορφή, μα ολοζώντανοι. Αποστολή της επίγειας ζωής σου να συμμετέχεις στον βουβό πόνο της ανθρωπότητας που ψάχνει τον Θεό και δεν Τον βρίσκει. Κοιτάξου στον καθρέφτη και δες Τον.
Παιδί Του,πνοή Του,πλάσμα Του.
Πού ψάχνεις να τον βρεις; Μέσα σου είναι...

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Τι είναι Κόλαση και τι Παράδεισος !!!


Φωτογραφία του Arsenios Arne Johnsen.

Γιατί ο Θεός όρισε να είναι άγνωστη η ώρα του θανάτου μας ; (Αγ.Ιωάννη Χρυσοστόμου)


  Πολλά πράγματα θέλουμε να μαθαίνουμε και να κατανοούμε, προπαντός όμως τον καιρό που θα γίνει η συντέλεια του κόσμου. Ο απόστολος Παύλος, για να περιορίσει την άκαιρη αυτή πολυπραγμοσύνη μας, γράφει σε μιαν επιστολή του: «Σχετικά με το χρόνο του ερχομού του Κυρίου, αδελφοί, δεν χρειάζεται να σας γράψω, γιατί κι εσείς το ξέρετε πολύ καλά, ότι η ημέρα του Κυρίου θα έρθει απροειδοποίητα, όπως ο κλέφτης τη νύχτα» (Α' Θεσ. 5:1-2).

  Τί θα κερδίσουμε, δηλαδή, αν γνωρίζουμε πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού; Πέστε μου. Ας υποθέσουμε ότι θα γίνει ύστερ' από είκοσι χρόνια ή τριάντα ή εκατό. Ποιά σημασία μπορεί να έχει αυτό για μας; Μήπως για τον καθένα μας η συντέλεια δεν έρχεται με το τέλος της ζωής του; Γιατί, λοιπόν, πονοκεφαλιάζεις και βασανίζεσαι για το τέλος του κόσμου; Δυστυχώς, όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, στις οποίες αδιαφορούμε για τα ζητήματα που μας αφορούν άμεσα και καταπιανόμαστε με τα ζητήματα των άλλων, παραμελούμε τις δικές μας υποθέσεις και φροντίζουμε για τις ξένες, έτσι και σε τούτη την περίπτωση• αντί ο καθένας μας να ενδιαφέρεται για το δικό του τέλος, θέλουμε να μάθουμε με λεπτομέρειες πώς και πότε θα έρθει το κοινό τέλος όλων μας.

  Αν θέλετε να πληροφορηθείτε, γιατί είναι άγνωστο στον καθένα μας το τέλος της ζωής του και γιατί ο θάνατος έρχεται ξαφνικά, όπως ο κλέφτης τη νύχτα, θα σας το πω, καθώς μάλιστα νομίζω ότι σωστά γίνεται έτσι. Αν, λοιπόν, ο καθένας μας ήξερε τη χρονική στιγμή του θανάτου του, κανείς μας δεν θα φρόντιζε να κάνει ενάρετα έργα, όσο θα ζούσε, αλλά, γνωρίζοντας ποια θα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής του, αφού πρώτα θα έκανε αμέτρητα κακά, θα μετανοούσε λίγο πριν κλείσει για πάντα τα μάτια του και θα έφευγε για την άλλη ζωή απαλλαγμένος από τις αμαρτίες του. Αν δηλαδή τώρα, που ο φόβος από την άγνοια του χρόνου του θανάτου συγκλονίζει τις ψυχές μας, αφού περάσουμε όλη μας τη ζωή μέσα στην αμαρτία, μόλις στις τελευταίες μας στιγμές αποφασίζουμε οι περισσότεροι να μετανοήσουμε, εφόσον βέβαια προλάβουμε, ποιος από μας θα φρόντιζε για την αρετή, αν ξέραμε σίγουρα το πότε θα πεθάνουμε; Τίποτα δεν θα διστάζαμε να πράξουμε ως την ημέρα εκείνη. Από τους εχθρούς μας θα παίρναμε εκδίκηση, όσους θέλαμε θα σκοτώναμε, τα άγρια πάθη της ψυχής μας θα ικανοποιούσαμε σε βάρος των συνανθρώπων μας, και μετά, πριν πεθάνουμε, θα... μετανοούσαμε!

Πέρα απ' αυτό, ούτε πράξεις αληθινής αυτοθυσίας θα υπήρχαν ούτε οι

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Οἴμοι, μέλαινα ψυχή!…


  Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ», γράφεται στο συναξάρι, «Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω, τῆς Δευτέρας και ἀδεκάστου Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μνείαν ποιούμεθα».

 Αν σκεφθεί κανείς, πως την ερχόμενη Κυριακή, μνήμη της εξορίας του Αδάμ απ’ τον Παράδεισο, θυμούμαστε την αρχή του παρόντος βίου μας -κι απ’ αυτή την άποψη, η θλιβερή έξωση του Αδάμ απ’ την τρυφή του Παραδείσου, λογαριάζεται σαν πρώτη χρονικά γιορτή των χριστιανών- η μνήμη της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας πρέπει να λογαριάζεται η τελευταία απ’ όλες τις γιορτές.
 Γιατί, πραγματικά, σ’ αυτήν τελειώνουν όλα: και τα δικά μας και του κόσμου όλα τα πράγματα. 
Και πάλι με πολλή σοφία οι άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθόρισαν, ύστερ’ απ’ τις Κυριακές του Τελώνου και Φαρισαίου και του Ασώτου, να τελούμε τη μνήμη της Δευτέρας Παρουσίας. Γιατί δεν πρέπει, ακούοντας ο χριστιανός τη φιλανθρωπία του Θεού, που φαίνεται σ’ εκείνες τις παραβολές απέραντη, να πέσει σε μεγάλην αμέλεια, λέγοντας με το νου του: «ο Θεός είναι φιλάνθρωπος· άμα, στο τέλος, σταματήσω ν’ αμαρτάνω κάποτε, Εκείνος, όντας φιλάνθρωπος και πολυέλεος, θα με συγχωρέσει, κι όλα πια θα ’χουν τελειώσει καλά». Για να μη σκέφτονται, λοιπόν, μ’ αυτόν τον διαβολοκίνητο και σατανικό τρόπο οι χριστιανοί, έβαλαν οι θειότατοι Πατέρες, ύστερ’ από την Κυριακή του Ασώτου να γιορτάζουμε τη φοβερή και τρομερή εκείνη μέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Λογιάζοντας, πως, με την ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως, οι αμελείς που συνεχίζουν ν’ αμαρτάνουν, βλέποντας μπροστά τους την άδηλην ώρα του θανάτου και περιμένοντας την ατελεύτητη σειρά των βασάνων της Κολάσεως, που θ’ ακολουθήσουν μετά την Κρίση για τους αμαρτωλούς, ίσως ξυπνήσουν απ’ το λήθαργο κι απ’ το βαρύτατον ύπνο της αμαρτίας· ίσως αφήσουν την νεκροποιό ραθυμία και αμέλεια, για να αγωνισθούν ν’ αποκτήσουν το χρυσοστόλιστο ένδυμα των αρετών, το «ένδυμα του γάμου», που δίχως αυτό και θα κρυώνουν, όντας γυμνοί, και δεν θα μπορούν να εισέλθουν εις τον «νυμφώνα» του Χριστού.

  Δευτέρα Παρουσία λέγεται γιατί προηγήθηκε η πρώτη, κατά την οποία «σωματικῶς πρός ἡμᾶς ἐπεδήμησεν» ο Χριστός. Όμως, στην Δευτέρα δεν θα ’ρθει όπως στην πρώτη: φτωχός, άσημος, χωρίς δόξα. Θα έρθει με πολλή δόξα, με μεγάλη λαμπρότητα και με θεϊκή μεγαλοπρέπεια. Και τότε δε θα ’ρθει να σώσει, μα να κρίνει τον κόσμο. Και ν’ ανταποδώσει, σ’ όσους έπραξαν αγαθά την αιώνια Βασιλεία του, και σ’ όσους έπραξαν κακά, την αιώνια κόλαση.
  Το βεβαιώνουμε συνοπτικά στο Σύμβολο της πίστεώς μας: «Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης, κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὖ τῆς Βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος».
 Κι αυτό, που οι άγιοι Πατέρες έβαλαν ως Άρθρο στο Σύμβολο της Πίστεως, το βγάζουν ακριβώς απ’ το Ευαγγέλιο της Κρίσεως, που λέγει: 

Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής Αποκρέω-Τροφή,εξουσία και αγάπη

Αποτέλεσμα εικόνας για trapeza,calugar,post
  «Δεν είναι οι τροφές που θα καθορίσουν τη θέση μας απέναντι στο Θεό», λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους (Α’Κορ. 8, 8). 
 Η τροφή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι αυτή που δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να επιβιώσει, να έχει την ενέργεια εκείνη που χρειάζεται για να μπορεί να αντέξει τις δοκιμασίες της ζωής, να εργαστεί, να αναπληρώσει τον κόπο του, αλλά και να χαρεί. Γιατί η τροφή ικανοποιεί τις ανθρώπινες αισθήσεις και κάνει τον άνθρωπο να μοιράζεται χρόνο με τους άλλους, να δοκιμάζει την δημιουργικότητά του κατά την παρασκευή της, να εξετάζει πόση αγάπη βγάζει όταν την παρασκευάζει και για τον εαυτό του και για τους άλλους, αλλά και όταν την καταναλώνει, επειδή κρίνοντας τα κίνητρα αυτού που την έχει ετοιμάσει. 

  Η τροφή είναι δώρο του Θεού όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και σε όλη την κτίση. Η τροφή είναι το όπλο για να παλέψει ο άνθρωπος εναντίον και εντός του χρόνου στον οποίο ζει. Η τροφή είναι εκείνη που τον βοηθά να αντέξει τις επιθέσεις της φθοράς. Αλλά και όταν ο άνθρωπος νιώθει ότι ο χρόνος τον νίκησε, δηλώνει την ήττα του παραιτούμενος από την τροφή. Ο άνθρωπος όμως μπορεί και να «είναι ό,τι τρώει», όπως αναφέρει ένας υλιστής φιλόσοφος, ο Φόιερμπαχ. Μπορεί να ζει για να τρώει. Μπορεί η τροφή να είναι όχι απλώς η μέριμνα, αλλά και η ηδονή του. Ένας πολιτισμός, όπως και ένας λαός, χαρακτηρίζονται και από τις τροφές που επιλέγουν να τους εκφράζουν. Και τελικά η τροφή ήταν και θα παραμείνει ένα σημείο –κλειδί στη στάση του ανθρώπου έναντι του κόσμου, στην εκζήτηση νοήματος στη ζωή του.

  Στη θρησκευτική παράδοση η τροφή ήταν η αιτία για την πτώση, την απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Εξαιτίας της κατανάλωσης μίας συγκεκριμένης τροφής, ο άνθρωπος ελεύθερα επέλεξε να ζήσει μακριά από το Θεό και να καταστήσει θεό τον εαυτό του. Και από τότε η έγνοια για την τροφή αποτελεί την βάση για την πορεία της ανθρώπινης ζωής. Ακόμη και οι πόλεμοι, αλλά και οι διαμάχες μεταξύ των ανθρώπων, οι ταξικές και κοινωνικές συγκρούσεις, ως αιτία την τροφή έχουν. Δεν είναι μόνο ποιος κατέχει ή ελέγχει τα μέσα για την παραγωγή της. Είναι και το γεγονός ότι όποιος έχει λύσει το βιοτικό του πρόβλημα, έχει εξασφαλίσει την τροφή του, μπορεί να προχωρήσει στο να παλέψει να χτίσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, στηριγμένο στην υλική άνεση και την απαίτηση για πνευματική και διανοητική πρόοδο, για την οποία περισσεύει χρόνος και υπάρχει δυνατότητα καταβολής κόπου, από τη στιγμή που ο άνθρωπος έχει λύσει το βιοτικό του πρόβλημα.

Γιατί λοιπόν ο Παύλος αναφέρει ότι «βρώμα ου παρίστησι τω Θεώ»;

  Δεν το λέει επειδή περιφρονεί τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου. Όμως δεν είναι

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Ωδή τον Διονύσιο Σολωμό !

Σαν σήμερα 
9 Φεβρουαρίου 1857  
πεθαίνει ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. 


 Σε γνωρίζω μεσα απο τους στίχους σου που λαμπαδιασαν τη φουσκονερια της θάλασσας και την έκαναν πύρινη τρικυμία.
Σε γνωρίζω απο τον υμνο της πατρίδας μου που έγραψες με χερι αμωμο και ιερο. Οι λέξεις σου τιμαλφή κειμήλια που στεφανωσαν με λεβεντιά το χρέος.

 Σε γνωρίζω απο τη γαλανόλευκη σημαία της
ρωμιοσυνης και το σταυρό της ορθόδοξης παλιγγενεσιας.
Ποσα λάβαρα δεν δακρυσανε οταν υψωθηκαν σε άγρυπνη επιφυλακή;;;
Πόσες σπιθες δεν άναψαν στη φρενηρη αρρυθμια της Επανάστασης που ξυπνησες αθάνατες πνοες απο το λήθαργο της μοιρολατρίας, απο το αποκυημα της διχοστασιας.

 Έντυσες με περιτύλιγμα αντρειας τους νέους
Ραντισες με ηρωισμό τα ρουθουνια των ελεύθερων πολιορκημένων και το αιμα τους με γέννησε ελεύθερο!

 Ναι,σε γνωρίζω οπως με δίδαξαν ο πατέρας μου και ο δάσκαλος μου.
Σαν προσευχή....
Εσυ που έδωσες φωνη στη σιωπή
Εσυ που έδωσες οπλα στη ψυχη,που σκόρπισες ριγη και περηφάνια στις λαβωμένες δυνάμεις μας

Εσυ που στεφανωσες με δάφνες και κλαδιά ελιάς το ματωμένο χωμα,σμιλεψες τη πέτρα σύγχρονης παραμόρφωσης και θεριεψε το θυμο μας.

 Σκήπτρα δολερα μισεψαν παλι τον ηλιο μας και στείλανε θηρία για να σκοτεινιασουν τα βουνά μας..
Αδίσταχτα θέλουν να κυρτώσουν τη λευτεριά.
Οχι....κανείς δεν θ'απλωσει χερι στην αγιοσυνη των ματωμένων ηρώων..

 Απ' τά κόκαλα βγαλμενη των ελλήνων τα ιερα
και σαν πρώτα αντρειωμενη
Χαίρε Ω!.χαίρε λευτεριά
Διονυσίου Σολωμού
Ελευθερία» !

Γ'βραβειο UNESCO στον 1ον διεθνή ποιητικό διαγωνισμό 2016 του ομίλου UNESCO Ζακύνθου,Κεφαλληνίας και Ιθάκης,με θεμα «Μια ωδη στο Διονύσιο Σολωμό ». 

Βασω Ρουμελή

Το τελευταίο παλτό !

Αποτέλεσμα εικόνας για omul egoist
  Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: Ὁ ἄνθρωπος μέ τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη πού ἔχει, εἶναι σάν νά φοράει πολλά παλτά.
Ἀγωνιζόμενος, ὅμως, ἀρχίζει νά βγάζει ἕνα - ἕνα τά παλτά. Βγάζει τό παλτό τῆς πορνείας, τοῦ ψέματος, τῆς κατάκρισης κ.τ.λ.

  Τό τελευταῖο παλτό πού βγάζει, εἶναι τό παλτό τοῦ ἐγωισμοῦ. Τό παλτό αὐτό βγαίνει μαζί μέ τό δέρμα τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι κάτι ἐπίπονο, γι΄ αὐτό καί πολλοί ἄνθρωποι δέν τό ἔχουν βγάλει ἀκόμα..

ιεροκήρυκας
 Δημήτριος Παναγόπουλος

Σαν σήμερα 9 Φεβρουαρίου 1405 γεννιέται ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος.

palaiologos
Σαν σήμερα 9 Φεβρουαρίου 1404 γεννιέται ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος.
 Ήταν ο τελευταίος Βυζαντινός Αυτοκράτορας, μέλος της Δυναστείας των Παλαιολόγων, από το 1449 έως το θάνατό του κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Κατά τον Παπαρρηγόπουλο, «Ο Κωνσταντίνος περιεβλήθη το ακάνθινον του Βυζαντίου στέμμα απαραλλάκτως όπως αξιωματικός προχειρισθείς φρούραρχος πόλεως, πανταχόθεν υπό των πολεμίων περιεζωσμένης και μη εχούσης ούτε οχυρώματα αποχρώντα ούτε φρουράν ικανήν, ήθελεν υπακούσειν εις την δοθείσαν αυτώ εντολήν».
 Μετά το θάνατό του, έγινε θρυλική μορφή της Ελληνικής λαϊκής παράδοσης ως ο "Μαρμαρωμένος Βασιλιάς" που θα ξυπνήσει και θα ανακτήσει την Αυτοκρατορία και την Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς.


Αποτέλεσμα εικόνας για Εδώ γονάτισε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κατά τη στέψη του ως Αυτοκράτορα, το 1449.
Στο δάπεδο, ακριβώς κάτω από τον κεντρικό τρούλο στον Άγιο Δημήτριο του Μυστρά, υπάρχει μαρμάρινος ανάγλυφος δικέφαλος αετός, το οικόσημο των Παλαιολόγων, που χρονολογείται από το 15ο αιώνα. Εδώ, λέει η παράδοση, γονάτισε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κατά τη στέψη του ως αυτοκράτορα, το 1449.

«Για τις ψυχές...»


…Τη θυμάμαι ν’ ανάβει το κερί και το θυμιατό, να βράζει στάρι και να ξεφλουδίζει ρόδια κι αμύγδαλα. Έπειτα ετοίμαζε το πιάτο και το ακουμπούσε κεντρικά στο τραπέζι.
«Είναι για τις ψυχές», μας έλεγε.
Τίποτε το μακάβριο σ’ όλα αυτά αλλά αόριστη μια γλύκα που έδενε με τον δριμύ αέρα της πιο ανυπόμονης άνοιξης και μ’ έναν ήλιο - βασιλιά που βασίλευε χωρίς να πάψει ούτε στιγμή να βασιλεύει.
Ποιες ήταν οι ψυχές; Πού ήταν; Δεν ξέραμε. Απλώς τη χαζεύαμε που θυμιάτιζε τις κρεμασμένες φωτογραφίες στο σαλόνι. Είχαμε, βλέπεις, έτσι την ευκαιρία να τρυπώνουμε σ’ αυτό το διαρκώς κλειστό και κρύο δωμάτιο που το λειτουργούσαμε μόνο στις γιορτές. Εξ’ ου και το μεταφορικό του όνομα «Σιβηρία».
Έπειτα, σαν να γαλήνευε, καθόταν να μπαλώσει ένα ρούχο ή να σιδερώσει, ενώ το πρόσωπό της χαραζόταν από μια ακτίδα του ήλιου. Ο φεγγίτης ήταν ακριβώς από πάνω της. Κι εμείς χαζεύαμε τις άπειρες σκόνες που χόρευαν και στροβιλίζονταν μέσα στο πεδίο του φωτός.
Να ’ταν αυτές οι ψυχές; Και να ’ρχονταν έτσι πρόθυμα σαν αστραφτερά τίποτε, απλώς για να της στεφανώσουν το κεφάλι; Ο πατέρας της, η μητέρα της, τ’ αδέλφια της, οι φίλοι της που δεν ζούσαν, αλλά που υπήρχαν στην καθημερινή της ομιλία σαν παραμύθι, σαν παρηγορία. Αβίαστα, λες και τους μιλούσε. Σαν να ήταν μόλις χθες η αναχώρησή τους…